rozczarowanie ludźmi

[dzoaska]

Wczoraj przeżyłam kolejne rozczarowanie znajomą. Znamy się już 5 lat,
poznałyśmy się biznesowo, teraz też się kumplujemy. Było wszystko ok - do
wczoraj kiedy zapytałam ją o pewne zobowiązanie biznesowe względem firmy, w
której pracuję... I usłyszałam, że jej nie ufam, że uznała, że sprawa nie
jest pilna i że może nie miała ochoty aby spotkać się w kilkoma osobami aby
to załatwić... Szok ze stresem! Zatkało mnie totalnie. To kolejny przypadek
kiedy po latach możesz poznać prawdziwe oblicze drugiej osoby.Miałam prze 122
lat przyjaciółkę - tak mi się przynajmiej wydawało - która zostawiła mnie jak
stary kapeć, przez 3 miesiące zupełnie się do mnie nie odezwała a potem miała
pretensję, że nie dałam nawet znać, ze urodziłam synka. Nie powiadomiłam, bo
uznałam, że nie jest tym faktem zainteresowana skoro nie wykonała do mnie ani
jednego telefonu. Potem kolejne rozczarowanie osobami, z którymi pracowałam.
Nikt podczas mojego pobytu na macierzyńskim się nie odezwał chociażby z
pytaniem jak się mamy a po powrocie do pracy zostałam jakby wkluczona ze
grona "koleżanek". Wcale mi zresztą na tym gronie już nie zależało ale nie
powiem - było trochę przykro.Wczoraj ta sytuacja mnie trochę zwaliła z nóg.
Chyba coś jest nie tak ze mną. Może mam zbyt duże oczekiwania w stosunku do
ludzi, z którymi znam się bliżej i nie powinnam mierzyć ich "swoją miarką",
bo każdy jest inny i ma inne podejście do życia. Ale jak żyć w takim razie?
Niczego nie oczekiwać, nie spodziewać się niczego dobrego po ludziach i
podchodzić do nich z dużą rezerwą? Czy Wy też miałyście takie przypadki? Może
mi poradzicie jak sobie poradzić w podobnych sytuacjach?
Dzoaska

[ryskago]

Wiem, to baaardzo miłe jeśli ktoś o Tobie pamięta, ale...
może czasami spróbuj zadzwonić pierwsza - ludzie też lubią jak ktoś o nich
pamięta. Nie pouczam Cię - miałam podobne dylematy...:)

[dzoaska]

Z reguły tak robię. Ale kiedy uświadomiłam sobie, że robię to tylko ja, to
postanowiłam nie dzwonić do swojej przyjaciółki pierwsza i nie odezwałam się do
niej przez 3 miesiące, efekt był taki jak opisałam...Nie chcę się
usprawiedliwiać, zawsze wina jest gdzieś pośrodku.. ale z drugiej strony jeśli
ktoś daje znak, że nie ma już ochoty na kontakt ze mną to ja nie chcę się
narzucać. Może po prostu jestem zbyt nudną osobą i za bardzo się czepiam :-) Ok
juz nie marudzę i życzę wszystkim Klubowiczkom miłego dnia !!! A za 8 dni idę
na urlop!!!! Nie mogę się już doczekać.

[mamaemilii]

Może masz po prostu pecha? Bardzo trudno o prawdziwych przyjaciół, takich
którzy mają czas dla nas i świetnie nas rozumieją.
Podobno najlepszych przyjaciół poznajemy będąc nastolatkami - i ja w to wierzę,
bo takich właśnie poznałam w liceum. Później już wszelkie "przyjaźnie" to tylko
szumne nazywanie związku, który opierał się na jakimś wspólnym przeżyciu: pracy
w jednym miejscu, podejściem do rodziny. Takie związki jednak nie opierają się
o taką wymianę myśli, o takie ujawnianie siebie, jak to jest w przypadku tych
prawdziwych przyjaciół. Łatwo o nieporozumienie, rozstanie.
Natomiast nie wyobrażam sobie, by moja prawdziwa przyjaciółka przez 3 miesiące
zapomniała o mnie, jeśli wcześniej miała dla mnie więcej czasu. Pewnie
podejrzewałabym, że się po prostu na coś obraziła, ale i tego nie zostawiłabym
bez wyjaśnienia. Bo by mi zależało.
Ale mam jeszcze takie grono dawnych przyjaciół, właśnie z liceum, z którymi
kontakt się urwał jakoś bez sensu. Teraz widzimy się lub słyszymy 1-2 razy w
roku. A jednak możemy powiedzieć sobie wszystko, jak dawniej. I nikt z nas nie
ma pretensji do siebie, że nie odbywa się to częściej. Każdy ma swoje życie,
rodzinę i innych przyjaciół, tych bliższych do obskoczenia. Więc i tak cieszymy
się z tych sporadycznych konktaktów.
I tak to wygląda właśnie u mnie.

[monika121975]

Holender - ja też się cały czas "gryzę" jedną koleżanką (jak się okazało-nie
przyjaciółką a koleżanką właśnie).
Wszystko zaczęło się psuć między nami w momencie, gdy zaszłam w ciążę.
Niestety - koleżanka okazała się typową starą panną, która już nie potrzebowała
koleżanki z "przyszłością" w postaci dziecka i męża.
A do dziś pamiętam jej smsa, którego dostałam od niej w odpowiedzi na naszego
smsa zawiadamiającego o urodzinach Martusi - "Gratuluję.Szkoda, że nie urodziła
się wczoraj, bo obchodziłybyśmy razem urodziny". Tak - ta koleżanka dzień
wcześniej miała urodziny (30ste zresztą) a ja do niej nie zadzwoniłam ani nie
napisałam,bo ...rodziłam. Już nie pamiętam ile razy dzwoniłam do niej i pisałam
smsy z zaproszeniem do nas. Nie widziałyśmy się od ponad 2 lat. Nie, jakoś mi
jej specjalnie nie brak, tylko jakaś taka gorycz po tak zakończonej, bliskiej
znajmości mi pozostała (kiedyś myślałam, że się przyjaźnimy...)

[beata32]

Moniko, ale wiesz, jak przeczytałam tego sms'a to nie wydał mi się wcale
wymówką, tylko dość sympatycznym stwierdzeniem.

No ale faktycznie, jeśli tyle czasu nie może Was odwiedzić - to dziwne
zachowanie jak na przyjaciółkę.

[monika121975]

Wiesz, Beato - dla mnie ten sms brzmiał ironicznie - zawierał pretensje o brak
życzeń urodzinowych. Takie przypomnienie, że JA też miałam wczoraj urodziny. I
o MNIE nie pamiętałaś. Poza tym od "przyjaciółki" to się raczej spodziewałam
zainteresowania mną i córeczką a nie jej własną osobą. Nigdy nie padło pytanie
jak się czujemy (córeczka i ja). Tak sobie tu o niej piszę, że postanowiłam, że
wyślę kolejnego smsa - bo w gruncie rzeczy to była dobra koleżanka. Tylko że my
teraz w innych światach żyjemy i nie wiem czy ona ze mnie całkiem już nie
zrezygnowała, skoro zbywa każdą moją próbę nawiązania kontaktu...

[beata32]

No faktycznie czasami takie różnice są nie do pokonania dla niektóych. Szkoda,
że taka chyba jednak zazdrość potrafi zniszczyć coś wartościowego.

Ale na szczęście mam koleżanki, nie koniecznie dzieciate, z którymi się
dogadujemy i one znoszą jakiś tam mój poziom mówinia o dzieciach, a ja staram
się, żeby w naszych rozmowach to nie było dominującym tematem ... i dobrze jest.

Takich Ci życzę.
:-)

[dzoaska]

Wiesz, ja mam też podobne wrażenie, że dla mojej przyjaciółki okazałam się już
mało atrakcyjna - dwoje dzieci, mąż, dom. Ona była sama, kupiła właśnie
mieszkanie, samochód,zaczynała na dobre żyć. Zaczęłam być zbytnim balastem, bo
i do kina nie mogę pójść za często i na imprezkę nie każdą wyjdę. Chyba nie
miała odwagi mi tego powiedzieć wprost. Potem jeszcze próbowałyśmy wymienić się
mailami, ale to już było trochę szcztuczne. Po kilku miesiącach otrzymałam
paczkę ze swoimi rzeczamy, które dałam jej na przechowanie i kartę świąteczną z
życzeniami m.in. prawdziwych przjaciół.... Czasami korci mmnie aby zadzwonić do
niej i spytać co u niej nowego słychać, ale nie wiem czy jest sens. Poza tym co
to by dało - chyba nie odtworzymy już dawnych relacji i już będzie między nami
bariera. Ja też czułam gorycz i rozczarowanie, ale teraz już to nachodzi mnie
coraz mniej.

[beata32]

Ja się bardzo przywiązuję do ludzi, których w swoim życiu zdarzyło mi się
spotkać uznać za wartościowych i polubić. I chyba jestem w tym jakimś
ewenementem, bo choć dana osoba się nie odzywa właściwie nigdy, to ja wysyłam
pozdrowienia na święta, czy powiadamiałam o narodzinach albo czasami jak mnie
jakieś wspomnienie najdzie - dzwonię czy piszę dłuższego e-maila i staram się
nie mieć za złe nieodzywania.

Nie znaczy to, że się nigdy na znajomych nie zawiodłam. Przeżyłam wielki zawód
po powrocie do pracy po pierwszym urlopie macierzyńskim, kiedy to przeciwko
mnie zawiązała się 'klika' z zazdrosną koleżankąna czele, ale jakoś udało się
sytuację rozwiązać.