czuję się wykluczona ( zawodowo)

[fajnyelf]

Czuję się wykluczona zawodowo- niestety nie jestem tym komunikatywnym,
otwartym na ludzi pracownikiem o wysokich umiejętnościach interpersonalnych,
energicznym, z tysiącem różnych pomysłów, kreatywnym, uniwersalnym. Jestem
osobą spokojną, staram się wykonywać swoją pracę sumiennie i rzetelnie, mam
pewne problemy w komunikowaniu się; ale w pracy daję z siebie wszystko.
Poprostu nie jestem osobą przebojową,w pracy lubię sobie pewne rzeczy
zaplanować, często potrzebuję trochę czasu aby przeanalizować co mam w jaki
sposób zrobić.
Niestety mam takie odczucie,szczególnie teraz gdy szukam pracy, że wszelkie
oferty niestety mnie nie dotyczą. Chodząc na rozmowy kwalifikacyjne ciągle
słyszą iż poszukiwany/ a jest pracownik o w/w cechach- energiczny, świetne
umiejętności personalne.
A to nie ja!! Wychodzi to podczas rozmów, jaką jestem osobą- i mimo iż chodzę
regularnie na rozmowy, ale później brak jest odzewu...

Czuję się z tym bardzo źle, ponieważ nie ma na rynku pracy miejsca dla
normalnego, zwykłego człowieka, który może nie grzeszy umiejętnościami
komunikacyjnymi, a jednak cechuje się uczciwością i rzetelnością w
wykonywanych zadaniach..

[Gość: kasia]

a ja pomimo ze jestem energiczna i pelna zapalu tez mam takie
poczucie... pracowalam prawie 10 lat w wielkich korporacjach ktore
wycisnely ze mnie wszystko co chyba mozliwe, przyplacilam to
stresem, zdrowiem i problemami rodzinnymi... Poiwedzialam sobie dosc
i odeszlam.
Teraz szukam pracy naprawde w okreslonych scisle godzinach, pracy
bez notorycznych niespodzianek czyli stabilnej, spokojnej, ktora
pozwoli dozyc emerytury a po drodze cieszyc sie rodzina, dziecmi,
dawac czas na zycie prywatne - a takich ofert nie ma:( Wszystkie
rekrutacje jasno stawiaja cel - poswiecasz sie w 100% firmie to cie
bierzemy. Kilku potencjalnych szefow wykazalo mega zdziwienie ze w
liscie motywacyjnym napisalam ze szukam pracy ktora pozwoli polaczyc
zycie prywatne z zawodowym!

[Gość: Luna]

Też, podobnie jak i ty szukam takiej pracy, która pozwoli mi wreszcie połączyć
życie prywatne z zawodowym. Jestem spokojną osobą, sumiennie wykonującą swoja
pracę, mam dużą wiedzę i doświadczenie zawodowe. Do tej pory pracowałam właśnie
w zawodzie księgowej, gdzie uważam że dobrze się sprawdzam. Zwykle podczas
rekrutacji ściemniam jak to bardzo poświęcam się dla pracy, ignorując dzieci i
rodzinę bo praca to mój cel. A i tak jeżeli praca jest fajna i zakres obowiązków
na to pozwala to można sobie zorganizować prace tak żeby wykonać obowiązki w
ciągu 8 godzin. Dlatego zwracam uwagę przede wszystkim na zakres obowiązków, a
potem na to czy są np. niepłatne przerwy na lunch itp.

[Gość: józio]

Gość portalu: kasia napisał(a):

> a ja pomimo ze jestem energiczna i pelna zapalu tez mam takie
> poczucie... pracowalam prawie 10 lat w wielkich korporacjach ktore
> wycisnely ze mnie wszystko co chyba mozliwe, przyplacilam to
> stresem, zdrowiem i problemami rodzinnymi... Poiwedzialam sobie dosc
> i odeszlam.
> Teraz szukam pracy naprawde w okreslonych scisle godzinach, pracy
> bez notorycznych niespodzianek czyli stabilnej, spokojnej, ktora
> pozwoli dozyc emerytury a po drodze cieszyc sie rodzina, dziecmi,
> dawac czas na zycie prywatne - a takich ofert nie ma:( Wszystkie
> rekrutacje jasno stawiaja cel - poswiecasz sie w 100% firmie to cie
> bierzemy. Kilku potencjalnych szefow wykazalo mega zdziwienie ze w
> liscie motywacyjnym napisalam ze szukam pracy ktora pozwoli polaczyc
> zycie prywatne z zawodowym!
Z podobnego powodu odpuściłem sobie prywatny biznes i większe ambicje zawodowe.
Chcę pracy, którą wykonam solidnie, ale która mnie nie zarżnie. Mam ogromne
doświadczenie, mam za sobą nawet wysokie stanowiska w znanych firmach i potrafię
sporo zrobić w różnych branżach. Niestety moje cv ludzi albo przeraża, albo
budzi ciekawość.
Ostatnie moje prywatne przedsięwzięcie zakończyło się wprawdzie sukcesem, nawet
niewiele mniejszym od zakładanego, ale całkowicie wymęczyło mnie i zniechęciło
do dalszych tak wielkich wysiłków. Chcę mieć wolne weekendy i wieczory, chcę móc
realizować swoje pasje, a mam ich kilka :) a przede wszystkim chcę te pasje,
wiedzę i doświadczenia przekazać swoim dzieciom. Okazuje się, że nieśmiały i
delikatny dziesięciolatek potrafi wspaniale śmigać jachtem po Wiśle, albo
budować modele lepiej niż ja. Ma więcej zapału i determinacji do łażenia po
górach, do nocnych zasiadek wędkarskich, do zawodów strzeleckich, do szaleństw
motoryzacyjnych. I w ogóle jest fajnym kumplem. Warunki do tych zabaw mam, ale
czas na nie dopiero od niedawna. Mam już wszystko co mi potrzeba, potrzebuję
tylko normalnej pracy właśnie w stałych godzinach, gdzie będę mógł się wykazać i
zostanę uczciwie wynagrodzony.
Okazuje się, że fajnie mieć hobby i w ogóle fajnie być fajnym, ale nikt nie
potrzebuje fajnych ludzi, bo nie ma dla nich fajnych pracodawców. Wszędzie wokół
są miernoty poruszające się tylko sobie znanymi ścieżkami, sprytne, ale
matołkowate. Powszechnie spotykane gnojki nie mają mi nic do zaoferowania, a i
ja dla nich nic nie mam.
Podwładny powinien mieć wygląd lichy i durnowaty, abym swoim pojmowaniem rzeczy
nie peszył przełożonego - to się chyba nigdy nie zmieni.

[laura988]

Obserwując rynek pracy i czytając wypowiedzi ludzi takich, jak Wy,
dochodzę do przekonania, że nasza transformacja systemowa wzięła
wszystko to, co najgorsze z kapitalizmu. Panuje u nas chyba jakiś
drapieżny ustrój wczesnoprzemysłowy, z tą może różnicą, że zamiast
tkwić przy taśmie produkcyjnej pada się na mordę zasuwając po 14
godzin w korporacji albo prywatnej firmie u Heńka, który przy pomocy
kombinacji i chamskiego sprytu dorobił się kasy i teraz wyciska
pracowników jak cytryny. Liczą się już tylko targety, plany, obrót i
cały ten bełkot, który ma na celu wypranie ludziom mózgów,
pozbawienie ich własnej osobowości (nie wspomnę już o obowiązkowych
imprezach pracowych, wyjazdach integracyjnych itd - zupełnie jak w
totalitaryźmie, zero wolnego czasu, żeby głupoty do głowy nie
przychodziły). a potem jak bedziesz 40+, okaże się, że nie
wyrabiasz, więc cię wywalą i wezmą młodego, pełnego zapału i
niedoświadczonego, który znowu rzuci się na realizowanie
absurdalnych targetów... Nie wiem, do czego to wszystko zmierza.....

[Gość: kasia]

tez nie wiem ku czemu to zmierza.... niestety dopoki sie godzimy na
takie traktowanie jako pracownicy - tak bedzie i samo sie nie
zmieni... od prawie 2 miesiecy, od kiedy zlozylam wypowiedzenie z
tego korporacyjnego kolhozu - mimo wysilkow pracy nie znalazlam i
nie zapowiada sie ze w najblizszym czasie znajde niestety... w
branzy niestety(!) znaja moje mozliwosci i dostaje ambitne
propozycje np rozruszania rejonu odleglego 500 km od mojego domu;
owszem warunki finansowe, samochod etc etc - ale ja tego nie chce!
nie chce byc gosciem w domu i znowu przez telefon dowiadywac sie ze
synkowi wyszedl pierwszy zab czy zrobil pierwszy krok - jak juz bylo!
czuje sie skazana na prace w korporacjach chociaz wiem ze jej juz
nie podejme, aczkolwiek ciagle wierze, ze ta moja wymarzona praca
gdzies jest.....

[nothing.at.all]

Sa zawody w których nie trzeba być energicznym, przebojowym,
strasznie komunikatywnym, np. księgowa. Ona musi znać sie na
rachunkowości, rksiegowac faktury, rozliczac koszty i robić co tam
jeszcze trzeba, ale przebojowość jej niepotrzebna raczej.

[Gość: Hipotam]

A byś się zdziwił(a). Spokojna księgowa ma przerąbane, bo nikt jej
nie postrzega, szef ma swoje wymagania, a pracownicy mają gdzieś,
jeżeli księgowa nie jest przebojowa to zbiera po dupie. Ale fakt, że
musi być mnie przebojowa i komunikatywna niż taki np. przedstawiciel
handlowy...

bełkot haerowy

[bystra_26]

Cześć.

Co potrafisz? Co lubisz robić? Jakie masz wykształcenie?

To nieprawda, że każda praca to sprzedaż, call center, obsługa
klienta czy agencja reklamowa.

Ludzie, którzy cicho siedzą i po prostu dłubią, co trzeba też są
potrzebni. Jeśli to są księgowi, programiści itp. to nawet dużo
powyżej średniej zarabiają. Jeśli to są np. wprowadzający dane czy
wykonujący proste prace (pakowanie przyesyłek w e-sklepie), to będa
zarabiać adekwatnie do zakresu obowiązków, czyli mało.

[Gość: fajnyelf]

Mam wyższe wykształcenie ( polityka społeczna) pracowałam w zawodzie, w
budżetówce- akurat w tamtym miejscu było ok. Po jakmś czasie postanowiłam
spróbować w firmie prywatnej- pracowałam jako asystentka, później w innej
firmie jako pomoc kadrowa- zrobiłam kurs kadrowy. Na rozmowach na stan. np.
Asystentki DS Hr, specjalisty ds. personalnych, czy pomocy kadrowej, poszukują
energicznych osób super komunikatywnych osób.
Na stanowisko Asystentka w biurze - podobna sytuacja.
W tej sytuacji jedyne wyjście jako widzę to powrót to instytucji budżetowej.
Co lubię robić? no właśnie, tu niestety pojawiają się błędy przeszłości- żałuję
że nie wybrałam studiów o profilu medycznym ( pielęgniarka, fizykoterapeuta,
technik farmaceutyczny )ale teraz jest za późno, abym zaczynała wszystko od nowa.

[Gość: fajnyelf]

Uważam że to dyskryminacja ze strony pracodawców. Czemu ludzie dobrze
wykształceni, z właściwymi kwalifikacjami, sumiennie podchodzący do obowiązków,
ale bez tej iskry i przebojowości, mają tak utrudnioną drogę? Czemu? Ja również
mam swoje aspiracje, plany, chcę założyć rodzinę i mieć ją z czego utrzymać.
Chcę spokojnej pracy i za to godziwą płacę. Dlatego też odeszłam z budżetówki,
mając co prawda spokój, to jednak uzyskiwane zarobki nie pozwalały mi
zaciągnąć kredytu...
Dla mnie to nie jest normalne...

[Gość: emilla112]

A ja uwazam, że masz dobre cv skoro jesteś zapraszana na rozmowy
kwalifikacyjne. Tylko właśnie nad tą rozmową trzeba popracować, by
była z niej praca.

Ja wysyłam dużo aplikacji i miałam zaledwie jedno spotkanie. Teraz
czekam aż oddzwonią z konkretną propozycją.
A rozmowa to podstawa by móc dostać (lub zmienić) pracę.

[Gość: fajnyelf]

Cv rzeczywiście mam dobre, na rozmowy jestem zapraszana często.
Do rozmów się przygotowuję, pod względem merytorycznym, staram się myśleć
pozytywnie. Na rozmowie nie gram- staram się być uprzejma, uśmiechnięta,
aktualnie pracuję nad tym aby być bardziej pewną siebie i konkretną- za pomoca
psychologa. Chcę żeby pracodawca taką mnie akceptował, bo później w razie
przyjęcia do pracy i tak wszystko " wyjdzie w praniu".
A ja nie zmienię tego, że jestem spokojna, cicha, choć od ludzi nie stronię i
jestem życzliwa i sympatyczna. Ale to jest za mało..

[Gość: emilla112]

> Cv rzeczywiście mam dobre, na rozmowy jestem zapraszana często.

No właśnie - jest to połowa sukcesu, druga polega na "sprzedaniu się",
zainteresowaniu pracodawcy. Może masz przebojowych znajomych, którzy doradzą ci
co robić aby przekonać pracodawcę.

Piszesz, że chcesz być sobą bo i tak w praktyce się okaże jaka jesteś. Ale
przecież możesz zaryzykować i trochę "poszpanować" na rozmowie. Nic nie tracisz,
możesz tylko zyskać.

Nie martw się na zapas. Jak już cię ktoś przyjmie to wypracujesz odpowiednią
taktykę i dopasujesz się do nowych warunków. Skoro twoje cv jest interesujące to
nowy szef nie będzie chciał z ciebie zrezygnować. A nawet jeśli, to będziesz
szukać dalej. Takie życie.

[Gość: basia]

Mówisz o sztuczkach,dzięki którym po miesiącu masz dośc ,czy o
szukaniu pracy,w której da się pracować bez sztuczek?

[Gość: fafik]

bo teraz w modzie jest spychologia i rozpychologia łokciowa

[Gość: fajnyelf]

pozostaje mi wiara że są jeszcze normalne firmy :)
cóż, nie załamuję się tym, szukam dalej, CV wysyłam i do prywatnych firm ale
również i różnych urzędów ( stosownie do mojego profilu)
Mam nadzieję że niedługo znajdę pracę, nigdy nie byłam bezrobotna..

Dziękuję za wszystkie wpisy, są one dla mnie bardzo ważne

[Gość: fafik]

na tych rozmowach nie tyle o przebojowosc w sensie ekspansywnosci
moze chodzić tylko o brak tzw. "chemii" między tobą a rekrutującym.
na to - niestety - sklada sie znacznie wiecej czynnikow...

mam nadzieje, ze pisząc spokojna masz na myśli opanowana, a
nie wycofana bo jesli to drugie to już masz odpowiedź.
wycofany=lękowy
uważaj z tą asertywnością, bo łatwo przeszarżować, a efekt będzie
pożałowania godny
największą siłę przebicia ma autecztyczny spokoj i autecznyczna
pewnosc siebie, bo to sie czuje i takie poczucia mają wpływ na
decyzje kadrowe

[Gość: mini]

..bo jestem matka na wychowawczym x2. bo zmienilam miejsce zamieszkania i niestety nie moge wrocic do dawnej pracy.... i tragedia. Jestem zapraszana na wiele naprawde duzo rozmow i gdy zaczynaja sie pytania o dzieci, ktore zaczely juz przedszkole i swietnie sobie radza czuje ze na tym sie konczy zainteresowanie moja osoba. Pojawiaja sie pytania typu co Pani zrobi jak dzieci zachoruja? O czym bedzie Pani wtedy myslala bedac w pracy??? TRAGEDIA!Nie wystarczaja zapewnienia o posiadaniu szacownej instytucji jaka jest babcia...
I powoli zadaje sobie pytanie po co mi byly studia podyplomowe w trakcie wychowawczego??? Po co znajomosc biegla dwoch jezykow??? Po co wczesniejsza blyskotliwa kariera w korporacji??? Czy posiadanie dzieci przekresla moja silna motywacje i potrzebe powrotu do zycia zawodowego???!!! czy znalezienie nowej pracy po wychowawczym jest wogole mozliwe??? Zazdroszcze facetom ich nikt nie pyta o dzieci nawet jak ich maja szostke!

[nuk2]

Nie dalej jak wczoraj właśnie usłyszałam, że u mężczyzny to nawet lepiej, że ma dzieci, bo jest bardziej stabilny, pracy z dnia na dzień nie rzuci i żona do zdopinguje do lepszej pracy (żeby pieniądze przynosił do domu).