Prawdziwe wspomnienia

[swiatlo]

Zdaniem które wszyło mi się już na całe życie we mnie, to owo pamiętne na
Placu Zwycięstwa:
"Niech zstąpi duch twój! Niech zstąpi duch twój i odnowi oblicze ziemi. Tej
ziemi."

Nie wiem czy ten jeden apel nie odmienił historii Polski. Jak też i wiele
indywidualnych losów ludzkich.

Jak człowiek ma już prawie pod pięćdziesiątkę, no jeszcze cztery lata ale co
to są cztery lata, to zadaje sobie mnóstwo pytań. Całą masę pytań. W swojej
większości te pytania giną w pustce, odpowiedź nigdy nie nadejdzie, natomiast
przyjdą następne pytania - i potem jeszcze następne.
Być może przychodzi moment, jak ten który Jan Paweł ma już za sobą, czyli te
parę chwil tuż przed wypowiedzeniem swojego ostatecznego "Amen", kiedy to
nagle przychodzi ta jedyna i najważniejsza odpowiedź, odpowiedź na wszelkie
pytania jakie się kiedykolwiek zadało w życiu. I wtedy człowiek w swoich
ostatnich sekundach świadomości nagle widzi jakie to wszystko było proste. I
myśli sobie: "dlaczego tego nie wiedziałem przedtem? To takie proste".
I człowiek zabiera potem tą odpowiedź na zawsze ze sobą.

[basia553]

Tak, moje wspomnienie teraz akurat nie o Papiezu, ale o smierci i o tym jak
zmienia nasz punkt widzenia. Jak przed kilku laty zmarl ktos bardzo mi bliski,
przyzwyczailam sie - odwiedzajac go na cmentarzu prowadzic z nim rozmowy o
wszystkim co mnie porusza. I wtedy sobie uswiadomilam, ze sprawy do ktörych
przywiazuje ogramna wage, so niczym w obliczu wiecznosci (przepraszam za
patetyzm). Ze starajac sobie wyobrazic jego odpowiedzi widzialam przede
wszystkim jego pelen poblazania usmiech.
I tak smierc Papieza w ten sam sposöb uswiadomila mi wiele spraw o ktörych
przeciez wiedzialam, a ktöre w codziennym zgielku spychalam gdzies na bok.
Chyba niezupelnie na temat napisalam, pardon. Ale mialam potrzebe powiedzenia
tego.

[swiatlo]

To dobrze że napisałaś. W tym wątku w ogóle zapraszam wszystkich którzy właśnie
mają ochotę na "patos" bez obawy o wyśmianie lub zakłopotanie.

[wkrasnicki]

Jedno z sympatyczniejszych słów jakie znam to: dziadek, słowo ciepłe, budzące szacunek i w którym
jest jakaś tajemnica.
Dziadek nie jest piękny, super sprawny, nie jest w niczym podobny do herosów stadionów czy estrady.
Czasem bywa surowy w obejściu, ale zawsze jest kimś kojarzącym się z bezpieczeństwem w każdych
warunkach.
Czasem gdy jakiś problem mnie przerasta myślę sobie- dziadek by wiedział lepiej.

[snow_ball]

Jako papiez, potrafil w niezwykly sposob jednoczyc sie z mlodzieza, na licznych
spotkaniach, ktore poswiecal tylko niej. Gdy mowil, wsrod mlodych zawsze
panowala absolutna cisza, pelna napiecia i skupienia, wyczuwalnego dla
wszystkich. Papiez rozumial mlodziez, a ona z kolei starala sie docenic tresc
jego slow. Wiedziala ze to co mowi jest wazne.
A_my_Wom_zycymy

[morsa]

Szkoda, ze nie sluchala tych slow Mlodziez Wszechpolska
i im podobni.
Mam takze nadzieje, ze moze dotra do wielu ludzi
przeslania Papieza o tolerancji rownosci i braterstwie
a takze ilosci do blizniego;
niezaleznie od koloru skory, wyznania i pozycji
spolecznej.
Moze kiedys bedziemy wszyscy dla siebie lepsi,
serdeczniejsi i zaczniemy szanowac innych.

[morsa]

mialo byc: "milosci do blizniego".

[jutka1]

Rzeklas, Morso.

Co ma byc??

[ozpol]

W przypadku Papieza, on a takze wszyscy obserwujacy Go spodziewali sie
finalowego "Amen". I kiedy sie to stalo smutek przyszedl wielki..dziwne.
Ale kiedy ktos odchodzi nagle, bez zapowiedzi rozpacz jest wielka i smutek
powoli przychodzi..dziwne.
Ja pozegnalem w ubieglym roku 3 osoby bliskie i przyznam sie ze trudno jest
zrozumiec jak i co w nas sie kreci kiedy staniemy przed takimi faktami.
I co "najsmieszniejsze" jest ze smierc Papieza zasmucila mnie bardziej niz tych
osob. Moze dlatego ze jest w wieku mojej Mamy i podsiwiadomie oczekuje Tego
dnia. Dziwne jest nasze czlowieczenstwo i nasze reakcje.
Wazne zeby pamiec o Nim i bliskich zyla w nas ...dluzej niz chwila.

[basia553]

Mysle o tym, co uslyszalam w mowie nad grobem mojego Taty: jak dlugo zyje
pamiec o Nim, tak dlugo On zyje.

[swiatlo]

basia553 napisała:

> Mysle o tym, co uslyszalam w mowie nad grobem mojego Taty: jak dlugo zyje
> pamiec o Nim, tak dlugo On zyje.

A co z tymi o ktorych nikt nie pamieta? Czy ich juz zupelnie nie ma?

[basia553]

DLA NAS, WSRÖD NAS ich nie ma. Na szczescie sa inne wymiary (?) w ktörych sa.
Dobrze w to wierzyc, to nadaje sens zyciu.

[tos.ka]

to juz trzy dni a mnie wciaz nie opuszcza to dziwne uczucie. mieszanina smutku
i zdziwienia- ze TO jednak sie zdazylo.
i - niewiedziec czemu po glowie chodza mi slowa poetki-
"umrzec- tego nie robi sie kotu..."

[basia553]

ze akurat möj ulubiony wiersz Szymborskiej przypomnialas...

[tos.ka]

tam na koncu powinien byc ":)"
to nie jest epitafium na serio:)
ale jakos tak sie czuje.
smutna i zdezorientawana.


ps czyli nb.
poetka wykazala sie swietna intuicja- ze wybrala wlasnie kota a nie- na
piewrszy rzut oka oczywistego psa. pies jest wierny. pies kocha. pies potrafi
umrzec z wlascicielem.
kot jest egoistyczny. kot jest obrazony. no wlasnie, zdezorientowany.

[basia553]

ale zauwaz jak wlasnie przez wybör kota potrafila znakomicie oddac zagubienie,
dezorientacje, smutek czlowieka opuszczonego. nie wiem czy wiesz, ze ona ten
wiersz napisala po smierci swojego partnera zyciowego.

[tos.ka]

> ale zauwaz jak wlasnie przez wybör kota potrafila znakomicie oddac
zagubienie, > dezorientacje, smutek czlowieka opuszczonego.

o to mi wlasnie chodzi. jestesmy smutni zdezorientowani. zagubieni. opuszczeni
ale mimo wszystko zajeci soba. rzadko, jesli wogole i tylko w naprawde
wyjatkowych sytuacjach bywamy "psami".
tak troche sie czuje. jak to, pojawi sie ktos nazywajacy siebie "papiezem" i to
nie bedzei "ten" papiez? cos tu jest nie w porzadku.


>nie wiem czy wiesz, ze ona ten
> wiersz napisala po smierci swojego partnera zyciowego.

nie wiedzialam. inaczej sie czyta gdy sie to wie.

[lalka_01]

:-)
Moj 14-latek dostal przedwczoraj spodziewanego dlugo ataku zalu i wykrzykiwal
przez lzy - "niech nikogo nie wybieraja, niech rzadza razem, nie chce zeby
wybrali nowego papieza, nie chce!"

[kan_z_oz]

Jest na to zjawisko dosyc nieracjonalne wytlumaczenie; ludzie zbiorowo
zaczynaja sie robic bardziej wrazliwi na rzeczy, ktore od lat ignorowali.
Zbiorowa i indywidualna swiadomosc zaczynaja sie budzic; a do tego u was wiosna.
Pozdrawiam z Sydney

[jan.kran]

Pamietam jak szlam przez caly Wroclaw , od centrum na Partynice zeby Go
zobaczyc. Tysiace, setki tysiecy ludzi , wierzacych i niewierzacych
zjednoczonych idea i radoscia ze wreszcie po wielu latach ktos mowi ludzkim
glosem a nie wytartymi propandowymi banalami. Mowi pieknie. Madrze. I poczulismy
jednosc i radosc ze mamy tak wspanialego czlowieka i przyjaciela wsrod nas.
1983 rok. Jeszcze lizalismy rany po stanie wojennym.

Wczesniejsze wspomnienie.
Zamach na Papieza.
Moj Tato umarl 13 -go maja 1981 roku. Krotko po polnocy. Mial 56 lat.
Nie musze chyba pisac jak sie czulam , choc chorowal od wielu lat. W szoku i
bolu dowiedzialm sie o zamachu na Papieza. I o ciezkiej chorobie Kardymala
Wyszynskiego.
Te dni malo pamietam. Tlumy wkosciele , bol i rozpacz po stracie kogos
bliskiego, obawa o zycie Papieza, smierc Wyszynskiego.

I dzisiejsza noc. Nie mam TV w domu wiec ominela mnie cala szopka medialna jak
niektorzy nazywaja to co sie dzieje po smierci Papieza.
Pracowalam nocnie , ale od czasu do czasu rzucalam okiem na CNN.
Polska, Europa, caly swiat w bolu i zalobie.
Setki tysiecy ludzi czekajacych na zobaczenie ciala Papieza. Polska pograzona w
bolu.
Odszedl Czlowiek. Wielki , wspaialy , madry i wrazliwy.
I tyle.
Kran.

[maria421]

Pamietam glosy dzwonow bijacych w dniu kiedy Karol Wojtyla zostal Papiezem.
I pustki na ulicach Lodzi kiedy TV transmitowala na zywo jego wizyte w Polsce.
Pamietam wiadomosc o zamachu na Papieza i modly o jego zdrowie.
Karol Wojtyla byl papiezem przez polowe mojego zycia i dluzej niz zyje moja
corka, ktora innego papieza nie potrafi sobie wyobrazic.
Kiedy zaczela sie jego choroba bylym zdania, ze powienien ustapic. Mylilam sie.
Jego upor w wytrwaniu na stanowisku mial bardzo gleboki sens, ktory w pelni
dopiero teraz doceniam.

Mam osobisty dlug wdziecznosci u Niego, gdyby nie On, moje zycie mogloby
potoczyc sie zupelnie inaczej.

Niech spoczywa w spokoju.

[swiatlo]

maria421 napisała:

> Kiedy zaczela sie jego choroba bylym zdania, ze powienien ustapic. Mylilam
> sie. Jego upor w wytrwaniu na stanowisku mial bardzo gleboki sens, ktory w
> pelni dopiero teraz doceniam.

Właśnie dokładnie tak samo i ja myślałem i też jak ty właśnie teraz zobaczyłem
sens jego wytrwania do końca.

[don2]

Lenin
Szymborska Wisława




o Leninie (z wiersza "Lenin")

Że w bój poprowadził krzywdzonych,
że trwałość zwycięstwu nadał,
dla nadchodzących epok
stawiając mocny fundament -
grób, w którym leżał ten
nowego człowieczeństwa Adam,
wieńczony będzie kwiatami
z nieznanych dziś jeszcze planet.

[ertes]

bo to wszystko to pic na wode, fotomontaz

[don2]

Poniewaz cytowano na tym watku szymborska ,pozwolilem sobie i ja dodac kwiatek
z jej tworczosci.niech co poniektorzy zobacza pelne oblicze idola.

Z cyklu, "Mądrej głowie dość dwie słowie".

[wkrasnicki]

Niech Pan panem będzie, a wygodą sługa,
Bartosz do siekiery, a Maciek do pługa.

na marginesie

[tos.ka]

doadam takie male spotrzezenie - okiem lekarza. papiez chorowal na "parkisnona"-
ok 15lat. leczenie tej choroby- dosc skuteczne poczatkowo- z czasem moze
powodowac powiklania- m. in. hiperkinezje (mimowolne ruchy- twarza, calym
cialem), czy halucynacje. z drugiej strony- nie widzialam pacjenta, ktory by
po 15-latach choroby wygladal- tak zle jak papiez. zgiety- pod katem niemal 90-
stopni. leczenie- ktore niesie ze soba ww ryzyko- umozliwia jednak w miare
normalne poruszanie sie. przypuszczam-ze ze wzgledu na mozliwe powiklania
papiez zrezygnowal z leczenia, lub stosowal je w dawkach minimalnych. za jaka
cene- sami widzielismy. oczywiscie- to tylko przypuszczenia. gdyz w medycynie-
wszytsko moze sie zdazyc.

pozdrawiam

[don2]

czy zaoszczedzila bys nam tych zenujacych popisow na tym i innych watkach?
moze poczekasz do jutra co.

[swiatlo]

Właśnie jak się spojrzymy na jego długoletnie cierpienie i mimo to niespożytą
energię i upór w jego nauczaniu, to widać wielkość jego śmierci.
Jeszcze dwa tygodnie temu byłem raczej niezdecydowany, bardziej pobłażliwy
wobec wiary niż rzeczywiście wierzący. Jednak w te dni kiedy on leżał
umierający, a tłumy młodzieży pod oknami przybywały tłumnie tysiącami aby go
wesprzeć, nagle coś się we mnie złamało. Zobaczyłem go jak giganta, jak
mitologicznego herosa na końcu swojej wędrówki.
Jego cytat-wołanie nabazgrany przez niego na łożu śmierci "Szukałem was, a wy
przyszliście do mnie" było esencją jego pokoju wewnętrznego.

Parafrazując za Św. Łukaszem, jakbym miał tylką maleńką część wiary Jana Pawła
i bym rozkazał krzakowi aby się sam przesadził razem z korzeniami w inne
miejsce, to krzak by mnie natychmiast wysłuchał.

Miliony wiernych na pogrzebie robią wrażenie, niewątpliwie, ale to jeszcze nie
jest to co jest naprawdę wielkie. To jego wiara jest tym co umieszcza jego w
gronie największych mitologicznych herosów.

[swiatlo]

bi.gazeta.pl/im/6/2633/m2633916.mp3

Apel

[swiatlo]

Suchałem wczoraj polskiego radia. Padło tam następujące pytanie: otóż czym było
to wydarzenie w Rzymie? Nie było pogrzebem, bo wobec tego co to było, słowo
pogrzeb to za mało. Dodatkowo pogrzeb jest przygnębiającym opłakiwaniem, a
tamto wydarzenie było niemalże radosną celebracją wiary w człowieka.
Nie było to pożegnanie, bo dla wielu tamto wydarzenie było wręcz początkiem ich
nowego życia. Pożegnanie kończy etap, podczas gdy tamto wydarzenie było jego
początkiem.
Wówczas radio zacytowało pewną studencką grupę oazową, która podczas tego
wydarzenia określiła czym tamto wydarzenie naprawdę było: otóż tamto wydarzenie
nie było ani pogrzebem, ani pożegnaniem, było natomiast apelem.
Rzeczywiście jakież to trafne słowo.
Oby apel ten dotarł do każdego i w nim pozostał...

[ertes]

A ja apeluje do ciebie zebys juz przestal.

[jan.kran]

Kontynuuj Swiatlo:-)))

Tosca , ja tez troche wiem o morbus Parkinson. Z pewnoscia nie tyle co Ty ale
wiem ze jest to choroba ciala a nie duszy.
Dlatego caly czas uwazalam ze Papiez slusznie robil pokazujac ze bedac
uwiezionym w chorym i cierpiacym ciele mozna byc czlowiekiem myslacym ,
czujacym i walczacym.

www.spiegel.de/panorama/0,1518,349126-2,00.html
Na tej stronie jest wypowiedz Die Parkinson Hilfe DE.
Mowiaca o tym ze Papiez zrobil bardzo wiele dla cierpiacych na chorobe
Parkinsona.
Uswiadomil wielu ludziom ze jest to choroba uposledzajaca cialo ale nie
niszaca ducha , kreatywnosci, inteligencji i checi dzialania.
Kran.

[ertes]

Chociaz w ten jeden dzien moglas powstrzymac sie od zlosliwosci.

[maria421]

ertes napisał:

> A ja apeluje do ciebie zebys juz przestal.

Co ma Swiatlo przestac, Ertesie? Czyzby naprawde tak bardzo razilo Cie pisanie
o donioslosci wydarzen ostatniego tygodnia?

[ertes]

Troche powagi bo to nie komedia ani szopka chociaz w dzien pogrzebu.

[don2]

Swiatlo ma prawo pisac co chce i kiedy chce.Pisze to co uwaza i mysli.Ertes moze
byc niezadowolony z pisaniny Swiatlo.Powinien tez napisac rzeczowy wpis i
przedstawic swoj punkt widzenia (jezeli uwaza za stosowne) natomiast Kran ma
tez prawo zawracac dupe jak zwykle.Ni do rymu ni do taktu,byle by pisac.Kranie
napisz cos ciekawego ,prosze !

[jan.kran]

... napisac cos ciekawego ale sie staram i staram i ciagle kula.
Przymierzam sie do wontku rozwodowego:-)))
Ale chyba mi sie nie chce. Sciskam serdecznie. Kran.