Blaski i cienie

[jutka1]

Tutaj bedzie o blaskach i cieniach roznych sytuacji i rzeczy. Bede Was
molestowac spostrzezeniami i przamysleniami, oraz prosze o zwrotne
molestowanie na temat i obok tematu.

Na pierwszy rzut pojdzie Czesc 1, za chwile. (a co, Czesc ostatnia ma isc na pierwszy rzut, czy jak?? ;-)))))

Czesc 1 -- Blaski i cienie zycia na prowincji

[jutka1]

Czesc 1: zycie na prowincji vs. duzym miescie

Z gory zaznaczam, ze pod pojeciem ?prowincja? niekoniecznie rozumiem polska prowincje, a pod pojeciem ?wielkie miasto? ? niekoniecznie Paryz, LA, DC czy Warszawe. Chociaz swoje spostrzezenia bazuje na ww., mysle, ze te pojecia sa bardziej uniwersalne...

Po pierwsze, jednostka a otoczenie. Prowincja oznacza sie oczywiscie wieksza
wiezia z innymi ludzmi, albo naciskami na blizsze wiezi. Normalne, biorac pod
uwage liczbe osob, ich bez- lub posrednie powiazania i powtarzajace sie
kontakty.

Taka sytuacja ma swoje plusy: nie jest sie do konca anonimowym, czesciej na
ulicy wpada sie na kogos znajomego (co bywa mile), czlowiek w jakis sposob
czuje sie czescia wiekszego ?organizmu?... Na taka sytuacje np. w Paryzu
trzeba pracowac latami, zeby w knajpie rozpoznawali, pamietali co lubie, etc.

Latwiej tez na prowincji dawac sobie rade z roznymi, praktycznymi, aspektami
zycia codziennego.

Przyklady? Slusarza do krat w garazu polecil szef firmy, ktora remontowala
zolty dom. Dzieki temu traktuja mnie jak kogos z ?wewnatrz?, nie nabieraja,
robia w terminie itp. Kolega z klasy z liceum jest inspektorem weterynarii.
Jeden telefon, i juz wiem, do ktorych weterynarzy nie nalezy kotki zabierac.
Wlasciciel kamienicy, w ktorej bede wynajmowac biuro okazal sie kolega siostry
z lat szkolnych, i rozmowa byla juz zupelnie inna... W mojej ulubionej knajpce
ludzie moga mi zostawiac wiadomosci, jesli inaczej nie moga sie skontaktowac,
itp itd.

Minusy sa oczywiste: czasem chcialoby sie byc bardziej anonimowym, bo na
prowincji wszyscy wszystko wiedza, a rodzaje informacji o innych wymieniane w
rozmowach towarzyskich bywaja hmmm... raczej prywatne.

W sumie jestem rozdarta, jesli chodzi o ten aspekt. Z jednej strony lubie ten
komfort bycia ?u siebie? i posiadania calego networku, pardon anglicyzm, ludzi
gotowych pomoc w kazdej chwili. Z drugiej strony szlag mnie trafia, jak
taksowkarz po dowiezieniu mnie do domu mowi ?aaaaaa, to pani!? i nastepuje
wyliczanka kto do mnie przyjezdza czy jakie zakupy zamawiam.... Albo jak pani
w sklepie z winem wie gdzie ja mieszkam, bo kiedys przejezdzajac mnie zoczyla
w ogrodzie. Albo jak sasiedzi obserwuja bacznie moje ruchy.... (no ale tacy
sasiedzi to skarb, z punktu widzenia bezpieczenstwa....)

CDN

W suburbiach tez jest podobnie

[luiza-w-ogrodzie]

Niekoniecznie prowincja - w suburbiach tez jest podobnie (kazda dzielnica jest
jak male masteczko). Wpada sie na sasiadow i znajomych w lokalnych knajpkach i
sklepach, kibicujac dzieciakom na boisku i siedzac w kolejce u fryzjera.
Wymiana informacji kwitnie... moje szczescie ze ja nietutejsza i bez powiazan
rodzinnych, ale jak w lokalnej gazecie pojawil sie wywiad ze mna i z moim
zdjeciem to ciezko bylo sie opedzic od komentarzy. Ale ogolnie lubie zycie na
prowincji.

Pozdrawiam
Luiza-w-Ogrodzie

><((((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><((((º>
.·´¯`·.. ><((((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><((((º>

[don2]

Roznie w roznych krajach.na mojej wsi nie ma absolutnie nic tak wspanialego jak
wasz opis.rezerwa graniczaca z wrogoscia wobec cudzoziemcow.Absurdalna sytuacja
w ktorej caly biznes handlowy maja cudzoziemcy w reku,z wylaczeniem
fryzjerki.bez nich wies by nie miala zadnego sewisu.Miejscowi dawno zrezygnowali
z roznych powodow.Osobiscie po 3 artykulach w prasie w tym jednym dosc
kontrowersyjnym,nawet pies sasiada nie podnosi glowy na moj widok.Miejscowi sa
od " zawsze " w swoich kregach zainteresowan,politycznych,sportowych itp .Obcym
wstep wzbroniony.W miastach wyglada podobnie z tym ,ze polityczna poprawnosci
i sportowa sprawnosc cudzoziemcow powoduje wiekszy udzial emigrantow w zyciu
miejscowej spolecznosci.
Oczywiscie dodam ,ze w mojej hiszpanskiej wiosce mam zupelnie inny obraz tam
jestem " swoj" towarzysko itp.Sa narody i narody.

[jutka1]

moze sie rozbija o to, ze tu na prowincji jestem w domu?

i moze latwiej jest byc cudzoziemcem w wielkim miescie?

[don2]

Ty nie tylko jestes w domu ale Polka w Polsce.Roznica miedzy nami emigrantami a
Toba.Pozostale ,to juz zalezy od czlowieka samego.jego kregu znajomych ,pracy
itd.


> i moze latwiej jest byc cudzoziemcem w wielkim miescie?

nigdzie nie jest latwo byc cudzoziemcem,no moze z wyjatkiem USA,Canady I AU.
Ale i tam sa problemy w te pierwsze lata. Poczytamy co nam inni napisza.moze
byc ciekawie.Ta codziennosc,to jest ciekawe a nie teoretyczne rozwazania.

[szfedka]

Don, tak dlugo Ty tam nie mieszkasz aby traktowali Cie jak tubylca.Szwedzi tez
narzekaja ze pewnych miejscach trudno "wsiaknac". Sa takie miejsca w Uppland
np. Österbybruk gdzie podobno dopiero w ktorejs tam generacji za swojego Cie
maja.
A Szwedzi na to mowia ze nawet ptaki jak przelatuja tam to sie odwracaja na
plecy aby "slippa se skitet" znaczy zeby gowna nie widziec.
Jasne ze nie sa tak otwarci jak Hiszpanie (sadze bo nigdy nie zylam w
Hiszpanii) ale mozna na nich liczyc gdy potrzeba pomocy.
Mieszkam tu 22 lata, w tej samej czesci U-li i wszedzie (podobnie jak Luiza)
wpadam na jakis tam ludzi ktorych gdzies kiedys poznalam i wiesz jak te
spotkania sie koncza. Musimy sie spotkac na kawe i pogadac. No to sie zdzwonimy
prawda. I czas leci...i znowu za jakis czas spotykamy sie na ulicy czy w
sklepie. Ale wiem...ze gdybym potrzebowala czegos to moge zadzwonic.
Ale...moze mnie za "swoja" juz uwazaja?

[chris-joe]

Uciekalem z Vancouver po trochu aby oszyskac status obcego. Lubie byc obcy-
status ten narzuca blogoslawiony dystans, ogladnictwo przez szybke, poze
obserwatora.
No i mam za swoje. Jako anglo w QC, badz po prostu jako pies z innego stada,
QC's po czterech juz spedzonych tu latach patrza na mnie jak na raroga. Gdy w
windzie ich pozdrawiam, to patrza spode lba.

Padlem ofiara apartheidu- mozecie lzy ronic.

[jutka1]

Niniejszym ronie lzy :-)))

[xurek]

Ze wsi i miasta zrobilo sie dodatkowo „swoi i obcy“. Moj obraz bardzo sie rozni
od pozostalych, ale nie bardzo umiem go sprezcyzowac.

“Wies” albo w naszym przypadku raczej przedmiescie (przez wies rozumiem
strukture stara i “zasiedziala”, nasze “domowisko” ma dopiero 10 lat a domow
starych zasiedzialych jest chyba z 5 obok) ma dla mnie takie minusy, jak to co
Jutka opinala jako plusy. Bardzo nie lubie “byc zintegrowana” w srodowisko
sasiedzkie i bronie sie przed tym na ile nie naruszajac grzecznosci i nie
raniac uczuc sasiedzkich jest to mozliwe. Skrzetnie omijam moje trzy pobliskie
knajpy, fryzjera za rogiem i sklepik w najblizszym miescie, wlasnie po to, by
nie byc “znana”. Plusem jest duzo zieleni i “swiety spokoj”, co szczegolnie
majac male dziecko bardzo sobie cenie. Innym wielkim plusem mojego zadupia jest
to, ze w ciagu 20 minut jestem w Luzernie badz Zugu a do Zurychu jest 40. Gdyby
nie ta bliskosc duzych miast, dostalabym chyba kota. Dla mnie rozwiazanie
optymalne wyglada “duze anonimowe miasto do pracy / rozrywek i spokojna zielona
anonimowa spalnia w jego poblizu”. Wole miec znajomych “z wyboru” niz “z adresu
i koniecznosci”.

Integracje tez widze tutaj inaczej. Znacznie latwiej zintegrowac sie w dziurze
niz w duzym miescie, pod warunkiem, ze sie chce. Szwajcarzy przywiazuja
niesamowita wage do “aktywnego ksztaltowania i decydowania” o swym najblizszym
otoczeniu, przez co automatycznie pojawia sie koniecznosci rozmow, wspolnych
rozwazan na temat wysokosci krzakow, koloru kwiatkow, “tak lub nie” na temat
nowego domu w sasiedztwie itd itp. A juz takie “ogrodkowe mieszkanie” w lecie
to tak jakby sie siedzialo w kawiarni. Ciagle ktos przechodzi, przystanie,
zagada itd. Czesto organizowane sa przerozne “grill parties” na ktore nie pojsc
w zaszadzie ne mozna, wiec jest nastepny powod do spotkania.
Czy jestesmy traktowani jak “obcy”? Z jednej strony z pewnoscia tak, z drugiej
nie i to glownie z racji dziecka. Piranha jest traktowana jak “autochton” a z
racji “wspolnej drogi zyciowej” z innym dziecmi typu przedszkole, szkola,
zajecia dodatkowe itd my zostajemy automatycznie wciagnieci w
wiele “tubylczych” tematow i spraw. Poza tym dzieci z sasiedztwa uwielbiaja
mojego meza, co dodatkowo “zaciesnia petle sasiedzka na mojej szyi” :).

W Zurychu jest juz zupelnie inaczej i moi tam mieszkajacy cudzoziemscy znajomi,
nawet majac dzieci nie czuja sie w cokolwiek “wciagnieci i zintegrowani”. Ja
mieszkajac w Zurychu tez czulam sie w duzej mierze pozostawiona samej sobie.
Mialam kilku dobrych znajomych, z ktorymi umawianie sie bylo znacznie mniej
problematyczne (badz lepiej skomplikowane) niz z Niemcami, ale z sasiadow nie
znalam dokladnie nikogo.

PS: przeczytalam jeszcze raz co napisalam i koryguje: wydaje mi sie, ze taka
integracja i “wrosniecie w krajobraz” jest chyba mozliwa tylko na takich nowych
malych przedmiesciach, gdzie rowniez mieszkajacy tam Szwajcarzy sa w pewnym
stopniu “nowi” – nie mieszkalam co prawda na zadnej “starej wsi” ale nie jestem
pewna, czy wygladaloby tam podobnie.

Xurek

[don2]

zadziwiajace,ale tak wlasnie sobie wyobrazalem Xurkowo-cukierkowe opowiadanie.
Juz od jakiegos czasu zazdroszcze Xurkowi zycia w Milkalandzie.juz kilka razy
moi przyjaciele Czesi,zyjacy w CH od 1968 r pukali sie w glowe,gdy opowiadalem
o Xurkowych opisach zycia w CH.Ja jednak wiem swoje i zazdroszcze zycia w tak
tolerancyjnym i przyjaznym spoleczenstwie.I model:zyc na wsi pracowac w miescie
jest chyba najlepszym.

do Dona

[xurek]

Don, napisz konkretnie, czym sie to „straszne zycie“ Twoich znajomych od mojego
rozni, to mozna bedzie podyskutowac skad sie te roznice biora. No chyba, ze
jestes zdania, ze zmyslam, to nie musimy dalej dyskutowac.
Milkaland to to nie jest, gdyz Milka jest czekolada z mleka Alp bawarskich –
tutaj nie tylko, ze nie ma fioletowych, to nawet nie ma laciatych krow, tylko
takie bezowo-brazowe. Ale moze w Szwajcarii Twoich znajomych jest inaczej.

I naprawde nie widze w Szwajcarach mojego otoczenia niczego nieprzyjaznego ani
nietolerancyjnego. O ile dobrze pamietam Szwajcaria ma najwyzszy procentowy
wskaznik cudzoziemcow w Europie a mimo to „wizualnie“ jest tutaj zdecydowanie
mniej „cudzoziemskich ghett“ niz np. w Niemczech badz Francji (innych krajow
nie widzialam na tyle dobrze, by moc sie wypowiedziec).

W naszym przedmiesciu (jezeli te 30 domow zasluguje na taka nazwe) mieszkaja
oprocz Szwajcarow Amerykanka, Hindus, Tajka, Portugalczycy, Niemcy, Szwedzi i
Anglicy. Najdluzej w Szwajcarii Hindus i Amerykanka, oni sa tez jedynymi,
ktorzy mowia Schweizerdeutsch i maja obywatelstwo. Hindus ma nawet jakas
funkcje „partyjno – administracyjna“, gdyz wlasnie on „koordynuje opinie wsi o
planowanych zmianach“. Jedynym, ktory sie skarzy na „brak integracji“ jest
Anglik, ktory caly dzien jest w pracy a wieczorem na placsu zabaw nadaje takim
slangiem, ze nawet Amerykanka zwierzyla mi sie, ze go nie rozumie.

Dla mnie to nie jest „cukierek“, bo ja tych sasiedzkich „smalltalkow“ nie
lubie, wiec w dni tak upalne jak wczoraj czuje sie osaczona i uciekam z ogrodka
do mieszkania szczelnie zaslaniajac firanki. Tym niemniej takie sa moje i tych
paru innych w naszej wsi realia, wiec taka Szwajcaria rowniez istnieje. Nie,
masz racje, to jest cukierek, bo cukierkow tez nie lubie.

Takiego „od 1968“ poznalam jednego w parku nad jeziorem i powiem szczerze, ze
ja tez, chociaz „krajanka“, nie mialam najmniejszej ochoty na integracje. Moze
to jeden z Twoich znajomych :)? Pracuje w drukarni a oprocz tego prowadzi „klub
z Ukrainkami“. Czy to ten sam?

Xurek

tak sobie mysle...

[jutka1]

... czytajac Wasze wpisy, ze zycie na prowincji jest ok, jesli sie jest
insajderem, pardon anglicyzm.

Gdybym przeprowadzila sie gdzie indziej, a nie w okolice rodzinnego miasta,
mialabym pewnie zupelnie inne odczucia i wrazenia.

Czyli, w sumie, moze moim glownym tematem sa korzenie?...

J.

[don2]

Milkaland w znaczeniu slodkosci i sielankowosci.Nie, moi znajomi czesi nie maja
klubow z ukrainkami.jeden ma wytwornie precyzyjnych detali metalowych,Jedna
jest szefem kontroli Swissair,2 pracownikow tych samych linii juz na emeryturze
i ten pozostaly dentysta.I wszyscy juz mieszkaja jak przystalo na pracowitych
czecho-szwajcarow na przedmiesciu.Dzieci ich urodzone w CH,sa wszystkie po
studiach (w Niemczech)a jedno po jakiejs handlowo ekonomicznej i robi w jakims
finans instytucie.Mlodzi ludzie mowia doskonale po czesku i traktuja nas jak
zabytki muzealne.I jak zwykle zle interpretujesz to co pisze.powtarzam jeszcze
raz,ze zazdroszcze ci zycia w kraju tak tolerancyjnym i przyjaznym
dla "odmiennych" z czym nie zawsze zgadzaja sie moi znajomi Czesi.Sami tez
stwierdzili ,ze atmosfera miasta lepiej im odpowiadala,ale zyja przyjemniej na
prawie wsi.bedac na twoim i meza miejscu,nawet bym nie myslal o zmianie miejsca
zamieszkania kiedykolwiek.Wyglada na to ,ze znalezliscie nieomalze raj na
ziemi.Co daje doskonale prognozy zyciowe i dla waszego dziecka.W moim kraju
pobytu,dzieci cudzoziemcow urodzone w szwecji ,lub przybyle tu w wieku do 6 lat
maja ok 18% szanse na dostanie pracy majac rownorzedne wyksztalcenie jak
dzieci szwedzkie,przybyle pozniej ok 11%,"kolorowe" ok7-9%.tak mowia ostatnie
badania na ten temat. Ale to juz inny temat.

[xurek]

„I jak zwykle zle interpretujesz to co pisze.powtarzam jeszcze raz,ze
zazdroszcze ci zycia w kraju tak tolerancyjnym i przyjaznym dla "odmiennych" z
czym nie zawsze zgadzaja sie moi znajomi Czesi.“

Nie wydaje mi sie, ze „ogolnie“ zle interpretuje, to raczej Ty
zbyt „radykalnie“ wyrazasz swe poglady“:

„moi przyjaciele Czesi,zyjacy w CH od 1968 r pukali sie w glowe,gdy opowiadalem
o Xurkowych opisach zycia w CH”

Moja najblizsza przyjaciolka jest urodzona tutaj Czeszka. Znam tez jej mame
(ojciec juz nie zyje), braci i pare osob z dalszej rodziny. Dziwi mnie co
piszesz o swoich znajomych, bo ci znani mi Czesi sa bardzo zadowoleni ze
swojego tutejszego zycia i moim zdaniem dobrze zintegrowani. Mama przyjaciolki
ma teraz przyjaciela Szwajcara, ktory bardzo “wciagnal sie w jej czeska klike”,
jego corka rowniez. Moja przyjaciolka to swego rodzaju ewenement – jest moim
zdaniem bardzo “szwajcarska”, sama siebie uwazala natomiast za “stuprocentowa
Czeszke”. Zdanie zmienila dopiero po 3-letnim pobycie jako nauczycielka w
Pradze i zamazpojsciu za “Czecha z Chech” (rozwod w toku :)). W jej konkretnym
przypadku mam wrazenie, iz w wieku dorastania napietnowanym tym, ze kazdy z nas
czuje sie w pewien sposob “jednorazowy, obcy i niezrozumiany” pomylily jej sie
pojecia poczucia “obcym” z racji ksztaltowania sie osobowosci z poczuciem
bycia obcym jako cudzoziemiec.

“bedac na twoim i meza miejscu,nawet bym nie myslal o zmianie miejsca
zamieszkania kiedykolwiek.Wyglada na to ,ze znalezliscie nieomalze raj na
ziemi.Co daje doskonale prognozy zyciowe i dla waszego dziecka.”

Widzimy to bardzo podobnie a maz nawet kiedys tak samo sformuowal :). Wczoraj
(uciekajac od sasiadow :) wlaczalam przypadkiem jeden z moich ulubionych
programow na SF 1 (panstwowa stacja) – “Sternstunde Philosophie”. Powazny
program, z powazna moderacja. Wlaczylam i dwa razy przetarlam okulary –
moderator byl Murzynem!!! Z pewnoscia tutaj albo w Niemczech urodzonym, bo
mowil bez akcentu. Milo mi sie zrobilo widzac, ze nie tylko w “prymitywnych
talshowach” tudziez audycjach muzycznych dla nastolatkow lecz rowniez w
powaznym dziennikarstwie ludzie wygladajacy inaczej moga w tym kraju do czegosc
dojsc.

Smutne to, co piszesz o Szwecji, tym bardziej, ze zupelnie nie pokrywa sie z
tym powierzchownym obrazem, ktory mam na podstawie paru statystyk i
telewizyjnych przekazow (Szwecja jako wzorzec socjalnej rownosci i postepu).

Jest taki szwedzki autor, Henning Mankell, ktory pisze kryminaly i ksiazki o
Afryce. Lubie te jego szwedzko – afrykanskie ksiazki, bo sa jednymi z
nielicznych, ktore fabularnie oddaja obraz Afryki z perspektywy bialego, ktory
jest dla mnie wiarygodny. Dlatego tez przeczytalam pare jego “czysto
szwedzkich” kryminalow. Za kazdym razem, kiedy koncze jakas ksiazke Mankella
odczuwam gleboka potrzebe przeczytania dla rownowagi jakiegos “kiczu z happy
endem”, poniewaz jego lektura jest niesamowicie przygnebiajaca. Czesto sklania
mnie ona do rozwazan, jaka naprawde jest ta “Szwecja od podszewki”……

Xurek

[szfedka]

Polecam ksiazke "Szwecja od srodka" napisana przez Jacka Kubitzkiego.
Dal popalic Szwedom konkretnie w 12? rozdzialach a w ostatnim wszystko odwrocil
do gory nogami. Ciekawam dlaczego...

Czasem sie zastanawiam jakby bylo gdybym byla tu z mezem Polakiem.
Rozmawialibysmy w domu po polsku, spotykalibysmy inne polskie pary na
imieninkach, urodzinkach itp.
Czy tak samo bym odbierala Szwecje? Czy bym bywala w szwedzkich domach? Czy
wogole doszlabym do tego co doszlam w pracy? Nie wiem.
Mam znajoma Polke (maz Polak) wyzsze techniczne wyksztalcenie. Pracuje w
technice. Mowi po szwedzku ale...slychac ten polski akcent i nie gramatycznie.
W jej oddziale pracuja ludzie z roznych narodowosci, byl nawet o tym artykul w
prasie. Nie wiedza nic o sobie nawzajem, nic. Nawet czy zonaci, czy maja dzieci
i jak spedzaja czas wolny.
Znajomi tylko Polacy, polskie pary. Spotykaja sie i gadaja o niczym...
Takie powierzchowne ecie, pecie. Mowila mi ze jak jej matka zmarla to nawet nie
miala z kim o tym pogadac (oprocz meza) mimo rozleglego zycia towarzyskiego, bo
o niczym osobistym oni nie rozmawiaja.
Znam ja od niedawna mimo ze mieszkalysmy na tej samej ulicy ok.10 lat hehehe

[xurek]

Nie sadze, ze zycie w polskim malzenstwie determinuje brak integracji. Mysle,
ze zalezy to od jednostek, ktore albo chca/potrafia sie znalezc w nowym swiecie
albo nie. Ja zylam dlugo w polskim zwiaku i ani nie mialam wielu polskich
znajomych ani moj albo ex niemiecki na tym nie cierpial. Nasze zycie toczylo
sie jak zycie wielu innych – wokol pracy i „rozrywek“. Poznani ludzie mieli
zwiazek albo z jednym albo z drugim a jako ze Niemcy w wiekszosci zamieszkale
za przez Niemcow, tak tez wygladal nasz krag znajomych i zainteresowan. Takich
polskich par znam kilka, wiec chyba nie mozna generalizowac.

Mankell nie opisjue sytuacji socjo- politycznej w Szwecji, tylko jednostkowe
losy wyimaginowanych bohaterow. Przygnebiajace nie sa te losy, tylko „profli
psychiczny“ owych jednostek. Prawie wszystkie robia melancholijno-depresyjne
wrazenie, ludzie przeladowani „ciezkimi myslami“, niesamowicie skomplikowani i
jakby pesymistyczni w swej naturze. Moze byc, ze Mankell i zdeterminowane jego
charakterem postacie sa wyjatkiem i nie reprezetuja „natury przecietnego
Szweda“, z drugiej strony takie np. dramaty Ibsena tez nie dzialaja na
mnie „optymistycznie“.

Xurek

[szfedka]

xurek napisała:

> Nie sadze, ze zycie w polskim malzenstwie determinuje brak integracji. Mysle,
> ze zalezy to od jednostek, ktore albo chca/potrafia sie znalezc w nowym
swiecie
>
> albo nie. Ja zylam dlugo w polskim zwiaku i ani nie mialam wielu polskich
> znajomych ani moj albo ex niemiecki na tym nie cierpial. Nasze zycie toczylo
> sie jak zycie wielu innych – wokol pracy i „rozrywek“. Poznan
> i ludzie mieli
> zwiazek albo z jednym albo z drugim a jako ze Niemcy w wiekszosci zamieszkale
> za przez Niemcow, tak tez wygladal nasz krag znajomych i zainteresowan.
Takich
> polskich par znam kilka, wiec chyba nie mozna generalizowac.

Mowiac cokolwiek o jakiejs nacji, grupie generalizuje sie.
Nie ma dwoch takich samych ludzi, a tym bardziej kilka milionow.
Z mojej strony byly tylko mysli.
Jasne ze wszystko zalezy od jednostki, od checi.
Z drugiej strony widac tu w Szwecji ze ludzie z malzenstw mieszanych latwiej i
czesciej "integruja" sie.
I to by bylo na tyle, popracowac musze...

[don2]

Szfedka,pozwolisz ,ze twoj wpis okresle jako bla bla bla,po pierwsze piszesz o
absolutnie nieistotnych przykladach jak ten z jakiejs szwedzkiej dziury.i to
co mowia szwedzi o szwedach ,nie ma nic tu do rzeczy.po drugie to moja wioska
liczy 900 mieszkancow,oba moje biznesy sa polozone centralnie.I ten czas w
ktorym tu jestem i rodzaj kontaktow ,na calym swiecie stwarza jakas atmosfere
znajomosci itp.Po trzecie moze napiszesz kiedy mozesz liczyc na swoich
znajomych ,ktorych spotykasz w sklepie lub tp.I nie rob porownan miedzy zyciem
w AU i mentalnoscia.PS do kogo obcego tak sobie mozesz zadzwonic i co za bzdury
wypisujesz,

Ale...moze mnie za "swoja" juz uwazaja?

Ty to powaznie napisalas,te zdanie ,czy masz zludzenia ? Widac ,ze za dlugo juz
mieszkasz w tej krainie obludy i falszu i zatracilas poczucie realiow ,albo
koniecznie chcesz pisac innaczej jak prawie 100% wypowiadajacych sie
cudzoziemcow.

[szfedka]

Jezeli mam inne doswiadczenia to pisze inaczej niz 100% wypowiadajacych sie
cudzoziemcow.
Ja tu jestem 22 lata Don, obracam sie wsrod Szwedow i mieszkalam ze Szwedem.
Czy do obcych moge dzwonic? A gdzie sie do obcych dzwoni? Do znajomych, moze co
sie nie ma juz regularnego kontaktu ale kiedys byly, wiem ze moge zadzwonic.
Nie robie porownan do zycia w AU. Nie kazdy musi myslec jak Ty, nie kazdy ma
Twoje doswiadczenia.
Tak, mam znajomych Polakow ktorzy tak dobrze czuja sie na prowincji w malej
dziurze upplandskiej ze do Polski wogole nie jezdza i Polakow prawie nie
spotykaja.
Obluda, falsz...uwazasz ze w Polsce jej nie ma?

[ani-ta]

ja sie tylko przygladam dyskusji...
i tak sobie mysle, ze zeby wsiaknac gdzies trzeba miec oprocz pewnych
predyspozycji (naszych i srodowiska)... kupe szczescia do ... ludzi.

a oblude i falsz - znajdziemy absolutbnie wszedzie... bo to ludzkie takie cechy:P
i akurat PL nie bedzie tu lepszym czy gorszym przykladem:)

[don2]

I o to mi chodzilo.O zycie w malej dziurze lub w miescie.I nie kazdy musi
myslec jak ja.Tylko co tu myslenie ma do realnych sytuacji? I nie kazdy to fakt
ma moje doswiadczenia.Ale i nie kazdy ma Twoje.Innaczej sie w szwecji
znalezlismy i ja obecnie tylko miedzy szwedami sie "obracam" I ja tez Polakow
nie spotykam ,jak ci twoi znajomi.I nie rozumie ,jak mozna sie czuc az tak
dobrze by nie jechac do kraju z ktorego sie przyjechalo,ale kazdy ma swoje
powody i to zaden przyklad.I nie usiluje Tobie wmawiac ,ze Szwecja jest
specyficznym krajem dla cudzoziemcow,sama wiesz to dobrze.I ciesze sie ,ze
czujesz sie szwedka,czyli swoja jak sama napisalas.Co ma w tym byc dobrego nie
mam pojecia.I zgadzam sie z Toba ,ze obluda i falsz jest wszedzie ale ten kraj
bije na glowe wszystkie inne w dwulicowosci i zaklamaniu.I ty tez to dobrze
wiesz.I ja pracowalem w szwecji rownie dlugo jak ty tu jestes i moge tez cos o
tym powiedziec.nasze spojrzenia na ten kraj i zycie w nim,zalezy od tego ,ze ty
tylko zylas w PL i w szwecji i nie masz porownania do zycia w innych krajach
i ludziach.Ja ich klika zaliczylem i wiem co pisze.

[don2]

Anito ,to jest normalne ,ze falsz i obluda jest w kazdym kraju.W tym kraju to
jest odgornie zalecane.Poprawne politycznie zachowanie.A do tego dochodzi
tzw,tutaj w ich jezyku i tradycji:Krolewska szwedzka zawisc.I oczywiscie zycie
miedzy ludzmi zalezy od nas samych i innych czynnikow.I na wsi oraz malym
miasteczku jest sie bardziej na widelcu i sa mozliwosci jako takiej obiektywnej
oceny przez sasiadow.Natomiast w miescie duzym,a jest ich tu raptem 3 :))
jako cudzoziemiec jest sie jednym z tych pogardzanych przybyszow i nie ma tu
zadnej dyskusji,tak jest.Mozna sobie wmawiac co tylko sie chce.zawsze znajdzie
sie powod bys uslyszala jakas uwage w zamaskowanej formie,obrazliwa dla nas.
Mozna udawac ,ze deszcz pada i uwazac sie za super szweda i tak maja nas w
dupie.

[szfedka]

Nigdzie nie napisalam ze czuje sie szwedka. I nigdy sie tak nie poczuje. I tak
tez Szwedom mowia gdy sie mnie o to pytaja. Zreszta samo pytanie "czujes sie
Polka czy Szwedka" uwazam za durne.
To nie znaczy ze miedzy Szwedami czuje sie zupelnie obco.
Napisalam przecie ze nie sa tak otwarci bo nie sa. Nie sa wylewni jak inni
ale...jak sie zaprzyjaznisz ze Szwedem to mozesz na nim polegac.
Duzo zawdzieczam Szwedom ktorzy mi pomogli w ciezkich chwilach, bardziej niz
Polacy. O ile sie spotkamy kiedys to Ci opowiem, zbyt osobiste aby na forum
pisac.
Bylam dzis z moja matka u znajomej Szwedki. Byl tez jej ojciec. I wiesz ten
starszy facet powiedzial do mojej matki ze jesli by potrzebowala jakiejkolwiek
pomocy to ma do niego dzwonic.

Do Anity! Nie czytaj mnie wyrywkowo. O falszu i obludzie nie ja pierwsza
napisalam.

[ani-ta]

szwedziu - czytam wszystko:)
przepraszam, ale po czasie zrozumialam porownanie z Pl... wot innego rownie
dobrego brak.

[don2]

Jak bys potrzebowala pomocy to zadzwon,mam nadzieje ,ze nie bedziesz
potrzebowala :))))))))))))))))))
a taki frazes mowie czesto i ja oraz tez to slysze.i mam nadzieje ,ze nigdy nie
bede potrzebowal i ,ze nigdy nikt do mnie nie zadzwoni z prosba o pomoc.
ta pomoc ostatnim razem kosztuje mnie 25 000 i musze sie prosic o zwrot:))))))
a pomoglem !!! A teraz kto mnie pomoze w skutkach pomocy?

Don...

[szfedka]

wez se walerianki ;-)

to nie frazes, znam go zbyt dobrze (22 lata) i nalezy do tych ktorzy mi
pomogli...

[don2]

Szfedka,teoretyczne pytanie: gdybys wiedzac o szwecji tyle co teraz,i majac do
wyboru inny kraj,gdzie bys miala zagwarantowane podobne warunki
ekonomiczne.wybrala bys inny kraj wyjezdzajac z polski.Pomijajac powody twojego
wyjazdu.

[jutka1]

nie scurviac mi watku, Skandynawy przebrzydle!!! ;-)))))))))

[don2]

ja nie skurviam wateku,ja pisze o zyciu na prowincji lub w miescie ,gdzie
poczte donosza do adresata a nie do ulubionej knajpy.Tutaj nie film amerykanski
a skandynavia i przepisy nie pozwalaja ,zostawiac poczte byle gdzie.:))))))))

[jutka1]

poczte tutaj tez do adresata (skrzynka na listy 100 metrow od domu :-)))
w knajpie notatki typu "ty ruda swinio gdzie jestes???" zostawiaja

[szfedka]

Tak, wybralabym inny kraj.

[szfedka]

szfedka napisała:

> Tak, wybralabym inny kraj.
>

Z krotsza zima.

pomoc

[szfedka]

don2 napisał:

> Jak bys potrzebowala pomocy to zadzwon,mam nadzieje ,ze nie bedziesz
> potrzebowala :))))))))))))))))))
> a taki frazes mowie czesto i ja oraz tez to slysze.i mam nadzieje ,ze nigdy
nie
>
> bede potrzebowal i ,ze nigdy nikt do mnie nie zadzwoni z prosba o pomoc.
> ta pomoc ostatnim razem kosztuje mnie 25 000 i musze sie prosic o zwrot:))))))
> a pomoglem !!! A teraz kto mnie pomoze w skutkach pomocy?

Mam nadzieje ze to nie byla ta pomoc o ktora ja Cie prosilam dla WR?
Widzisz, tam pomogles bez marudzenia :)

don dla jasnosci....

[ani-ta]

te 25000 to czego bylo?:)
bo jak korony szwedzkie to pol biedy.... gorzej jak euro:)

ale i tak - dobry uczynek zostanie ci policzony i wynagrodzony... za czas
jakis... dalszy:)

[don2]

koron i to nie pol biedy a cale k...stwo.

Prawdziwa prowincja

[luiza-w-ogrodzie]

To co napisalam wczesniej odnosi sie do suburbiow w wielkim miescie. Na
prawdziwej prowincji podobno ciagle sie izoluje przybyszow, niezaleznie od tego
czy sa cudzoziemcami czy nie. Znajoma Australijka, ktora rzucila wielkie miasto
dla malego miasteczka, zeby poczuc sie blizej natury mowila mi" "Jak zaczelam
mowic entuzjastycznie o "naszym" miescie, to pewna starsza pani zmierzyla mnie
spojrzeniem i powiedziala "Twoje to ono bedzie jak bedziesz miala przodkow na
tutejszym cmentarzu"".

Im bardziej w glab Australii sie jedzie tym mniejszy jest procent obcokrajowcow
i ludzi, ktorzy przeniesli sie z wiekszych miast. Male spolecznosci, jednoczace
sie w walce o przetrwanie w ciezkim pustynnym albo tropikalnym klimacie,
niechetnie wpuszczaja "greenhornow".

Pozdrawiam
Luiza-w-Ogrodzie

><((((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><((((º>
.·´¯`·.. ><((((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸¸><((((º>

[kan_z_oz]

Potwierdzam co mowi Luiza; spedzilismy prawie 5 lat na prowincji NSW w
miejscowosci o nazwie Jindabyne; prosze poszukac Gore Kosciuszki na mapie; u
podnoza. Miescowosc jest zamieszkiwana przez miejscowych i naplywowych;
Miejscowi - 100-150 lat zyja na farmach i nie rozmawiaja z naplywowymi. Nawet
gdyby czlowiek chcial pogadac to zapewniam was byloby trudno; zainteresowania
bydlo, rodeo, football i lokalny pub; Jezyk tak rozny od potocznego
australijskiego-miastowego, ze zajelo mi ponad rok by cokolwiek zrozumiec.
Bardzo maly i zamkniety krag ludzi - nie okreslilabym ich jednak jako wrogich.
Naplywowi-miejscowi; 10lat i wiecej. Wiecej mielismy z nimi kontaktu glownie z
powodu zainteresowan. Byli wiec ci zyczliwi, ktorzy bardzo nam pomogli i ci,
ktorzy nas zdecydowanie nie lubili. W malych miejscowosciach - na prowincji
jest znacznie trudniej tym, ktorzy maja 'tall poppy syndrome', czyli 'wystaja'
z jakiego powodu. Z tego wzgledu zdecydowanie bardziej lubie duze miasta, gdyz
latwiej 'wystawac' i nie dostawac po glowie przy tak wielu okazjach jak w
mniejszej miescowosci.
Najwieksza prowincja na jakiej mieszkalam i czulam sie nieswojo; byla w Polsce.
W sumie jest to bardzo rozne doswiadczenie do tego z miasta.
Nie dziwie sie wiec temu co mowi Don; majac dwa biznesy i bedzac naplywowym;
przystwarza to tyle samo przyjaciol co wrogow, mam na mysli sam
fakt 'posiadania'. Wymagane jest w takiej sytuacji duzo wiecej cierpliwosci i
wyrozumialosci. Duzo wiecej niz w duzym miejcie; tam ginie sie w 'tlumie'.
Kan

Metropolia a prowincja

[lucja7]

Zylam w kilku krajach i zawsze mieszkalam w metropolii, w wielkim miescie.
Jestem dzieckiem duzego miasta i potrzebuje go do zycia.
Uwazam ze zycie w wielkim miescie pozwala znalezc przez kolege dobrego
hydraulika ktory nie oszukuje (podany tu przyklad zalet zycia prowincji) i jesc
obiad z tymi samymi ludzmi z wielkomiejskigo village z jednej strony i miec
codzienny kontakt z ludzmi operujacymi w skali zycia np zawodowego, z drugiej
strony. W wielkim miescie moge byc anonimowa i moge byc podgladana.
No i prowincja z zalozenia jes podporzadkowana metropolii, chociazby
etymologicznie rzecz biorac.
Prowincja to zadupie. Ze swoimi skrystalizowanymi hierarchiami, miejscowymi
notablami, powtarzajacym sie do smierci rytmem "ewenementow".

Wiec ja odpowiadam na mecz metropolia/prowincja, a nie np miasto czy wies.
Zreszta wsi tez nie lubie, a raczej nie znam.
Komary tez mnie nie lubia.

[jutka1]

Prowincja, na ktorej jestem teraz jest dosc dynamiczna, nie wyglada tak, jak
opisujesz: "Ze swoimi skrystalizowanymi hierarchiami, miejscowymi
> notablami, powtarzajacym sie do smierci rytmem "ewenementow"."

Jak juz pisalam gdzies wyzej, ja jestem rozdarta. Z jednej strony od skonczenia
liceum mieszkalam zawsze w duzych miastach, i bardzo te wielkomiejskosc lubie.
Z drugiej strony cenie sobie komfort psychiczny bycia tu, gdzie jestem, spokoj,
wolniejsze tempo, czyste powietrze.

"Moja" wies tez nie jest typowa wsia z rolnikami etc. Owszem, sa jeszcze
rolnicy, ale coraz ich mniej. Coraz wiecej natomiast tzw. miastowych, ktorzy
kupili tu domy lub sie pobudowali, a kawalki pola za domem przerobili - jak ja
- na ogrody.

Zdaje sobie tez sprawe, ze we wsi jestem i pozostane "obca". W miescie
rodzinnym - nie.

Poza tym sadze, ze prowincja w sensie pejoratywnym to "state of mind", a nie
geograficzne polozenie :-))))

[don2]

imponujace.miasto nie wystarczy,musi byc metropolia !No coz kazdy ma swoja
miare.nie wies a prowincja,niech bedzie.Co prawda wies np
toskanska,bretonska,galicyjska,polska i niemiecka ,moga byc bardzo urokliwe.A
komary,to nie moskity a i malarii tez nie roznosza.

prawdziwe zadupie :)).

[xurek]

W piatek po pracy maz zapowiedzial, ze jestesmy zaproszeni na grila do kucharza
z jego szkoly, ktory mieszka “troszke powyzej Oberägeri”. To juz powinno bylo
nas ostrzec, ale co tam, opis wygladal na normalny, wiec ok. siodmej wieczorem
udalismy sie na to party.
Po ok. godzinnej jezdzie coraz bardziej w gore coraz wezsza droga coraz mocniej
trzymajac sie kierownicy (maz ma lek wysokosci, ha ha) dojechalismy do “mostka
w przebudowie”, gdzie pozostalosc drogi byla dokladnie tak szeroka jak nasze
auto a po obu stronach dosc glebokie dziury. Mozliwosci zawrocenia samochodu
zadnej. Maz omal sie nie rozplakal, zadzwonilismy do tego typa, maz wrzeszczal
w telefon ze nikt mu nie powiedzial ze to bedzie gorzej niz na drogach Atlasu w
Maroku a facet ze spokojnie, mamy juz tylko dwa zakrety i jestesmy na miejscu.
Maz kwadrans przymierzal sie do tego mostka, w koncu postawil auto tak, ze na
pewno przejedzie przez ten mostek i przejechal po nim…. zamykajac oczy. A potem
sie okazalo, ze te pozostale dwa zakrety to caly czas “po zewnetrznej nad
przepascia”, wiec jechal pocac sie w tepie wolniejszym od objuczonego osla a
tamten facet zadzwonil chyba ze cztery razy pytajac, gdzie my jestesmy i czy
aby mowimy o tej samej gorce.

W koncu dojechalismy, byl szeroki parking, wiec odetchnelismy gleboko, tym
bardziej, ze z powrotem bedzie “po wewnetrznej i po ciemku”. Wyciagnelismy
torbe z prowiantem i spiaca Pirahne z auta, maz powiedzial do kucharza, ze
Piranhii nie trzeba budzic, on ja wniesie. Tamten zrobil troche glupia mine,
zapytal czy maz jest pewny, ze wniesie i wskazal reka na…. Co najmniej dwiescie
stromych schodow do nieba, ktore byly jedyna droga do tego domu. Pirahna
zostala natychmiast obudzona i postawiona na nogi, torba z prowiantem oddana
kucharzowi do tachania, skoro tak glupio mieszka a ja zadyszalam sie tak, ze
przez dziesiec minut nie moglam nikomu powiedziec dzien dobry.

Dom na stromym stoku, zadnego plaskiego kawalka, taras bez barierki, pod nim z
dobre piec metrow w dol kamienie, dzieci biegajace, popychajace sie i my
przezywajacy jeden zawal serca na minute, bo Pirahnii te przepychanki nad
przepascia bardzo sie spodobaly. Jak go spuscilismy z oczu na piec minut (bylo
juz przyciemnawo) to nam zniknal z reszta dzieci. Ich mieszkajacy w tym domu
rodzice ze nie trzeba sie przejmowac, tutaj jest bezpiecznie (????) a my jak
glupi na dol szukac, czy gdzies nie lezy. Potem wrzeszczelismy na caly glos,
moze sie odezwie, ale niestety nie. Wiec „miejscowy tatus“ i maz w te ciemne
gorki szukac dzieci. Znalezli, byly w lesie „na wycieczce“, Pirahna wyla, ze
nie chce z nami na te party bo wlasnie od Hansi dostala lasso na lapanie krow i
teraz ich szukaja po lesie z latarka...

Po trzech godzinach tortury i jednej dodatkowej jazdy w dol klnac, ze juz nigdy
tych ludzi nie odwiedzimy i ze jak mozna bez ostrzezenia itd itp i sluchajac
wycia Pirahnii, ze w ogole nie jestesmy cool wrocilismy na plaskie i padlismy.

Dodac nalezy, ze kucharz z zona zamieszkuja te gorska pustelnie z 8-miesieczna
coreczka, kazde wyjscie z domu to tachanie wozka i malej po tych schodach do
nieba, kazde zakupy, wynoszenie smieci, wyjscie do knajpy, do pracy to schody w
dol i w gore.

Kucharz powiedzial „ten widok wynagradza nam wszystko“ (fakt, ze niesamowity,
na gory, jeziora, lasy itp) a zona, ze stara sie wychodzic jak najrzadziej.....

W zyciu nie chcialabym mieszkac w takim miejscu.

PS: Jutka, zapodaj temat nastepnej czesci, bo ta sie juz chyba wyczerpala :).

Xurek

Czesc 2 -- Blaski i cienie dlugoletnich zwiazkow

[jutka1]

Zanim wylicze pierwsze blaski i cienie, slow kilka w temacie definicji.
Dlugoletni zwiazek, o jakim bedzie mowa, to taki, gdzie sie mieszkalo
razem, zadne tam dlugoletnie spotykanie sie na miescie czy dochodzenie.

Ile lat stanowi o dlugoletnosci? Dla kazdego co innego, ale umowmy sie, ze
dluzej niz 5 lat, ok?

Za chwile zapodam moje propozycje listy blaskow i cieni, ale za zadne skarby
nie bedzie ona wyczerpujaca

Wieloletnie zwiazki -- blaski

[jutka1]

W pierwszych slowach mego listu ;-) przepraszam, za uzycie blednego slowa.
Wieloletnie, nie dlugoletnie mialo byc.

Jakie blaski?
- jest sie z kims, kogo sie bardzo dobrze zna (to moze tez byc minus, ale
na razie po stronie plusow wpisze). Rozne reakcje i zachowania mozna przewidziec z duza dokladnoscia, mniejsze jest prawdopodobienstwo zranienia,
bo slabe punkty sie zna (no, chyba, ze chce sie zranic);
- mozna na drugiego liczyc, a przynajmniej tak sie nam wydaje, co samo w sobie
jest fajnym uczuciem;
- ma sie wiele lat wspolnych wspomnien, punkty odniesienia niezrozumiale dla
"reszty swiata", kody, slowa, gesty..
- ma sie ustalony wszechswiat ludzi i rzeczy, wiadomo kto z kim, jak i dlaczego
- ma sie rutyny, ktore pomagaja funkcjonowac w jednej przestrzeni, bez
wchodzenia sobie w droge i irytowania (nie ma jak poczatki mieszkania razem,
szczegolnie jesli sie zamieszka razem w wieku ilustam lat... ;-)
- i ogolnie, wespol w zespol, jest fajowo...

To po stronie plusow. O minusach troche pozniej.

Jestem pewna, ze wiele plusow przeoczylam, dodawajcie wiec :-)

[don2]

Plusem jest ,ze bedac singel nie trzeba patrzec w TV na to co chce partnerka
tak jak np teraz na Puls-Niewolnica Isaura.To juz wole patrzec na mango jak
pokazuja kosmo disc.

[xurek]

Jezeli istnieja w zwiazku dzieci to wieloletnia obecnosc partnera ma pod tym
wzgledem same plusy. W dwojke wychowuje sie znacznie latwiej pod kazdym
wzgledem.

Dla mnie wielkim plusem jest dzielenie wspolnego domu z dobrze znana osoba. Ja
z trudnoscia znosze „fizyczna samotnosc“, nawet jezeli robie cos sama to
swiadomosc, ze ktos jest obok badz ze za okreslony czas wroci stwarza dla mnie
zupelnie inna atmosfere, niz samotne mieszkanie.

Im dluzej obcuje z ta sama osoba tym latwiej mi jest zachowywac sie tak, jak
wtedy, gdy jestem sama. Ja mam niesamowity „drang“ do kontrolowania siebie:
zachowan, emocji itd., co przy dlugim przebywaniu „w obcym terenie“ staje sie
uciazliwe, bo sama sobie nie pozwalam na „oddech“. Po „przyzwyczajeniu“ sie do
partnera latwiej mi zrezygnowac z tej permanentnej samokontroli i np. poryczec
sie przy jakims „wyciskaczu lez“ w kinie miast koncentrowac uwage
na „zachowaniu kamiennej twarzy“.

Spanie. Pod tym wzgledem mam swira. Z jednej strony zupelnie nie trawie „ciala
obcego w tym samym lozku“ i nie potrafie zasnac, z drugiej bardzo nie lubie
pustego lozka. Z „cialem znanym jak wlasne“ obok sypiam optymalnie.

Poczucie bycia rodzina. Nie wiem, czy to moje przyzwyczajenie z dziecinstwa czy
moj charakter ale wazne dla mnie jest poczucie bycia “integralna czescia
grupy”, to wrazenie, ze jest ktos, kto w duzej mierze kieruje sie tymi samymi
interesami i z ktorym ma sie wspolne cele i (prawie) wszystko dzieli.

Xurek

[lucja7]

Nie zgadzam sie z opinia ze zwiazek zerwany mozna uznac za udany. Gdy ten
zwiazek zaczynamy dajemy mu jakis limit czasowy? Nie. Oprocz Ptaka, ale on nie
zyje w zwiazku, wiec sie nie liczy w tym watku.
W dlugim zwiazku wszystko sie zmienia z czasem. A zeby moc nazwac go udanym
wymaga to duzo pracy, uwagi i wrazliwosci. Nie jest to latwe, nie przychodzi
samo, ale dla mnie jest to chyba najpiekniejsza lekcja zycia.
Sadze ze czesto latwiej sie rozstac niz pracowac nad soba i mysle ze nie jest
to moja droga. Lubie moj dlugi zwiazek i lubie jego ciagla ewolucje ktora lubie
obserwowac. Dla mnie sa to blaski.

[jutka1]

lucja7 napisała:

Sadze ze czesto latwiej sie rozstac niz pracowac nad soba i mysle ze nie jest
to moja droga. Lubie moj dlugi zwiazek i lubie jego ciagla ewolucje ktora lubie
obserwowac. Dla mnie sa to blaski.
***********
Merci, Eloise...
:-))))

[don2]

ha ha ha ha ha ha ,oplulem klawiature. PS Eloise wspaniale pasuje do sygnaturki
Potwornie wytwornie :))))

[lucja7]

Widze ze nie znasz historii.
A ta nowojorska szafe znam z widzenia.