warto o tym pomyslec....

[ewa553]

mialam wczoraj rozmowe rodzinna, ktora mna wstrzasnela niemalze.
Uswiadomila mi jak egoistycznym, bezmyslnym czlowiekiem jestem.
Zaczelo sie od tego, ze uzalilam sie nad wiecznym milczeniem
siostrzenca i jego rodziny, bo przeciez siedza codziennie przy
compie, wiec mogliby czasami napisac pare slow. I pomyslalam, ze
coraz mniej mnie z nimi laczy. I tak dalej rozmawiajac zaczelismy
sie zastanawiac jak to jest: czy licza sie naprawde zmiany ktore
nastepuja z wiekiem i z rozwojem naszej osobowosci, czy tez liczy
sie tzw. caloksztalt. Bo tenze siostrzeniec, to nie tylko ten ojciec
rodziny co milczy, ale to tez byle dziecko, zaledwie 15 lat mlodsze
ode mnie, z ktorym w dziecinstwie bardzo wiele nas laczylo. I lacza
nas rzadkie, ale piekne spotkania i przezycia w ostatnim
dziesiecioleciu. I nagle postawiono mi lustro, w ktorym zobaczylam
siebie i ciocie Maryle, z ktora mnie w mlodosci wiele laczylo. Byla
bezdzietna, wiec kazde z nas spedzalo u niej maksimum czasu, bo nas
lubila. Co wiecej, jak rodzice nie dajac sobie ze mna rady w okresie
dojrzewania chcieli mnie oddac do internatu, to ciocia wlasnie byla
ta osoba ktora jak Rejtan rzucila sie mowiac nigdy! i zabrala mnie
na rok do siebie. Wiele by mowic. Ale... No wlasnie, potem ja
totalnie olalam, mieszkala tak blisko, tak wiele nas laczylo, a ja
sie zupelnie skupilam na sobie, na swoim zyciu i ciocia gdzies
zostala na dalekim marginesie. W zyciu nie napisalam do niej kartki
ani na swieta, ani na imieniny, nie mowiac o kartkach z licznych
wyjazdow. Dlaczego? Czy naprawqde trzeba 40 lat, zeby sie obudzic?
Jest mi dzis przykro, nic juz nie moge dla niej zrobic. I ta
swiadomosc jest chyba dla mnie najwieksza kara.
Rozejrzyjcie sie wokol siebie: czy nie macie jakiejs zapomnianej
cioci Maryli w rodzinie? Albo zapomnianej przyjaciolki, ktora byla
dla Was wszystkim w trudnych chwilach? Zdaje sobie sprawe z tego, ze
troche jestem patetyczna. Ale tak mnie ta historia meczy ze
pomyslalam - moze to jest tez okazja aby innym pomoc w takiej
rozterce?

[kielbie_we_lbie_30]

Pewnie tak, potrzeba wiele lat na to.
Czesto nawet ludzie maja dzieci i wnuki a czuja sie zapomnieni.
Nie mam nikogo takiego w rodzinie bo ciocia Marylka niedawno zmarla. Ale nigdy
nie zapomne jej slow gdy jej ukochany brat zmarl. Miala z nim codzienne
kontakty, dzwonili do siebie kilka razy dziennie, dyskutowali co sie na swiecie
dzieje wiec nie czula sie samotnie.
Slyszalam bojazn w jej glosie jak mowila "...ale nie zapomnisz mnie teraz?
obiecaj ze nie zapomnisz"
W kazdym razie te kilka miesiecy nie zapomnielismy. Raczej odwrotnie, miala tyle
rozmow ze przeciwnie, trudno bylo sie do niej dodzwonic :)

[maria421]

Czasem mam wrazenie, ze jestem taka "ciotka Maryla" .

Ale nie chce pisac o szczegolach.

[kan_z_oz]

Postawiłam sobie takie lustro już jakiś czas temu. Na początku
oczywiście twierdziłam (100% choleryk - czyli taki który zawsze ma
rację), że lustro jest do doopy.
W momencie gdy zaczęłam dostrzegać swoje własne niezbyt miłe cechy
charakteru czy zachowania - no, boli jak cholera na początku.
Później człowiek oswaja się z myślą, że w życiu oprócz tego, że jest
wspaniały, miły, kochający może też w niektórych sytuacjach być
przeciwieństwem tych zalet.

Takie to ludzkie...nie chodzi o to aby nie popełnić błędu. Chodzi o
to aby zauważyć, gdy się go popełniło i nie brnąć dalej. Jednym
zajmuje 40 lat Ewciu, innym nigdy, jeszcze innym 5 minut - czy ma to
naprawdę znaczenie? Liczy się gdy docieramy, a nie jak szybko - to
nie wyścig. Dotarłaś - ciesz się.
Życie jest teraz - w tej sekundzie czytania akurat tego postu - nie
wczoraj i nie jutro. Liczy się ten obecny moment. Co czujemy w tej
chwili...Z tych momentów składa się całe życie.

Jest w rzeczą normalną i ludzką odczuwać strach, żal czy rozpacz -
nie należy tylko 'utknąć' w tym stanie na dobre.
Wiara, nadzieja i miłość - cokolwiek to znaczy indywidualnie dla
każdego z Nas.

Pozdrawiam
Kan

[ewa553]

tak, kanie. Ciesze sie ze choc pozno, to jednak... Poczucie winy w
stosunku do ciotki nie opusci mnie juz chyba, ale pozwoli mi
zrewidowac moje relacje z siostrzencem i jego rodzina. Czyli warto
sie zawsze nad roznymi sprawami zastanowic.

:) cenne..

[pjd1]

wiesz, rzadko ludzie się orientują, że to oni coś "nie tak"...
Cenne spostrzeżenie.

Też muszę się zastanowić nad sobą...

pzdr

P.

[fedorczyk4]

Brdzo cenne, aczkolwiek ja sie znalazlam w sytuacji odwrotnej, ktora
okazala sie rownie ciezka do zniesienia. Wychowywalam sie bes cic
Marylek. Cala moja rodzina jakos mlodo sie rozmnozyla i miala wlasne
sprawy. Wychowywaly mnie rozne przedszkola, podworka, szkoly, kluby
sportowe i grupy przyjaciol. Nigdy nie brakowalo mi poczucia
bezpieczenstwa, ani uczucia ze strony mojej zajetej wlasnym zyciem
rodziny, bo byl to dla mnie stan naturalny, a i mimochodem ale
konsekwentnie przekazali mi raczej to co trzeb. Po czym sama sie
wczesnie rozmnozylam.

Sie wcisnelo

[fedorczyk4]

wiec lece dalej z tym koksem. Nie wpadlam w zle towarzystwo,
rozrabialam owszem do spodu, ale z glowa i uniknelam tragicznych
bledow. Tez rozmnozylam sie mlodo i wybylam do Francji. I to byl
moment w ktorym moja rodzina nagle uznala ze mnie zawiodla. Ze nie
bylo jej kiedy byla potrzebna, ze dopuscila do podjecia przeze mnie
zlych decyzji i ze w efekcie sa winni tego ze stoje w fabryce na
tasmie. No i do dzisiaj maja poczucie winy pomimo ze od 24 lat, im
tlumacze, ze to wszystko byly moje decyzje to oni ciagle sie
kajaja.

Ciocie Marylki

[blues28]

A ja mialam ciocie "Marylke". Byla madra, ciepla kobieta no i ba!
Miala sluzbowy samochod, co w przasnych latach mojego dziecinstwa
bylo nie byle czym. Do dzis pamietam jak dumna i sztywna zasiadalam
na tylnym siedzeniu Wolgi - nogi nie siegaly podlogi.. Ach, co to
byly za przejazdzki!
Ale tak naprawde to moja ciocia byla przystania w momencie burz i
zawirowan w zyciu nastolatki.
Potem doroslam i bakcyl podrozy zarazil mnie i najpierw jako
studentka, potem w pracy ciagle w rozjazdach i poza domem.
Zjezdzilam Europe, pozniej staralam sie postawic noge na reszcie
kontynentow az w koncu osiedlilam sie w Hiszpanii.
Oczywiscie, ze dzwonilam i odwiedzalam, utrzymywalam kontakt, ale to
moje siostry dbaly by cioci niczego nie brakowalo, by nie byla sama.
To zasluga moich siostr, ze ciocia do konca otoczona byla rodzina.
Gdzies tam na dnie zostalo poczucie winy.
I czasami to poczucie winy wychyna na powierzchnie. Zwlaszcza jesli
ktos w rodzinie jest chory. Wowczas czuje sie winna, ze ja podnosze
sluchawke i zamawiam specjaliste a moi bliscy albo musza stac w
kolejkach, albo nie ma numerku do specjalisty albo daja termin za
pol roku, a z prawdziwego zdarzenia klinika prywatna wciaz jeszcze
nie ma wszystkich specjalnosci, pomijajc, ze bajonsko droga.

Za to moj maz ma wciaz swoja "ciocie Marylke". Urocza dama okolo
osiemdziesiatki, o bardzo jasnym umysle,pelna pogody i ciekawosci
swiata. Utrzymujemy zywy kontakt, duzo rozmow telefonicznych i to
nie tylko z sentymentu rodzinnego. Ciocia Rene jest fantastyczna
kobieta. Jesli dane mi bedzie dozyc tych lat, chcialabym byc podobna
do cioci Rene.