Metallica: Some Kind of Monster

[Gość: metaliczna]

kocham Metallice i uwazam ze kazdy fan powiniec obejrzec ten dokument

[Gość: RottenMan]

Metallica to wielka komercha i wielka kupa. Nie polecam filmu

[Gość: SUICYCO GROOVER]

Rotten Man - na jakiej podstawie nie polecasz filmu którego nie widziałeś?

[cze67]

Polecam z czystym sercem, nie tylko wielbicielom zespołu, ale ludziom ciekawym,
co też dzieje się z grupą ludzi, którzy grają ze sobą (bo muszą, bo chcą?) 20
lat. Jak trudno im się dogadać, jak ciężko wydobyć z siebie pierwotną radość
grania (która była pomysłem na nagranie St. Anger). Jest kilka naprawdę mocnych
kawałków, szczególnie w czasie rozmów Larsa i Jamesa, a już najbardziej w
czasie rozmowy Larsa z Dave'm Mustainem.
PS. St. Anger przesłuchałem dwa razy. Nie spodobała mi się ta płyta. Znając
okoliczności jej nagrywania, sięgnę po nią po raz trzeci...

[Gość: metallicafans.net]

Poniżej zamieszczam recenzje mojego autorstwa, życzę miłej lektury:)

Nic nie zapowiadało, że 24 lipca będzie pod jakimś względem dniem wyjątkowym.
Słoneczna (!) pogoda, zwykły dzień, zwykła sobota - tyle, że nie we własnym
mieście, a w Cieszynie, do którego przyjechałem przede wszystkim na seans filmu
stworzonego przez Joe Berlingera i Bruce'a Sinofsky'ego. Filmu to mało
powiedziane - dzieła, które przez prawie 140 minut mniej lub bardziej wciskało
w fotel, w mniejszym lub większym stopniu wywołującego wzruszenie ludzi, którzy
o godzinie 16 już siedzieli w (niewygodnych) fotelach kina Era (Czeski Cieszyn).

Film ukazuje zespół od zupełnie innej strony niż ta, którą dotychczas znaliśmy.
Nie ma już Jamesa Hetfielda, który na przed koncertem, w jego trakcie
("drinking music maestro") i po wypija hektolitry piwa i wódy. Jest za to nowy
James. W pewnym momencie filmu przestaje przypominać on faceta, który przez
ponad 20 lat był symbolem ostrej rock'n'rollowej zabawy. Maska twardziela,
pijaka i kogoś, dla kogo liczyła się kiedyś tylko Metallica - tej maski już nie
ma. James podczas swojej ostatniej kłótni z Larsem ukazuje swoje prawdziwe
oblicze - gościa, który doskonale umie kontrolować sytuację w zespole,
krytykować ludzi, jednocześnie będąc bezkrytycznym wobec siebie i tracąc
kontrolę nad swoim życiem. Alkohol jest dla niego źródłem spokoju. Z
rozrzewnieniem wspomina przed kamerą polowania na niedźwiedzie na Syberii,
gdzie wódka była dla niego codziennością, dobrą zabawą. Traci jeden z
najważniejszych momentów w życiu (jeśli nie najważniejszy) - pierwsze urodziny
swojego najmłodszego syna. Jest wtedy właśnie na Syberii i pije "za jego
zdrowie". Alkohol, który wykreował wizerunek twardego faceta, gościa trzęsącego
sceną heavy-metalową lat 80. i 90. Właśnie ta używka sprowadza go na samo dno,
gdy on sam, James Hetfield musi podjąć decyzję o opuszczeniu zespołu na blisko
rok i podjęciu kuracji odwykowej.

Oglądając film odnosi się wrażenie, że gdy zaczyna brakować w nim Jamesa, który
już wtedy się leczy, zaczyna jednocześnie brakować głównego trzonu zespołu.
Metallica umiera. Reszta zespołu podejmuje "walkę o pacjenta", która staje pod
znakiem zapytania, gdy Kirk kontaktuje się z Jamesem (ciągle na odwyku).
Hetfield podejmuje decyzje mające go przybliżyć do swojej najważniejszej
rodziny - nie Metalliki, a żony i dzieci, które kocha z pewnością bardziej niż
Larsa, Kirka i Boba Rocka. Po powrocie z odwyku Jamesa, gdy zespół opuszcza
niemoc twórcza, będąca źródłami wielu konfliktów, reżyserowie ukazują nam
prawdziwą twarz Hetfielda. Nie ma już pozerstwa, nie ma maski rock'n'rollowca.
Jest za to ktoś, z kogo wyraźnie stara się wydostać na światło dzienne druga
postać - prawdziwy James Hetfield, ojciec, mąż, a nie tylko rozpity Horseman.
Jednak wraz z uzewnętrznieniem się uczuć Jamesa, uzewnętrznia się również jego
ego. Jest to powodem ostrych starć w zespole, którym stara się zaradzić Phill
Towle - psychoterapeuta wynajęty przez zespół po odejściu Jasona i pójściu
przez Hetfielda na odwyk.

Momentów budzących gniew, wywołujących niepokój związany z rychłym upadkiem
metalowego giganta, budzących współczucie, wywołujących śmiech ("nastrovia" -
przypomnienie Chorzowa 31.05;)) ale również wywyłujących olbrzymie wzruszenie -
takich chwil znajdziecie w tym filmie mnóstwo.

Nie ma się co oszukiwać - nie będzie osoby na sali, której chociaż przez chwilę
serce nie podejdzie ze wzruszenia do gardła, gdy zobaczy chociażby Jamesa
bawiącego się ze swoją córeczką - już nie ostrego metalowca, ale troskliwego
ojca. I możecie mi wmawiać, że Hetfield zburzył tym samym swój "piekielny"
wizerunek, ale kto nie widział filmu niech lepiej wszelkie komentarze zatrzyma
dla siebie. Fakt, że po obejrzeniu po niektórych sytuacjach pozostaje niesmak,
ale na pewno nie utraci się sympatii do członków zespołu, którzy odsłaniając
swoje ego, uwalniając na światło dzienne sto procent swojej prywatności ukazali
również proces twórczy jednego z najważniejszych albumów w swojej historii -
"St. Anger".

Ciągle niezdecydowanych na film bardzo gorąco zachęcam do pójścia do kina i
obejrzenia. Film z pewnością nie jest przereklamowany, przekazuje nie tylko
wartości czysto wizualne (a więc obraz i doskonałą muzykę genialnego zespołu),
ale również jest medium, za pomocą którego The Four Horseman oczyścili swoje
sumienia, ukazując się również od prywatnej, ludzkiej strony. Gorąco polecam!
autor: Łukasz Mazurkiewicz "Lars"

[Gość: rzul]

Byłem akurat na festiwalu w Cieszynie kiedy ten film leciał...
dla mnie to po prostu pokazuje czemu nowa płyta jest do ****.
Każdy z zespołu wypowiadał się na temat gry drugiego... i w ten sposób powstał
St.Anger... każda piosenka praktycznie taka sama... dla mnie to juz nie jest
Metallica... jeszcze terapeuta który pomaga w tworzeniu płyty <hahaha> uważam
ze kto ceni ten zespół za jego pierwsze płyty nie powinien tego filmu
oglądać... w skrócie: film dla fanów st.Anger'a

[Gość: Pawel]

To cholernie wartosciowy film. Pokazuje, ze takze ludzie, ktorzy sie bardzo
roznia, i ktorych ega sa na kursie kolizyjnym, potrafia sie ze soba dogadac. I
przy okazji stworzyc dobra plyte ;-) Jasne, motywowala ich kasa, ale mimo tego
mozna sie od nich sporo nauczyc. Np. otwartego mowienia o wlasnych uczuciach.
Polecam nie tylko fanom metalu.

PS. A dwie gwiazdki od "Gazetowego" recenzenta - parafrazujac Larsa: up his ass

[Gość: Pawel]

To cholernie wartosciowy film. Pokazuje, ze takze ludzie, ktorzy sie bardzo
roznia, i ktorych ega sa na kursie kolizyjnym, potrafia sie ze soba dogadac. I
przy okazji stworzyc dobra plyte ;-) Jasne, motywowala ich kasa, ale mimo tego
mozna sie od nich sporo nauczyc. Np. otwartego mowienia o wlasnych uczuciach.
Polecam nie tylko fanom metalu.

nie tylko dla fanów metalu, fakt

[Gość: kolorka2]

Świetny dokument, kawał kina, wciaga nawet osoby, które nie akceptują ani
muzyki, ani estetyki metalowej (jak ja ;))

[Gość: Sven]

Ludzie się czepiają! Chłopaki mieli kryzys w zespole, ale nagrali dobrą płytę i
miejmy nadzieję, że już wszystko będzie OK!!! Każdy fan ten film i tak zobaczy
i będzie miał swoje indywidualne do niego podejście. A to co piszą tzw. krytycy
to już tylko ich osobiste wypociny.

[Gość: dorota]

"scena absolutnie żenująco nuworyszowska". Czy autor artykułu aby na pewno zna
znaczenie słowa "nuworysz"?! Bo w tym kontekście, po obejrzeniu filmu,
absolutnie nie pasuje mi ono jako określenie wspomnianej sceny.

[Gość: James Hetwielt]

Metalika jest bardzo dobra

Sprzedam 1 bilet na film METALLICA

[Gość: Fieldy]

Sprzedam 1 bilet na film METALLICA Some Kind Of Monster na 20.30, miejsce w
środku , cena tak jak kupiłem w Kinie czyli 20 zł nie mogę niestety iść.tel601-
43-19-73

[Gość: confused]

film o metallice pomógł mi zrozumieć czemu ostatnia płytka jest, delikatnie
mówiąc, beznadziejna... ::-[|]
i wybaczyłam im tę klapę
ale mam wrazenie, że już nic nie będzie takie, jak kiedyś, bo jezeli tych 3
facetów już się nie potrafi dogadać i potrzebuje psychologa, to coś tu jest nie
tak...
ostatnia scena filmu, jak przystało na amerykańką produkcję z happy endem, jest
oczywiscie przesadzona i przesłodzona i nistety nie uwierzyłam w ten nowy
wspaniały świat, no way, panowie sie chyba powoli kończą ::-(<)
cóż mogę jeszcze pwoiedzieć... ten dokument polecam wszystkim, nie tylko fanom
cięzkiej muzyki, bo chyba nie ona jest tu najważniejsza