Wielki podryw

[Gość: Wiedźmin]

Dobra komedia.Oby więcej takich.

Między nami jędzuniami

[Gość: Piotr Grosman]

Film ma swoje reżyserskie i aktorskie uroki, dopatrzyć się w nim
można kilku szczęśliwych prawd o istocie kłamstwa, oszustwa, po
to, by powiedzieć prawdę. Reżyser David Mirkin potrafi
zaaranżować sporo scen tak, że ogląda się miło, a w dodatku w
przeświadczeniu, że to kawał mądrego kina. Choćby sam początek.
Po pięknej i kosztownej ceremonii małżeńskiej panna młoda
zasypia, zanim małżeństwo jest skonsumowane. Rano natomiast
przyłapuje świeżo poślubionego męża (RAY LIOTTA w komedii!!!
Tego jeszcze nie było!)gorącym uczynku ze swoją córką Page. No i
oczywiście panna młoda żąda rozwodu i okrągłej sumy jako
rekompensaty. Główna postać to kobieta czarnego interesu.
Cudowna indywidualność. Zaś kretyni i egoiści wokół to
mężczyźni. Wszystko to kończy się jednak ckliwym happy endem.
Tyle, że na koniec robi się nieco smutno. Film nosi
tytuł "Wielki podryw", ale to nie mężczyźni są jego bohaterami,
lecz dwie kobiety- matka i córka. Matka Max Conners od kilku
dobrych lat jest rozwiedziona, ponosząca samotnie trud
wychowawczy dwudziestoletniej, a więc dorosłej już Paige
Conners. Zapracowana więc i zmęczona, ale wciąż pełna chęci do
życia, wesoła i pogodna, starająca się jak najlepiej. Kobieta ta
wciąż atrakcyjna dla mężczyzn, bo ładna, a przy tym jakże
zaradna. Właściwie doskonała kandydatka na żonę dla samotnego
mężczyzny, który zatęsknił wreszcie za domowym ciepłem i czyjąś
codzienną troskliwą obecnością. Nie wiem, czy dokładnie w takie
same cechy osobowe, jakże sympatyczne, wyposażył ją reżyser, ale
wiem na pewno, że filmowa Max zawdzięcza bardzo wiele
odtwórczyni tej roli, Sigourney Weaver. Ta świetna aktorka
nieczęsto pojawia się w filmach tego typu. W stosunkach Max z
mężczyznami jest nieufność i niechęć, także coś z walki: kto -
kogo? Weaver w roli bezwzględnej uwodzicielki, która mogłaby być
przecież nazbyt jednowymiarowa, zbyt optymistyczna, potrafiła
zaproponować serię ostrych szkiców zachowania się bohaterki w
różnych sytuacjach. W najtrudniejszych życiowych momentach
instynkt niemacierzyński do córki Paige podpowiada szybkie
gwałtowne, ale w efekcie właściwe rozwiązanie. Max, która
sadomasochistycznie obnaża swą urodę(a nie brzydotę ) i młodość
(nie starość). Realizację tej czarnej komedii najwyraźniej
zainspirował głównie ważny i dolegliwy problem społeczny o
związkach małżeńskich opartych na pieniądzu. Podstawowy efekt
komediowy bierze się w tym filmie ze swoistego spiętrzenia
tajemnic i niedomówień: córka-oszustka obrzucana kosztownymi
prezentami ukrywa przed swoją wybuchową mamuśką decyzję
nieoczekiwanego zakochania się w mieszkającym naprzeciwko
chłopaku Jacku (JASON LEE). Wywołuje to co chwilę lawinę
sytuacji nieodparcie komicznych, jak zawsze gdy dramaturgię
napędza udawanie i ukrywanie, czy przebieranie -piękna Max
zmienia kolor włosów, imię i nazwisko, miasto i znajduje podczas
licytacji dzieł sztuki kolejną ofiarę w osobie nieustannie
kaszlącego bogacza Williama B. Tensy'a (GENE HACKMAN) -
rozszyfrowane przez klasyczną złośliwość rzeczy martwych (w
rezultacie rzeźba przedstawiająca nagiego mężczyznę staje się
podczas licytacji -niestety- własnością przebiegłej Max). Co
pewien czas jednak ten humor - tak swawolny, przeradza się w
refleksję nad rzeczywiście ważnym problemem miłości dwojga
młodych. David Mirkin nie chce wyważać otwartych drzwi. Chce
właśnie przypomnieć stare prawdy, apeluje o wskrzeszenie
codziennym życiem starych i bynajmniej nie zdewaluowanych
wartości . Miłość, lojalność, odpowiedzialność -potrzebne są jak
meble, jak dach nad głową i samochód. A może jeszcze bardziej. A
reżyser to swoje szlachetne posłanie przekazuje za pomocą
atrakcyjnej komediowej formy -to tylko zysk dla widza.
Komedię "robi" tu również Gene Hackman jako obrzydliwy i
arogancki chłop. Przystosowuje dialogi do własnego emploi i
czyni to w taki sposób, że jest to jego język, za pomocą którego
bardzo trafnie i w dodatku barwnie, charakteryzuje postać.
Reżyser chyba obawiał się nawet, czy osobowość tego aktora nie
zdominuje filmu i innych wykonawców. Na szczęście jednak jest to
wyrównana gra równorzędnych partnerów w osobie: autentyczny
żywioł kina -Sigourney Weaver (za rolę zdobyła nominację do
nagrody Złotej Satelity), od lat wielu ulubienica publiczności -
Anne Bancroft czy wykonawca sprawdzony w rozlicznych gatunkach -
Ray Liotta jako zrujnowany psychicznie i finansowo niedoszły
żonkiś, który jednak nie daje za wygraną. Lecz niestety, nie
można tego powiedzieć o Jennifer Love Hewitt, ulubienica
nastoletnich Amerykanów, może i szalenie naturalna, ale prócz
kąśliwych uśmieszków i smutku, nie jest ani sympatyczna, ani
pogodna i łagodna w wyrazie oblicza z iście cholerycznym
młodzieńczym temperamentem. Jason Lee jawi się widzom jako młody
barman, który zdobywa zatwardziałe serce Paige Conners, ale zbyt
mało ma do zagrania. Jest bo jest i tylko tyle. A szkoda, bo to
obiecujący aktor młodego pokolenia. Perypetie bohaterów filmu
zakończyły się dość typowo, choć jak się okazało było to
iluzoryczne zakończenie. Ale jak mogło być inaczej, skoro w
sentencji tegoż filmu mamy do czynienia z intrygą, która rozpada
się na małe kawałki.

[Gość: ania]

świetna komedyjka na nudny dzień, uwielbiam ten typ humoru,
polecam

:-)

[magda_s4]

Dawno się tak nie ubawiłam. A muszę przyznać, że coraz mniej się śmieję na
komediach z założenia. Inteligentny dowcip, dobra gra dziewczyn, no i mój
ukochany Ray Liotta! Zobaczyć koniecznie!!!

[przemsw]

A ja oglądałem, oglądałem, oglądałem i coraz bardziej ciążyły mi dwa pytania:
1) czy to jest komedia...
2) czy w tym filmie rzeczywiście gra Sigurney