geny czy wychowanie

[nata76]

Od dłuzszego czasu zastanawiam się, czesto wspólnie z Nordynka, jak
to jest. Czy dziecko jest jak ta przysłowiowa walizka, co się
włozy,to się wyjmie?
Na ile geny determinuja zachowanie dziecka, a na ile nasze z
dzieckiem postępowanie???
Zawsze byłam zwolenniczką terorii,że dziecko rodzi sie jak biała
karta i od nas zalezy, jakie bedzie. Ze jesli mu damy
miłosć,czułość,uwagę,mądre reguły, to wystarczy. W takim razie skąd
w rodzeństwach takie róznice. Zdarza sie przeciez,ze dzieci a rózne.
Ba, sa dzieci,które "łatwiej" kochac, a niektóre naprawdę trudno
polubić.....
MOje rozmyslana rozpoczełam od obserwacji własnych dzieci i dzieci
znajomych. Zwłaszcza zauwazyłam wsrós rodziny, znajomych zupełny
brak powiazania przyczynowo0skutkowego miedzy zachowaniem dzieci,a
postępowaniem rodziców. np. chłopiec boi sie panicznie lekarza-
rodzice sie dziwia-ale...słysze w trakicie pobytu u nich jak
nagminnie strasza chłopca,ze jak bedzie niegrzeczny,to go odwioza do
szitala i dostanie zastrzyk. no moze to taki uproszczony
przykład,ale rozumiecie o co mi chodzi???ale... w takkim razie skąd
u mojej córki histeria wrecz na widok obcego lekarza(bo do stałych
juz jest przywiazana), czy ja cos zle zrobiłam?choc bardzo staram
sie oswajac rzeczywistosc z dziecmi...
i nie chodzi tu o tego lekarza, traktuje to "przykładowo". Chodzi o
to na ile mamy wpływ na dzieci a na ile nie. czy moge/powinnam sie
obwiniac, jesli dziecko jest np.płaczliwe z natury, boi sie
ciemnosci itp. czy cos juz jest "w dziecku"?dlaczego w takim razie
jedno np. tej cimnosc sie boi, drugiego to nie rusza? czy sa to
jakies nawet NIEUSWIADOMIONE błedy wychpowawcze, nieumyslne słowo,
gest?czy raczej nie nalezy sie tak rozdrabniac?
no i pozniej, jak wychowywac????czy w karnosci,zeby dziecko
było "grzeczne", czy inaczej???ale to juz temat na osobny wątek....

[nordynka]

no wlasnie, tez sie zastanawiam nad tym intensywnie, zwlaszcza ze
jestem 4 raz w ciazy i znow tym razem chcialabym ominac bledy
wychowawcze, ktore powoduja, ze moje dzieci do 3 roku zycia sa
bardziej placzliwe i marudne od przecietnych dzieci (Nata moze
poswiadczyc). Trwam zawsze w tym jeczeniu, teraz nawet z wieksza
cierpliwoscią, bo patrzac na moje starszaki wiem, ze i te malutke
beda takie kochane jak one. W amerykanskich ksiazkach o wychowaniu
zawsze czytam mniej wiecej o tym, ze dzieci placza pewnie dlatego,
ze daje im sygnal, ze placzem wymusza cos ode mnie lub, ze widocznie
poswiecam im za malo uwagi... czasem to niesprrawiedliwe, bo co jak
co, ale czasu poswiecamy im z mezem mozliwie najwiecej jak potrafimy
i obiektywnie jest go naprawde duzo. Poza tym juz przy trojce dzieci
jest duzo pracy wiec czasem te dzieci musza poplakac, zebym mogla
dokonczyc obiad czy sprzatanie (zatem nie zawsze wymusza placzem to
co w danej chwili chca). Poza tym nasze dzieci przez pierwsze lata
maja problemy ze spaniem, w nocy budza sie co pol godziny, w dzien
nie potrafia tego odespac i w zwiazku z tym sa marudne... Moglabym
tak wymieniac i probowac obwiniac sie w nieskonczonosc, ale moze
jednak to geny determinuja zachowanie dzieci, bo wydaje mi sie, ze
jestem w wychowaniu dosc konsekwentna (np. zawsze daze z powodzeniem
do tego, zeby dzieci byly juz w lozkach m. 19 a 20.00, no to taki
sobie przyklad, bo moze tez one sa po prostu typami skowronkow i nie
ma w tym zadnej mojej zaslugi). jak to jest, jak wynika z Waszych
obserwacji?? Pozdrawiam, Ewa

[grzalka]

geny, geny
wychowanie to tylko kropla w morzu

[mamaanieli]

kiedyś sporo na ten temat czytałam, rozmyślałam i obserwowałam. i
według mojej prywatnej teorii (popartej kilkoma bardziej
światłymi, czynniki środowiskowe kształtują dziecko nieco bardziej
niż geny. ale geny z całą pewnością robią swoje) jakbym miała
precyzować: ok. 60 - 70 proc. wpływają na człowieka czynniki
środowiskowe, reszta - geny. ale to moje "wyliczenia". Wiele mądrych
głów mówi, że te proporcje wynoszą 50 do 50-u. Są i twardziele,
którzy twardo twierdzą, że tylko geny, lub tylko środowisko... Ja
się z tym kompletnie nie zgadzam: taki determinizm jest sprzeczny
choćby z naturą człowieka. Człowiek rozwija się przecież całe
życie...
To w wielkim skrócie

[marina2]

teoria z obserwacji moich//naszych dzieci - dominują geny.
człowiek przychodzi na świat z jakimśtam typem układu nerwowego
mniej lub bardziej podatnym na zabiegi środowiskowe.nasze dzieci są
każde z innej planety,ale zdecydowanie mają rózne kombinacje cech
taty.a w dodatku są podobne fizyczne również do niego.mamy takiego
syna,kóry nawet cienia mojego nie posiada,ani kształtu stopy nic
absolutnie nic-czuję się jak inkubator.jakbym je pogubiła w obcym
mieście nikomu nie przyszłoby do głowy,żeby mnie zapytać czy tomoje
dzieci)))
co do walizki do której się włoży i wyciągnie....hmmmmoże u
niektórych się to sprawdza u nas może w 50%

[dryjanna]

Nie ma co przeceniać własnego wpływu na dzieci ale z drugiej strony wydaje mi
się, że zależy też czego ten wpływ miałby dotyczyć.

Temperament, zdolności bądź ich brak w różnych kierunkach - to raczej jest
dzieciom (i nam ) dane na dzień dobry.
Umiejętność radzenia sobie z tym co dane - to już chyba zadanie dla nas jako
rodziców... Trudne jak diabli z tego co na razie widzę...

A tak ze wspomnień mojej mało burzliwej młodości - od pewnego momentu
(psychologowie szacują na 14. rok życia i chyba by się zgadzało) wpływ rodziców
na dziecko jest taki, na jaki dziecko pozwala - czyli jest efektem tego, co było
wcześniej, czy rodzice i dzieci darzyli się zaufaniem i czy rodzice byli
autorytetem.

Teoria z walizką kojarzy mi się z mobilizowaniem rodziców do zaangażowania w
wychowanie i wyrabianiem poczucia odpowiedzialności. Niby słusznie... Ale.
Dałam się w to złapać i uznałam, że w moim wypadku była to pułapka. Bolesne i
dla mnie, i dla rodziny
Teraz uznaję, że wpływ to 50/50% ( nie ja to wymyśliłam ale się zgadzam).

[hisia]

Myślę, że wychowaniem można nieco utemperować to, co dziecko ma w
genach, a co nam się nie podoba. Nieco, bo bałaganiarz zawsze
pozostanie bałaganiarzem, co najwyżej będzie tego bardziej świadomy
i wyuczy się, że to jednak innym przeszkadza.
Moje dzieci Marino też podobne do taty, ze mnie prawie nic, ale
charaktery każde ma różne. Jeden roztrzepany bałaganiarz, drugi
pedantyczny, uporządkowany i rozsądnie myślący. Trzecia jeszcze nie
wiem, bo ma dopiero 1,5 roku, ale już widzę, że inna od pozostałej
dwójki, taki mixik.
Jakże byłoby nudno, gdyby wszyscy byli tacy sami )
pozdrawiam
hisia

[asia889]

Geny. Wychowanie w znacznie mniejszym stopniu. Mam okazję obserwować bliźnięta. Różnią się pod każdym względem. Jak jedno spokojne to drugie ma okres płaczliwości. Jedno sprzątanie traktuje jako zło konieczne a drugie jako rzecz ważną w jego życiu. Jak jedno jest odważne to drugie jest płochliwe. Nawet upodobania smakowe są wrodzone. Jedno lubi zupki, drugie ich nie tyka. Drugie uwielbia mleczko a pierwszemu nie smakuje. I muszę przyznać, że wiele z cech dzieci widzę u nas rodziców.

[anna_sla]

ja w tym widzę silny związek. Dzieci rodzą się już jakieś, a nasze zadanie to
nauczyć, nakierunkować, "zaprogramować" dziecko aby z tym swoim charakterkiem
wyrosło na dobrego, sposobów radzenia sobie z własnymi emocjami i sytuacjami.

Od niemowlęcia powinno się gasić światło w pokoju aby dziecko się
"przyzwyczaiło". To taki pierwszy krok do przełamywania się. Kiedy moja córeczka
zaczęła się bać ciemności (tak z niczego, po prostu) to wybrałam się z nią na
spacer po ciemku (do piekarni po chlebek) i całą drogę zapewniałam o swojej
obecności, że ją uratuję jak coś (żeby nie uczyć, że ciemność nie niesie ze sobą
niebezpieczeństw, bo musi być na to przygotowana) i pokazywałam wszystkie fajne
rzeczy jakie widać. Światła na ulicy, barwne wystawy w sklepach, kolorowe
światełka (np. niebieskie na stacji benzynowej), liczyłyśmy gwiazdy itp. W
okresie świątecznym kilka wieczornych spacerów po ozdobionym w lampki mieście. A
w pokoju na suficie przykleiłam fluoroscencyjne gwiazdy, komety, księżyc, więc
kiedy zaczyna się marudzenie, że gaszę światło odwracam im uwagę udawaną euforią
na widok świecącego sufitu

to taki przykład, aby zobrazować o co mi chodzi z tym "programowaniem" dziecka..

Bardzo duże znaczenie ma sposób wychowywania dziecka i nikt mi nie wmówi, że to
nie prawda (bardzo dużo artykułów ostatnio czytałam, że to nieprawda).
Postępowanie rodziców ma chyba zawsze dwa kierunki, które potem wybierają dzieci
zależnie od ich charakterów: jedne chcą/bądź poddają się i naśladują, inne wręcz
przeciwnie. Ja wywodzę się z rodziny patologicznej, mój brat poszedł po części
śladem ojca (alkoholika) i matki (kobiety znerwicowanej, nie panującej nad
emocjami), ja postawiłam sobie za cel przeciwstawić się temu i nie naśladować
żadnego.. Mojego męża rodzice rozwiedli się kiedy on był mały, dziś lekko mu
przychodzi myśl o rozwodzie przy pierwszych większych przeciwnościach, zamiast
próbować je przezwyciężyć.. Można tak przytaczać wiele przykładów..

1) Niektóre lęki w dzieciach wywołujemy sami, np. lęk przed obcymi, a sami np.
straszymy dzieci słowami "jak będziesz niegrzeczny to przyjdzie pani/pan i Cię
zabierze" albo jak niegdyś się mówiło "sprzedam Cię komuś".
2) Niektóre lęki "pielęgnujemy" zamiast zwalczać przyzwalając np. na postawę
ludzi obcych, którzy zaczepiają nas na ulicy i straszą nasze dzieci mówiąc
"chodź ze mną"/"zabiorę Cię". Dużo ludzi zachowuje postawę bierną wówczas,
śmiejąc się z komizmu sytuacji, nie zdając sobie sprawę, że dla dziecka może to
oznaczać początek lęku. Ja swoim zawsze powtarzam w takiej sytuacji "Madziu
powiedz, że nie wolno" bądź sama tak mówię, dzięki czemu ona zrobiła się w
takich sytuacjach bardziej waleczna zarówno o siebie jak i o braciszków. Kiedyś
wręcz natrętnego sąsiada, który lubi powtarzać się "może jednak jednego
braciszka zabiorę", powiedziała mu "schowaj się, zamknij drzwi!". Brak szacunku,
ale on również wykazał się owym brakiem..
3) Dzieci boją się nieznanego, wiele rzeczy dostrzegają z wiekiem, np. cienie
(dlatego po jakimś czasie dopiero mogą czuć dyskomfort w miejscu, które często
odwiedzacie), lęki więc powstają samoistnie, a naszym zadaniem jest
uświadamianie dziecka o istnieniu, znaczeniu rzeczy, których się boją..

Dlatego uważam, że warto się tak rozdrabniać i dociekać co i skąd, bo może a nuż
coś zrobiliśmy nie tak, a przecież na wiele rzeczy nie zwracamy uwagi, robimy to
mimochodem i najczęściej robimy tak dlatego, bo nasi rodzice robili podobnie..

[nordynka]

no, geny czasem determinuja wychowanie, jednak pewnych rzeczy na
pewno trzeba dzieci nauczyc bez wzgledu na ich tendencje
osobowosciowe np. ze nie wolno krzywdzic innych, ze milo jest
powiedziec znajomym na ulicy czesc lub dzien dobry, przepraszam,
dziekuje itd). Pozdrawiam, Ewa

[kalpa]

Ja nie wierzę, ze dziecko jest białą kartą. Przychodzi na świat ze swoją własną
naturą, genami i swoją niepowtarzalną odmiennością. Ale i wpływ rodziców i
środowiska ma ogromne znaczenie. i wszelkie zdarzenia losowe. Ale... ja cały
czas dostrzegam pułapkę w myśleniu, ze my jako rodzice możemy nieograniczenie
dużo, w jedną, czy w drugą stronę. Człowiek to taki dziwny stwór - wyrośnie
sobie jak chce. Ale na pewno jako rodzice możemy zrobić dużo dobrego i złego.
Wiece, mój onegdaj marudny do granic mateusz, nerwus i histeryk przemienił się w
bardzo fajnego chłopaczka i jak na 7-latka to jego jakaś wewnętrzna dojrzałość i
siła bardzo mnie zaskakuje i urzeka. Teraz miałam go okzaję zobaczyć jak bardzo
potrafi pomóc i myśleć logicznie i odpowiedzialnie. Dwa tyg. temu poleciałam z
nim i młodszym synkiem sama do USA. Mieliśmy trochę przygód i w jedną i w drugą
stronę i naprawdę byłam pod wrażeniem, jak moje kiedyś rozkapryszone i marudne
dziecko tym razxem świetnie się zachowywało pomagając mi zapanować nad haosem, w
którym się znaleźliśmy. Czy ja uczyłam go tego? I tak i nie. On ma taką naturę i
ona w określonej sytuacji się manifestuje. A Kołaj zawsze jest słodki i kochany.
Ale czy umiałby mi tak pomóc jak starszy? Nie wiem. Czas pokaże.
A jak patrzę na swoje życie i ile przeszłam jako dziecko i młoda dziewczyna -
miałam wszelką okazję żeby się stoczyć i rozpić, ale... jakos nie ciągnęło mnie
i choć samodzielne w pełni życie zaczełam mając już 17 lat, bo mieszkałam sama z
dala od rodziców bez ich jakiejkolwiek ingerencji, to mimo wolnej chaty i
wszelkiej swobody nie upiłam się ani razu w tym życiu, balang i kolesi nie
sprowadzalam. Chyba taka natura)))
A co do płaczliwości... mójstarszak był okropnie płaczliwy. I przeszło mu
niedawno. Nordynka, Martusi też przejdzie

[hedonka]

Mi to się jeszcze wydaje, że geny determinują co innego, a wychowanie co innego.
Bo wychowanie daje jakieś normy, zasady, obraz świata, ale i poczucie własnej
wartości i wiarę we własne siły. A geny to bardziej temperament. To, że jedno
dziecko jest bardziej żywiołowe, a inne spokojne to temperament, to jak my na to
reagujemy i co w związku z naszą reakcją dziecko o sobie myśli, to już nasze
wpływy. U mnie to ładnie widać, bo moja trójka temperamentalnie jest bardzo
różna (najstarsza - iskra boża, średni - wyciszony majsterkowicz i najmłodsza -
furiatka!), ale ogólnie w stosunku do siebie i świata są całkiem spójni.

[mma_ramotswe]

Im dłużej wychowuję swoje dzieci, tym bardziej dochodze do wniosku,
że moje wychowywanie psu na budę, że i tak się dzieje co ma się
dziać...

[rycerzowa]

Ten problem już jest w pedagogice dawno rozstrzygnięty.
Możemy dziecko kształtować według własnych pragnień i zamysłów, ale tylko z
tego, co natura dała.

To tak, jakby mieć materiały budowlane , określonej jakości i w określonej
ilości, i budować z tego dom.
Oj, można kombinować, można.
I zmarnować też można.

Nie zapominajmy przy tym,że nie tylko my "budujemy".
Jest dalsza rodzina, szkoła, rówieśnicy, kościół, telewizja.
Dla każdego dziecka - trochę inne.

I jeszcze jedno - to nieprawda,że ci sami rodzice tak samo wychowują wszystkie
swoje dzieci,że stwarzają im takie same warunki.
Każde dziecko ma inne niebo nad sobą.
Inne ma pierworodny, inne średniak, inne beniaminek.

Z tych wszystkich powodów dzieci tak bardzo różnią się miedzy sobą.
Nie dość, że każde ma inny wrodzony potencjał, to każde jest trochę inaczej
wychowywane.