A Beautiful Mind

[Gość: ania]

dzis obejzalam jeszcze raz. swietny film.
oktorstwo doskonale.
juz dawno nie widzialam cos tak wspanialego w kinie

[Gość: yoko]

mi też sie film podobał.Obejrzałam już jakiś czas temu .Muszę jednak
powiedzieć, że są lepsze filmy.

[Gość: ania]

np??

[Gość: yoko]

np.Życie za życie
Leon zawodowiec
Wielki błękit
Godziny
john Q
ale to tylko moje zdanie:)

[Gość: ania]

faktycznie, tez dobre filmy

[jun]

Moim zdaniem film jest całkiem dobry, ale zdecydowanie zbyt płytki.
Schizofrenia bohatera nie poraża tak jak w filmach zupełnie innej
klasy: "Wstrętu" czy "Psychozy". Choroby bohatera jakoś nie czułem. Może komuś
się narażę, ale uważam, że temat został potraktowany zdecydowanie zbyt lekko.
Natomiast Russel i Jennifer- palce lizać. Bez zarzutu. Przy okazji
przyznajcie - Jenny to naprawdę piękna kobieta!

[Gość: Hollow]

jun napisał:

> Moim zdaniem film jest całkiem dobry, ale zdecydowanie zbyt płytki.
> Schizofrenia bohatera nie poraża tak jak w filmach zupełnie innej
> klasy: "Wstrętu" czy "Psychozy". Choroby bohatera jakoś nie czułem. Może
komuś
> się narażę, ale uważam, że temat został potraktowany zdecydowanie zbyt
lekko.


Miałem dokładnie takie same odczucia.
Film moim zdaniem strasznie przereklamowany i po prostu nudnawy.

[agata_edziecko]

Jestem właśnie kilka dni po obejrzeniu tego filmu i powiem, że zrobił na mnie
wielkie wrażenie. Co do sposobu ukazania schozofrenii w tym filmie, nie zgodzę
się z przedmówcami. Ta choroba ma wiele wymiarów, nie każdemu ręcę wyłażą ze
ścian, jak Denevue we Wstręcie. Ale dla mnie choroba bohatera była właśnie
pokazana we wstrząsający sposób - najpierw tak realistyczne wizje, że nawet
widz się nabiera, potem nagły zwrot akcji i uzmysławiasz sobie, że to wszystko
były jego urojenia. Ale największe wrażenie zrobiły na mnie sceny, kiedy mijały
lata, bohater już pogodził się ze swoją chorobą, nauczył się z nią żyć, ale ona
nie dawała za wygraną. Wyimaginowane postaci wciąz się pojawiały, towarzyszyły
mu do samego końca, chociaż on je ignorował. Dla mnie te sceny to właśnie po
mistrzowsku ukazane cierpienie chorego człowieka, który musi się zmagać ze
swoją chorobą przez lata, znosząc ją z taką pokorą. Ja wolę takie pokazanie
sprawy niż spektakularne traumatyczne przeżycia, bo to nie zawsze na tym
polega. Chorzy na schizofrenię potrafią też normalnie żyć, chociaż nigdy tak do
końca się nie uwalniają. Zresztą jeśli ktoś pragnie koniecznie traumy, to
myślę, że życie w przekonaniu, że największe mocarstwo świata nieustannie czyha
na twoje życie jest już dostatecznym problemem.
Przepraszam za przynudzanie.
agata

[Gość: Asia]

Dla mnie ten zwrot akcji też był niesamowity, i sposób walki z chorobą -
niesamowity- czy możecie sobie wyobrazić, że pewnego dnia ktoś wam mówi, że
wcale nie macie żony i syna, że mieszkacie sami, że to tylko wytwór wyobraźni -
i wierzycie mu i ignorujecie "swoich bliskich".

[ejno]

A mi sie bardzo podobal:)

[Gość: a2678003]

Film ok. Szkoda tylko ze Hollywood ma tendencje do poprawiania rzeczywistosci.
Po pierwsze faktycznie calkowicie pominiety watek antysemityzmu bohatera a po
drugie jego zonka wcale nie byla taka wierna i cierpliwa.
No ale dzieki tym zabiegom kobiety mogly sobie bardziej poplakac.

[Gość: kangurka]

Mówcie co chcecie,ale moim zdaniem to Russell powinien dostać oskara za ten
film.

[Gość: ania]

no..ale nominowany byl!