Mulholland Drive

[aptus]

Prosilybm o fachowe odpowiedzi.
Jak wy zrozumieliscie i interpretowali ten film?
Czy jest ktos,kto bazowal na 10 punktach-radach, ktore Lynch radzil
przed projekcja?
Ja tego niestety nie zrobilem i moze to byl moj blad.Mysle,ze ta
mozliwosc bede mial najwczesniej za tydzien.
Ale juz dzisiaj albo jutro chcialbym znac opinie.

[chooligan]

Jeśli dobrze pamiętam to większośc filmu to był
sen blondynki. Jedna z pierwszych scen to jej
dyszenie pod kołdrą. Przyjechała do Hollywood
na próbne zdjęcia, jak tysiące innych blondynek.
Nieszcześlwa miłośc w brunetce tylko ją dobiła.

[wentyl77]

Wbrew pozorom, podpowiedzi Lyncha są mało wartościowe, są raczej
przedłużeniem wyrafinowanej, nieco kokieteryjnej gry, jaką prowadzi
z widzami. Nie jest ważny tytuł filmu, który niegdyś nakręcił Adam
Kesher ani szlafrok ciotki Ruth, mało istotne są momenty, kiedy
pojawia się klucz (a właściwie klucze) itp. Jedyną istotną wskazówką
jest ta mówiąca o początku filmu.

Ten film rządzi się logiką snu, a we śnie jak to we śnie: urwane
wątki, zlepki, przesunięcia, retrospekcje, poślizgi w czasie. Tylko
porzucając zwykły racjonalizm tego świata (poczucie proporcji,
wynikanie przyczynowo-skutkowe), możemy pojąć to wspaniałe dzieło.
Bo nie może być tu mowy o logicznej analizie. Dzielenie na części,
porządkowanie według jakiegoś klucza (sposób osobiście próbowany) za
każdym razem prowadzi na manowce. Np. czytałem recenzję, gdzie
spotkanie Diane z reżyserem (to podczas przesłuchań, kiedy ich
spojrzenia się stykają) jest wyjaśniane poprzez chęć wywarcia na nim
wrażenia (gdy tymczasem jest to kluczowy moment, w którym do
bohaterki dociera znajomość z Adamem i to, że znajduje się we
własnym marzeniu).

Na "M.D" trzeba patrzeć głównie przez pryzmat pragnień i oczekiwań
Diane, a także stopniowej emancypacji Camilli z zagubionej
dziewczynki do dojrzałej kobiety - tylko wówczas wszelkie wątki
złożą się w spójną całość, a emocjonalny wymiar filmu (wydaje się,
że najważniejszy również dla samego reżysera) przemówi z całą siłą.

--
www.stolicakomiksu.boo.pl

[zielona-oliwka]

Z całym szacunkiem dla Lyncha, ale "Mulholland Drive" to dla mnie przerost formy
nad treścią; nikt niczego nie rozumie, ale wszyscy ogladają i podziwiają, no bo
to przecież
dzieło (tylko nikt nie potrafi uzasadnić dlaczego? ;) )

[pan_deacon]

ważna jest też szkatułka- pudelko z kluczykiem;) taka budowa
szkatułkowa fabuły, jeden śwait "wyskakuję" z drugiego.
to jest trop. odczytywanie filmu na kilku poziomach, zlepianie
różnych światów. przemieszanie snu z jawą.

[Gość: greengrey]

no cóż z całym spokojem powiem, że nie zrozumiałam tego filmu. Był
zbyt zawiły...niejasny

może kiedyś?

[stara_dominikowa]

dla mnie to przekombinowany film. nawet "zagubiona autrostrada" jeszcze była
strawna, ale "mulholland" mnie zanudził.

[damadamka]

Dla mnie też przekombinowany zdecydowanie :D:D:D

[morgen_stern]

Poniżej klarowne wyjaśnienie filmu:

Klucz do zagadki,
czyli misterna konstrukcja thrillera Mulholland Drive
(na podstawie tekstu w Sight and Sound oraz wypowiedzi internautów
analizujących film)

Do Los Angeles przyjeżdża Diane Selwyn, marząc o wielkiej aktorskiej
karierze. Z czasem zaczyna otrzymywać niewielkie role w serialach.
Na planie jednego z nich spotyka Camillę Rhodes. Ich znajomość
przeradza się w namiętny romans. Niestety Camilla poznaje reżysera
filmowego Adama Keshnera i otrzymuje główną rolę w jego najnowszym
filmie. Po burzliwej kłótni Camilla porzuca Diane. Jakiś czas potem
Camille zaprasza Diane na przyjęcie, w trakcie którego Camilla i
Adam zaręczają się (sceny te pojawiają się dopiero pod koniec filmu)
Zrozpaczona Diane nie potrafi zapomnieć o Camilli i poradzić sobie z
palącym ją, wyniszczającym uczuciem zazdrości. Wynajmuje płatnego
zabójcę, by zgładził Camillę. Zabójca przyjmuje zlecenie. Wkrótce
Diane znajduje w swoim mieszkaniu niebieski klucz: umówiony z
zabójcą znak, że zlecenie zostało wykonane. Zamyka się swoim
mieszkaniu i nie chcąc dopuścić do siebie myśli o tym co właśnie
zrobiła, kładzie się do łóżka i ucieka w świat snu. Tą właśnie sceną
zaczyna się film. Widzimy jak kamera "kładzie się" w różowej
pościeli i przez chwilę słychać nawet oddech osoby leżącej pod
kołdrą Diane we śnie wyobraża sobie "inną" wersję zdarzeń. Pełna
poczucia winy, chciałaby by wypadki potoczyły się inaczej. I to
właśnie jej "wymarzona" wersja zdarzeń wypełnia pierwszą część filmu
(do sceny kiedy widzimy Diane budzącą się w swoim pokoju,
bezpośrednio po tym jak obie wracają z klubu Silencio z niebieskim
pudełkiem). Sen Diane zaczyna się od tego, że Camilla zostaje cudem
ocalona z zastawionej przez nią samą pułapki. Diane zaś wyobraża
sobie siebie jako niewinną, dopiero co przybyłą do Hollywood
dziewczynę o imieniu Betty. Betty spotyka w zaskakujących
okolicznościach Camillę (we śnie nosi ona imię Rita). Camilla, na
skutek wypadku straciła pamięć, a więc nie pamięta nieudanego
związku z Diane! Betty pomaga rozwikłać Camilli zagadkę jej
tożsamości. Co najważniejsze utrata pamięci Camilli powoduje, że ta
jeszcze raz zakochuje się w Diane. Spędzają upojną noc, jednak, co
jest znaczące, Camilla ani razu nie składa Betty miłosnych
deklaracji. We śnie Diane (jako Betty) nie tylko odnajduje miłość,
ale też okazuje się być niezwykle utalentowaną aktorką. Diane
tak 'kieruje' swym snem, by nie dopuścić do spotkania Camilli z
reżyserem Adamem Keshnerem (jak wiemy z drugiej połowy filmu ich
spotkanie na planie filmowym przerodziło się w romans zakończony
zaręczynami). Jednocześnie, niejako chcąc pozbyć się poczucia winy w
związku ze zleceniem zabicia Camilli, Diane we śnie wyobraża sobie,
że na życie dziewczyny czyha mafia. W klubie Silencio, do którego
idą po wspólnie spędzonej nocy, Diane - ciągle pogrążona w sennych
rojeniach - zaczyna sobie uświadamiać, że wszystkie dotychczasowe
wydarzenia, to iluzja, że Camilla ją zdradza, że jej nie kocha.
Pojawia się wtedy znienacka niebieska szkatułka - przejście między
rzeczywistością snu i jawy... niebieska szkatułka, którą otwiera
niebieski klucz - znak, że zlecenie zabójstwa zostało wykonane!
Diane tuż przed przebudzeniem uświadamia sobie, że to na jej
zlecenie Camilla została zamordowana...

Mulholland Drive

[Gość: W105N4]

Moim zdaniem film prezentujacy nowa narracje.

Jest to Lynchowska operacja na mozgu bohaterki.
Miedzy zwojami stercza czujniki. Kazdy z nich rejestruje inny zakres.
Kazdy z tych zakresow posiada inna stylistyke obrazowania.
Przez ponad dwie godziny jakiegos dnia poznajemy mysli, kompleksy,
marzenia, wspomnienia.
Rozpoczyna sie od starego konkursu tanca (sen w czolowce) i po
przebudzeniu powoli zamienia sie w - dokladny i zbudowany z matematyczna
precyzja - swiat przebywajacej w miescie snów(!) mlodej dziewczyny.
W dwugodzinnej projekcji towarzyszy jej wbity w podswiadomosc, niszczacy
stereotyp gwiazdy.

I realistyczne zakonczenie.

Moja ukochana scena to zagranie konwencji castingu

[wentyl77]

> niebieska szkatułka, którą otwiera
> niebieski klucz - znak, że zlecenie zabójstwa zostało wykonane!

Wszystko jasne -
tylko, że niebieski klucz otwierający szkatułkę NIE JEST kluczem,
który Diane dostaje od zabójcy. Po drugie, jeśli Diane zależy na
zakłamaniu rzeczywistości, dlaczego tak bardzo pragnie wyjaśnić
zagadkę tożsamości Rity (z dalszej części filmu wiemy, że zaprowadzi
ją to niechybnie do fatalnego mieszkania, kojarzonego z nieudanym
romansem i dalszymi, złymi następstwami).

Jak widać, każde wyjaśnienie doprowadzi w końcu do nowych pytań. Ale
może w tym tkwi urok...

--
www.stolicakomiksu.boo.pl