Pająk

[Gość: Krytyk]

Kto lubi Cronenberga , to wie co on robi.
Akademia formy i sztuki aktorskiej Ralfha .
Czekamy panie David na kolejny pana kicz i nic .

[Gość: gosia]

ktoś widział?

[Gość: hair]

tak widzialam "pajaka" na pokazie przedpremierowym i jest to zupelnie inny
cronenberg. przede wszystkim zaskakujacy.
film wymaga odrobiny cierpliwosci. minimalistyczny. poruszjacy.

[yagnieszka]

Bardzo fajny graficznie. Doceniam scenografie, kostiumy - wszystko imponujaco
dopracowane. I szczesliwie film trwa tylko 1,5 godziny. Zaczynam doceniac coraz
bardziej umiejetnosc rezysera, ktory potrafi zamknac historie w 90 minutach.
W obliczu wiekszosci obecnych produkcji ciagnacych sie jak gluty i do 3 godzin,
film trwajacy polowe tego czasu zasluguje na promocje :)
No i Gabriel Byrne zawsze wart poogladania.

[Gość: Tut]

[Gość: Tut]

To krzywdzące dla tego filmu, bo tak na prawde wazny jest temat
(schizofrenia i jej cierpienie) i Ralph (genialny!!!!!).

[Gość: bursztynek]

..film na pewno dużo daje każdemu, kto tylko zechce obejrzeć go
dokładnie.. doskonałe spojrzenie na świat oczyma chorego
człowieka.. ciekawe skąd u reżysera taka znajomość tematu :)

[Gość: kiteakt]

Przejmujący film i Ralph jak zwykle niesamowity! Na tym aktorze chyba jeszcze
nigdy się nie zawiodłam.
A czy zwróciliście uwagę na wspaniałą grę aktorki (nazwisko wyleciało mi,
niestety, z głowy) w podwójnej roli matki i prostytutki? To dopiero mistrzostwo!

[Gość: Gonia]

Ta aktorka to Miranda Richrdson!

Dobre kino

[Gość: Pajączek]

Wspaniałe, równo wymruczane kino, wyraziste kreacje, scenografia
jak w hotelu z BURTON FINK, myślałem, że ekran się zwiniw jak
tapeta. Tłusto i brudno, siermiężnie, po instynktach, i niemoc
samotności i wyalienowania.

[Gość: Jasiek]

Nie po raz pierwszy Miranda Richardson daje pokaz wspaniałego i
dojrzałego aktorstwa,ale - oczywiście - polecam ten film nie
tylko dzięki jej roli.Taki rodzaj kina ( i w ogóle sztuki )
najsilniej do mnie przemawia - brak jakichkolwiek efekciarskich
sztuczek,skupienie na udręczonej ludzkiej świadomości,powolny
rytm uciekający od histerycznych wrzasków.W tym wszystkim tkwi
wiele z prawdy o współczesnym człowieku - i to niekoniecznie
dotkniętym schizofrenią,bo przecież nie musimy traktować tego
filmu jako studium o chorobie psychicznej.Można umieścić ten
film na antypodach tego,co w swym przeestetyzowanym teatrze
robi Krzysztof Warlikowski.I właśnie ten niezwykły ascetyzm
podoba mi się w filmie Cronberga najbardziej.