Inwazja barbarzyńców

[Gość: Ana]

Arcydzieło!

[Gość: petr]

O ile wiem to film z Kanady z Kebeku (cholera jak to się pisze?)
Ale faktycznie jest niezły

[Gość: :o)]

Quebec a prawidlowo - Québec

[Gość: Ebert]

Pisze sie Quebec

Mierny

[Gość: Esther]

We Francji film podzielil krytykow i publicznosc na zwolennikow
i zagorzalych przeciwnikow, wyglada na to, ze w Polsce bedzie
podobnie (a moze nie, moze wszyscy beda sie zachwycac plaskimi,
nieco wulgarnymi w tonie dowcipami okraszonymi smutkiem i
tragedia raka). Le Déclin de l'empire américain nie wydal mi sie
az taki smieszny (a juz na pewno nie taki gleboki), Inwazja tez
rozczarowala. 2/5

[Gość: eddie]

czy może Pani wyjaśnić o co Pani chodzi? film wcale nie biał być
śmieszny. to misterium urzeczywistaniania się ludzkiego losu;
elementy komediowe dodają fabule szyku, pozwalają na właściwe
odebranie pojęcia "barbarzyńca". reżyser od razu zaznacza, że
nie chodzi o 11 września. to, jak napisał inny uczestnik foru,
czysty humanizm. wielki film o człowieku w konfrontacji z ideą.
o szlachetności idei, której nikt nie może zakwestionować
śmiejąc się ze słabości przekaźnika (medium) idei. o
konieczności imperatywu praktycznego - człowieczeństwo to
najważniejsza cnota człowieka. o historii i o utopii (stad
cioran na półce prof. remy'ego). "inwazja barbarzyńców" nie jest
satyrą na społeczeństwo. reżyser drogą satyry odsłania prawdę o
człowieku, tę inną prawdę niż von Trier. dogville i inwazja to
znakomity dyskurs - zło czy szlachetność? chciałbym zapoznać się
z Pani argumentami o "mierności" inwazji.

Mierny = 2/5

[Gość: Esther]

Ma Pan racje, odrobine przesadzilam, powinnam uzyc czegos
lzejszego: ‘Taki sobie’, ‘Przecietny’(mialo byc 2/5) – troche
lepiej? Podobnie jak w przypadku ‘Upadku’ (Le Déclin de l'empire
américain), D. Arcand ma ambitne plany, by opisac politowania
godny stan moralny wspolczesnego swiata. Coz, skoro jego analiza
zdaje mi sie natretnie retoryczna i – prosze wybaczyc – trop
facile. Postacie z wyraznie zarysowanymi rysami charakteru
wypowiadaja celne uwagi i – o ironio – czynia to non-stop.
Widzimy wyraznie - a w kazdym razie dostrzegam to ja - ze
scenariusz jest *napisany*; nie ma to nic wspolnego z realnym
zyciem. (To swietnie, ze bycie uzaleznionym od heroiny nie
przeszkadza doskonale wygladac, zaluje tylko, ze uzaleznione
osoby, ktore ja znam, nie maja tego szczescia.) Fakt, ze to
wlasnie narkomanka uczy Sebastiana sensu zycia i pomaga pogodzic
sie z umierajacym ojcem, zupelnie mnie nie zaskoczyl, a Pana?
Powiedzialabym, ze bylo to przewidywalne. Sztuczny i
powierzchowny, to sa moje glowne zarzuty. Nadmierna teatralnosc
(w negatywnym sensie slowa, jak ‘teatralnosc gestu’). Nie czulam
zadnego zwiazku emocjonalnego z bohaterami tego filmu. Tak jak
wysmiewaja oni w pewnym momencie ‘–izmy’, o ktore niegdys
walczyli, w ktore kiedys wierzyli, odnosze wrazenie, ze moze –
wbrew pozorom i na przekor temu co wielu mysli – ten film
Arcanda smieje sie tez z humanizmu. (A jesli chodzi o
umierananie, cierpienie, pozytywny sens slowa ‘teatralnosc’w
kinie i humanizm, polecam film ‘Wit’, 2001, rez. Mike Nichols).
Pozdrawiam, E.
PS. Upieram sie przy swoim, chociaz wciaz musze ‘walczyc’, moj
maz i przyjaciele, tak jak sporo Francuzow, uwaza, ze film jest
dobry i polecaja go sobie wzajemnie.

[Gość: eddie]

Cenię sobie Pani wypowiedź (chciałbym przy tym zaznaczyć, że nie jest mą
intencją ironizowanie; nie znam się na konwenansach takiego forum, proszę mi
wierzyć, że pragnę uniknąć bezczelności). Nie pomyślałem wpierw o Arcandzie jak
o perfidnym manipulatorze, pragnącym sprzedać własne żale w kostiumie uroczej
opozycji do wszystkiego co barbarzyńskie. Możliwe, że to rzeczywiście natrętna
retoryka. Mniemam jednak, że nie ma innej drogi do ukazania różnic między tym,
(przepraszam za kolokwializm) co fajne i niefajne. Surowy głos nauczyciela
łatwo jest wyśmiać - Arcand się przed tym nie obroni; sądzę mimo to, że sam
pomysł podszyty był jak najlepszymi intencjami, a efekt pomysłu nie jest
najgorszy. Czasami szkolny sposób rysowania mitów, by pokazać co dobre a co
złe, bywa słuszny. Pokazywanie świata dialektycznego jest tak samo
zagrożone "natrętną retoryką". Każdy może wszak oceniać to co oczywiste
inaczej. Dlatego cenię film Arcanda jako przepiękną baśń - nie poszukuję w niej
szczerości, jest ona zupełnie niepotrzebna. Postać tej narkomanki to nie
studium tragedii nałogu (chyba). Reżyser użył jej jako narzędzia, zaprzeczenia
Sebastiana. Myślę, że jej los jest w dalszej perspektywie nieistotny. To sprawa
infantylnie przejaskrawionych motywów. Tak jak Pani napisała - postaci non-stop
czynią celne uwagi. Wydaje mi się to właściwe dla baśni.
Nie sądzę że film jest antyhumanistyczny. Mam wrażenie, że Arcand chce
udowodnić że ludzka słabość nie "burzy" wielkości ludzkich idei. Co do filmu
Wit Nicholsa - istotnie , zgadzam się iż to bardzo dobry przykałd na humanizm w
kinie. Nichols podchodzi do sprawy zupełnie inaczej niż Arcand. Wg niego idee
nie są istotne w konfrontacji z ostatecznością, z cierpieniem i ze zniknięciem.
To roztopny głos w dyskusji - u Arcanda te idee pozostają ważne.
Serdecznie pozdrawiam.

[Gość: dąb]

Dla mnie ten film przede wszystkim stawia pytanie, co zostaje z
naszego "skromnego" życia, bez boga, egocentrycznego, bez tradycyjnie
rozumianej rodziny. Reżyser zdaje się sugerować, że pewien sens w życiu, po
którym nie ma już nic, jednak jest. Córka głownego bohatera przyznaje, że udało
mu się jako ojcu tchnąć w nią pasję życia, heroinistka ogląda z zaciekawieniem
książki które dostała w spadku (co jest jakże ciekawą metaforą dziedziczenia
ideii). Konkluzja jest taka: wartości, podobnie jak idee, dewaluują się
(bohaterowie smiejąc się z izmów nie wyśmiewają humanizmu, tylko ludzką naturę
skłonną do fabrykowania utopii), a skoro dewaluacja jest powszechna, to
wartości nie będą miały idee same w sobie, lecz ich przekazywanie,
przekazywanie pasji życia, zamiłowania do sztuki itp. (ojciec akceptuje w końcu
wybór swojego syna, który nie ma nic wspólnego z tym w co wierzył on sam, ważne
że syn w coś wierzy, w czymś "jest dobry", ma tą samą skłonność do pasji co
ojciec). W tym jest sens. Może nie jest to odkrywcze, ale jak bardzo prawdziwe.

Doskonały!!! Niekończąca sie przyjemność kina!

[Gość: kinofil]

Polecam każdemu. Humanizm w czystej postaci.

[Gość: Ryszard]

Ale świetny film o prawdziwych uczuciach człowieka! Prawdziwe
postępowania i zachowania człowieka dobrego i bezczelnego
wobec innych.
Po takich jak Hero czy Matrix, najwyższy czas wrócić do
normalnego zycia.

Ostrzegam wszystkich, którzy mają zamiar ulec...

[feldkurat]

... pełnym zachwytu pieniom. Film chyba rzeczywiście reprezentuje humanizm w
najczystszej postaci, albo inny fenomen dostępny tylko garstce wtajemniczonych.
Typowy kinoman, dodajmy że bynajmniej nie miłośnik łubu-dubu spod znaku Bonda i
Matrixa, wychodzi z tego filmu (w trakcie) śmiertelnie znudzony i zniesmaczony.
Przerysowane aktorstwo, dowcipy toporne (doskonale widać, gdzie są, tylko nie
chce się z nich ani trochę śmiać), galeria kompletnie niewiarygodnych,
karykaturalnych postaci drugoplanowych. To właściwie nie postacie, tylko
papierowe symbole biurokracji, korupcji, głupoty.
Oj, dużo czasu upłynie nim znowu wybiorę się na jakieś dzieło
francuskojęzycznej kinematografii...

[Gość: jureczek]

cóż... młody człowieku; skoro z nieufnością wypowiadasz się o "fenomenach
dostępnych garstce wtajemniczonych" zrazu pewnie zakładasz ubogoś swego ducha
bądź przyznajesz się do jego nieobecności. czym jest zatem dla
Ciebie "prawdziwe życie"? jaki film je opisuje? poza tym, kto to jest "typowy
kinoman"? licealista czy członek amerykańskiej akademii filmowej? to, żeś się
śmiertelnie znudził świadczyć może o Tobie, a nie o filmie. klarowność i
jasność Twego stanowiska wskazuje na na pewną rzetelność umysłu. nie wiadomo do
końca czy to wada czy zaleta. nietzsche miał ją na przykład za złe millowi...
cóż... różnie bywa.

[luper]

stracilem prze to gowno 2 godziny!!!!!

[luper]

oh pardon przez,nie prze.

[Gość: mejtriks]

sam jesteś gówno

[luper]

ja tez cie kocham mejtriks.

Inwazja Glupoty

[Gość: o.]

Wystarczy pomyslec , film ma plusy /temat, poziom rezyserii i
aktorstwa/ , ale i sa minusy /to styl i jezyk rezysera /.
Film poprowadzony w spokojnym rytmie , troche razi skromnosc
realizacjii oraz podejscie bogatych do religii .
Moja ocena: 4/6 - ambitny z ciekawym tematem, ale jak wiaterek -
nie oczekujcie tu jakis wrazen , to film raczej do rozmyslan.

[luper]

Gość portalu: o. napisał(a):

> Wystarczy pomyslec , film ma plusy /temat, poziom rezyserii i
absolutnie sie nie zgadzam !!!!
ten film operuje banalami,a nie czymkolwiek pobudzajacym do myslenia!
banaly,szlagiery po prostu.
jak to jest ten wasz humanizm w czystej postaci,to ja zaczynam studiowac chemie.

[Gość: mejtrix]

studiuj chemię, kolego.

[luper]

ani mi sie sni "kolego"!

[Gość: xxx]

emancypacja głupoty to zmora naszych czasów. zamiast "kolego" powiniennem
zawołać "synuś". nie wysiliłeś się na moment by pokapować się o co chodzi.
jesteś idiotą i nic na to nie poradzisz choćbyś chciał!!!!!!! i przepraszam że
dałem się przez ciebie bałwanie sprowokować.

[Gość: Marekk]

"Inwazję " widziałem na Warszawskim Festiwalu Filmowym i uważam, ze był to
jedne z najlepszych filmów tego festiwalu. Co więcej, takie zdanie miałem nie
tylko ja, al również większość widzów. Naprawde czuło się te emocje, które
wywołał film Arcanda w każdej osobie obecnej na wielkiej sali w kinie Relax w
Warszawie. Zatem wielkie brawa dla reżysera za piękny, wzruszający film, który
nie potrzebuje efekciarskich sztuczek, by przywrócić wiarę w kino.

[Gość: gość portalu]

fatalnie prymitywne, sztuczne i nudne arcydzieło.. humanizm.. o
boże.. w czasie seansu dzieło owszem skłania do refleksji czy
widz znajdzie tyle samozaparcia by to obejrzeć do końca..

[Gość: kiwi]

baju baju będe w raju

pretensjonalny, wręcz głupi film

[Gość: pożeracz kiwi]

jerzy pilch w dzisiejszym wydaniu polityki sugeruje reglamentację dobra, jakim
jest internet. niektórzy (to do Ciebie Kiwi) powinni mieć zaświadczenie
lekarskie i pozwolenie od rodziców na korzystanie z sieci. nie wypisuj głupot!!!

Hołd materializmu i hedonizmu - płytki aż do bólu !

[Gość: William Wallace]

<b>Wiara w moc pieniądza i gloryfikacja seksu - ot cały
film.</b> Wydaje mi się, że współczesnemu człowiekowi potrzeba
czegoś więcej bo tego akurat mamy na pęczki dookoła nas ...
Wstyd mi, że taki film otrzymuje nagrody i zyskuje uznanie jako
doskonałe dzieło a jest jedynie pochwałą hedonizmu w dość
prymitywnym opakowaniu.
O śmierci nie mozna mówić ot tak - przerosło to niestety
reżysera i możemy zobaczyć próbkę prymitywnego francuskiego
kina w pełnej okazałości.
Może zamysłem reżysera była rzeczywista inwazja barbarzyńców.
Dla mnie to atak w samo serce imperium duszy. Biedna Francja
nie może się podnieść po Rewolucji - to są tego skutki.
Niesmaczne wyrachowanie i prymitywizm - czasami czułem się
jakbym słuchał dwóch "dresiarzy" w tramwaju rozmawiających o
kulturze. (Może to i dobrze, że chociaż próbują ...)
Życie może dla innych stanowić prawdziwą i bezcenną wartość.
Życie to nie utopia - "złoty strzał" chyba w tej konwencji kina
jest najbardziej stosownym.
Z zaskoczeniem i niesmakiem przyjąłem także język filmu -
"zerżnąłbym Cię nie pytając Cię o zdanie" w obliczu śmierci ?
Według mnie to dość niesmaczne !!
Oczekiwałem czegoś więcej ! Jedna wzruszajaca scena pożegnania
ojca z synem zginęła gdzieś w całym morzu beznadziejności.
Nie polecam więc tego filmu !

[Gość: WIESIA]

Chcialabym wiedziec gdzie wyczytales, ze to kino francuskie ?!!!

A tak a propos to we Francji film wywolal bardzo mieszane reakcje(moje
obserwacje z roznych francuskich forow o kinie). Polowie ludzi bardzo sie film
podobal a polowa uznala ten film za zalosny.

No i co ty na to Wallacie ?

"Lampart" dla ubogich

[derkater]

Poszłam na ten film naprawdę bardzo pozytywnie nastawiona.
Wyszłam pełna niesmaku i zmęczona. Cały przekaz filmu zostaje
nam objawiony jak ostatnim matołkom nie później niż 15 po
rozpoczęciu. Reszta filmu to urągające mojej inteligencji
wykładanie kawy na ławę, ilustrowane kiepskimi scenkami i
koszmarnie sztucznymi i sztywnymi dialogami. Kończenie scen
ściemnieniami, montaż jak w szkolnym kole fotoamatorów, gra
aktorska na miarę teatru z Pcimia (nie obrażając Pcimia).
Niesmaczna ewidencja, aspirowanie do szczytów intelektualnych,
nuworyszostwo...
W dodatku jakoś śmieszy mnie, że właśnie Kanadyjczycy z takim
zaangażowaniem podsumowują koniec ideałów 69 roku skoro tak mało
w tę rewolucje włożyli.
Dla nas obywateli Bloku Wschodniego ten rodzaj dyskursu to w
ogóle niezła egzotyka (biorąc pod uwagę ile osób w tym kraju
czytało np. Primo Leviego, którego "Układu okresowego" chyba
poza Przekrojem nikt nie drukował, więc i tak mało kto wie o co
chodzi).
Troche to taki "Lampart" dla ubogich (duchem). Może dla
barbarzyńców z aspiracjami.

Derkater?

[yagnieszka]

Z calym szacunkiem ale jak wiele naprawde wiesz o historii Kanady a zwlaszcza
Quebecu w ciagu ostatnich 40 lat? To jest fascynujaca historia rodzenia sie
poczucia narodowego - falowanie i spadanie, terroryzm i policja jezykowa,
kolejne przenikanie sie separatyzmu i racjonalizmu - jak wiele o tym wiesz, ze
pozwalasz sobie oceniac, ile Quebecczanie wlozyli w budowe swojej niezaleznosci
w koncowce lat 60-tych i od poczatku 70-tych?
To jest na pewno wielki minus tego filmu, ze tyle w nim odniesien do bardzo
specyficznej rzeczywistosci, kultury i historii - to jest bardzo intymny film o
malutkim skrawku na ziemi. A jezeli ktos dostrzega cos wiecej, to chwala
rezyserowi. Jezeli jednak nie dostrzega, to glownie dlatego, ze nie zna
kontekstu, co jest z kolei wina rezysera.
Dla mnie - film wysmienity ale ja jestem "tutejsza" ;o)

[derkater]

Ale ten film bynajmniej nie mówi o owych historycznych chwilach, problemach
Quebecku i Kanady. Zwróć uwagę, że sporo osób w ogóle nie zauważyło, że to jest
kanadyjski film, tylko myśla że jest on francuski. Bo też odniesienia są
bardziej do rewolucji kulturalnej a w tą wedle mojej - być może rzeczywiście,
mylnej/zbyt małej/ograniczonej - wiedzy Kanadyjczycy zbyt wiele nie wnieśli,
wiec teraz nie rozumiem kogo właściwie ten problem ma dotykać.
Ale nie to jest główny zarzut. Najbardziej dokucza mi w tym filmie
stereotypowość, brak subtelności, powierzchowność. Moim zdaniem doskonale
rozminął sie z zamirzeniami - powstał nieinteligentny film o upadku pokolenia
idealistów humanizmu. Skoro jednak jak widać z filmu reżyserowi brakło owej
intelektualnej finezji, o której chciał opowiedzieć...

[mariuszlo]

To na pewno nie byli idealiści humanizmu, ci goście u umierającego :)
Raczej żałosne ślady po lewicowym (właśnie francuskim - nie zauważyliście, że
Francuzi dofinansowali ten film?) zakochaniu się w Chinach Ludowych i ZSRR.
Główny bohater męczeńsko upiera się, że chce ponieść konsekwencję swojego
głosowania za nacjonalizacją szpitali. A obraz związków zawodowych, czyż nie
byli wspaniali ci chłopcy w skórzanych kurtkach? Co oni właściwie robili w tym
szpitalu ? A to puste piętro? Ministerstwo obcięło zakres usług. No, a na każdy
zabieg to juz trzeba było jeździć do sąsiedniego kraju.
W duzej mierze ten film to rozprawa z lewicujaczmi intelektualistami
wzwodzaczmi sie z ruchu 1968 roku (skad ten 1969 w poprzednim poscie)

[roody102]

W "Upadku amerykańskiego imperium", oglądaliśmy grupkę ludzi i ich swobodne
rozmowy o seksie. Denys Arcand zdawał się twierdzić, że po buncie roku 1968
nie zostało wiele więcej, niż tylko taka swobodna. Teraz pokazał tych samych
ludzi, starszych o 17 lat, jak męczy ich poczucie, że nie zostawiają po sobie
niczego.

Rémy (Rémy Girard), historyk, rocznik 1950, umiera na raka w niezbyt
przyjaznym szpitalu, gdzie chorzy leżą na korytarzu, w salach jest ciasno, a
opieka pozostawia wiele do życzenia. „Publiczna służba zdrowia?” – zapyta
ktoś. Owszem, tylko że w Kanadzie.

Była żona Rémy’ego ściąga z zagranicy syna, Sebastiana (Stéphane Rousseau). Na
przebojowym, świetnie zarabiającym finansiście rzeczywistość szpitala nie robi
wrażenia. Wyjmuje portfel i załatwia wszystko – osobną salę, ekipę do
szybkiego remontu, meble i jeszcze przymknięte oko dyrekcji oraz wszędzie
obecnego związku zawodowego, reprezentowanego przez obleśnego typka. Jak
załatwia? Ooo, metodą dobrze znaną z rodzimych szpitali, oczywiście. Nie ma
skrupułów. Ale nie robi tego z jakiejś głębokiej miłości do ojca, z którym nie
widzieli się dobrych kilka lat i nie mają sobie nawet nic do powiedzenia. Robi
to z poczucia obowiązku.

A jednak zdobędzie się na wielką rzecz. Małą, przytulną, ale złowrogo pustą
salkę wypełnią dawni przyjaciele i byłe kochanki Rémy’ego. Oderwą się od
swoich zajęć i przelecą pół świata; w ostatnich chwilach będą się umieli
wspaniale zachować. Pośmiać, powspominać szalone czasy wspólnej młodości,
poopowiadać sprośne dowcipy. Tylko tyle i aż tyle.

Nie będzie tylko córki, która płynie pod żaglami przez ocean i pojawia się na
ekranie komputera, przez satelitę.

Sebastian, z pomocą Nathalie (rewelacyjna Marie-Josée Croze, nagrodzona za ta
rolę w Cannes), narkomanki, córki jednej z przyjaciółek ojca, zorganizuje
nawet heroinę, żeby ukoić jego ból. Umierający mężczyzna i dziewczyna, która
mogłaby być jego dzieckiem albo studentką, ćpają razem brown i powoli
odpływają. Ale ona się ocknie i kiedy będzie mu podawać złoty strzał, sama
wypije już tylko metadon; znajdzie siłę by pokonać narkotyk. Ot, ostatni,
przypadkowy sukces Rémy’ego i nieświadoma spłata długu wobec pokolenia
własnych dzieci, z którymi nie miał nigdy kontaktu.

To nie jest tylko film o umieraniu, powiedziałbym nawet, że o umieraniu i o
przyjaźni jest w nim najmniej, a w każdym razie nic nowego. Bo też co
odkrywczego można o tym powiedzieć? To przede wszystkim film, który pokoleniu
kontestacji, dojrzewającemu w roku 1968, stawia trudne pytanie o własne
dziedzictwo. Odpowiedź nie napawa optymizmem. Wprawdzie życie przeżyli wesoło,
korzystali z niego w pełni, ale swoim dzieciom nie pozostawili właściwie nic.
Dziś widzą w nich obcych sobie barbarzyńców, bezrefleksyjnych konsumentów, ale
po cichu podziwiają ich błyskotliwe kariery, którymi sami wzgardzili. A tym,
którzy wypadli z tego obiegu, jak młoda narkomanka, nie bardzo umieją pomóc.
Chyba, że przypadkiem.

To jest też film z 11 września w tle. Z 11 września, który dla tego pokolenia
jest czymś zupełnie niezrozumiałym, wymykającym się ich pojmowaniu świata.
Globalny terroryzm nie należy do ich epoki. W 1968 byli przecież lewakami, z
książeczkami Mao popierali rewolucję, do czego dziś sami mają pobłażliwy
stosunek. Właściwie patrzą na to z goryczą i widzą za sobą pustkę. Nie
stworzyli niczego, co dziś byłoby światłem, punktem odniesienia, bawili się w
tak wiele –izmów, że w końcu sami nie potrafili wybrać żadnego z nich. Nie
powstrzymali inwazji barbarzyńców.

Pozostaje im jeszcze przyjaźń, ale i ta nie jest już taka łatwa. Uświadamia im
tą pustkę i przypomina, że czas płynie.

I jest w tym filmie jeszcze jedna scena. Wspólny toast, którego Rémy wznieść
już nie może. Wącha wino w kieliszku i mówi, żeby pili, a potem powiedzieli mu
jak smakuje. Zwykły kieliszek wina nabrał dla mnie zupełnie nowego znaczenia.
I smaku. Bardziej cierpkiego.
__________________________
Roody102

Inwazja barbarzyńców

[Gość: /asia]

wg mnie wspaniała obsada, muzyka oraz fabuła. Polecam ;)