Ubu król

[Gość: Jaskiniowiec]

Ten film polecam mądrzejszej części publiczności, choć i tzw. masowi widzowie
magą się na nim nieźle pośmiać. Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w
Gdyni wzbudził on u mnie pozytywne reakcje. Film ciemny, śmieszny, dziki,
pozbawiony taniego poklasku. Jest chyba odzwierciedleniem artystycznej duszy
artysty. Polecam dla mnie 5 gwiazdek

Ubu Król jest dla mnie intelekrualnym wyzwaniem

[ubu_krol]

Ja jestem zafascynowany tym filmem, (co widać po nicku), nie jest to może film
niezwykle odkrywczy jeśli się go tak po prostu zobaczy, jednak nabiera
wartości, gdy oglądnie się go w perspektywie przeżyć twórcy filmu Piotra
Szulkina. To przemyślany film atakujacy tzw. polskie robienie filmów. Niektórzy
twierdzą, że styl Szulkina jest przestarzały, ja myslę, że jest on unikatowy i
odrębny od tego co sie dzieje w polskim filmie dlatego jest niezwykle
wartościowy dla mnie. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni docenił
Figurę ale przemilczał niezwykłą kreacje Peszka. Jego rola jako Króla Ubu jest
niezwykle teatralna (film tez ucieka w tę stronę).

Polecam artykuły w prasie filmowej i stronę
www.ubukrol.spinka.pl/

Trochę folskiej rzeczywistości od przeszłości do t

[Gość: Floo]

Polecam, trochę folskiej rzeczywistości od przeszłości do teraźniejszości...

Reklamą filmu jest folska rzeczywistość, polityka i ludzie. Do każego artykułu
o Folsce w serwisach informacyjych można odnieść kawałek z filmu Szulkina.
Bitwa pod supermarketami w Łodzi, strajki na kolei czy cudowne plany rządzących
dowodzą, że film długo jeszcze będzie aktualny. Mam nadzieję, że widzowie
zobacza tam samych siebie i wystawia sobie rachunek za piwo.

muzyka i taniec baletnic, policjantów i tłumu rewe

[Gość: Folak]

Muzyka i taniec, dialogi i role pierwszoplanowe to jest najcenniejsza racja w
filmie. Macać mie chciał - rewelacja,

Ubu król - co to za film?

[optimisa]

Dal mnie arykuły w prasie raczej zachęcają do ogladnięcia filmu ale nigdzie
jeszcze nie widziałem żadnego zwiastunu i nie wiem o czy jest te film. Ale jest
polski więc się wybiorę, tak trochę podejdę z nacjonalistycznmej strony do tego
problemu. Widziałem Pornografię i Warszawę i się nie zawiodłem więc i teraz mam
dobre przeczucia, choć może do trzech razy sztuka.

[andrew_eldtrich]

Szulkin to jeden z najlepszych i najmądrzejszych polskich reżyserów. Potwierdza
to fakt, że przez kilkanaście lat nie mógłnakręcić filmu.
Ubu króla jeszcze nie widziałem, ale pójdę na pewno!

Jednak się wybiorę

[optimisa]

Złapałem dzisiaj garść ulotek i za tydzien wybieram się na Ubu. Peszek podobno
gra świetnie a ja bardzo tego aktora lubię.

[Gość: tołfu]

U mnie pojawiły sie pierwsze plakaty kilka dni temu. WIĘC CHYBA WCHODZI DO KIN

Ubu król w tvp1

[Gość: Pawcik]

Piotr Szulkin, reżyser filmowy i teatralny, znany choćby z „Wojny
światów", „Feminy" czy „Mięsa", od dawna chciał nakręcić film oparty na znanej
sztuce Alfreda Jarry'ego. Dziewiętnastowieczna opowieść o kulisach władzy i
polityki nic nie straciła na aktualności, gdyż nie zmieniły się charaktery
ludzi i mechanizmy władzy. – Jesteśmy tacy sami, jakby bez zmian. Może tylko
strona medialna się odmieniła; potrafimy być bezwstydni wobec milionów. Wtedy
ta widownia była trochę mniejsza – uważa reżyser.

Szulkin chce nakręcić film „buńczuczny i drapieżny”. Zaznacza jednak, że nie
interesują go współczesne konteksty polityczne, nie widzi sensu łączenia filmu
z konkretnymi osobami czy sytuacjami.

W roli Ubu zobaczymy Jana Peszka, Ubicę gra Katarzyna Figura. Wystąpią też
Wojciech Siemion, Olgierd Łukaszewicz, Marek Walczewski, Jerzy Trela. Film ma
być gotowy na wrześniowy festiwal w Gdyni.

Tą notke znalazłem na stronach TVP. To wręcz niezwykłe, że te stronu w sumie
promują Szulkina, wydawało mi się że tam go nie znajdę, a jednak. Widocznie coś
tam pęka...

Ubu le roi

[Gość: Król powrócił]

Czy król Piotr Szulkin powrócił? Na to pytanie będę mógł odpowiedzieć dopiero
po obejrzeniu premiery. Czy znajdzie się miejsce dla Ubu Króla zobaczymy. W
Krakowie mozna zobaczyć teraz zbiór filmów Szulkina. Jest to kino artystyczne,
ale ciekawe, choć mozna przedawkować.

[Gość: Hania]

Szulkin robi fajne rzeczy, któ ma pięniąsdzę na kino z treścią i specyficzną
forma to na pewno powiniem sie wybrać na ten właśnie film

A jak ma to sie do recenzjii w FILMIE ?

[Gość: wolontariusz]

Nowy kabaret nazywa sie ....

A jak ma to sie do recenzjii w FILMIE ? NA + i -

[Gość: Jaskiniowiec]

To zależy do której recenzji sie odniesiesz. Raz piszą tak raz tak zreszta we
wszyskich gazetach filmowych piszą różnie na ten temat. Ja w kazdy razie
polecam, bo film jest dobry i ma dobra obsadę, pomysły i realizację...

Rachunek za piwo w Neewsweeku

[Gość: Ubu Roi]

KULTURA Newsweek numer 03/04, strona 93.
Rachunek za piwo


Nie bierz się za rządzenie państwem, jeżeli nie jesteś w stanie zapłacić za
piwo, które obiecałeś wyborcom. Takie przesłanie głosi najnowsza ekranizacja
książki "Ubu król".


Reżyser Piotr Szulkin oparł swoje dzieło na motywach słynnej sztuki Alfreda
Jarry'ego jeszcze z roku 1888. Francuski autor osadził sztukę "w Polsce, czyli
nigdzie", bo jakaś tam odległa kraina wydała mu się idealnym miejscem do
umieszczenia pewnego szczególnego eksperymentu: przechwycenia władzy przez
głupiego, ale na swój sposób sprytnego populistę.
Szulkin przejął od Jarry'ego główne motywy, ale uzupełnił je współczesnymi
realiami. Jego Ubu (brawurowy Jan Peszek) ma cechy komunistycznego satrapy w
typie Gomułki - i zarazem wiele cech populisty typu Leppera. To parweniusz,
który zręcznie manipuluje tłumem, byle tylko dobrać się do władzy. Ale kiedy
już osiąga cel, szybko okazuje się, że rządzenie najzwyczajniej w świecie go
przerasta. Trywialne? Niekoniecznie - bo Szulkinowi udaje się nas przekonać, że
jego film to nie tylko kino. To kawałek życia na ekranie.
Za pomocą czytelnych aluzji reżyser pyta, co by było, gdyby na fotelu premiera
zasiadł we współczesnej Polsce populista, który jest mocny tylko w gębie. Oto
on - Ubu. Chce korony, bo to najkrótsza droga, by wreszcie "nażreć" się do
syta. Na drodze po władzę uderza obłudnie w najwyższe patriotyczne tony: "Skoro
naród jest dobry i mądry, dlaczego los karze nas takim poniewieraniem?" - pyta
w karczmie, z łatwością trafiając do głów otumanionych piwem. Ta
niskoprocentowa lura pełni w jego szemranej kampanii politycznej rolę
kluczową: "Piwo dla ludu" - to hasło, które chwyta. I dzięki niemu monarchia
zostaje obalona. Ubu, nasadziwszy sobie koronę na uszy, pędzi do podziemi
rabować skarbiec. Ale ten świeci pustkami. Co zostało dla Ubu? Święte
sarkofagi, w których spoczywają prochy zasłużonych przodków, i sztandary z
historycznych bitew...
I Szulkin pokazuje całą bezradność cynicznego durnia, który wczepił się we
władzę rękami i nogami, ale nie wie, co to znaczy sprawować rządy. Sztab
doradców-miernot podsuwa mu najbardziej niedorzeczne pomysły. Zwłaszcza
gospodarcze, np. każdy obywatel będzie zobowiązany oddać państwu daninę
z "grówna" (tak to, nie nazywając rzeczy po imieniu, określa się na ekranie
wiadomo co). Wielkie zasoby zaczną fermentować i wydzielać gaz, który przerobi
się na paliwo, a z tego, co zostanie, wydestyluje się upragnione piwo. Jednak
wymaga to czasu - a lud się niecierpliwi. Ubu rzuca więc nowe hasło: "Do
demokracji najbliżej przez browary i więziennictwo". Zwłaszcza więziennictwo.
Krzyczy więc na wiecach: "Nie ma wolności bez ucisku". Ale i to na nic, bo piwa
jak nie było, tak nie ma. Król wpada więc na kolejny pomysł: należy znaleźć
zdrajców, którzy knują, aby lud się piwa nie doczekał.


Wiesław Kot ([e-mail])


Artykuł ukazał się w tygodniku Newsweek Polska, w numerze 03/04 na stronie 93

Tygiel z folskim grrrównem - Rzeczpospolita

[Gość: Roi]

Tygiel z folskim grrrównem - Rzeczpospolita



Ponad dziesięć lat walczył Piotr Szulkin o sfilmowanie "Ubu Króla". Dopiął
swego. Uwspółcześnił szyderczy dramat Alfreda Jarry'ego, napisany ponad sto lat
temu. I zaproponował alegoryczną baśń o totalitaryzmie, demagogii, narodzinach
nowych dyktatur: widowisko przekorne, aktualne, świetnie zagrane.

Reżyser sam pisał scenariusz. Rozbudował ekranową opowieść, zagęścił zdarzenia.
Akcję osadził w Folsce, a nie w "Polsce, czyli nigdzie" jak u Jarry'ego, by
nadać utworowi francuskiego młokosa bardziej uniwersalny charakter. Dialogi
wzbogacił refrenowymi recytacjami na wzór antycznego chóru i odsłaniając
absurdy naszej codzienności, stara się - niczym Wyspiański w "Weselu" albo
Gombrowicz w "Iwonie, księżniczce Burgunda" - poruszyć widza.

Zachłanna Ubica (Katarzyna Figura), żona gnuśnego urzędnika Ubu (Jan Peszek),
zamarzyła o zaszczytach. Uznała, że Ubu odbierze koronę leciwemu królowi
Wacławowi, przejmie władzę i razem zaznawać będą rozkoszy rządzenia. Powszechny
chaos w Folsce sprzyja przedsięwzięciu. Pomoc przekupnych dworaków, liczących
na ochłap z pańskiego koryta i wsparcie pokrętnych dyplomatów, ułatwia
małżeństwu bez skrupułów drogę do tronu. Słodki jest smak władzy; bogactwo
deprawuje, rozbestwia. Ubu, szermując sloganami o demokracji, wolności,
równości i "piwie dla wszystkich", które wedle potrzeb obywateli wyprodukuje
się z narodowego grrrówna, myśli przede wszystkim o tym, jak "całą forsę"
zgarnąć dla siebie. Oglądamy świat po zamachu stanu, w którym demagodzy i
cwaniacy dzielą łup. I szukamy, mimowolnie, analogii w rzeczywistości. Czy
rzeczywiście zwyrodniały, zdegradowany, pozbawiony wartości moralnych świat
zachłannych prymitywów pochłonie wszystko wokół? Czy nowe totalitaryzmy,
dyktatury i bezprawie zniszczą kultury i cywilizacje? - nęka pytanie.

Szulkin stawiał je od lat w swych filmach s.f. Poetyka "Ubu Króla" przypomina
nieco wcześniejsze paradokumentalne "Mięso", jednak teraz reżyser pomnożył
środki narracji. Stara się do naszej świadomości uśpionej banałem telenowel
przebić kpiną, ironią, szyderstwem. Wspierają go iście koncertową grą świetni
aktorzy - rzadko ogląda się taką stawkę indywidualności w jednym filmie.
Spontaniczna gra Jana Peszka urzeka. Kreację Katarzyny Figury uznali za
wydarzenie i nagrodzili jurorzy festiwalu w Gdańsku. Postaci drugiego planu
grają tacy artyści, jak Wojciech Siemion, Jerzy Trela, Krzysztof
Kowalewski... "Ubu" jest perfekcyjnie udźwiękowiony, sprawnie zmontowany.
Zatem - arcydzieło? Chyba nie. Zdarza się, że nadmiar zostawia wrażenie
przesytu - refrenowe recytacje dziewczynki udającej chór antyczny pod koniec
już nużą. Jednak to film godny kilkakrotnego obejrzenia. Smakowania.

Jerzy Wójcik

"Ubu Król", prod. polska 2003 r. Reżyseria i scenariusz wg Jarry'ego Piotr
Szulkin, zdjęcia Dariusz Kuc. Wystąpili: Katarzyna Figura, Jan Peszek, Maria
Ciunelis, Krzysztof Kowalewski, Olgierd Łukaszewicz, Wojciech Siemion, Marek
Siudym, Jerzy Trela, Marek Walczewski. Dystrybucja SPI.

38 milionów przyjaciół Pana Boga - Rzeczpospolita

[Gość: Roi]

Z reżyserem Piotrem Szulkinem rozmawia Barbara Hollender

38 milionów przyjaciół Pana Boga
http://www.rzeczpospolita.pl/dodatki/rzpoleca_040114/rzpoleca_a_2.html

Chciał pan zekranizować "Ubu Króla" już 10 lat temu. W atmosferze euforii,
niedługo po polskim przewrocie, byłby obrazem proroczym, poważnym ostrzeżeniem.
Ma pan w sobie żal, że wtedy nie udało się go panu zrealizować?

PIOTR SZULKIN: Żal? To pachnie kombatanctwem. Im bardziej dorośleję, tym
bardziej zaczynam się cieszyć byle czym. Więc żal? Nie, nie mam żalu. Jakaś
nostalgia. To bliżej. Poczucie, że powstanie tego filmu wtedy byłoby istotne
nie tylko dla mnie, ale i dla moich kolegów, realizatorów, że mogłoby być
usankcjonowaniem opcji na kino rozmawiające z widzem. A wówczas była jeszcze
spora grupa chętnych do robienia myślącego kina. Przez te 10 lat nieraz miałem
poczucie, że stoję na mównicy i chcę powiedzieć coś ważnego, ale przychodzą
jacyś porządkowi i z tej mównicy raz po raz mnie zrzucają. Na pewno to wszystko
zostawiło rysy na moim życiu, ale to nie jest ważne. Ważne jest to, co się
powiedziało, przez film, sztukę teatralną, książkę. Wiara, że to wszystko może
mieć jakikolwiek wpływ na rzeczywistość może być naiwnością. Ale ja wierzę.
Może wpływ minimalny, jak przesunięcie jednej drobiny piasku na plaży, ale
jednak. I być może 10 lat temu "Ubu Król" mógłby wnieść więcej w abecadło
naszego postrzegania tego, co dookoła. Może miałby szansę mocniej naznaczyć
naszą zbiorową świadomość. Widać los był leniwyÉ

Ale ten tekst, napisany 120 lat temu przez czternastolatka, ciągle jest
aktualny. Pasuje do dzisiejszej sytuacji w Polsce. I do większości rewolucji
świata. A pomyśleć, że jego paryskiej prapremierze towarzyszyło takie oburzenie
Francuzów.

Jeżeli dziecko zawoła: "Król jest nagi!", to mu się wybacza. Ale gdy taki
okrzyk pojawi się w ustach czternastoletniego wyrostka, to może być groźny.
Może być prowokacją, zapowiedzią buntu. Dlatego nie lubi się młodych ludzi,
którzy krzyczą "Król jest nagi!". A mój film jest właśnie takim krzykiem.

Krzykiem człowieka dojrzałego...

Ja tu jestem najmniej istotny, bo emocjonalnie zatrzymałem się w wieku ośmiu
lat i moje krzyki są ciche i słabe. Ale ważne, by czasem potrafiła krzyknąć
zbiorowość. Jesteśmy strasznie pogubieni. Śledzę nasze wybory: przerzucamy
sympatie polityczne z jednej skrajności w drugą. Kierujemy się tym, jaki kto ma
garnitur i fryzurę, a nie przekonania. Wymyśliliśmy sobie, że demokracja to
błogostan, w którym będziemy się teraz pławić. Nic bardziej błędnego.
Demokracja jest procesem, w którym społeczeństwo próbuje dojść do pewnego ładu
wewnętrznego. Nie ma demokracji w państwie bezprawia. Nie ma wolności
absolutnej, bezprzymiotnikowej. Jest jedynie wolność od czegoś. Jeśli komuś
dajemy więcej wolności, to komuś innemu ją ograniczamy. Demokracja winna to
regulować. Ale my wolimy pojmować wolność jako szczególny wariant nirwany i
dyktatury, gdzie nie trzeba dokonywać żadnych wyborów, a całość - siłą
reinkarnowanego Komitetu Centralnego - sama się złoży.

W "Ubu Królu" pokazuje pan właśnie zwyrodnienia demokracji. Zastępuje pan
Polskę - stworzoną przez Jarry'ego - Folską, ale nie ma przecież wątpliwości,
że to komentarz do naszej rzeczywistości.

Nieprawda. U nas obowiązują te same mechanizmy, co w Czadzie, Czechosłowacji,
Ugandzie i na Ukrainie. Tylko sobie ubrdaliśmy, że jesteśmy wyjątkowi, lepsi,
coś jakby 38 milionów kolegów Pana Boga. A co nam daje podstawy do takiego
myślenia? To, że mieliśmy Chopina? Nie wiem, czy zasłużyliśmy sobie na gorzkie
oceny, jakich dokonuje mój film, ale też nie wiem, czy jesteśmy warci Chopina,
którego czcimy, przerabiając go na markę wódki.

Zwłaszcza że w czasie transformacji skompromitowała się nie tylko komuna, lecz
i opozycja. Okazało się, że jej czystość jest pozorna. Zbyt często nie chodziło
o nowe wartości, lecz o zajmowanie stołków.

Rewolucja zawsze budzi nadzieje i ochotę na jeszcze ciepłe stołki byłej władzy.
Nasza nowa władza wyjątkowo szybko zapomniała, dlaczego była nową władzą. Jak
wyglądają partie, które nie są w stanie wybrać reprezentacji choćby paru osób
mówiących logicznie i po kolei? W całym Sejmie jest może kilkanaście osób,
które w ogóle potrafią wysłowić, o co im chodzi. Większość duka. Mechanizm
wyborów jest zły, partyjniacki. Nie dorobiliśmy się klasy politycznej. A
przecież to już kilkanaście lat naszej wolności i gdyby mechanizmy regulujące
były zdrowsze, to przez ten czas taka klasa powstałaby. Jeśli jej nie ma, to
znaczy, że popełniliśmy błędy w założeniach. To nieprawda, że sensownych ludzi
nie ma. Oni istnieją i winni być bliżej stanowienia prawa. Do perfekcji
opanowaliśmy mechanizmy spychania na margines najlepszych. Niech złowrogim
memento będzie przykład rezygnacji profesor Łętowskiej.

Pana zdaniem nie zasłużyliśmy na wolność i bycie w Europie?

Jeszcze kilka samolotów F-16, jeszcze kilka minoderyjnych przedstawień na
zgromadzeniach Unii Europejskiej i okaże się, że jesteśmy na marginesie procesu
jednoczenia Europy. A że Amerykanie poklepią nas po ramieniu? Cóż, niech
klepią. Klepanie jest za darmo. Och, strasznie poważnie rozmawiamy...

A można rozmawiać inaczej po "Ubu Królu"? Nie o to panu chodziło, kiedy przez
10 lat walczył pan o możliwość zrealizowania tego filmu?

Walczyłem, bo lubię robić filmy. Jeśli z tych filmów wynika cokolwiek, choćby
chęć do poważniejszej rozmowy, tym lepiej dla mnie.

Zapięcie budżetu "Ubu" zajęło panu 10 lat, na następny film też będziemy czekać
tak długo?

Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie. "Ubu" był krzykiem o tym, co się dzieje
tutaj, dziś, z nami. Teraz chciałbym zrobić film o tym, co się dzieje tutaj,
dziś, ale ze mną. Film o sobie w tym nowym świecie. Oczywiście, nie wprost. Aż
takim egoistą nie jestem. To nie mój styl. Ale zawsze opowiadałem o sobie
poprzez filmy. "Golem" czy "O-bi o-ba" to były opowieści o mnie, o tym, jak
widzę świat.

Tamte obrazy pokazywały sytuację człowieka w systemie totalitarnym. Ten byłby o
czym?

O człowieku żyjącym w wolności... Chcę zekranizować "Króla Maciusia
Pierwszego", łącznie z drugim tomem i końcową sceną rozstrzelania Maciusia.
Wszystko byłoby wierne książce, tylko Maciuś byłby dorosły - 25 - 30 lat. Bo ta
książka tak naprawdę jest dla dorosłych - o państwie, kłamstwie, podłości,
zdradzie. Wszystko to w warunkach wolności, demokracji. Król Maciuś jest
dorosłym dzieckiem, które chce wierzyć, że istnieje przyjaźń i dobro. I to
wszystko zostaje mu odebrane. Bardzo chciałbym to zekranizować, bo sam czuję
się jak Król Maciuś. Patrzę, co dzieje się z moim krajem, i coraz mniej
rozumiem. Nie rozumiem polityków, nie rozumiem ludzi odpowiedzialnych za życie
gospodarcze, nie rozumiem ludzi odpowiedzialnych za życie kulturalne, nie
rozumiem prywaty, która nas otacza. A może rozumiem tak dobrze, że aż nie chcę
tego rozumieć.

A ludzi z ulicy pan rozumie?

Oni są zagubieni, strajkują, żeby dostać podwyżkę, a nie dostrzegają wad
systemowych, w których się pogrążamy. Wychowaliśmy się w systemie, którego tezą
było istnienie samoświadomości mas robotniczych. A teraz tutaj ani
proletariackiej świadomości, ani mas robotniczych. Na otarcie łez zostały masy
bezrobotnicze, które zapomniały treść 21 postulatów oraz tekstów pieśni
rewolucyjnych. Jesteśmy jak na zbiorowej wizycie u dentysty, chcielibyśmy coś
powiedzieć, wyrzucić z siebie, ale nie możemy, bo usta mamy zapchane wacikami.

Jaka jest w tym rola inteligencji?

Nie sprawdziliśmy się. Daliśmy się zepchnąć do kąta. Ktoś nam zabrał wszystkie
zabawki i kazał bawić się w rogu przedszkola. Zostaliśmy odstawieni jak kupa
niesfornych dzieci. Gdy się szuka rządowego intelektualisty, to zawsze zaczyna
się i kończy na profesorze Geremku i jego fajce, którego specjalność mediewisty
zaczyna być coraz lepszym narzędziem zrozumienia te

CD: 38 milionów przyjaciół Pana Boga - Rzeczpospo

[Gość: Roi]

Jaka jest w tym rola inteligencji?

Nie sprawdziliśmy się. Daliśmy się zepchnąć do kąta. Ktoś nam zabrał wszystkie
zabawki i kazał bawić się w rogu przedszkola. Zostaliśmy odstawieni jak kupa
niesfornych dzieci. Gdy się szuka rządowego intelektualisty, to zawsze zaczyna
się i kończy na profesorze Geremku i jego fajce, którego specjalność mediewisty
zaczyna być coraz lepszym narzędziem zrozumienia tego, co tu i teraz... Reszta
dla niepoznaki ubrała się w kufajki i udaje menedżerów (co za okropne słowo).

Rewolucje zawsze zjadają własne dzieci. Po odwilży w 1956 roku też najpierw
zamknięto "Po prostu"...

Przynajmniej było co zamykać, gdyż tytuł był głośny. Tu chodzi o gesty. Był Dom
Partii. Na początku lat 90. narodziła się piękna idea poparta przez tysiące
ludzi, żeby przemienić go na część Uniwersytetu Warszawskiego. To byłby pewien
symbol. Powiedzenie, co jest naprawdę ważne dla nowego ładu. Miło byłoby
widzieć, jak z tego gmachu na Trakcie Królewskim wysypują się młodzi ludzie z
książkami. Miast uniwersytetu urządzono tam giełdę. I śmiesznie, i głupio, i
strasznie...

Symbol naszych czasów.

Symboli nie tworzy się w sposób nieświadomy. Architektura jest biblią dla
ubogich. W tej decyzji kryła się informacja: my wam pokażemy, kto tu jest
ważniejszy.

Dlaczego nie chce pan o tym wszystkim mówić wprost, tylko - jak zawsze - ucieka
pan w bajkę i groteskę?

Nasza rzeczywistość jest tak rozedrgana, że nie umiem na nią spojrzeć w sposób
statyczny. I wtedy język burleski wydaje mi się najbardziej adekwatny. Bo rodzi
dystans do dziwacznego świata, który chce nas zjeść. Nawet teraz mam wrażenie,
że mówię zbyt serio i mam poczucie, jakbym się ośmieszał tą powagą.

Ceni pan sobie dystans i ironię?

Ironię bardzo. Dystans też, tyle że nie umiem tego dystansu utrzymać. Nieraz
trzeba wyjść z domu do świata rzeczywistego, choćby po chleb - i to bywa
okropne.

Pana kino zawsze było poważną rozmową. Kto jest dzisiaj pana interlokutorem?

Sam się nad tym zastanawiam. Patrzę nieraz na publiczność w kinach. Na widzów,
którzy rechoczą, kiedy z ekranu pada słowo kurwa. A kiedy pada "pieprzona
kurwa", rechoczą jeszcze bardziej. Ten rechot wzbudza we mnie strach.

Trudno się mu dziwić. Wychowujemy młode pokolenie widzów na kinie
hollywoodzkim, telenowelach i reality shows.

Na telenowele przeznacza się ponoć ponad 10 - 20 razy więcej pieniędzy niż na
filmy. Zachowujemy się jak małe dzieci, którym dano morze czekoladek i
pozwolono jeść do woli. Wiadomo, że to się musi źle skończyć dla ich żołądków.
Zlasowany umysł telewidza przepełniony papką telenoweli przypomina żołądki tych
strutych czekoladą przedszkolaków.

No, to dla kogo pan zrobił "Ubu"?

To dla mnie wielki problem. Dla mnie, dla pani, dla tego pana, który pije
trzecią puszkę piwa Strong. Najbardziej bym się cieszył, gdyby ten film trafił
do młodzieży. Mam nadzieję, że jest atrakcyjny, ale jednocześnie należy do tych
niewielu obecnie tytułów, które w świadomy sposób zastanawiają nad naturą tego,
co wokół nas. Trochę obawiam się, że widzowie, którzy zawsze byli naszymi
partnerami, w tych dziwnych czasach rozeszli się każdy w inną stronę.

Sam pan kiedyś powiedział, że widzowie chodzą dzisiaj do kina, żeby wejść w
schematy i poczuć się bezpiecznie. A "Ubu" schematy przełamuje.

Nie zgłupieliśmy przecież wszyscy. Gdyby ktoś dzisiaj wszedł na trybunę i
powiedział, że musimy sobie poszyć spodnie z flagi narodowej, to jutro w takich
spodniach wyszłoby na ulicę 10 proc. ludzi, a w ciągu tygodnia - 80 proc. A
trzeba dbać o te 10 proc., które zostaną we własnym ubraniu.

Pan sam zawsze mieścił się w tych 10 procentach ludzi osobnych.

W młodości wierzyłem w racjonalizm, taki czysty, ten od Diderota, w jakimś
sensie wierzyłem w istnienie dobra, choć to nieracjonalne. Ale w 1968 roku
zrozumiałem, jak bardzo te zwidy są złudne i jak bardzo to, w co wierzę,
powoduje, że jestem outsiderem. Dalej jestem uparty w swoich niepraktycznych
poglądach. Ale to chyba nie tyle z wiary w zbawienie świata, co z
przyzwyczajenia.

To rezygnacja czy pogodzenie z bezsilnością?

Przyjęcie innego punktu widzenia. To wstyd, ale żyję już pół wieku. A to jest
cezurą. Tak, że nawet i głupstwa inaczej się przyjmuje. Ktoś młodszy próbuje
walczyć na każdym kroku, ja wiem coraz częściej, że to daremne.

Wyobraża pan sobie sytuację, w której znów chciałby pan się w coś zaangażować?

Gdyby powstała grupa realizatorów, która chciałaby zrobić coś ważnego, warto
byłoby się w to rzucić. Proponowałem zrobić składankowy film zrealizowany przez
najlepszych reżyserów mego pokolenia, którego 6 - 10 nowel oscylowałoby wokół
spraw Polska - Europa. Na propozycji się skończyło. Może to i dobrze - "Nicea
albo śmierć"? To źle postawiony dylemat. To powinno brzmieć "Nicea albo śmiech".

Chyba pierwszy raz mówi pan o grupie.

Myślę innymi kategoriami. Nie chodzi o mój osobisty komfort, tylko o to, żeby
nasz głos gdziekolwiek trafił. Potrzebujemy kina obywatelskiego. Nie chodzi o
to, by z ekranu mówić jak na wiecu, lecz o to, by zadawać pytania: Gdzie
jesteśmy? Dlaczego się tak łatwo gubimy? Co się z nami dzieje? Po co manipuluje
się nami w zakresie symboli i sentymentów narodowych?...

Jak robić takie kino, skoro na "Ubu" zbierał pan pieniądze 10 lat?

Aby zrobić film, wystarczą cztery podpisy odpowiednich osób. Dlaczego kolejne
odcinki telenoweli wyżerające szare komórki widzów muszą zdominować horyzont
intelektualny Polaków?

Sam pan kiedyś w filmie przewidział manipulację i wszechwładzę telewizji.

Ale można upaść ładnie... i paskudnie. Można zostać Błękitnym Aniołem albo
tanią, niezdezynfekowaną upadłą królową parkingu dla tirów. Robimy wszystko,
żeby być tą drugą.

A wszystko w czasach wolności i otrząśnięcia się z politycznej cenzury.

Cenzura ekonomiczna jest znacznie gorsza od politycznej. Jak się przybije do
krzyża Joannę d'Arc i podpali stos, to ona stanie się świętością i symbolem,
prawie jak film zagnany na półki przez cenzurę. Natomiast z cenzurą ekonomiczną
nie ma dyskusji. Nie ma stosu, nie ma ognia. Nie ma śladów. Nie zostaje pani
wpuszczona na salony, i koniec. Mam, notabene, film w telewizji, który już
dziewięć lat czeka na kolaudację.

I na tym też polega klęska kultury, że nie ma się o nią kto upominać.

To nie jest klęska kultury. To jest nasza klęska. Nie można istnieć poza
kulturą. Poza kulturą pozostaje fizjologiczne trwanie. Daliśmy się uwieść
programowi, który zapewnia najszybsze zyski kilku osobom i instytucjom w tym
kraju.

Przemawia przez pana ogromny pesymizm.

Jeśli pójdę do telewizji i poproszę o milion złotych na ekranizację "Króla
Maciusia", to ktoś pomyśli: "On znowu chce robić film polityczny". A z tego to
już tylko kłopoty. Przecież nie ma filmów apolitycznych. Każdy film, sztuka czy
książka są zapisami sui generis politycznymi. Nawet decyzja o uruchomieniu
kolejnego reality show jest gestem karczemnym, lecz gestem o wymiarze
politycznym. Pani zarzuca mi pesymizm? Ja cierpię z powodu nieustającej euforii.

To dlatego już w latach 90. po "Mięsie" nie powstały następne, zapowiadane
przez pana, części tryptyku "Ironika"?

"Ironika" miała nawiązywać do "Eroiki" Munka. Składać się z trzech nowel.
Przerzucenie przez historię takiego mostu było dla mnie czymś istotnym. Druga
część nazywała się "Flamenco alla polacca", potem... już nawet nie pamiętam.
Pierwsza część, właśnie to "Mięso", zebrało bardzo dużo nagród. Więc dlaczego
całość "Ironiki" nie powstała? To chodziło o bardzo małe pieniądze. Było,
minęło... Czy mam pokazać jeszcze jakieś szramy, blizny, by zrobiła pani ze
mnie pełnego kombatanta?

Bo boli?

Boli. Jak deszcz pada, to boli i strzyka. Boli, bo efemeryda polskiej kultury
ulatuje i ostają się ogródki piwne i reklamy.

Ale przecież wydaje się, że i krytycy, i widzowie bardzo czekają na kino
polity

CD2: 38 milionów przyjaciół Pana Boga - Rzeczpospo

[Gość: Roi]

Bo boli?

Boli. Jak deszcz pada, to boli i strzyka. Boli, bo efemeryda polskiej kultury
ulatuje i ostają się ogródki piwne i reklamy.

Ale przecież wydaje się, że i krytycy, i widzowie bardzo czekają na kino
polityczne.

Zapewne jest nas kilku, którzy chcieliby je robić. Ale rozwiązania systemowe
skutecznie to uniemożliwiają. Powiem, że to wina ministra Dąbrowskiego, a on
odpowie, że chce, tylko nie ma pieniędzy. Powiem: winien jest Kwiatkowski, a on
stwierdzi: mam pieniądze, ale mam też swoje obowiązki i misję, że telewizja
musi jak najwięcej zarabiać i jeszcze wybudować nowy biurowiec. Ustawowy
obowiązek własnej produkcji został nałożony na telewizje prywatne, ale proszę
mi pokazać jakiś film TVN czy Polsatu! Nawet Canal + wycofał się z produkcji,
do której jest obowiązany licencją. Inne narody sobie z tym poradziły, są dobre
wzorce, choćby francuskie, czeskie, węgierskie. Myśmy je odrzucili.

Bardzo przez pana ceniony Bolesław Michałek uważał, że kino europejskie
przegrywa z amerykańskim, także dlatego że jest pesymistyczne i nie tworzy
bohatera pozytywnego.

Wiele osób, wracając z emigracji, rzuca porównaniami z kulturą Stanów
Zjednoczonych. Mówi: jak możecie wygrać, skoro jesteście inni, zajmujecie się
smutnymi rzeczami i nie macie bohatera takiego, jak "W samo południe"?
Tymczasem kino amerykańskie wysysa z Europy najlepszych ludzi. Bez nich
Amerykanie robiliby jedynie kolejne sequele. To, że my, Europejczycy, jesteśmy
inni - to właśnie nasza wartość. W gruncie rzeczy to my pracujemy na ich kino.
Europa jest laboratorium eksperymentalnym dla amerykańskiego kina. Oni powinni
nam za to płacić.

Tymczasem jest odwrotnie. Niemcy współfinansują dzisiaj filmy amerykańskie, bo
wtedy mają większą gwarancję zwrotu nakładów.

A ja pamiętam czas, gdy niemieckie landy zainwestowały w kino spore pieniądze i
to zaowocowało eksplozją talentów - od Herzoga do Wendersa. Czy dzięki tym
filmom Niemcy znaczą dla mnie coś więcej? Zdecydowanie tak. Istnienie Herzoga
tworzyło dla mnie obraz nowych Niemiec.

Ale to były inne czasy i publiczność była inna.

Trzy czwarte amerykańskiej produkcji to robota propagandowa. To program
promowania Ameryki, łącznie z jej stylem życia, produktami, samochodem i coca-
colą. Amerykańskie władze zdają sobie sprawę, że te filmy działają reklamowo i
na dodatek tworzą bardzo silne znaki emocjonalne wokół patriotyzmu
amerykańskiego. Stąd mamy młodych chłopców, którzy na ulicach Wałbrzycha udają
amerykańskich marines.

No, to wracamy jednak do bohatera pozytywnego. Gdzie on jest w Europie?

Europejski bohater pozytywny to bohater myślący. Kino europejskie ma swój styl.
Filmy francuskie na pewno nie powstałyby w Stanach Zjednoczonych. Filmy von
Triera odcisną swoje piętno na niejednym widzu i jego wrażliwości. Kształtują
także wyobrażenie o jego dwóch ojczyznach - Danii i Europie. Boję się, że gdy
zrozumieją to polskie władze, Polacy, będzie już na wszystko za późno.
Zostawimy wokół siebie i w sobie tylko spaloną ziemię, ale diamentów w tym
popiele już nie będzie.

Trudno mi w ten pana nastrój uwierzyć. Zawsze, nawet jako artysta osobny,
uchodził pan jednak za rebelianta.

Z ciągot rewolucyjnych została mi broda. Zresztą, zatrzymałem się w wieku lat
ośmiu...

Powtarza pan to drugi raz. Co to właściwie znaczy?

Nie udaję, że wszystko zrozumiałem i zachowuję sobie prawo do zdziwienia.

To chyba przywilej każdego artysty.

Tak, ale wokół nas brak zdziwienia urasta do cenionej cnoty. Ja się boję takich
ludzi.

To dlatego w ankiecie "Wysokich Obcasów" na pytanie, kim chciałby pan być,
odpowiedział pan: ucieczką?

Rozmawiam z panią i żałuję każdego słowa wypowiedzianego na temat
rzeczywistości. Ja naprawdę chciałbym od rzeczywistości uciec jak najdalej.
Pamiętam takie święta z czasów dzieciństwa: z choinki zaczęło osypywać się
igliwie, więc wziąłem puszkę i zbierałem do niej osypujące się igiełki, jakbym
chciał zachować ciepło, które to drzewko roztaczało. Gdy po pewnym czasie
otworzyłem puszkę z moją zakonserwowaną choinką, w środku było pełno robaków,
które się wylęgły i pożywiały się igiełkami choinki. Dlatego uciekam. W tej
rozmowie też uciekam...

A jak uciekać, to dokąd?

Wszyscy szukamy kręgu spokoju. W sobie. Jesteśmy wolni, mamy przed sobą szereg
wyborów. Za rezultaty przyjdzie nam płacić, bo to jest cena wolności. Ale
uważajmy, bo za te nasze decyzje przyjdzie płacić także naszym dzieciom. Czy
dla nich słowo Chopin będzie znaczyć muzyka czy wódka. Jeśli więc uciekać, to
tylko w głąb. A poza tym mówiłem pani, że ja jestem jak Król Maciuś Pierwszy. -

najpierw radzę przeczytać wydanie książkowe

[pamparampa]

wydanie książkowe tej sztuki [po raz pierwszy opublikowane w 1922 roku]

"UBU KRÓL" po raz pierwszy wystawiono w 1896 roku w paryskim awangardowym
teatrze. Przez kolejne 25 lat nikt nie wiedział o czym dysktutują krytycy i
literackie snoby;) A ten kto przybył wtedy do teatru i widział sztukę
rozpoczynjącą się od słów "MERDE!!!" mógł uważać się za wybrańca.
Dopiero w 1922 i w Polsce ukazało się wydanie ksiązkowe sztuki " UBU KRÓL -
czyli POLACY":)

Jarry napisał pierwowzór "UBU" razem z dwoma kolegami, kiedy mieli po 15 lat.
Główną intencją autorów było ośmieszenie pana od historii...

a sam Jarry to zabawna postać francuskiej cyganerii;)
chodził w kartonowym pudle, które miało być koszulą.na kartonie malował coś co
miało przypominać krawat. niektórzy uznawali go za błazna i kretyna.
ale to tak zawsze jest z ludźmi-niezrozumianymi outsiderami;)



MERRRRRRDRE !
"GRRRRRÓWNO!!!!"

U Szulkina jest Folska

[Gość: Roi]

więć wiadomo że ucieka od oryginału.

Nie zdąże chyba do 16 przeczytać książki, ale na film pójdę.

... książka to nie całe 100 stron ! : )

[Gość: pamparampa]

a radocha wielka... i śmiech przez łzy...
Jafrrey uznał, że akcję swego dramatu umieści w miejscu, którego nie ma.. a pod
koniec 19 wieku Polski na mapach nie było, więc nie ma co go oskarżać o obraze
naszego kraju

pod koniec dramatu Ubu wyjeżdża do Francji, więc może i tam zrobi burdel czyli
polskie piekiełko : )

ULUBIONY NAPÓJ JAFRREY'a : )

[Gość: pamparampa]

przypomniałem sobie właśnie, że ulubiony napój autora tego dramatu, na którym
oparł się Szulkin, to

50% ABSYNTU
50% OCTU
i kropla atramentu...

ciekawe czy zwala z nóg ?:)

Książka w garść

[Gość: Roi]

W takim razie do biblioteki!!!!!!!! a jutro do kina

Rzepa felietony o "Ubu królu" Szulkina

[Gość: Roi]

www.rzeczpospolita.pl/dodatki/rzpoleca_040114/index.html

Albo polubisz albo nie wiesz o co chodzi!!!

[Gość: Ola]

Film należy do takich, których smakowanie powiększa apetyt. Jednak smakują go
tylko wybrańcy.

[Gość: rafal]

a za ile jest ten filmy ?????????

[Gość: Jack]

W ogóle się nie zgadzam.
Film, poza fanami Szulkina, jest dla nikogo.

Inteligent nie znajdzie w nim niczego interesującego, bo aluzje są zbyt
oczywiste. Całość jest po prostu zbyt oczywista i nie mówi nic nowego ani w
żadne nowy sposób. Gdyby powstał w 1991 roku - ach, byłoby super. No po prostu
proste odzwierciedlenie tego, co sie dzieje w Polsce, na pozimie Kiepskich to
lustereczko rzeczywistości. Poza tym po co ma to oglądać przełożone wprost,
skoro o tym wszystkim wie?

Tzw. prosty odbiorca (sprzedawczyni i dresiarz) nie znajdą nic dla siebie, bo
odrzuci je forma wiersza oraz brak poczucia humoru, zero gagów (z punktu
widzneia tego widza). Szulkin ma naciągane poczucie humoru. A ten film
powienien tryskać pomysłami.

Aktorstwo wyśmienite.