Najdoskonalsze "pióro" - pytanie o styl, jezyk i..

[Gość: Voltaire]

Witam !!!
Chcialbym zasiegnąc małej porady.
Gdybyscie mieli wskazac dwóch, no maksymalnie 3 prozaików ( w zadnym wypadku
w gre nie wchodzi poezja) o najlepszym "warsztacie" - najbogatszy jezyk,
mistrzowskie operowanie slowem, wszelakie "sztuczki" i "fajerwerki" językowe
na najwyzszym poziomie.
Wiem, ze brzmi to nieco tandetnie ("mistrzowskie operowanie slowem" - ha, ha)
ale mam nadzieje ze wiecie o co mi chodzi.

I jeszcze jak byscie dopisali kogos, kto waszym zdaniem najlepiej buduje
akcje, oddaje atmosfere miejsca/sytuacji o ktorej pisze itd.

Dzieki serdeczne i pozdrowienia dla wszystkich

[Gość: yoan]

Nie wiem, czy ta autorka spełni Twoje oczekiwania, ale ostatnio bardzo
zaciekawiła mnie Amelie Nothomb.No i oczywiście Garcia
Marquez.Polecam "Opowieść rozbitka" Pozdrawiam serdecznie

mistrz slowa

[Gość: Nefi]

Bruno Schulz

[Gość: Karolina]

Bruno Schulz - pierwsza osoba, o ktorej pomyslalam. Nie tylko, gdy w gre
wchodza te kryteria. Fajnie, ze ktos jeszcze poza mna tak pomyslal...

[emka_1]

a co to jest 'najbogatszy język'? :) dużo róznych słów? śmieję się oczywiście,
wyjątkowo niezłośliwie. to jest wieka sztuka wyrazić wiele za pomocą niewielu
słow:)

[lostdog]

Schulz i Dostojewski

[lemuriza]

Dla mnie bezwzględnie Olga Tokarczuk, jesli chodzi o pisarzy polskich.
Jeśli chodzi o zagranicznych to chyba Bohumil Hrabal.
Ale cięzko wybierać tego "naj":)

[Gość: renata]

umberto eco
największy erudyta najlepsze pióro

[Gość: Zdanka]

To jest dziwnie zadane pytanie,bo zawarłeś w nim wszystko,a niezbyt często
takowe "wszystko" można przypisać jednemu pisarzowi ...nie ma właściwie
pisarzy z zawsze doskonałym warsztatem - są książki ,w których ten warsztat
rozbłyskuje i takie ,w których kompletnie się gubi.Tak więc dla mnie podane
przez Ciebie definicje "doskonałego warsztatu" wzajemnie się wykluczają w wielu
wypadkach...Jeśli jednak miałabym wybrać "Trójcę Świętą" ,to wyglądałaby ona
następująco:
1)Robert Musil
2)Elias Canetti
3)Fiodor Dostojewski

[ihopeyouwilllikeme]

Schulz, Schulz i jeszcze raz Schulz.

Najdoskonalsze "pióro" - pytanie o styl, jezy

[Gość: jakobe mansztajn]

jeśli chodzi o finezję języka, zdolnosc konstruowania zakrojonych na 200 stron
metafor, plynność i umiejetnosc tworzenie z fizyki metafizyki, to bezwzglednie
Pilch.

ps. mialo byc bez poetów, a tu Bruno co rusz sie pojawia. wszak wiedziec
trzeba, że nie prozaikiem, ale poetą prozy byl Schulz

pozdrawiam

[Gość: jakobe mansztajn]

no i hrabal! nie omieszkałbym też wspomnież o Pawle Huelle, choc tu pierwsze
skrzypce gra raczej sentymentalny efekt koncowy, anizeli składowe kryterialne,
jakie przyjales

pozdrawiam noch einmal

[exilvia]

to ja się trochę powtórzę... F. Dostojewski, G.G. Marquez... a spoza Literatury... hm... chociaż tu by się można było oczywiście kłócić, to mistrzem w operowaniu językiem jest na pewno F. Nietzsche.

[ihopeyouwilllikeme]

Gość portalu: Voltaire napisał(a):

> I jeszcze jak byscie dopisali kogos, kto waszym zdaniem najlepiej buduje
> akcje, oddaje atmosfere miejsca/sytuacji o ktorej pisze itd.

Schulz. Gdy opisuje np. lato, autentycznie jest mi gorąco.

Tylko wzgledem nicka

[Gość: Jan]

ihopeyouwilllikeme napisał:
...

Na pierwszy rzut oka przeczytalem:
I hope you will kill me
;-)

A z pisarzy ciagle Italo Calvino "Jesli zimowa noca podrozny"
"Se una notte d'inverno un viaggiatore"
Jest i akcja, i konstrukcja i forma.

Dalej musialbym pomyslec, a jestem w robocie.
BTW, wniosek "robota, to nie jest dobre miejsce do myslenia" jest bledny ;-)

[Gość: broch]

Nie wiem czy to w tym zecz: lubie "zaglebiac" sie w ich proze.
Marcel Proust
Herman Broch
Sandor Marai
Albert Paris Gutersloh

[Gość: dorota]

Schultz!

[Gość: chichot]

dwa slowa: antoni golubiew. no i vincenz moze?

[Gość: robert]

Jeśli chodzi o "warsztat" to Joyce.
Jeśli chodzi o "atmosferę" to Dostojewski.

[Gość: filip]

no nareszcie ktos o joycie wspomnial. oczywiscie ze pod wzgledem podejscia do
medium jakim jest pismo to joyce nie ma sobie rownych. jesli idzie o zdolnosc
wciagania czytelnika w swiat stworzony, zapisany, co niektorzy okreslili tu
atmosfera to chyba wszystkim wybitnym pisarzom xix w. wychodzilo to najlepiej,
tak samo Dostojewski jak i Zola, a i nasz Prus przeciez wybitny. co do
umiejetnosci komponowania akcji to Hrabal, niby chaotyczny a poukladany. w
ogole ci Czesi, no np. Pavel. i oczywiscie zapomniany Konstanty Gaszynski.

a teraz z zupelnie innej beczki. jakie nagrody dla tych ktorzy najtrafniej
wytypuja?

[Gość: chichot]

"szala drgnęła, ciało Wojciecha oderwało się nagle, znów opadło, znowu się
oderwało, popłynęło do góry, oni jeszcze rzucali, pchali się, w zapamiętaniu,
jeden przez drugiego. Prusy patrzyli zdumieni � nie dać poganom ciała
Wojciechowego! Poganom? Po raz pierwszy � w onej puszczy polskiej � zdali sobie
sprawę: oni są inni, nie Prusy, nie pogany�"

[summa]

miło mi spotkac miłosnika Gołubiewa.
Popieram. :)

[dafni]

Cortazar - absolutne mistrzostwo stylu i formy
a z polskich Dygat.

[Gość: felipe]

Moim zdaniem Leopold Tyrmand i Josej Skvorecky.

[Gość: Gollum]

W sumie Nabokov. Nie znaczy to, że uważam go za najwybitniejszego pisarza.
Właściwie tylko Lolita wydaje mi się arcydziełem. Natomiast w pozostałych
książkach - jak Sebastian knight, Rozpacz, Arlekiny, opowiadania - N. pokazuje,
że potrafi zrobić absolutnie wszystko z narracją, z materią prozatorską i z
oczekiwaniami czytelnika.

[Gość: Gollum]

Mój drugi kandydat to Kafka. Niesłychana, niemalże nieludzka precyzja w
tworzeniu sytuacji i oddawaniu zachowań (uciążliwa praca w biurze
ubezpieczeniowym nie poszła na marne, chociaż tak strasznie go wkurzała). To
pisarz sytuacji, nie charakterów - umiał przy pomocy (pozornie) prostych
środków wyrazu oddać kondycję egzystencjalną każdej postaci, obywając się bez
pogłębiania samej postaci. W efekcie osiąga ptrzeciwieństwo tanich wzruszeń,
serwowanych nam przez literaturę i kino klasy B: trwałe odczucie empatii z
bohaterami poprzez uprzednie (tzn. przeżyte w trakcie lektury) uczestnictwo w
ich doznaniach. często podkreślana "metafizyczność" Kafki wynika raczej z
uniwersalności opisywanych sytuacji niż z (naciąganych) odniesień religijnych.

[Gość: adas]

Kierując się "sztuczkami i fajerwerkami":
Mario Vargas Llosa
Jose Saramago
Stefan Themerson (swoją drogą, dla mnie wielki pisarz, może w sumie
najciekawszy polski w ostatnim, hmm, 50 leciu, a nawet nie zapomniany, a
całkowicie wymazany.)
No i dwóch Amerykanów, Faulkner i Bellow, ale to raczej nie "sztuczki i
fajerwerki".
Przyro mi, nie byłem w stanie zatrzymać się na trzech, a co dopiero dwóch.

[staua]

Z polskich - chyba Stefan Chwin.
Poza - juz wymieniony Faulkner, poza tym John Fowles, Milorad Pavic i -
ostatnio - Jurij Andruchowycz. A w jednej tylko ksiazce zachwycila mnie swoim
obrazowaniem Simona Popescu, ale ona jest poetka, wiec jak pisze proze, to nie
przestaje nia byc, ergo - nie liczy sie w glosowaniu. W sumie, jak sie
zastanowic, Pavic tez sie nie liczy...

[ada08]

Vladimir Nabokov i Mikołaj Gogol.
Wymieniam tylko tych dwóch ''mistrzów operowania słowem'' ;-),
bo ta właśnie cecha pisarska od jakiegoś czasu bardziej mnie
interesuje niż akcja, fabuła, anegdota itp...
Jeśli jednak mam już wymienić pisarza, który potrafi ''tworzyć
atmosferę'' to przynajmniej jeden z polskich: Michał Choromański,
niepowtarzalny :-)
a.

[Gość: anie]

Mistrz Gomrowicz na pierwszym miejscu (przynajmniej wśród polskich
prozaików)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: Lila Róż]

1.BORGES
2.Dostojewski
3.Susan Sontag (chciałam wyróżnić jakaś kobietę:))

Pl: Wańkowicz,Dygat,Lem

[Gość: adas]

Nie miałem odwagi dopisywać jeszcze Borgesa.
Choć sam Argentyńczyk wolałby być wielkim poetą, a nie prozaikiem.

A co powiecie o hiszpanskiej noweli XVI i XVII w.

[Gość: Voltaire]

Lope de Vega, Triso de Molina, Cervantes i inni. Z atmosferą jest gorzej, ale
jezyk niemożebnie kwiecisty, mnostwo stylistycznych "fajerwerkow" itd.
Co wy na to.

[Gość: broch]

atmosfere gwarantuje Calderon de la Barca. Do Twojej listy dolozylbym jeszcze
de Quevedo i de Rojas.
de Moliny nie znam reszte czytalem dawno ale w pamieci zostal de la Barca
("Zycie snem" czytalem wielokrotnie) i de Rojas ktorego Celestyna zawsze mnie
rozsmieszala. Don Quixote to oddzielna historia, ostatecznie byla to rowniez
kpina z panujacych we wspolczesnej Cervantesowi literaturze manier.
W sumie dla mnie Cervantes jest nieco nuzacy, choc czytalo mi sie go lepiej niz
de Quevedo a de Vega byl (o ile pamietam) porownywalny z Cervantesem. Jesli
jednak dzisiaj do czegos wroce z literatury hiszpanskiej tamtych czasow, to na
pewno de la Barca i de Rojas.

[Gość: filip]

a dla mnie z "tamtych czasow", sprzed rewolucji, najtrwalsze wydaja sie
pamietniki: Celliniego, Casanovy, Pasek przeciez wspanialy. tylko jakos do
Pepysa nie moge sie przekonac.

[taaniej]

zdecydowanie bruno schulz. jego literatura zapiera dech w piersiach. i b.się
cieszę, że to nie tylko moje zdanie.
natomiast dostojewski to znakomity psycholog. ach ta szarpanina...

[Gość: Cynamoon]

Irvin Shaw- Dla mnie geniusz.
Widze dokladnie ludzi, miejsca i czuje jak tam pachnie powietrze...

[Gość: nieestetyczny]

Z polskich pisarzy niewątpliwie Antoni Gołubiew, wspomniany już tutaj
dwukrotnie. "Bolesław Chrobry" to niewatpliwie arcydzieło. Ociera się o kicz,
grafomaństwo, balansuje na granicy, ale nie przekracza jej. Żeby potrafić pisać
tak jak Gołubiew trzeba być .... no właśnie nie wiem. Chorym psychicznie?
Stukniętym? Na pewno geniuszem.
No i jeszcze Sienkiewicz.
Z zagranicznych chyba Szołochow.
Każdy ma swoje upodobania, ale wymieniany Borges ????? Za styl??? za język???
Akurat - tak myślę - wielkość Borgesa polega na czymś innym.

Czemu nie Borges?

[Gość: adas]

Proszę, wyjaśnij mi w takim razie na czym polega jego wielkość?
Dla mnie Borges jest mistrzem i języka i stylu. Kto wie, czy opowiadanie nie
jest najtrudniejszą z form literackich, nawet dziwne opowiadanie. W utworach
Borgesa żadne słowo nie jest zbędne, a dopisanie jakiegokolwiek byłoby
zbrodnią. Pewnie chodzi ci o atmosferę grozy, tajemniczości, nierealności; o
erudycję oraz zaskakujące skojarzenia i zapożyczenia. Jednak Borges nie
osiągnąłby takiego efektu, gdyby nie był "mistrzem pióra". Nie wystarczy mieć
(czy też wręcz splagiatować) pomysłu, trzeba to jeszcze umieć napisać.

Hiszpanie jak najbardziej

[Gość: Gollum]

Tirso de Molina jako mnich musił udawać że nie napisał tych rzeczy, które
napisał; część z nich szła na scenę jako sztuki Lope de Vegi. W efekcie
autorstwo niektórych jest sporne. Ale Tirso prawie na pewno napisał "El
Burlador de Sevilla" co można przetłumaczyć jako "Kpiarz z Sevilli" - jest to
pierwsza w literaturze wersja Don Juana, napisana doprawdy znakomicie. Lope i
Calceron to oczywiście też najwyższa klasa. Ale i Cervantes. W sumie to był
napradwę złoty wiek... (ciekawe, że nastąpił po okresie rozkwitu państwa, a
dokładnie w okresie coraz bardziej postpującego rozkładu).

[Gość: kubasa]

Tomasz Mann - jak on to robil ze sie nie gubil, gdy pisal te swoje
trzydziestokilkolinijkowe zdania? :)

[Gość: Lila Róż]

Gość portalu: kubasa napisał(a):

> Tomasz Mann - jak on to robil ze sie nie gubil, gdy pisal te swoje
> trzydziestokilkolinijkowe zdania? :)

strumień świadomości:)

[taaniej]

a może za dużo Kanta czytal? ;)
-
bo czyż pod stolem, który nas dzieli, nie trzymamy się wszyscy tajnie za ręce?

[pani.jazz]

Mann wysiada przy Andrzejewskim i jego "Bramy raju". Jedno opowiadanie, okolo
100 stron, dwa zdania. Warto wspomniec, ze drugie zdanie liczy sobie 4 wyrazy.
TO jest cos ;)

[Gość: Zdanka]

Hmmmmm...Gdyby nie to ,ze przed nim napisał to M.Schwob.

[Gość: Lila Róż]

Borges to nie tylko styl i język, takze filozofia i mistyka, wspaniala
powsciagliwa nienahalna erudycja...Moj byly profesor od lit latynoamerykanskiej
zwykl byl mawiac, ze wyzej wyminiony nie posiada bigorafii tylko bibliografię:-)

[Gość: next0r]

Szolochow - Cichy Don to arcydzielo .

[Gość: leland]

Truman Capote

[Gość: roma]

Salman Rushdi- ostatnie westchnienie maura
J.S. Foer - wszysko jest iluminacją
Stasiuk - Gruby

[abranova]

Interesujący wątek :) Bo kilka lat temu właśnie w końcu uświadomiłam sobie, że
swoimi ulubionymi pisarzami nazywam autorów takich książek, w których godzinami
mogę podążać tropem samych słów, epitetów, zdań i akapitów, ich brzmień, rytmu
i intensywności. Często kosztem samej akcji, którą szybko zapominam i mogę
sięgać po lekturę po raz kolejny ;)
Moje typy, z całą różnorodnością stylów, to:
Pisarze polscy: Gombrowicz i Andrzej Sczypiorski
Zagraniczni: William Golding, Patrick White, Jeanette Winterson - ale to nie
dla każdego

Jeżeli chodzi o budowanie atmosfery, to nazwisko podpowiedział mi autor jednego
z poprzednich posów: Truman Capote! "Inne głosy, inne sciany" to po prostu
mistrzostwo nastroju

[Gość: Valhala]

Dla mnie Tomasz Mann i Joseph Conrad.

[Gość: juras]

Zgłaszam kandydaturę Igora Newerly- Został z uczty bogów, Żywe wiązania, Za
Opiwardą, za ósmą rzeką, Wzgórze błękitnego snu. Ukłony.

[Gość: ala]

tomasz mann, gustave flaubert

[ryza_malpa1]

Tomasz Mann - ładnie pisze, choć czasami chłopak sie mota.
Mario Vargas Llossa- j.w.
Proust - zasypiam , jak dla mnie język za mało żywy.
Zresztą nie wiem co masz na myśli mówiąc o " mistrzowskim operowaniu
językiem " ;)
W zasadzie nie bardzo lubię "rozwlekanie".
Dla mnie miestrzem jest ten, kto celnie określa rzeczywistość, pisze dwa słowa
i juz masz cały obraz razem z "nacechowaniem emocjonalnym", jest ta iskra,
błysk, ze " tak to wlasnie jest" - tutaj stawiam na Andruchowycza,
za styl, rytm i elegancję fraz - Kazuo Ishiguro ( " Okruchy dnia" !!!), z
polskich - Słonimski, Boy - Żeleński ( a więc raczej publicyści), dodałabym
Prusa Bolesława też :)
No i może się wychylę ...ale Boris Akunin - ten to potrafi :)) Jeżlei chodzi
o forme - umie sparodiować wszystko, każda książka to inny styl - a to tez o
czyms świadczy :)

[Gość: Asik]

Konwicki i Gombrowicz - bez dwóch zdań.

[nieszczegolny]

vian, dostojewski, mann, nabokov, pilch (tak - pilch).pzdr