Do znawców prozy Andre Gide' a .Pytanie .

[Gość: Zdanka]

Gide napisał coś ,co można nazwać "traktatem o wyższości pewnej formy miłości
nad nieco inną formą miłości.:)" Rzecz ta nosiła tytuł "Corydon" .Szukam i
szukam,ale rezultaty są opłakane ,podobnie jak stan katalogów
bibliotecznych.Stąd moje podwójne pytanie:
- czy "Corydon " był w ogóle tłumaczony na j.polski,czy pozostaje jedynie
francuski oryginał?
- czy ktoś zna namiary na jakiś porządny katalog,bibliografię prozy Gide'a ?

[braineater]

Pokarmy ziemskie - pierwsze przedwojenne, drugie w Nike w latach 60/70
Immoralista i inne opowiadania - seria z której wychodził D'Anunzzio i P. Luyis
(czerwona okładka, sztywna i banderola)
Lochy Watykanu - wydań chyba ze 3 co najmniej
Jeżeli nie umiera ziarno - nike 1962
Fałszerze - też kilka wydań
Symfonia Pastoralna - jest edycja z lat chyba osiemdziesiątych
Szkoła żon - chyba lata 60
Dramaty z tego co wiem tłumaczone były przed wojną i nigdym ich na oczy nie
widział
Dziennik - lata 90 nowe tłumaczenie, prawie nieokrojone wydanie
Wiersze w antologii "Od Baudelaira do nadrealistów"
Zbiór esejów "Dostojewski" - lata 90te
I to chyba całośc pana Andre na polski przetłomaczona
No i znów mam motywację żeby przenieść kompa do biblioteczki:)
A ten eseik się chyba po naszemu nie pojawił:(jest natomiast wersja english -
do odnalezienia na p2p:)
Pozdrowienia:)

[Gość: naiwna]

Zaintrygowaliście mnie. Jaki jest angielski tytuł tego eseju, o którym mowa?
Mam ochotę go poszukać i przeczytać.

[Gość: Zdanka]

Angielski jest taki sam jak polski- "Corydon" . Tu
link:www.press.uillinois.edu/f01/gide.html

I jestem już pewna,że nie ma polskiego wariantu .I kolejna francuska
książka,którą będę czytać po angielsku...Zabawne...Trzeba by wreszcie
podszkolić ten francuski ,żeby nie zdarzały się takie karkołomne działania:).
Jeżeli chcesz poczytać coś "szczerego" na ten temat to polecam "Dziennik"
Gide`a wydany chyba przez Krąg w `92 roku.Można także "Jeżeli nie umiera
ziarno" , ale tam mamy już więcej krowania się.

PS! Bardzo dziękuję za poniższy link do ISBN .Ale właściwie to chyba żaden
zbiór publikacji w naszym kraju nie jest porządny,bo tam też jest sporo luk.

Ps.2) Wiecie,że podobny traktat o wyższości " miłości platońskiej" popełnił też
Szymanowski ?Właśnie to odkryłam kilka dni temu.Rzecz ma tytuł "Efebos"i też
nie mam pojęcia ,gdzie jej szukać:)

Andre Gide. Kto mi wyjaśni wielkość tego pisarza?

[a.adas]

Zastanawiałem się nad założeniem wątku pod takim tytułem.

Na początek link (czasem przydatny)podany przez Brocha:
alpha.bn.org.pl/search*pol/a?a
Andre Gide, pewnie kolejna wielkość niepodważalna i nie do obalenia. A mnie nie
zachwyca. Najbardziej kojarzy mi się z "Kontrapunktem" Huxleya, w którym Anglik
niezbyt miło, ale zwieźle podsumował jego (i Prousta - zastrzegam, nie
czytałem) twórczość jako gejowską (czy wręcz pedalską?, nie pamietam).
Ale do rzeczy, przeczytałem trzy "główne powieści" Gide: "Immoralistę" (w
wydaniu z pomniejszymi utworami prozatorskimi - niektórymi nieodparcie
śmiesznymi - z lat 1890 - 1945), "Lochy Watykanu" i "Fałszerzy". I nie
powiedziałbym, ze powaliły mnie na kolana, najgorzej reaguję na "kanapowego
potwora" Immoralistę, ale o pozostałych powieściach też nie powiem: "moje".
Może irytuje mnie pewna błazeńskość i sztuczność tego świata - ot, młodzieńcze
zabawy nastoletnich paniczyków (niekiedy co prawda 60 letnich).
Choć oddaję wielką zasługę Francuzowi - zaburzenie tradycyjnej intrygi
powieściowej z kolejnymi punktami kulminacyjnymi - w jego powieściach żadne
wydarzenie nie staje się kluczowe (ciągle się czeka na coś bardzo ważnego),
bardziej istotne. Tak sobie przemija... Zresztą Huxley swoją powieść zbudował w
podobny sposób. Te pisarskie gierki.
Pewnie jestem dziwnym człekiem albo, co gorsza, obyczajowym konserwatystą?:)

Pozdrawima
adas

[braineater]

hmm - wielkość Gide'a? Dla mnie on jest typowym przykładem pisarza wykreowanego
przez tzw "tajny zestaw lektur szkolnych", czyli tych ksiąg o których światli
poloniści nie wspominają, ale młódź licealna do nich dociera na własną rękę,
wiedziona atmosferą skandalu, przewrotu obyczjowego albo chęci poczytania
czegoś o odklejeńcach - byłby to właśnie przypadek Keruaca, Buroghsa, Millera
czy paru innych przeklętych, z Bursą i jakże sexi Wojaczkiem na czele:)
Stąd też pęd ku panu Andre, który zaliczyłem w wieku właściwym, czyli +/- 16
lat i wtedy mnie zachwycał wręcz nieprzytomnie i potrafiłem godzinami zamędzać
znajomych streszczając im "Lochy Watykanu" i mówiąc jaki to Lafcadio był super
i w ogóle ołjeah! Potem troszkę mi przeszło, bom przeczytał "Immoralistę" i tu
fakt - od textów słabych miałkich i o niczym aż się tam roi. I tak to te
przygody z panem Gide trwały, raz lepiej - "Fałszerze", "Ziarno", raz gorzej -
"Symfonia Pastoralna" (tu poległem grubo przed końcem a ksiązeczka wcale
obszerną nie jest:) aż wreszcie, w lepki łapki moje, drogą kupna wyjątkowo,
wpadł "Dziennik" pana Andre - no i się zaczęło. Do dziś jest to dla mnie jeden
z najlepszych przykładów pamiętnikarstwa, porównywalny chyba tylko z
(wiadomo:) "Dziennikami" Gombrowicza i Tyrmanda. Ujął mnie ten starszy pan
swoją absolutną szczerością, brakiem jakiegokolwiek kamuflażu oraz
umiejętnością racjonalnego wytłumaczenia swoich życiowych wyborów & błędów. I
takiego Gide'a nader sobię cenię - nie wielkiego, napuszonego prekursora izmów,
tylko skromnego starszego kolesia, który potrafi nie nakładać na siebie maski
wszechwiedzącego geronta, tylko prosto stwierdzać, że każdy młody człowiek ma
prawo do popełnienia idiotyzmów...
Pozdrowienia:)

[Gość: pszemcio]

ja tam znawcą Gide nie jestem, ale Lochy Watykanu mnie powaliły i nie widzę tu
związków z literaturą "dla licealistów" typu Wojaczek, a raczej z
Gombrowiczem...ale cóż...

[Gość: wqrwiony]

Niby czym?
Gide to kupa.