Powroty

[Gość: Karolcia]

Witam wszystkich!
Wiem, ze byl juz watep w typie::czy warto wracac do ksiazek z dziecinstwa?",
ale tak sie wlasnie zastanawiam, czy nie rzucic tych wszystkich "powaznych"
ksiazek i nie wrocic do takich autorow/autorek jak A.Lindgren,
L.M.Montgomery,T.Jansson itp. Do Carrolla wracam regularnie, ale do wyzej
wymienionych autorow w ogole. I tak sie wlasnie zastanawiam, czy nie powinnam
nabrac troche dystansu, powspominac sielskie dziecinstwo i zakochac sie
ponownie w tych ksiazkach...Moze to glupie, ale mam jakis taki dylemat, bo
jestem żądna literatury i nowych ksiazek i moze dlatego gdzies tam w srodku
mam przeczucie(podejrzewam, ze błędne),ze moge sie rozczarowac.A bardzo tego
nie chce. Uwazacie, ze warto jest tak kompletnie wrocic do "tamtych" ksiazek,
zatracic sie w nich i tyko w nich?

[Gość: Kasia]

Ja czytam LM Montgomery zawsze jak jestem chora. Pomaga. A poza tym jest
naprawde zawsze przeurocza, nawet jak ma sie juz ponad nascie lat.

[hrabalek]

Myślę,że zatracać się nie ma potrzeby!
Moim psychotropem jest "Emil ze Smalandii".

[Gość: morgana]

oj można i to jeszcze jak - tylko powroty do realu bywają trudne i
bolesne...tym bardziej jeśli wracać się nie chce.

[elfryda]

Uwielbiam wracać do książek E. Nesbit - "Pięcioro dzieci i coś", "Historia
amuletu", "Czarodziejskie miasto"... Wracam nie tylko do opowieści, ale też do
Anglii, którą pokochałam jeszcze w dzieciństwie, aż stała się moją drugą
ojczyzną, ojczyzną mojej duszy (choć moje ciało jeszcze nie miało okazji się
tam znaleźć :-)