Nowa książka Leszka Kołakowskiego

[Gość: elvis]

Największy erudyta współczesnych czasów. I do tego niezwykle skromny.

[Gość: Zbyszek]

Lączenie pięknego jezyka,dowcipu z tym rozległymim obszari widzenia; cóż za
przyjemność w czytaniu, jak zawsze zresztą u "Starego Profesora". Dla mnie to
może już jeden z ostatnich, prawdziwych, kochanych geniuszy.

Z głęboką przyjemnością.
P.S.
Czytam ją po jednym nazwisku dzienne,żeby trwała dłużej.

[Gość: fizyk]

Wedlug mnie z czasme zbytnio zlagodnial w swoich pogladach. Wczesniej byl
bardzije radykalny np. w stosunku do religii. Teraz jego poglady sa zbyt dla
mnie rozwodnione.

[monikaannaj]

Sam przciez mówi, że głupiał z wiekiem. Ja własnie to cenie w nim teraz - ta
świadomość, ze nic nie jest tak jednoznaczne jak sie ludziom wydaje...

[art24h.com]

z czasem czlowiekowi przybywa wiec zrozumienia i pokory wobec swiata. stad ta
lagodnosc (a nie rozwodnienie), ktora w nim bardzo lubie.

[Gość: Nota]

Stanisław Lem jest dużo większym erudytą. Każdy to potwierdzi jeśli zna tekstu obu panów

[art24h.com]

znam artykuly Stanislawa Lema pisane do Tygodnika Powszechnego - sa z lekka
zrzedliwe, przesiakniete krytycyzmem i czuc w nich ogromne zmeczenie autora
zyciem... są calkowitym przeciwienstwem tekstow Kolakowskiego.

[Gość: jj]

Oczywiście możesz tak uważać ale dla mnie nie ma żadnego porównania między
Lemem a Kołakowskim. Piszą różne rzeczy a Lem nie jest wcale taki dobry ani
jako pisarz ani jako myśliciel czy jak to nazwać. To nie jest człowiek takiego
kalibru jak Kołakowski. Najlepsza rzecz jaka napisał to dla mnie Cyberiada :-)
Póxniejsze ksiązki Lema to niestety nudziarstwa - nie chce mi sie ich czytać w
przeciwieństwie do tekstów Kołakowskiego.

Lem jest większym erudytą

[Gość: Nota]

wie to każdy, kto zna dorobek ubu panów. Myślę, ze Kołakowski by to przyznał i nie dlatego, że jest skromny....
:)

Lem I Kołakowski

[Gość: mati]

Cieszmy sie ze mamy (jeszcze zyjace) tak dwie wielkie, wybitne postacie w naszym kraju, a nie naskakujmy kto jest wiekszy od kogo, zenada

[Gość: jj]

Dopiero jak przeczytałem Twój drugi tekst to zrozumiałem o co Ci chodzi - no
tak pewnie lem bardziej zaintersowany jest technologią więcej wie o naukach
przyrodniczych (ja sądzę że w wersji popularnej ale to właśnie u humanisty
nazywane jest erudycją). Kołakowski jest inny - ja wolę Kołakowskiego bo
niestety przemyślenia Lema mnie nudzą - nic na to nie poradzę. Daleki jestem od
lekceważenia go - on po prostu pisze coś innego niz kołakowski więc nawet
trudno to porównywać....

[Gość: steńczyk]

Platon miał rację. Do wysokich stanowisk państwowych powinni być dopuszczani
tylko zacni filozofowie po pięćdziesiątym roku życia. Wiadomości byłyby nudne,
ale nie znalibyśmy afer, które mamy i będziemy jeszcze mieć.

[Gość: Grzech]

Uwielbiam m.in. takie popisy erudycyjne prof. Kołakowskiego:
„Do niedawna pisarze kościelni, którzy trudnili się krytyką socjalizmu
naukowego, wyobrażali sobie swe zadania niezmiernie prosto (...). Póki
burżuazja, a przynajmniej jej odłamy demokratyczne, ufna w moc swej władzy i
pełna produkcyjnego rozmachu, pozwalała sobie na różne wolnościowe reformy,
Watykan, będący narzędziem pozostałych elementów feudalnych i skrajnej prawicy
burżuazyjnej (!), kontynuował jeszcze różne spory z demokratycznymi warstwami
klas panujących. Kiedy jednak kapitalizm wszedł nieodwołalnie (sic!) w stadium
rozkładu, a strach przed rosnącą siłą ruchu robotniczego sprawił, że zniknęły
wszelkie ślady tendencji wolnościowych świata kapitalistycznego - burżuazja
uczuła potrzebę wykorzystania feudalnej ideologii kościelnej do swych celów i
umożliwiła przez to kościołowi rozwinięcie szerokiej kampanii ideologicznej,
która nader szybko wysunęła się na czoło całej wojny reakcji imperialistycznej
przeciw ruchowi robotniczemu, przeciw socjalizmowi naukowemu i przeciw nauce.
Ideologia kościelna, niegdyś ważny składnik nadbudowy (!) feudalizmu,
znakomicie dała się użyć jako narzędzie bazy kapitalistycznej w jej fazie
gnicia. Watykan z narzędzia elementów feudalnych stał się całkowicie
instrumentem imperializmu”.
Można umrzeć ze śmiechu, czytając te powielenia tekstów z „Prawdy”i „Trybuny
Ludu”. Ale śmiech nie jest na miejscu, bo ktoś, kto tak nie myślał, a miał
odwagę wyrazić swe niezadowolenie z ustroju, znikał z „normalnego” życia i
pojawiał się gdzieś w malowniczo położonym obozie kilka tysięcy kilometrów od
domu. A i to pod warunkiem, że wcześniej nie został poczęstowany kilkoma
gramami ołowiu. W Polsce za opowiedzenie politycznego kawału lub za uszkodzenie
portretu Stalina bądź jego agenta – Bieruta, ludzie dostawali wyroki kilku lat
więzienia („Nauka przed sądem Ciemnogrodu”, „Myśl Filozoficzna” nr 2 z 1953
r.).
A powyższy tekst napisał 26-letni wykształcony człowiek (nb. uczeń znakomitego
prof. Kotarbińskiego), czym „udowodnił intelektualne bankructwo marksistowskiej
ideologii i wskazał potrzebę wolności, tolerancji dla różnorodności i
transcendencji niezbędnej do przywrócenia godności jednostki” (z uzasadnienia
nagrody im. Johna Klugego w 2003 r.).
Ach, cóż za inteligenty, dobry, łagodny człowiek...

Masz rację. Kołakowski nie jest bez grzechu.

[Gość: elvis]

Zakochałem się w jego twórczości i dlatego jemu właśnie moge wybaczyć krótki
romans z komunizmem. Cóz, tak właśnie jest z miłością. :) Trudniej mi zapomnieć
o komunistycznej przygodzie Miłosza i Szymborskiej. Może dlatego, że ten wątek
ich życia i twórczości jest tak skrzetnie ukrywany, a każdy to próbuje go
odkurzyć spotyka się z zajadła krytyką "poprawnie myślących". Niezłomnymi
geniuszami pozostaną zatem Herbert i Herling-Grudziński.

[Gość: szcz]

Owszem, Kołakowski zaangażował się w komunizm, ale nie zapominajmy, że zerwał z
nim wcześniej niż wielu innych (w tym wielu dzisiejszych prawicowców). W 1956
r. napisał prześmiewczy tekst „Czym jest socjalizm?”, a w latach 70. chyba
najważniejszą w całej światowej literaturze rozprawę z filozofią komunistyczną,
czyli „Główne nurty marksizmu”. Po tej lekturze trudno zarzucać komunizowanie.

[Gość: mysz]

może trochę zrozumienia dla "błędów młodości"