Największe rozczarowania literackie

[caroline_p]

Moje rozczarowanie to "Alchemik". Koleżanka, od której go pożyczyłam,
zachwalała, ze to taka mądra książka, a na mnie wpływał on wybitnie nasennie i
nie pozostawił głębszych refleksji. Nie wiem, może nieuważnie czytałam ....

[Gość: mysia200]

caroline_p napisał(a):

> Moje rozczarowanie to "Alchemik". Koleżanka, od której go pożyczyłam,
> zachwalała, ze to taka mądra książka, a na mnie wpływał on wybitnie nasennie i
> nie pozostawił głębszych refleksji. Nie wiem, może nieuważnie czytałam ....

nie nie czytałaś nieuważnie to taki gniot tzw bestseller dla mas i "ludzi o
niskim poczuciu estetyki"
pa

[Gość: myszka]

Coehlo i Wharton - kicz straszliwy, pseudoambitna literatura dla ubogich (nie w sensie materialnym). Dramat.

Podobnie jak wielu przedmowcow nie przebrnelam przez Gre w klasy.

[Gość: sekunda]

Zastanawiam się czy ludzie, którzy piszą nazbyt śmiałe i obraźliwe recenzje na
temat niektórych książek uważają się za absolutny autorytet w kwestii oceny
jakości literatury, czy przytaczają słowa jakiegoś innego autorytetu.
Ciekawi mnie również czy ktokolwiek z owych wszystkowiedzących krytykantów
zastanowił się przez chwilę nad swoja niedoskonałością i ewentualną ograniczoną
możliwością poznania i zrozumienia niektórych ksiażek.
Z góry zaznaczam, że moja wypowiedź nie ma na celu zaatakowania wszystkich
forumowiczów.

[Gość: dudu]

Coelho i Wharton - właściwie wszystko co piszą to wg. mnie prezraźliwe gnioty.
Rozpoczynałem czytanie kolejnych książek wiedziony recenzjami i dość
powszechnie spotykanym zachwytem. Za każdym razem odkładałem po 20-30 stronach.
Już nigdy nie dam się nabrać.
Dziwię się negatywnym opiniom na temat "Zbrodni i kary" oraz "Mistrza i
Małgorzaty". Dla mnie to jedne z najwspanialszych książek jakie czytałem.
Podobnie "Szatańskie wersety" - znakomite, słabe zaś "Ziemia pod jej stopami".
Ale jak mawiał poeta domokrążca: "Jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim
dogodził".
Największe rozczarowanie z kręgu lektur "łatwych, lekkich i przyjemnych" to
ostatnia książka Harrisa o doktorku kanibalku i dzielnej agentce FBI. Tak
nędzne, że nawet nie mogę zapamiętać tytułu. Chodzi o "Milczenie owiec II"

[masaker]

Dorzuciłbym jeszcze "Samotnosć w sieci". Cos koszmarnego - kiczowate, łzawe i bardziej
pronograficzne niż erotyczne. Jedna czwarta książki to historie ludzi, którym los pourywał głowy, serca,
rodziny i rozum. Czytane jednym ciągiem w pewnym momencie zmusiły mnie do smiechu. Bo jakże tu
płakać, kiedy wszystko jest na jedno kopyto - autor przesciga sam siebie w wymyslaniu coraz to
potworniejszych wydarzeń w życiu bohaterów. W ogóle książka jest do dupy, bo jest o niczym. Wiem,
wiem, tam chodzi o miłosć, ale o głębi uczucia wcale nie dowiadujemy się od bohaterów na
podstawie ich przeżyć czy romantycznych chwil. Musimy uwierzyć autorowi na słowo, że on i ona
strasznie się kochają. I jeszcze ta scena z samolotem linii TWA. Już, już miałem nadzieję, że cos się
wydarzy, dzięki czemu książka ożyje i ZOBACZĘ tę wielką miłosć, ale dupa - wszystko rozeszło się po
kosciach w trzech akapicikach.
Jedyny mój problem z tą książką to, że kupiła mi ją mama i teraz boję się, że zapyta o wrażenie, a ja
będę musiał ją jakos okłamać, żeby nie sprawić jej przykrosci. A wszystko przez jakiegos
niewydarzonego grafomana.

[mrouh]

Gdyby się zastanowić, to pewnie byłoby tych książek
sporo...
1.Dawno temu czytałam Whartona, zaczęłam od "Taty".
Wciągnęło mnie, chyba trochę na fali, zwłaszcza w mojej
rodzinie, bo wtedy jeszcze zdarzało się, że ludzie w
ogóle nie kojarzyli nazwiska Wharton.Ale z każdą
książką było gorzej i gorzej. Na początku bawiło mnie
nawet, że można niemal się nauczyć kłaść werniks z jego
książek. Ale co za dużo...
2.Po tylu zachwytach nad Carollem postanowiłam
przeczytać cokolwiek. Klapa, rany, po prostu zero,
jeśli chodzi o Całując Ul. Reszty nie miałam nawet
ochoty otwierać.
3.Ostatnio przeczytałam ochy i achy nad Davidem Lodgem
w Merlinie i chciałam przeczytać coś lekkiego w majowy
weekend. Ba, chyba nie jestem wyposażona w ten rodzaj
poczucia humoru, który jest potrzebny, żeby "Zamiana"
była zabawna. Chyba pomysł na zakończenie , na który
wpadam ja, bez wysiłku, i autor, nie jest oryginalny, w
każdym razie niezbyt...Poza tym zakończenie, które
byłoby baaardzo mało prawdopodobne i zaskakujące jeśli
chodzi o PRAWDZIWE ZYCIE, w takich książkach okazuje
się tym, którego ja najbardziej się spodziewam, więc
nie jest tak znakomite jak się niektórym autorom chyba
wydaje.
Piszę o samych czytadłach, chociaż są setki książek z
górnej półki, których nie przebrnęłam, ale wychodzę z
założenia, że jeszcze do nich nie dorosłam albo byłam w
nieodpowiednim nastroju. Jak na przykład Sklepy
cynamonowe. Wierzę, że to świetna książka, wszystko
przemawia za tym, że spodobałaby mi się, ale wciąż coś
mi przeszkadza doczytać ją do końca. Natomiast
Samotności w sieci nawet nie próbuję czytać, bo wiem,
że tylko się będę nudzić i stracę czas. Tak samo jak
Bridget itp. Wystarczyło mi kilka akapitów
przeczytanych przez ramię pani w pociągu. (No i film,
którego myślałam, że nie przeżyję...).
pozdrowienia dla wszystkich Czytaczy!

[Gość: koko8]

masaker napisał(a):

> Dorzuciłbym jeszcze "Samotnosć w sieci". Cos koszmarnego - kiczowate, łzawe i b
> ardziej
> pronograficzne niż erotyczne....

Zgadzam sie. Dodalabym jeszcze od siebie uczucie dezorientacji jaki sie u mnie
pojawilo po przeczytaniu wyjasnien autora na temat niektorych pojec zwiazanych z
internetem (icq, irc, inne...) Moja bratanica w wieku przedszkolnym swietnie
nadalaby sie na odbiorce tych wywodow..
a autor oryginalnie chcial opisac samotnosc w sieci...pan jest grafomanem, panie
wisniewski...

[Gość: berberys]

Moje rozczarowanie to "Mantissa" Fowles'a - straszny belkot. Zdziwienie tym
bardziej, ze od "Maga" i "Kochanicy Francuza" tego samego autora ciezko sie
bylo oderwac.

[Gość: mysia200]

Gość portalu: berberys napisał(a):

> Moje rozczarowanie to "Mantissa" Fowles'a - straszny belkot. Zdziwienie tym
> bardziej, ze od "Maga" i "Kochanicy Francuza" tego samego autora ciezko sie
> bylo oderwac.

jest to najgorsza ksiazka mego zycia!!!!!!jedyna którą w przypływie złosci
zniszczyłam i wyrzuciłam!!!!!!(moja wściekłość była nieziemska!!!!!!!!!)

[Gość: papa chrust]

wlasnie przemykam przez litery mantissy bezszelestnie. odstawie na polke kiedy
skoncze ;-)

[Gość: habitus]

"Wyspa dnia szczęśliwego" Umberto Eco. Przestało mnie bawić rozplątywanie
wątków.
"Powrót z gwiazd" Lema. Podziwiam wyobraźnię autora, ale zawsze zasypiam przy
tej książce.
"Higiena mordercy" Amelii Nothomb. Miała być zaskakująco wstrząsająca ale za
słabo potrząsa.
Pozdrowienia.

[reptar]

Gość portalu: habitus napisał(a):

> "Powrót z gwiazd" Lema. Podziwiam wyobraźnię autora, ale zawsze zasypiam przy
> tej książce.


Mam bardzo podobne spojrzenie na jego "Dzienniki gwiazdowe". Moze nie zasypiam i
nie zawsze, ale w ogóle mnie nie interesowalo, co bedzie dalej, i tylko raz.
Wiecej Lema nie czytalem, bo po "Dziennikach gwiazdowych" juz nie znalazlem
motywacji.

[Gość: Nu!]

Szczerze mówiąc lekko się zdziwiłem... Ja rozumiem, zasnąć przy Głosie Pana, Masce, powiedzmy Pokoju na Ziemi czy nawet Wizji lokalnej, (nawet nie wspominam Filozofii przypadku czy Dialogów albo też pełnej wersji Szpitala przemienienia), ale przy Dziennikach??? To pewnie też i przy Bajkach robotów albo i Cyberiadzie nawet.... Hmmmmmmmmmm A Pilot Pirx w takim razie?? A Astronaucii??? Eden??? Pamietnik??? Solaris??? to chyba cały Lem odpada w zwiazku z tym :/

[reptar]

Cześć, Nu!
Na forum sciece-fiction jest wątek "Książka na wakacje dla nastolatki".
W jednym miejscu tego wątku rozwinął się kawałek dyskusji o Lemie.

okazja napisał(a):
> idea?.. cel? chlopie LEM jest po prostu rewelacyjny.... rzuca pomyslami jak z
> rekawa... inny autor na pojedynczym watku z bajek robotow zbudowalby cala
> powiesc.....

Odpisałem jej tam tak (oczywiście opierając się na "Dzienikach gwiazdowych", a
nie na "Bajkach robotów", bo tych nie czytałem jw.):

Dokładniej tego ująć nie można było. Inny autor wziąłby jeden wątek i zrobiłby
powieść. Lem sypie pomysłami jak z rękawa i mamy lawinę pomysłów ZAMIAST
powieści.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
A tutaj dodam:
Lem ("Dzienniki gwiazdowe") był dla mnie jak cyrk. Mnóstwo blichtru, egzotyki,
ekwilibrystyki itd., w ujęciu mikro rewelacyjne, ale w pewnym momencie
człowiekowi jest już wszystko jedno, czy następny numer będzie z foką czy z
trapezem, bo i tak się to nijak ma do wcześniejszego występu klaunów czy
iluzjonistów. Sytuacja zamiast się rozwijać, ewoluuje w stronę galimatiasu. W
dzieciństwie byłem fanem cyrków, teraz mnie nużą przez ten chaotyzujący
kontekst. Uważam, że może w cyrku i niekoniecznie, ale w literaturze trzeba
zachowywać proporcje między pomysłami a ich dopełnieniem. Pozwolę sobie jeszcze
strawestować to na poezję: wyobraź sobie książkę - wykaz rymów. Niechby i one
były wspaniałe, ale nie dasz rady przeczytać jej całej, bo będzie na dłuższą
metę jak książka telefoniczna. Każdy jeden rym będzie efektowny jak pomysł
Lema, ale co z tego? Rym i numer telefonu. Wspaniały przebłysk fantazji Lema i
numer telefonu. I tak przez ileś tam stron.

[agrafek]

A ja bardzo sobie cenię Lema za... pesymizm. Jeżeli znasz trochę SF to
przeczytaj "Fiasko" (dla mnie powieść SF stulecia, a właściwie stuleci) i
porównaj.
Pozdrawiam.

[Gość: link]

Wyspa dnia poprzedniego,jak sądzę?

[Gość: andzelka]

zbrodnia i kara
miłośc w czasach zarazy-super rozczarowanie :(
dom na sekwanie -jeju co za nuda !!!!!

[Gość: ryża]

Ooooo...Miłość w czasach zarazy??? Zbrodnia i kara????? To moje książki z
pierwszej 10 ulubionych.

[pippin]

Uznać "Miłość" za rozczarowanie to rzeczywiście osiągnięcie :-(

[Gość: Kalina]

Henning Mankell "Fałszywy trop". Powiedzieć nudne, to za mało. Pisane językiem
na poziomie ucznia IV klasy szkoły podstawowej. Nie dajcie się nabrać na
recenzje z okładki ani fragment z internetu. Totalna klapa.

[Gość: qwerty]

Gość portalu: Wave napisał(a):

> A może teraz o Waszych największych rozczarowaniach. O sławnych książkach, o
> których wcześniej słyszeliście i byliście przygotowani na coś wielkiego, a
> tutaj tymczasem klops.
> Dla mnie takim rozczarowaniem były:
> 1. "Szatańskie wersety" Rushdiego (szczególnie po wcześniejszym przeczytaniu
> doskonałych "Dzieci północy" tegoż autora)
nie czytalem "dzieci polnocy", natomiast "szatanskimi wersetami" bylem
zachwycony! udalo mi sie je skonczyc przy drugim podejsciu (przy pierwszym
odpadlem po 50 stronach) i sadze, ze naprawde bylo warto. zdaje sobie sprawe z
tego, ze moj odbior tego dziela byl sila rzeczy powierzchowny (nie orientuje sie
w arkanach religii i kultury muzulmanskiej), moj zachwyt wzbudzil przede
wszystkim jezyk (wspaniala narracja, niesamowite dialogi) oraz warstwa fabularna
(lubuje sie w powiesciach wielowatkowych, gdzie historie opowiadane sa
paralelnie, a poszczegolne watki zazebiaja sie i przeplataja, na dodatek
wystepuje tu prawdziwe zatrzesienie dziwnych i niesamowitych postaci). oczywiscie
zrozumialem (przynajmniej czesciowo) bluznierczosc tej ksiegi, z tym, ze
opowiedziana historia moglaby dotyczyc dowolnej chyba religii (zamiast mahometa
wstawilibysmy jezusa i zamiast fatwy bylaby ekskomunika). z drugiej strony
zastanawiam sie, jaki wplyw na niska ocene ("sztanskie wersety" wymieniane sa
conajmniej przez kilka osob) mogloby miec tlumaczenie. zadnego oficjalnego
wydania tej ksiazki w polsce chyba nie bylo, byc moze kazdy dotarl niezaleznie do
roznych przekladow i stad rozczarowanie (to hipoteza, jak jest naprawde - nie
wiem).

> 2. "Madame" Libery (napisane niby dobrze i całkiem nieźle się czyta, ale
> dlaczego miałam wrażenie, że autor w tej książce usiłuje przede wszystkim
> rozgrzeszyć się ze swojej decyzji o emigracji na Zachód)
bardzo fajne czytadlo, troche naciagane (skladam to na karb sklonnosci do
konfabulacji glownego bohatera - nie autora!), ale mnie bardzo wciagnelo. dobrze
napisane, nie znam biografii libery, dlatego nie moglem odniesc tego do jego
prawdziwego zycia.

> 3. Wprawdzie przebrnęłam, ale z wielkim trudem przez "Grę w klasy" Cortazara
> (faktycznie tylko dlatego, że swojego czasu była tak sławna)
tu sie zgodze, co prawda nie przebrnalem przez calosc, ale obiecuje sobie, ze
jeszcze kiedys do niej wroce!!!

jesli chodzi o moje rozczarowania to wymienilbym przede wszystkim "zbrodnie i
kare" dostojewskiego. "biesami" bylem zachwycony, "idiota" mi sie podobal,
natomiast przez "ZiK" nie przebrnalem. i chyba do niej nie wroce. nowe postacie
pojawiaja sie w stylu deus ex machina, z czasem wszyscy na wszystkich musza
trafic i sie poznac, najlepsze z tego wszystkiego byly deliryczne stany
raskolnikowa przed i krotko po popelnieniu zbrodni. potem to sie gdzies stracilo.
nie wiedziec, czemu.

na marginesie ciesze sie, ze nikt (do tej pory) nie wymienil zadnej ksiazki mario
vargasa llossy, bo to moj ulubiony prozaik, a jego ksiazki sa raczej trudne w
odbiorze (przynajmniej na poczatku, dopoki czytelnik nie przyzwyczai sie do stylu
opowiadania historii przez autora).

[Gość: czapski]

Vargas trudny? nie przesadzajmy. Ale "rozmowy w katedzrze" genialne

[loginka1]

"Gra w klasy" - już wstępna instrukcja jak czytać spowodowała, że nie nabrałam
do tego przekonania
Cały Wharton. Sorry, ale mnie to nie bierze.
"Alchemik" - już to gdzieś czytałam...

[malgos777]

jak dla mnie to Hrabal, może poza "obsługiwałem angielskiego króla"

[Gość: kasia]

Aż mną zatrzęsło! Hrabal? Nigdy!!
kasia

[Gość: Wierka]

1. chyba książki P.Coelho. Chyba, bo przeczytałam tylko jedną "Na brzegu rzeki
Piedry usiadłam..." Wg mnie to nudne pseudofolozoficzno-teologiczne dywagacje,
które mają prawdopodobnie sprawiać wrażenie głębi intelektualnej... to
zniechęciło mnie do czytania innnych dzieł tego autora.

2. książki K. Grocholi i I.Sowy. Lekkie i zabawne, ale żeby od razu uznawać za
arcydzieła?

W.

[Gość: grovan]

"Impresjonista". Jak dla mnie niezrozumiale przereklamowany debiut. Nieprędko
sięgnę po coś nowego tego autora.

[Gość: hcnik]

It Kinga. Mimo wszystko staram sie dobrnac do konca, ale
straszne glupoty. Tak jak i zreszta Insomnia.

[dreaded88]

Klasycznie.
1 ) "Ulisses". Próbowałem przeczytać prawie 10 lat temu, jeszcze w klasie
maturalnej. Wypożyczyłem specjalnie na święta, zabrałem się do czytania z
wielkim nabożeństwem. Niestety, utopiłem się w strumieniu świadomości koło
setnej strony. Humor poprawia mi to, że Konwicki zwierzył się niegdyś, że
dobrnął do strony 70.
2 ) "Gra w klasy". Kilka pierwszych rozdziałów i odłożenie na półkę z mocnym
postanowieniem, że "innym razem" ( nie nadszedł ).
3 ) Vian ( pamęta ktoś ? )
4 ) Powieści Becketta. Wiem, że wielki pisarz, nie tworzył dla celów tak
przyziemnych jak sprawianie satysfakcji czytelnikowi, ale... jak mam się męczyć
to wolę nad Kierkegaardem czy nawet o, zgrozo, Heideggerem.

"Szatańskie Wersety" akurat przeczytałem, nie uważam tej pozycji za wielką ale
też czasu jej poswięconego za stracony.

[Gość: aga]

Żeby czytać Ulissesa trzeba mieć niesamowitą wiedzę, hm... powiedzmy
humanistyczną. Ja stwierdziłam,że jestem za młoda i po prostu zbyt mało wiem.

Kraina Chichów - początkowo jakoś szło, ale pózniej, sama końcówka... wielki
zawód i pytanie: o co w ogóle chodziło?

[Gość: lamia]

Najwiekszym jak dotad rozczarowaniem byla dla mnie ukochana ksiazka Tomasza Beksinskiego , "Milosc w czasach zarazy" Gabriela Garcii Marqueza. Qrcze, to dziwne, bo inne jego ksiazki ( za wyjatkiem "Jesieni patriarchy, ktorej do dzis nie tknelam) bardzo mi sie podobaly.. Hmm.. moze mialabym troche rezerwy w stosunq do "12 opowiadan tułaczych"... A "milosci.." nie moglam nawet skonczyc. Ta ksiazka nie umywa sie w ogole do "Stu lat samotnosci..". Dla mnie to po prostu powtarzanie wciaz tego samego, nic sie w sumie tam nie dzieje... Nie ma tej "gęstości" prozy co w "Samotnosci..". A szkoda.. ladny tytul :)
Nad rozczarowaniami przewazaja jednak u mnie wielkie zdumienia. Chodzi mi o lektury szkolne. Kto by pomyslal, ze 3 i 4 klasa to bedzie takie zachlysniecie sie Wielka Literatura :) Albo ze pokocham "Dziady"... ( wszytsko dzieki mojemu wspanialemu nauczycielowi od polskiego) :)

[Gość: ML]

jest ich kilka:
1. Lot nad kukułczym gniazdem
2. 100 lat samotności - niedoczytałam do końca, za bardzo mi się myliło kto
jest kto
3. Tego samego autora - Miłość w czasach zarazy - przydługa, można by ją
skrócić o połowę
4. Czarodziejska góra - można by poprzestać na tomie I.
5. Władca pierścieni - przereklamowany - mozna skrócić akcję do 2 tomów

The besty:
1. Mistrz i Małgorzata
2. 5-ksiąg Sapkowskiego
3. Stąd do wieczności

ULISSES

[defanddumb]

Szanowni Forumowicze

Po przebrnięciu przez cały wątek, w którym spotkałem chyba jedną osobę
zadowoloną z tej lektury, chciałbym napisać tyle:
Ulisses łatwy nie jest ( "zawiesiłem się" w pierwszym podejściu ), ale dość
łatwo przychodzi, gdy jest poprzedzony lekturą niedługich "Dublińczyków", a
potem "Portretu Artysty jako młodego człowieka".
Dublińczycy nie są " wyczesani " - pełen realizm,
żadnych "strumieni". "Portret..."- coś pomiędzy Ulissesem a Dublińczykami,
jednakże objętościowo stanowi, mniej więcej, jedną szóstą Ulissesa. No i na
deser U. Oprócz "bezzgrzytowego" przejścia w stylach, dodatkowym atutem jest
występowanie we wszystkich tych książeczkach ( w dużej mierze ) tych samych
bohaterów, którzy się rozwijają wraz z autorem.
Polecam, zwłaszcza w oryginałach- mniam.

pzdr

DiD

[Gość: lamia]

Jestem strrrrasznie Ci wdzieczna za podpowiedz najlepszego podejscia do "Ulisessa" :))))

pozdrawiam

[nyliram]

a ja nie moge przejsc przez borgesa
dziwne bo kocham gombrowicza ktory z kolei podziwial b.
moze poczekam na inny nastroj i wroce do niego

[Gość: krowa007]

Gość portalu: ML napisał(a):

> jest ich kilka:
> 1. Lot nad kukułczym gniazdem
> 2. 100 lat samotności - niedoczytałam do końca, za bardzo mi się myliło kto
> jest kto
> 3. Tego samego autora - Miłość w czasach zarazy - przydługa, można by ją
> skrócić o połowę
> 4. Czarodziejska góra - można by poprzestać na tomie I.
> 5. Władca pierścieni - przereklamowany - mozna skrócić akcję do 2 tomów
>
W takim razie proponuję zająć się czytaniem streszczeń - wiadomo o co chodzi,
a nie trzeba się tyle męczyć z brnięciem poprzez rządki literek. O - albo
ekranizacje - też rozwiązanie. 1,5 godziny i już wiadomo o co chodzi.

[Gość: istka]

Weronika postanawia umrzeć

[Gość: pepe]

Nie uwierzycie - "Zamek" Kafki, zupełnie mi nie odpowiadało, a ponieważ nie
lubię się męczyć, więc nie doczytałem do końca. W ogóle nie przepadam za
Kafką, "Proces" ledwo strawiłem (choć początek był obiecujący). Poza tym jakieś
przemyślenia Giordano Bruno (wojujący ateizm) - po prostu niedobrze mi się
zrobiło. Aha, jeszcze "Nemesis" Asimova.

[hania_76]

Podobnie jak u autora wątku - "Szatańskie wersety" Rushdiego, "Nieznośna
lekkość bytu" Kundery i "Sto lat samotności" Marqueza. Może ze względu na zbyt
młody wiek, w którym brałam się za te lektury? Spróbuję jeszcze raz.

[Gość: Luca Brasi]

"Ulisses"
"Tęcza Grawitacji" Pynchona
"Imię Róży"
- sa to dla mnie zbyt wysokie góry. Już po przejściu kilku kroków zaczyna mi
brakować tlenu.

A także Bukowski - podobno ma doskonale lapidarny styl. Dla mnie zbyt
lapidarny. Poza tym jest tak nużący, że mogę go wszystkim polecić do poduszki.
Trzeba mieć duży dar, żeby tak nie ciekawie pisać o piciu i pierdoleniu.
Powinien te wszystkie laski przedstawiać Millerowi. On by to lepiej opisał.

[kasik_72]

Moze to sie wydac dziwne, ale absolutnie nie trawie 'Malego Ksiecia'.... niech
mi tylko nikt nie mowi ze moglam nie zrozumiec przeslania itd. Nadmuchanie i
nic wiecej

[pandora_]

Hmmm...najwieksze rozczarowania..ale nie ksiazki, ktorych nie bylam w
stanie "strawic", jak na przyklad "Ogniem i mieczem" (zasypiam w okolicach
strony 22...CZEMU?)...
1. "Metoda wodna" Irvinga
2. Wharton w calosci...czytam, czytam i za nic nie moge sie przekonac do
niego...slaby warsztat? Moze ja jestem jakas "nie teges"
3. Grochola. Ble. Jestem kobieta, bez jakichs zahamowan, ale nie potrafie, nie
umiem, zawiodlam sie na recenzjach o "swiezosci" :(

A poza tym i tak staram sie czytac "wszystko", choc nierzadko z opoznieniem (te
CENY...)

[Gość: kasia_ania]

Staram sie nie zapamietywac rozczarowan, ale z kilka pozycji sie znajdzie.
Przez Ulissesa nie przebrnelam, ale sadze ze po prostu niedojrzalam. Juz tu
ktos podal "sposob" na Joyce'a: najpierw Dublinczykow, potem Portret, a na
deser Ulissesa. Zastosuje sie i napewno sprobuje jeszcze raz :).

Poza tym jednym z najwiekszych rozczarowan byl i pozostaje "Buszujacy w zbozu"
Salingera. Czytalam jako lekture szkolna (w oryginale) majac bodajze 16/17 lat,
przeczytalam ponownie w wieku 28, i w dalszym ciagu twierdze ze mooocno
przereklamowana. Za pierwszym razem bylam zdegustowana, mlodzienczo wsciekla i
zbuntowana przeciwko "wtykaniu" uczniom takiego "szajsu", teraz po prostu nie
wywoluje u mnie zadnych reakcji, ot nuda.

Acha, Bridget Jones - przeczytalam kilka stron w ksiagarni i juz wiedzialam ze
nie kupie. Film byl rozbrajajaco smieszny (szczegolnie super poprawny angielski
akcent Rene, bodajze rodowitej Texanki).

Natomiast wspominany tu kilka razy Suskind i jego "Pachnidlo" - bardzo mnie sie
podobalo. Ale moze to wynikac z tego ze przed dostaniem ksiazki nic o autorze
ani o ksiazce nie wiedzialam, wiec nie mialam zadnego wyobrazenia ani
oczekiwan. Super ksiazka! Moze wplyw na moj zachwyt mial rowniez fakt ze
czytalam ja w genialnym francuskim tlumaczeniu? Moze polskie bylo slabsze?
Pzdr.

Sekretny dziennik Laury Palmer

[reptar]

Grzebałem właśnie w jakichś starociach i natrafiłem na książkę, która doskonale
pasuje mi do tego wątku. Sekretny dziennik Laury Palmer. Serial połknąłem jak
zaczarowany, ale przez tę książkę niestety nie dałem rady przebrnąć. Co ja
mówię, jakie brnąć?!, wymiękłem już po kilku stronach.

[Gość: jolala]

chyba nie jestem oryginalna - Coehlo - przeczytałam (z trudem) "Alchemika",
podeszłam do "Na brzegu..." ale zmierziło mnie po kilku stronach. Dalej nie
dałam rady i skończyłam literacką przygodę z tym panem. Przez Carolla nawet
przebrnęłam, ale im dalej, tym gorzej. To samo dotyczy Whartona. Sapkowski?
Opowiadania mi się podobały, reszta nie. Poza tym chronicznie nie trawię
Sienkiewicza.

[hucz3]

"Modlitwa za Owena" Irvinga. Ja w ogóle bardzo Irvinga lubię, więc czytałam
wszystkie jego książki jak leci. Ale to była najnudniejsza książka w moim
życiu.
Druga to "Blaszany bębenek" - taka okrzyczana, ale dla mnie po prostu nie do
przebrnięcia. Gdzieś w połowie musiałam zrezygnować z dalszego czytania,
chociaż nie mam takiego zwyczaju, nawet nudnego, siedemsetstronicowego Owena
zmęczyłam, ale to było ponad moje siły.

[reptar]

Moje najnowsze odkrycie w kategorii „największe rozczarowania literackie”
to „Dar” Patricka O'Leary'ego. Ależ mnie zjeżyła ta książka!

Wspomnę teraz tylko krótko, że nie dałem rady doczytać jej do końca. Więcej
napiszę przy okazji, tylko trochę potem.

[Gość: tipi]

Największe rozczarowanie, to w CAŁOŚCI Gretkowska
(były mniejsze i to wystarczajaco dużo, ale to bije na głowę za wytrwałość)

[Gość: gosiak]

Ostatnie rozczarowania:
1. Tokarczuk "Gra na wielu bębenkach" (tym większe, że poprzednie jej rzeczy są
świetne
2. Gretkowska "Tarot paryski" - czarna rozpacz

pozdr

[Gość: gosiak]

Zauważcie, że pewne tytuły powtarzają się...Dla mnie zastanawiające jest, że
jedne z najlepszych książek jakie do tej pory przeczytałam:
1. Zbrodnia i kara
2. Miłość w czasach zarazy
3. Sto las samotności
wymieniane są przez innych jako ich najgorsze zmory!
coż, kwestia smaku...