Chłopcy z Placu Broni...

[oratio]

Wydaje się banalną książeczką dla dzieci, a jest naprawdę poruszajaca. Do
dziś jest to jedyna kniga, przy czytaniu której, uroniłem łezkę. Oczywiście,
było to przy okazji śmierci Nemeczka. To była 5. klasa podstawówki. Niedawno
sięgnąłem po nią ponownie, by zobaczyć, jak działa po latach. Oj, tym razem
od łez sie powstrzymałem, ale wyobraźnia pracowała znakomicie.
Ja znam w przekładzie Janiny Mortkowiczowej. Jest to takie wysłużone wydanie
z 1970 - Nasz Księgarnia i biegnącymi chłopcami - wszystko w pastelowych
kolorach. Moja ciocia dostała ją na pamiątkę pobytu na koloniach w owym 70
roku.

A Wy jakie macie przygody i wspomnienia związane z Chłopcami?

Pozdrawiam
oratio

[Gość: mirka]

Wspomnienia miałam jak najgorsze. Bardzo narzekałam, gdy dowiedzialam sie ze
moje dziecko musi "to" przeczytać. Po czym przeczytałam i stwierdziłam
niesłusznosc mojej opinii o tej książce. Przeciez na tym sie opiera kupa
literatury młodziezowej, to raz. Dwa : poważnie się tu rozwaza takie wartosci
jak honor, solidarnosc, przyjaźń.No i to przeraźliwie gorzkie zakończenie :
lepiej nie dozyc chwili, kiedy ginie ojczyzna, za ktorą sie walczylo. Tylko czy
w 5 klasie mozna to zrozumieć. Warstwa fabularna tez niestrawna
dla "dzisiejszej młodzieży", ale solidna literatura to jest.

[no-surprises]

Piątoklasiści to w większości dzieci, z którymi sporo można juz poroamawiać.
Oczywiście, wszystko zależy od tego, czy lekturę się na lekcjach omawia
czy "przerabia".
Dodam jeszcze, że bohaterowie tej powieści przywadzą mi na myśl lwowskie
Orlęta - łzy te same nad ich losem.

[Gość: mirka]

A mnie tych spod Monte Cassino

[charlie_x]

..na wydaniu z 1970 roku i ja się edukowałem.Ta książeczka to
kanon literatury dziecięcej...i co tu dużo gadać,wtedy i ja poryczalem się jak
przysłowiowy bóbr.pozdr.

[gatta13]

Dziecięciem będąc, jeździłam co roku na wakacje do rodziny na wsi. Jedyną "dziecięcą" książką byli właśnie Chłopcy, a że ja bez czytania nie umiem, czytałam ją każdego lata po kilka razy. Zawsze wzruszając się jednakowo. Pamiętam żucie kitu, i jedzenie jakiejś mieszanki dziwacznej.
Tak sobie myślę właśnie, że też mi się nie znudziło przez te wszystkie lata. :))
A wydanie to samo, oczywiście. :)

[lipa55]

ryczałam jak bóbr
i tyle...