W poszukiwaniu straconego Zbyszka

[Gość: aga]

Pewnego dnia Zbyszko, który każdego ranka miał zwyczaj popijać jogurt, jak
zwykle zdecydowanym ruchem otworzył kubeczek z ulubionym przetworem mlecznym.
- Ach, znowu ta praca- westchnął i mimowolnie spojrzał w lustro. Uśmiechnął się
do siebie - wysokiego mężczyzny w doskonale skrojonym garniturze.
-Niezły jesteś- szepnął trochę zalotnie i puścił do swego odbicia oko.
Zbyszko zapomniał na chwilę o jogurcie, bo uświadomił sobie, że ten skurczybyk
Mulder miał mu przesłać informacje o dziwnej organizacji "Natalia i rydze"
parającej się psuciem wszystkich ciekawych wątków na forach dyskusyjnych w
sieci, ale oczywiście nie zrobił tego, laluś jeden.Teraz on, Zbyszko, będzie
musiał sam wszystko zbadać i zbawić świat, a przy okazji otworzyć oczy paru
głupim, och jak strasznie głupim osobom, które na niczym się nie znają. Tu
Zbyszko przypomniał sobie o jogurcie, lecz nie zdołał go nawet powąchać,
ponieważ znienacka wyskoczyły na niego wszystkie żywe kultury bakterii i w
sekundzie po Zbyszku pozostało jedynie wspomnienie i to dosyć mgliste. Bakterie
beknęły uszczęśliwione,bo niczego nie lubiły tak , jak zarozumiałych gogusiów,
a jedna z nich szepnęła:
- To za Marlenkę, mięczaku.

[Gość: zbyszko]

że co? że go połkły bakterie? to niemożliwe! głupota jakaś, baktereia jest za
mała co by tak w jednej chwili...

no prawda, że niezły jest, nawet bardzo... i nawet oko może puścić, a i
przetwory mlecznej fermentacji uwielbia.. choc może bardziej kiefirek niźli
jogurt ale "lepszy rydz niz nic", ..czy też "rydzyk niz nico"...

PS
wszystkie wątki??? czy to ma być wyzwanie??? czy naprawdę szlachetny heros
zbyszko jest w stanie walczyć ze wszystkimi przejawami miernoty?????????????

[Gość: tomciob]

Kiedy duszyczka Zbyszka stanęłą przed Świętym Piotrem, na skraju nieba Piotr
zapytał:
- Jak się tu znalazłeś?
Zmieszany Zbyszko, plama po jogurcie bardzo szpeciła pięknie skrojony garnitur,
rozejżawszy się z przestrachem, cicho wyszeptał:
- Wpieprzyły mnie bakterie.
- Co? Mina Świętego Piotra nie pozostawiała zbyt wiele do życzenia.
- No wylałem sobie na garniturek jogurcik i tak jakoś samo poszło.
- Niemożliwe! Piotr był już bardzo rozsierdzony. Moje bakterie nikogo nie
jedzą, a na pewno nie robią tego bez powodu. Na Zbyszka padł strach tak blady
jak mgliste było po nim wspomnienie. Z nieba nici - myślał sobie, a do tego
jeszcze ten zaplamiony garnitur - co mam teraz zrobić?
- Nie myśl o niczym pętaku, huknął Święty. Widocznie zasłużyłeś sobie na takie
traktowanie, a znasz ty może Marlenkę, co?

i tu urywa się wątek, bo muszę lecieć

z pozdr.

[suzume]

- ... a znasz ty może Marlenkę, co? - głos jak grzmot wyrwał Zbyszka ze smętnych
rozważań na temat plamy na garniturze. Dlaczego duchy są białe? Przecież na
białym plamę po jogurgiku widać tak wyraźnie jak to tylko możliwe. Totalna
kicha...
- No tak jakby... eee, przelotnie - Zbyszko był tak zmieszany, że gdyby nie to,
że istoty ulotne i eteryczne nie rumienią się, pokraśniałby ze wstydu. Sytuacja
była ze wszech miar niezręczna. Święty z pewnością wiedział więcej niż powinien i
do tego najwyraźniej angażował się w sprawę emocjonalnie.
- Ale którą??? - duch Zbyszka zatrzepotał niewinnie swoimi duchowymi rzęsami.
Wydawało mu się, że wygląda jak okaz niewinności. Miał rację - wydawało mu się...
- Już ty dobrze wiesz, o którą Marlenkę mi chodzi, robaczku - głos świętego stał
podejrzanie słodki. - Właśnie o TĘ...
===
Kilkadziesiąt kilometrów pod nimi, na łez padole zwanym ziemią, Marlenka
pochyliła się nad mikroskopem. Właśnie udało jej się wyhodować nowy szczep
bakterii.



pzdr
suzume