Roma Ligocka

[Gość: celine]

czytaliście może jej dwie ksiązki???? ja wrażenia? bo u mnie jak najbardziej
pozytywne!

[Gość: sunny]

Czytalam "Dziewczynke w czerwonym plaszczyku", rownoczesnie z "Pianista", co
troche oslabilo jej wydzwiek. Ogolnie podobalo mi sie, chociaz widac bylo, ze
Ligocka wczesniej nie pisala ksiazek - niektore sceny byly na sile wzruszajace.

[Gość: ryża]

Przeczytałam " kobitę podróży w jeden dzień.Bardzo mi się podobało. Umie
kobieta w krrótkich formach zbudować napięcie.

[Gość: Kasia]

"Dziewczynkę w czerwonym płaszczyku" czytałam już dawno, w zeszłym roku, a teraz
niedawno "Kobietę w podróży". Muszę przyznać,że nie pisze źle, ma jakiś dryg, a
te 2 pozycje czytało się naprawdę wspaniale. Nie nudzi, umie opisywać sytuacje,
tworzyć atmosferę. Literacko te książki są na naprawdę dobrym poziomie. Tworzy
taki mikroświat, na który patrzymy jej oczami- najpierw małej dziewczynki,która
musi się ukrywać, później dorosłej kobiety, która zmaga się z przeżyciami z
dzieciństwa. Wszystko oddaje tak,jak ona to odczuwa, ale tak musi być, bo takie
było założenie. Jej życie oraz emocje,które odczuwała przy okazji różnych
zdarzeń, są naprawdę ciekawe i sprawnie przełożone. Nie ma lania wody, silenia
się i pisania , by pisać- wszystko ma swój sens i porządek. Wszystko - od
formuły po akcję- jest logicznie przemyślane. Nie ma zbędnych słów. No i całość
budują jeszcze jej prace plastyczne. Wogle brawa dla wydawnictw - piękna robota,
aż przyjemnie się czyta.
Co mogłabym zatem zarzucić? Nie będę skupiać się na głównej bohaterce, ale może
to przez wzgląd na nią, inne postacie są bardzo słabo zarysowane,może z
wyjątkiem Romana Polańskiego jako kuzyna z dzieciństwa.
Ale ogólnie nie ma się czego czepiać, wydaje się,że starty temat - holocaust,ale
to nie jest tylko o tym, zwłaszcza w "Kobiecie w podróży". To jest bardziej o
kobiecie- artystce, która pod wpływem różnych doświadczeń, nie może się nigdzie
odnaleźć,w żadnym miejscu, narodowości, religii. I część "DZ w cz pła", która
dotyczy czasów wojny, jest napisana niezwykle, bo rzadko kiedy mamy okazję
czytać wspomnienia dorosłego człowieka z czasów dzieciństwa, który tak dokładnie
pamięta swoje odczucia psychiczne i fizyczne, wręcz te fragmenty z jej obu
książek są dla mnie najlepsze, najorginalniejsze, choć zapewne dla samej Romy
Ligockiej najtrudniejsze do napisania.
"Kobieta w podróży" zwraca uwagę przede wszystkim zmysłem obserwacyjnym autorki,
ale może zakończenia są trochę zbanalizowane, jakby brakowało pomysłu na puentę,
nie ma tego powiązania wspomnień,odczuć i myśli przelewanych na papier. Ale dla
samych historii na pewno warto przeczytać, ja nie żałowałam tego, a pochłonęłam
obie pozycje "za jednym posiedzeniem".
Pozdrawiam
Kasia