"O umiejętności życia" Tadeusza Gadacza

[Gość: Piotr]

O ile mnie pamięć nie myli, to Szanowny Autor tej publikacji
jest eks-księdzem i eks-zakonnikiem, który sam porzucił
kapłaństwo i życie zakonne. W takiej sytuacji życiowej napisać
książkę pt.: "O umiejętności życia"...!? Czyżby Wydawnictwo
ZNAK i sam Autor o tym fakcie zapomnieli...? Staram się
zrozumieć intencje Autora, ale...?

Nie rozumiem

[Gość: Karol]

Czy to autora dyskredytuje? Dlaczego?
Bede wdzieczny za odpowiedz.
Pozdrawiam

[Gość: Piotr]

Panie Karolu, człowiek który przekreśla swój fundamentalny
życiowy wybór, ucieka przed wiernością sobie i Panu Bogu, chyba
nie powinien uczyć innych tego, jak należy żyć? Daleki jestem
od oceny życiowych intencji Autora, które spowodowały taką
sytuację, gdyż tę należy zostawić Panu Bogu. Czuję jednak
wewnętrzny niesmak wobec tego rodzaju publikacji. Chyba
zdecydowanie lepiej i uczciwiej byłoby napisać książkę pt. "O
umiejętności życia w pokorze", albo "O życiu w pokucie"!? A tak
próbuje się kreować Szanownego Autora na życiowy autorytet dla
innych... Pozdrawiam

Niewiele tu do rozumienia

[Gość: piespasterski]

Odejście ze stanu duchownego nie jest odrzuceniem ani Boga ani
kościoła. Na pewno miał swoje powody i tyle. Jeżeli ktoś tego nie
rozumie i stara się krytykować i dyskutować na temat książki
której 1) prawdopodobnie nie przeczytał, więc wie o czym jest
jedynie z paru linijek recenzji, 2) autora nie zna i jego głowie
kojarzy się nazwisko Gadacz z eks-księdzem (a bycie eks ma go
dyskwalifikować) to znaczy, że na pewno ta książka nie jest
kierowana do niego, chociaż pewnie dobrze by mu zrobiła. Tadeusz
Gadacz bowiem to bardzo zacny człowiek i profesjonalista w tym co
robi.

Pozdrawiam

[markiza_de_kotlet_mielony]

Gość portalu: Piotr napisał(a):

> O ile mnie pamięć nie myli, to Szanowny Autor tej publikacji
> jest eks-księdzem i eks-zakonnikiem, który sam porzucił
> kapłaństwo i życie zakonne. W takiej sytuacji życiowej napisać
> książkę pt.: "O umiejętności życia"...!?

Właśnie w takiej !

On umie żyć jak widać zgodnie ze sobą, a wielu ludzi tej umiejętnosci nie ma i
są przez to nieszczęśliwi, albo raczej...nie mogą być przez to w pełni
szczęśliwi...
Książki nie czytałam, wiec nie wiem do jakich wniosków autor dochodzi?
Samym tytułem, nie mozna się sugerować...

[Gość: Piotr]

To bardzo dziwna wizja szczęścia, dla której wyznacznikiem
staje się życie w zgodności z sobą. To dziwna etyka życiowa -
"etyka sytuacyjna", która nie bierze pod uwagę SWOICH
wcześniejszych decyzji, podjętych NA CAŁE ŻYCIE. Nie
kwestionuję dobroci Autora, kompetencji naukowca, etc. ...
tylko coś mi tu nie gra. Jeśli szczęście staje się pogonią za
nowymi doznaniami, jeśli w szukaniu szczęścia brakuje
odpowiedzialności ...

[markiza_de_kotlet_mielony]

A co lepiej byłoby oszukiwać siebie i innych ?

Z pozytkiem dla kogo ?

Odp. dla Karola

[Gość: Stanislaw]

Książki nie czytałem, ale za to znam prof. Gadacza jeszcze z
czasów, gdy był księdzem i zakonnikiem. Bardzo go ceniłem za
wiedzę, kompetencje i zwyczajną ludzką życzliwość. Nie wiem co
było powodem jego decyzji o odejściu ze stanu duchownego, ale
szanuję tę decyzję. Zdolność przeżycia takiej sytuacji w
katolickiej Polsce - zważywszy jego ówczesną pozycję - świadczy
o nie byle jakiej umiejętności życia. Nie bez znaczenia jest też
fakt, że pozostaje nadal w bliskich relacjach z Kościołem, czego
wyrazem są publikacje w Znaku. Już to daje do myślenia, a o
myślenie - zwłaszcza to samodzielne - u nas niełatwo.

[Gość: Niech]

Publikacje w Znaku kontaktem z Kosciolem? O, ciekawe, musze to sobie zanotowac.