Starzy poeci

[odczapy]

Dlaczego teraz wszyscy chorują na młodość? A pamięta ktoś jeszcze, że piszą
(a co, nie wolno?) jeszcze starzy poeci - nie tylko Miłosz, Różewicz,
Szymborska, a potem Świetlicki i Podsiadło (Sonowski jeszcze pewnie i...).
Bardzo dużo bardzo dobrej poezji tworzą ludzie, którzy dziś pewnie uznani
zostali za babdę satrców.

[Gość: olcia]

osobiście uważam, że starzy poeci piszą znacznie lepiej i nie wszyscy ich
zamnieli. ich wiersze są bardziej zrozumiałe, jasne dla czytelnika. naprawdę
nie rozumiem skąd mniemanie o zapomnieniu o starych poetach, myślę, że ich
ludzie bardziej szanują i znają.

[Gość: Kolo]

Ola, Ola na jakim Ty świecie żyjesz... wszędzie młodzi poeci. Gazety nie
czytasz...:)

[Gość: olcia]

Gość portalu: Kolo napisał(a):

> Ola, Ola na jakim Ty świecie żyjesz... wszędzie młodzi poeci. Gazety nie
> czytasz.

Oj Kolo, ja znam wielu ludzi, którzy kochają starych poetów i prawdę mówiąc,
nikt z moich znajomych nie darzy sympatią, żeby nie powiedzieć szacunkiem
młodych poetów, a nie należę do starego pokolenia! Naprawdę nie zauważam
powszechnego zachwytu młodymi poetami, owszem pisarzami, ale tworzącymi prozę
to jak najbardziej, ale nie młodymi poetami! Kto z młodych wierszokletów
według opinii publicznej miałby pisać lepiej od całego pokolenia Kolumbów?

[Gość: KP]

Moja skromniutka opinia o pozycji książki we współczesnym świecie, która
chciałabym żeby kogoś poruszyła. Może się ze mną zgadza...

To zdaje się nic nowego, że wszystko co nas otacza czy też powstaje i „ma
zamiar dopiero nas otoczyć”, dzieje się dla określonego celu i z jakiejś
przyczyny. Po cóż byłoby nam potrzebne łóżko, gdybyśmy nie sypiali, sztućce
gdybyśmy nie jadali, a książki gdybyśmy nie potrafili czytać. Czasem jednak te
określone przedmioty tracą swoje desygnaty i zaczynają być źle wykorzystywane.
Tak jest w mojej opinii w przypadku literatury i nie wiedzieć czemu, boli mnie
to do tego stopnia, że postanowiłam o tym napisać.
Kiedyś Szymborska w jednym ze swoich wierszy („Konkurs piękności
męskiej”) pod pretekstem jakże komicznego wydarzenia, zadała irytujące
pytanie, – do czego właściwie dąży ten świat? („Pytanie z pozoru łatwe wymaga
skomplikowanej odpowiedzi”), bo jakkolwiek ukierunkowany by był, nie biegnie po
torach prowadzących w stronę wartościowej i pełniej literackiego kunsztu
klasyki, ale prosto do Hogwartu. A że chętnych na przejażdżkę młodych czy
starszych jest wielu a ilość miejsc nieograniczona, to „kręci się kręci koło za
kołem”. W drugim wagonie fani bestsellera Doroty M. niekoniecznie z
wejherowskiego blokowiska, popierani przez „facecika w dredach”, obrażającego
niejednokrotnie wartościowych ludzi z równą skutecznością jak jego kompan Kuba
W. Nikt w talent Masłowskiej nie wątpi a w szczególności Jerzy Pilch, ale wielu
wątpi w poziom tej książki. Czy rzeczywiście to jest obraz poczytnej,
współczesnej literatury, która trafia w gusta konsumentów?
Pasażerowie trzeciego wagonu są zupełnie inni. Spokojni, zagubieni,
zniechęceni do życia, niektórzy z nich stracili już wiarę w miłości, stracili
nadzieję, wiarę, wszyscy za to są wariatami, na własne życzenie zamkniętymi w
domu psychiatrycznym zwanym Ziemią. Pewno jakieś 85% naszego społeczeństwa. Ale
na szczęście korelaty takich postaw z łatwością można znaleźć u jakże modnego
dziś Paulo Coelho, który językiem prostym i banalnym daje
czytelnikowi „bezcenne” wskazówki jak radzić sobie z życiem, ludźmi,
cierpieniem, jak osiągnąć szczęście i walczyć o swoje marzenia. Pięknie, tylko
czemu w tym wszystkim nie ma krzty literackości?
Dalsze wagony też są zajęte. Niemało w nich kobiet po trzydziestce
oczekujących na dalsze losy Bridget Jones (nawet, jeżeli napisze je pani
Grochola lub Kosmowska) i panów żyjących na wzór Adriana Mole’a.
A cały ten wielowagonowy pociąg rozśpiewanych i zdeterminowanych Idoli
nie wyjechał spod pióra Tuwima, ale z Baru, ewentualnie z programu prawie
czterdziestoletniego faceta, który imponuje kobietom swoją aparycją, a sam
twierdzi, że mężczyzna przed trzydziestką powinien być szczupły (dygresja do
siebie samego).
Gdzie podziało się więc zapotrzebowanie na literackie ideały, wzniosłe
style, wysoką kulturę słowa polskich noblistów i klasyków? Gdzie podziały się
filozofie Kirkegarda, Prousta, Fromma czy nawet świętych Augustyna i Tomasza,
które z taką nieudolnością próbuje dziś streszczać Coelho? Są gdzieś na szarym
końcu tego długiego pociągu do Hogwartu. Mam tylko jedno życzenie. Żeby ten
pociąg nigdy tam nie dojechał. I tylko ci czytający jeszcze prawdziwą
literaturę czytelnicy, mogą je spełnić. Bo podobno „jeśli się czegoś bardzo
pragnie, to cały wszechświat działa potajemnie, żeby nam się to spełniło”.
KP

[mamiko9]

odczapy napisał:

> Dlaczego teraz wszyscy chorują na młodość? A pamięta ktoś jeszcze, że piszą
> (a co, nie wolno?) jeszcze starzy poeci - nie tylko Miłosz, Różewicz,
> Szymborska, a potem Świetlicki i Podsiadło (Sonowski jeszcze pewnie i...).
> Bardzo dużo bardzo dobrej poezji tworzą ludzie, którzy dziś pewnie uznani
> zostali za babdę satrców.

Starszych poetów czytają wszyscy, to oczywiste im nie jest potrzebna promocja,
szczególnie na Forum GW. Byłam na wieczorze autorskim z Tadeuszem Różewiczem w
Kłodzku,jesienią w tym roku, sala pękała w szwach , trzeba było wynosić stoliki
i krzesła , aby więcej ludzi mogło posłuchać mistrza.Pan Tadeusz był jak zwykle
niesamowity, a wieczór zaliczam do piękniejszych w moim życiu.Podobnie
wspominam, występ nobliski Wisławy Szymborskiej we wrocławskim Muzeum
Architektury i Czesława Miłosza na Krakowskich Targach Książki, chyba w roku
2000.
Nie zgadzam się , że wszyscy chorują na młodość.Wręcz przeciwnie młodzi
potrzebują autorytetów i wsparcia, garną się do starszych , tylko czy zawsze są
przygarnięci i zrozumiani?

[mamiko9]

odczapy napisał:

> Dlaczego teraz wszyscy chorują na młodość? A pamięta ktoś jeszcze, że piszą
> (a co, nie wolno?) jeszcze starzy poeci - nie tylko Miłosz, Różewicz,
> Szymborska, a potem Świetlicki i Podsiadło (Sonowski jeszcze pewnie i...).
> Bardzo dużo bardzo dobrej poezji tworzą ludzie, którzy dziś pewnie uznani
> zostali za babdę satrców.

Starszych poetów czytają wszyscy, to oczywiste im nie jest potrzebna promocja,
szczególnie na Forum GW. Byłam na wieczorze autorskim z Tadeuszem Różewiczem w
Kłodzku,jesienią w tym roku, sala pękała w szwach , trzeba było wynosić stoliki
i krzesła , aby więcej ludzi mogło posłuchać mistrza.Pan Tadeusz był jak zwykle
niesamowity, a wieczór zaliczam do piękniejszych w moim życiu.Podobnie
wspominam, występ nobliski Wisławy Szymborskiej we wrocławskim Muzeum
Architektury i Czesława Miłosza na Krakowskich Targach Książki, chyba w roku
2000.
Nie zgadzam się , że wszyscy chorują na młodość.Wręcz przeciwnie młodzi
potrzebują autorytetów i wsparcia, garną się do starszych , tylko czy zawsze są
przygarnięci i zrozumiani?