O Afryce

[pohorek]

Od niedawna zainteresował się literaturą dotyczącą Afryki.
Przeczytałem 'Zakręt rzeki' Naipaul'a, 'Heban' i 'Cesarz' Kapuścińskiego.
Teraz przymierzam się do Things Fall Apart (przepraszam, nie znam polskiego
tytułu) Chinua Achebe. Zapraszam wszystkich do dyskusji na temat książek o
Afryce.

pohorek

[farsa]

pohorek napisał:

> Od niedawna zainteresował się literaturą dotyczącą Afryki.
> Przeczytałem 'Zakręt rzeki' Naipaul'a, 'Heban' i 'Cesarz' Kapuścińskiego.
> Teraz przymierzam się do Things Fall Apart (przepraszam, nie znam polskiego
> tytułu) Chinua Achebe. Zapraszam wszystkich do dyskusji na temat książek o
> Afryce.
>
> pohorek


trzecia klasa podstawówki.
mała farsa z wypiekami na twarzy pochłania "tomka na tropach okapi".
mała farsa wie, że tomek jest dobry, a okapi - już wtedy - gatunkiem na
wymarciu.
duża farsa już mało pamięta.
sentyment pozostał...
;-)

[Gość: sen]

Zacznij od klasyki, np:

'Pożegnanie z Afryką' K.B.
'Zielone Wzgórza Afryki' E.H.
'Jądro Ciemności' J.C.
i pewnie trochę innych by się jeszcze znalazło...

Kapuściński jest dosyć OK. - polecałbym także 'Jeszcze Dzień Życia' o Angoli

Polecam także "Rondo De'Gaulle'a" Olgi Stanisławskiej - niedawno wydana, nieźle
się czyta (podróż z Casablanki do Kinszasy)

Miałbym pytanie odnośnie książki Naipaula - warto?ciekawa?

[martolka]

plus parę kontrowersyjnych historii w Wyspach Dziewiczych Łysiaka

[gerkad]

Dodałbym jescze "Klimandzaro" Ernesta Hemingway'a

[Gość: ula]

Polecam lipcowy (chyba) wątek "Literatura afrykanska i nie tylko", a
wcześniej 'L. afrykanska", którego byłam współzałożycielką. Dyskusja czasami
dryfowała tam bardzo swobodnie, ale parę informacji ściśle na temat ;-) też tam
jest.

[Gość: pohorek]

Gość portalu: ula napisał(a):

> Polecam lipcowy (chyba) wątek "Literatura afrykanska i nie tylko", a
> wcześniej 'L. afrykanska", którego byłam współzałożycielką. Dyskusja czasami
> dryfowała tam bardzo swobodnie, ale parę informacji ściśle na temat ;-) też
tam
>
> jest.


ula, odwiedziłem oba wątki. Rzeczywiście, dyskusja mocno dryfowała i pod
koniec była znacznie zmonopolizowana przez Nu ;-)) Myślę, że temat -
literatura afrykańska - mimo, że już występował na forum jest bardzo ciekawy i
może liczyć jeszcze na zainteresowanie forumnistów.

Chciłałbym tutaj jednak skupić się na pisarzach afrykańskich takich jak Chinua
Achebe. Czytałaś coś ciekawego napisanego przez pisarzy z Afryki?

PS Ciekaw jestem co myślisz o mojej recenzji 'Twarze Afryki' zamieszczonej w
wątku.

[reptar]

Gość portalu: pohorek napisał(a):

> Chciłałbym tutaj jednak skupić się na pisarzach afrykańskich takich jak Chinua
> Achebe. Czytałaś coś ciekawego napisanego przez pisarzy z Afryki?



Wprawdzie nie czytałem, ale zwróciłem uwagę na reklamę książki w „Przekroju”.
Tytuł: „Ludożercy”, autor: Mahi Binebine, Marokańczyk. Więcej znajdziesz na
stronie dialog.edu.com.pl/ksiazki/ludojady.htm

[Gość: pohorek]

Gość portalu: sen napisał(a):

> Zacznij od klasyki, np:
>
> 'Pożegnanie z Afryką' K.B.
> 'Zielone Wzgórza Afryki' E.H.
> 'Jądro Ciemności' J.C.
> i pewnie trochę innych by się jeszcze znalazło...
>
> Kapuściński jest dosyć OK. - polecałbym także 'Jeszcze Dzień Życia' o Angoli
>
> Polecam także "Rondo De'Gaulle'a" Olgi Stanisławskiej - niedawno wydana,
nieźle
>
> się czyta (podróż z Casablanki do Kinszasy)
>
> Miałbym pytanie odnośnie książki Naipaula - warto?ciekawa?



Jeśli chodzi o tzw. 'klasykę' to czytałem zarówno 'Pożegnanie z Afryką' jak
i 'Jądro ciemności'. O ile ta druga jest świetną książką, to co do pierwszej
mam poważne zasrzeżenia. Jest ona dość reprezentatywna dla całej chmary
podobnych książek - pianych przez białych i o białych w Afryce. Prawdziwy
świat (czytaj rdzenny, tubylczy) jest w tych książkach potraktowany po
macoszemu. Czarni są tylko scenerią dla wydarzeń, których bohaterowie są
biali. Autorzy nie wysilają się żeby wyjść poza sterotypy dotyczącej Czarnej
Afryki.

Co do książki Naipaula, zamieszam na forum (patrz Twarze Afryki w wątku O
Afryce) dość przydługawy artykuł, który popełniłem dla gazetki szkolnej.
Znajdziesz tam informacje dot. treści książki.
Mi książka się podobała, chociaż wiem, że wiele osób ma za złe Naipaulowi jego
poglądy dot. rdzennej ludności Afryki.

Twarze Afryki

[Gość: pohorek]

Zamieszcza tu artykuł, a w zasadzie recenzje dwóch książek o Afryce (Zakręt
rzeki i Heban), którą popełniłem dla gazaty szkolnej. Stąd jej trochę
dydaktyczny charakter (zachęta do czytania). Mam nadzieję, że nie zanudzi was
bardzo. Wszystkich znawców Afryki i literatury afrykańskiej przepraszam za
pewne banały i uproszczenia, które występują w tekście.



Twarze Afryki

Chociaż Afryka jest kontynentem leżącym dość blisko Europy, okazuje się, że
wiedza o nim, jego historii, obyczajowości i mentalności ludzi go
zamieszkujących nie jest zbyt bogata. Jeśli pragnąłbyś, drogi Czytelniku,
dowiedzieć się czegoś więcej o tym skądinąd bardzo ciekawym miejscu, to na
pewno pomocne będą dwie książki, które ostatnio trafiły w moje ręce.

U zakrętu
Pierwsza, autorstwa V. S. Naipaula, laureata literackiej Nagrody Nobla w
2001r., nosi tytuł „Zakręt rzeki”. Powieść ta opowiada historię Salima,
młodego indyjskiego kupca, wychowanego na wschodnim wybrzeżu Afryki. W wieku
dwudziestu paru lat Salim przenosi się w głąb kontynentu, gdzie ma nadzieję
znaleźć bezpieczniejsze i bardziej stabilne warunki dla swojej pracy. W
niewielkim miasteczku u „zakrętu rzeki” kupuje mały sklep. Czas jest
postkolonialny i, pomimo początkowej stabilizacji i przyspieszonego rozwoju
ekonomicznego, wraz z upływem miesięcy sytuacja pogarsza się. W końcu łapówka
staje się nieodłącznym składnikiem codziennego życia, wszędzie szerzy się
korupcja. Ludzie przy władzy wykorzystują swoją pozycję, by zdobyć i zagarnąć
jak najwięcej nim stracą swoją posadę.
Oczami Salima możemy obserwować proces, który miał miejsce po uzyskaniu
niepodległości w wielu młodych krajach afrykańskich. Państwa te nie były
przygotowane na tak wielką zmianę, jaką była niepodległość. Brak było
jakichkolwiek wykwalifikowanych pracowników murzyńskich. Do tej pory to
właśnie biali zajmowali wszystkie urzędy, byli lekarza-mi, politykami,
nauczycielami. Kraje czarnej Afryki musiały przejść błyskawiczny (bo trwający
zaledwie kilka – kilka-naście lat) kurs budowy państwa, budowy, która krajom
europejskim zajęła kilka stuleci. Pojawiło się też pytanie o to kto ma rządzić
w państwach, w których o jakiejkolwiek świadomości narodowej nie było mowy. W
jednym kraju żyje obok siebie kilka plemion, których, niestety, nie łączą
przyjacielskie więzi. Konsekwencją takie-go stanu rzeczy były i wciąż są
(ostatnio w Wybrzeżu Kości Słoniowej) walki o władzę.

Heban, czyli czarny
Te mroczne czasy w historii Afryki – czasy wojen domowych, rewolt, zamachów
stanu, rzezi – ukazane są w książce pt. „Heban” Ryszarda Kapuścińskiego. Ten
znany polski reporter i dziennikarz opisuje swoje refleksje i doświadczenia
zdobyte podczas pobytu w krajach afrykańskich. Przeplata je jednocześnie boga-
tym materiałem faktograficznym. Dzięki temu nie tylko dowiadujemy się jak
wygląda życie zwyczajnych Afrykańczyków, ale również rozumiemy co poprzedzało
i uwarunkowało ich teraźniejszy byt.
Szczególnie negatywną rolę w historii Afryki przypisuje autor kolonializmowi
europejskiemu, rozwijającemu się już od XV w. Jednym z jego skutków był,
trwający ponad 300 lat, wywóz milionów niewolników murzyńskich z Afryki. W
rezultacie niektóre części tego kontynentu opustoszały niemal zupełnie, inne,
użytkowane wcześniej przez ludzi zarosły, stały się niedostępne i wrogie
człowiekowi. Najboleśniejsze rany zostały jednak poczynione w psychice
Afrykańczyków. Nasiliły się waśnie plemienne – jedne wojownicze plemiona
atakowały inne, brały jeńców, których sprzedawały handlarzom niewolników.
Później, nawet w okresie niepodległości, pamięć lęku i upokorzenia plemion
atakowanych pozostanie długo żywa.
Wydarzenie konferencji berlińskiej (1884-85), na której władcy europejscy
podzielili między sobą całą Afrykę miało również zasadnicze znaczenie dla
dalszych dziejów tego kontynentu. Podczas konferencji 10 tys. królestw,
federacji i bezpaństwowych, ale samodzielnych związków plemiennych zostało
upchniętych w granice zaledwie 40 kolonii. Zemściło się to okrutnie w latach
60. naszego stulecia, kiedy to niemal wszystkie europejskie kolonie uzyskały
niepodległość. Większość sztucznych granic pozostała i stanowiła, bądź nadal
stanowi źródło konfliktów.

Twarze
Obie książki, zarówno „Heban” jak i „Zakręt rzeki”, wprowadzają nas w zupełnie
inny świat – świat kultury afrykańskiej. Twarzami tego świata są bohaterowie,
których spotykamy – czy to fikcyjni w „Zakręcie rzeki”*, czy postacie
realistyczne z reportaży Kapuścińskiego. Ich zachowanie i sposób myślenia
uzmysławia, że gdzieś w Afryce żyją ludzie o zupełnie innej mentalności,
problemach i zmartwieniach niż nasze. Reportaż Kapuścińskiego pisany przecież
z perspektywy Europejczyka genialnie dostrzega te inności.
Jedną z nich jest chociażby postrzeganie czasu. Według Europejczyka czas jest
uniwersalny, istnieje poza człowiekiem, nic go nie może zatrzymać. Powodu-je
to „nierozstrzygalny konflikt, który zawsze kończy się klęską człowieka – czas
unicestwia człowieka”. Dla Afrykańczyka zaś „czas pojawia się w wyniku
naszego działania, a zanika kiedy go zaniechamy albo w ogóle nie podejmiemy”.
Takich różnic jest mnóstwo. Warto sięgnąć po którąś z tych książek
(szczególnie gorąco polecam ‘Heban’)**, by te różnice poznać.


* Jedna uwaga dotycząca „Zakrętu rzeki”: przez wielu Afroamerykanów (i nie
tylko) książki Naipaula uważane są za rasistowskie. Naipaul jest autorem
teorii tzw. ‘half-made societies’ (społeczeństw nie do końca rozwiniętych,
utworzonych do połowy). Terminu tego używa w odniesieniu do rdzennej ludności
Afryki, Ameryki Południowej oraz Indii (z których zresztą wywodzili się jego
przodkowie). Czytając „Zakręt rzeki” należy więc uważać i być krytycznym wobec
jego opisów czarnej ludności i jej kultury – Naipaul czasami zadziera nosa.
Nie pomniejsza to istotnie znaczenia książki, której niewątpliwą zaletą jest
opis i analiza pierwszych lat niepodległości krajów afrykańskich.

**Spośród obu przedstawionych książek zdecydowanie polecam „Heban”. Dzięki
wnikliwemu spojrzeniu Ryszarda Kapuścińskiego odkryjesz, drogi Czytelni-ku,
przebogaty świat Afryki. No, i nie musisz na nic uważać (patrz *).

©PIOTR POHORECKI

[free79]

Ooooooooo, przepraszam, muszę stanąć w obronie Kapuścińskiego! "Heban" to
według wielu mieszkańców Czarnego Lądu najlepsza książka o Afryce, jak
kiedykolwiek powstała. Nie wiem, co nie do końca spodobało Ci się w "Hebanie".
To książka niezwykle skomplikowana, a jednocześnie finezyjna. Zawiera w sobie
ogromny ładunek głębokich przemyśleń człowieka, który naprawdę ROZUMIE ten
rejon świata, zachodzące tam procesy, ludzi, kulturę, "psychikę Afryki".
Nie potrafię w odpowiedni sposób określić "Hebanu". Dla mnie - to na poziomie
literatury i reportażu - prawie "Biblia". :-) Z góry przepraszam za urażenie
uczuć religijnych kogokolwiek.
Pozdrawiam serdecznie! :-) Free

[free79]

Moja powyższa wypowiedź odnosi się do stwierdzeń rozmówcy o loginie "Sen". :-)
Oczywiście nie do zwolenników twórczości R.K. - z którymi się solidaryzuję.

[reptar]

Z tego, co mi przychodzi do głowy:

1) „Korzenie” Alexa Haleya - o Afryce jest tylko sam początek, wczesne
dzieciństwo Kunty Kinte. Książka ciekawa, dopóki bohaterem jest Kunta (w Afryce
i w Stanach), potem akcja rozmywa się w kolejnych pokoleniach. Końcówka to już
gnanie w tempie skróconego rodowodu.

2) „Kroniki abisyńskie” Mosesa Isegawy. Trochę przydługie (opis kolei losu
bohatera na tle wydarzeń, czyli takie blablabla), choć trzeba przyznać, że
pisane dobrym językiem.

[Gość: AnnaArmelau]

Z serii "biali o Afryce", ale z pasją, od serca, a przy tym literacko nieźle
napisane: "I dreamt of Africa" ("Marzyłam o Afryce" chyba po prostu),
zapomniałam autorki, ale po polsku też na pewno wyszło i nawet film był,
chociaż nie widzałam.
O arabskiej Afryce: "The Map of Love", Ahdaf Soueif; o wybijaniu się Egipu na
niepodległość. Miejscami trochę kiczowate watki miłosne, ale reszta OK i można
sie sporo dowiedzieć o mechanizmach politycznych tamtych czasów.
No i jeszcze "A Long Walk to Freedom", autobiografia Nelsona Mandeli. Nie
czyta się najłatwiej, ale za to kształcace to bardzo naprawdę - nie tylko o
faktach, także o postrzeganiu, nastawieniu czarno-białym na południu Afryki.
Czyałam siedząc w RPA i było to wstrząsające.

[Gość: ula]

Pohorku (?), wybacz zwłokę w odpowiedzi. Z moim zainteresowaniem literaturą
afrykanską było jak z większością moich pasji- gwałtownie wybuchło i szybko
zgasło, stąd nie stałam się (mimo szczerych chęci) amatorską choćby
specjalistką od tejże. samo zainteresowanie (to jest też odpowiedź na
pytanie, "czy czytałam coś ciekawego?") powstalo po przeczytaniu książki
Ahmadou Kouroumy "Fama Dumbuya" (to nazwisko głównego bohatera, w oryginale-
francuskim- książka nazywa się Słonca Niepodległości). To niezwykle barwny,
gęsty i krwisty opis pierwszych lat niepodległości Wybrzeża Kości Słoniowej.
Bohater jest przedstawicielem dawnej arystokracji plemiennej, który nie może
przystosować się do zmienionych warunków (stąd byly moje skojarzenia
z "Lampartem"). Ale nie tylko ze względów poznawczo- międzykulturowych warto to
przeczytac, to naprawdę świetna proza (duża tu też zasługa tłumacza, niestety
wyleciało mi z głowy nazwisko)- bardzo barwna, emocjonalna, gwałtowna (np.
opisy wyrzezania, jakiemu poddana została żona Famy). Naprawdę polecam.
Do książek Achebe się jeszcze nie zabralam, i nie wiem, co było tłumaczone na
polski. Do ogólnej orientacji służy mi Słownik Pisarzy Świata (jakaś chyba
efemeryczna seria, wydawana na początku lat 90-tych przez oficynę Presspol BB-
???), której I tom to Pisarze A-ntyczni i A-frykanscy własnie. Poza tym w
lipcowym wątku znajdziesz adres bibliograficzny numeru Literatury na Świecie
sprzed kilku lat (bodaj 4), w całości poswięconego lit. afrykanskiej.
A recenzja dobra, z tym, że do Naipaula nie poczulam się szczególnie
przekonana, a do Kapuścińskiego nie trzeba mnie bylo przekonywać...(mimo iż
całego Hebanu nie przeczytalam do tej pory, czytałam odcinki w Gazecie
Wyborczej, drukowane jakieś 6 lat temu). teraz przymierzam się też do tego
Ronda de Gaulle'a, ale kiedy mi się to w końcu uda trudno powiedzieć....:-)
Pozdrawiam serdecznie

[grazy]

Polski tytul ?Things Fall Apart" to ?Swiat sie rozpada". Jest to czesc
trylogii, poza tym sa jeszcze ?No Longer At Ease" (chyba ?Koniec sielanki") i
?Arrow of God" czyli ?Boza strzala". Jest jeszcze ?Man of the People" - chyba
nie przetlumaczona.
Polecam tez Amosa Tutuoli ?Smakosz wina palmowego" (?Palmwine Drinkard") i
?Moje zycie w puszczy upiorow" (o ile dobrze pamietam ?My Life In The Forest Of
Ghosts"). Ja mam je wydane razem w jednym tomie. To takie bajkowe opowiesci,
swietnie sie czyta.
Ktos juz wspominal o ksiazce ?Fama Dumbuya ? najprawdziwszy Dumbuya na bialym
koniu". Jest piekna!!!
Nie nalezy zapominac o nobliscie Wole Soyinka ? nobel za ?The Interpreters".
Ale jego chyba nic nie zostalo przetlumaczone. Nie czytalam, ale podobno jest
dobry.
Jest jeszcze piekna ksiazka ?Ulica rzeczna", autor mi wylecial. Kenijczyk albo
Tanzanczyk.
Piekne jest tez ?Spojrzenie krola" Camary Laye.

Ksiazka Hemingwaya nazywa sie ?Sniegi Kilimandzaro" ? nie ?Kilimandzaro".

Pozwole sobie jeszcze odniesc sie do uwag o ?Pozegnaniu z Afryka". Oczywiscie
jednym sie podoba, innym nie, jak wszystko, ale to z zalozenia byla ksiazka o
tym, jak wyglada Afryka w oczach bialego i to w tamtych czasach, w tamtej
sytuacji. Oczywiscie ze czarni byli tylko scenerią, a bohaterowie byli biali.
Blixen na nic sie nie wysilala, napisala o tym jak widziala Afryke.

A! jest jeszcze piekna, grubachna ksiazka ?Nad Nilem Blekitnym i Bialym" Alana
Mooreheada. I ?Historia Etiopii" Joanny Mantel-Niecko ? czytalam trzy razy. I
wspomnienia rosyjskiego podroznika Bulatowicza ?Z wojskami Menelika".
Rozmarzylam sie wiec lepiej juz skoncze. Pozdrawiam Was. Gr.

[Gość: Pohorek]

Grazy,

Jestem pod wrażeniem twojej znajomości literatury afrykańskiej.

Mam pytanie o książki Achebe. Czy znasz może księgarnie w Polsce gdzie mozna
je dostać (zależy mi na orginałach). Próbowałem przez Amazon, ale przesyłka z
USA jest dla mnie za droga, a niemiecki Amazon nie wysyła produktów do Polski.
Dzięki za pomoc.
Pozdrawiam,

pohorek

[staua]

Skad masz te informacje, ze amazon.de nie wysyla KSIAZEK do Polski?
To nie jest prawda.

[Gość: Pohorek]

staua napisała:

> Skad masz te informacje, ze amazon.de nie wysyla KSIAZEK do Polski?
> To nie jest prawda.


staua,
Informacje tą zdobyłem empirycznie próbując zamówić ksiąki z amazon.de. W
okienku kraju, do którego produkt miał być wysłany nie było 'Polen' i nie dało
się tam nic wpisać.

Sprawdziłem ponownie - nasz rację, można zamawiać do Polski. Nie mam pojęcia
dlaczego wcześniej mi się nie udawało.
Dzięki,
Pozdrawiam

Pohorek

[staua]

Ufff...bo juz myslalam, ze cos sie zmienilo (sama nie mieszkam w Polsce, ale w
Niemczech tez nie, dlatego czytalam te regulaminy)
Ciesze sie, ze Ci sie udalo
Pozdrawiam

[staua]

Tutaj masz link informujacy o tym:
www.amazon.de/exec/obidos/tg/browse/-/505014/ref=br_bx_1_c_1_1/028-5412227-0550153

[piautre1]

dla tych , co byli w algierii:
"skarby" joanny chmielewskiej
==========================

poszły konie po bekonie

[grazy]

Pohorku! Bo ja zdawalam z tego egzamin na studiach, wiec
troche musialam sie ,poznac" na rzeczy. Ale czytalam z
wielka przyjemnoscia. Gdzie szukac Achebe? Przychodzi mi
do glowy tylko taka mala ksiegarnia z obcojezycznymi
ksiazkami na dole galerii centrum w Wa-wie. Kiedys, ale
dawno temu, widzialam tam ksiazke Soyinki, ale byla za
droga ;-))). Zajrze tam jutro w drodze do pracy i sprawdze
czy cos maja. I jeszcze przypomnialo mi sie, ze ksiazke
,Ulica rzeczna" napisal Meja Mwangi, tytul oryginalu
,Going Down River Road".
Jesli cos wymysle w sprawie poszukiwan Achebe to dam Ci
znac.

[pohorek]

Grazy,
Dziękuje za zainteresowanie :)
Ciekaw jestem, czy kończyłaś afrykanistykę. Jeśli tak to mam kilka pytań
odnośnie tego kirunki. Perwsze czy ciekawy?
Czy trudno jest się dostać?
Jakie są perspektywy pracy po tym kierunku w zawodzie związanym z problematyką
afrykańską?

Pozdrawiam,
Pohorek

[grazy]

Tak tak, konczylam afrykanistyke. Kierunek bardzo ciekawy,
jesli ktos sie naprawde tym interesuje. Znalam osoby,
ktore znalazly sie tam przez przypadek i uwazaly ze studia
sa nudne i glupie. Ja je uwielbialam. Czy trudno sie
dostac? Zdaje sie egzaminy z dwoch jezykow obcych i z
gramatyki polskiego plus rozmowa kwalifikacyjna. Jest
zawsze kilka osob na miejsce, ale tak w calosci na
orientalistyke. Na pewno na japonistyke czy arabistyke
wiecej niz na afrykanistyke. Perspektywy pracy - obawiam
sie, ze zadne. Mozna probowac jakos sie zaczepic na
uniwerku, ale trzeba miec zaplecze finansowe. Jesli sie
nie jest z W-wy i musi sie wynajmowac mieszkanie to jednak
trzeba zarabiac gdzie indziej. Kilka osob pracowalo w MSW
w departamecie ds. uchodzcow, ale wszyscy mowili, ze to
bardzo frustrujace i chca uciekac. Ja pracuje w zupelnie
innym zawodzie a afrykanistyke probuje uprawiac ,na boku".
Zajrzalam do tej ksiegarni ale nie maja Achebe. Ale
przyznaja ze mieli Soyinke, teraz bym sobie kupila! Moze
uda Ci sie przez niemiecki Amazon. Powodzenia! Gr.

[Gość: ula]

Grazy, a czy mozesz- nie zdradzając przy tym świętej zasady internetowej
anonimowości ;-)- zdradzić, gdzie konczyłaś tę afrykanistykę, u kogo praca i z
czego? jesteś suahilistką, hausanistką czy moze etiopistką? A moze- jeśli to
nie na UW- jest jeszcze jakiś inny kierunek w ramach tych studiów? Sama się za
a. nie zabiorę, na trzecie studia nie mam ochoty, ale mam bardzo dobre
doświadczenia towarzyskie z afrykanistami :-), a poza tym, naciągnęłabym Cię
jezcze na jakieś wskazówki lekturowe....

[Gość: szcz]

Dodałbym jeszcze powieci i wiersze noblisty Woole Soyinki. Po polsku poezje
wychodziły chyba tylko w antologiach, ale wydano powieść „Interpretatorzy”

[grazy]

Szcz.!
A wiec jednak przetlumaczono "Interpretatorow"! Dzieki za
info.
Ula!
Nie zdradzajac swietej zasady internetowej
anonimowości to chyba sie nie da ;-))) Bo wiesz,
afrykanistow jest w Polsce szesciu ;-))) No to sie
zdradzam: studiowalam na UW, z tego co wiem nie ma w
Polsce innej afrykanistyki. A przynajmniej nie bylo kiedy
ja zaczynalam. Praca u mojej umilowanej profesor Joanny
Mantel-Niecko. Co oznacza, ze jestem etiopistka. Pisalam o
pewnym wspomnianym juz wyzej podrozniku, a wlasciwie o
jego spojrzeniu na Afryke. Masz dobre doswiadczenia bo
afrykanisci sa po prostu fajni! Na wskazowki lekturowe
mozesz mnie zawsze naciagac, jesli tylko bede cos
wiedziala to chetnie odpowiem. Ale jakos szczegolnie
swietnie to ja sie na literaturze nie znam.

Olsnilo mnie jeszcze, ze zapomnialam o pisarzach z RPA.
Nadine Gordimer czytalam tylko "Goscia honorowego", Andre
Brink - "Sucha biala pora", "Chwila na wietrze" (An Instant
In The Wind - czy to nie piekny tytul?), "Ambasador". Brink
jest wspanialy. Jest jeszcze Coetzee. Wlasnie skonczylam
jego "W sercu kraju" - w nastroju podobne do "Gdy oslica
ujrzala aniola" Nicka Cave'a. Dosyc, powiedzialabym,
szczegolne. Teraz jestem w srodku "Zycia i czasow Michaela
K.", jest super tylko strasznie smutne. Coetzee napisal
jeszcze ksiazke, ktora podobno jest przepiekna, ale
nigdzie nie moge jej znalezc - "Czekajac na barbarzyncow"
(Waiting For The Barbarians). Czas zabrac sie do pracy ;-
))) gr.

[Gość: tomek]

Kochani,
troche pozno odkrylem ten watek, ale moze jeszcze kogos zainteresuje moj
kamyczek do afrykanskiego ogrodka.
Otoz do klasyki Afryki zachodniej nalezy (podobniez) powiesc T.C.Boyle 'a
"Water music"- po polsku chyba sie jeszcze nie ukazala. Pisze podobniez,
poniewaz mnie specjelnie nie poruszyla, ale moze dlatego, ze czytalem ja w
niemieckim tlumaczeniu (Wassermusik).
Bardzo piekne sa natomiast "Eposy Czarnej Afryki" (LSW Warszawa 1977),
dwie oryginalne opowiesci griockie, jedna spisana na poczatku wieku, a druga
dopiero ok 1950 roku.
Do tego " Jali Kunda. Die Griots Westafrikas und der übrigen Welt", mala
ksiazeczka z dolaczona cd (czy raczej cd z ksiazka), na ktorej zebrane sa
spiewane opowiesci z Afryki Zachodniej.
"Dwojaki sens przygody Samby Diallo" Ch.H. Kane to tez jedna z "czarnych"
powiesci afrykanskich.
Warta odnotowania jest seria "Obiezyswiat" Proszynskiego, a w niej przede
wszyskim powiesci Nigela Barleya "Niewinny antropolog" i "Plaga gasiennic",
czyli Kamerun oczami Anglika, L.Joris "Powrot do Konga", i polski akcent
"Niebo nad Sudanem " Stanislawa Wujastyka. Sympatyczne sa rowniez opowiesci
R.Mielcarka "Listy Afrykanskie". W wolnej chwili mozna przeczytac "Wedrowki
Afrykanskie z Legia Cudoziemska" Z. Trz-Truszczynskiego. Moze najmniej mozna sie z
niej dowiedziec o samej Afryce, natomiast daje (sladowe z pewnoscia)
wyobrazenie o ciemnej stronie polityki europejskiej w Afryce francuskiej.
Wczesniejsza Afryke znajdziemy natomiast w monografii prof. Tymowskiego
"Panstwa Afryki Przedkolonialnej"- o tyle fascynujacej, ze wiadomosci
(przynajmniej moje) wyniesione za szkoly o tym okresie i rejonie byly bliskie zeru.
Niedawno zdobylem "Podroz bez map" Grahama Green'a (PAX 1963), jego relacja
z podrozy do Liberii , ktora odbyl w 1936 roku- pewnie nie jest to jego
najlepsza powiesc, niemniej jednak pozostaje w pamieci na dlugo.
Nr 1/2 1999 "Literatury na Swiecie" to numer arykanski, i (przynajmniej
niedawno), mozna go bylo po prostu zamowic bezposrednio w redakcji.
Meja Mwangi to pisarz kenijski,a jego "Ulica rzeczna ", dzieje sie w Nairobi
(glownie na budowie).
Ja generalnie czytam wszystko o Afryce; nawet w najgorszej ksiazce pojawia
sie przynajmniej cien jakiejs prawdy .
serdecznie pozdrawiam wszystkich afrykanistow i afrykanistow-amatorow

[mordyga]

Wspominano juz w tym watku Karen Blixen ale ona napisala wiecej niz
tylko "Pozegnanie z Afryka". Jej autorstwa sa takze: Cienie na trawie, Listy z
Afryki 1914-1924, Listy z Afryki 1925-1931.