KSIĄŻKI NAJGORSZE

[dortu]

Wiecie co, czytam już któryś taki wątek, którego treścią jest generalnie
poddawanie w wątpliwość gustów literackich innych ludzi - i zastanawiam się, po
co to? Czy nie lepiej bez emocji wypunktować słabe strony tej lub innej
książki, by potencjalny czytelnik wiedział, czego może po niej oczekiwać?
Zresztą i to jest kwestią mocno subiektywną, bo to, co dla jednego jest stroną
słabą - np. wydumana retoryka, mieszanie do wszystkiego transcendencji i
metafizyki, epatowanie słownictwem anatomicznym - dla innego jest właśnie
zaletą. Od czasu, gdy powiedziano "De gustibus non est disputandum", upłynęło
sporo wody w Wiśle i każdej innej rzece, i myślę że powiezonko to winno być
nadal aktualne. Zabieramy się do dyskusji o książkach najgorszych, pewnie
potrafimy też wymieniać najgorsze obrazy, utwory muzyczne, filmy itd. - a
przecież sztuka jest dziedziną, której odbiór jest wyjątkowo indywidualny.
Nawet nobliści nie wywołują wśród rzesz czytelników jednoznacznych reakcji,
czego przykładem choćby zjadliwe teksty dotyczące mniej poważnych produkcji
Szynborskiej. Osobiście za "lepiejami" i limerykami nie przepadam, ale dlaczego
z tej racji mam deprecjonować wartość pozostałej twórczości autorki i rzucać
pod jej adresem obraźliwe wyrażenia? Trochę tolerancji, drodzy dyskutanci.
Piszcie "nie podoba mi się, bo..." a nie" chała", "kicz", "dno" itd. - wtedy
przynajmniej ktoś na waszych opiniach skorzysta.

[Gość: Helenka]

A nie sadzisz, ze kiedy przeczyta sie kiepska ksiazke, albo obejrzy sie zly
film, trzeba gdzies wyladowac swe, delikatnie mowiac, rozgoryczenie? Lepiej na
forum, niz na murze...

[Gość: Barbara]

Święte słowa, Helenko! Tak trzymać! Nie pozwólmy się bezkarnie oszukiwać
miernotom!

[dortu]

No dobrze, moja droga - więc zastanówmy się : w odniesieniu prawie do każdego
autora - nie tylko świeżo upieczonego, jak np. Masłowska czy Wiśniewski, ale
także twórców znanych i uznanych, spotkałam na tym forum posty lekceważące,
obraźliwe, chamskie. Czy więc uważasz, że ktoś piszący,że Szymborska to "stara
komunistka" (cytat z jednego z wątków sprzed kilku miesięcy) i nie warto sobie
nią głowy zawracać , albo że cała bibliografia Kapuścińskiego to kicz i chała,
"nie pozwala się oszukiwać miernotom"?
Dlaczego wszyscy tak się boją powiedzieć : nie podoba mi się, nie akceptuję,
nie rozumiem, zamiast tego obrzucając inwektywami autora?

[dori7]

> Piszcie "nie podoba mi się, bo..." a nie" chała", "kicz", "dno" itd. - wtedy
> przynajmniej ktoś na waszych opiniach skorzysta.

Ja tam po przeczytaniu wyjatkowo podlych opinii o czyms, czego jeszcze nei
czytalam, nabieram ochoty na wlasnooczne zapoznanie sie z tym dziel(ki)em,
jakis chory objaw chyba, ale te emocje - i pozytywne, i negatywne - bardziej do
mnie trafiaja niz jakies punktowanie. wole wypunktowac sobie samodzielnie, po
lekturze ;))

[dortu]

Widzisz, i ja się trochę z tobą zgadzam - o tyle, że niepochlebna recenzja nie
zrażą mnie do książki, a im bardziej krytyczne opinie czytam, tym bardziej mnie
korci, żeby po nią sięgnąć i wyrobić sobie własne zdanie. Gdybym kiedyś
uwierzyła kuzynce, że "Nad Niemnem" to "nudziarstwo", straciłabym szansę
poznania jednej z moich ulubionych powieści...
Natomiast chodzi mi o to - i będę to namolnie podkreślała - że nawet
najsilniejsze emocje można wyrażać niekoniecznie w sposób obraźliwy,
korzystając z całego bogactwa języka ojczystego. Oczywiście, można też używać
tylko dwóch określeń - albo "super", albo "dno" - ale szczerze mówiąc, jeśli
rozmawiam o kimś o wrażeniach z lektury, spodziewam się od niego czegoś więcej.

[yggdrasill]

"Nowy, wspaniały świat" by Aldous Huxley. Nawet nie dno, tylko pukanie od spodu.

[Gość: Martyna]

A wiesz, że fragmenty tej książki są zamieszczane nawet w podręcznikach
szkolnych? :)

[charade]

Tytuł najgorszej książki, jaką zdażylo mi się czytać należy się
bezsprzecznie "S@motności w sieci". Koszmarnie dlugie i nudne, oderwane od
rzeczywistości czytadło. Fatalny język, pełen egzaltacji, powtórzeń,
kwiecistych chybionych porównań, itp. Zgadzam się, istnieją gorsze rzeczy, np.
harlekiny, ale tak naprawdę trudno je nazwać książkami, literaturą...
A "S@motność" udaje literaturę !
Na szczęście koszmar czytania tego czegoś osłodziły mi elementy humorystyczne,
których jako osoba odbarzona poczuciem humoru nie mogę nie docenić. Mam tu na
myśli między innymi wątki o kobiecie zabitej przez koparkę (sic!) oraz o
zakonnicy ze spiralą w macicy wetkniętą przez ZOMO, ORMO, KGB, czy co to tam
było (sic!).

Tak mi się przypomniało o "S@motności", bo dziś w pracy usłyszałam, jak dwie
moje koleżanki opowiadają sobie o wrażeniach z tej lektury, negatywnych
zresztą. Włączyłam się do rozmowy i zaraz zaczęłyśmy wszystkie rechotać
wspominając co zabawniejsze wątki książki. Doprawdy, nie wiem jak to jest
możliwe, że tych 500 kartek potrafi u jednego wywołać łzy wzruszenia, a u
innego łzy ze śmiechu. Zaiste fascynujące.

naiwne do kwadratu!!!

[moony7]

masz u mnie za to duże piwo, jeśli w wyniku namów w wątku "a może by tak..."
coś się uda sklecić

[atropos]

Niestety, musze sie zgodzić - szukałam tej książki w nadziei na cos odkrywczo
frapujacego i bolesnie sie zawiodłam.
Z moich typów - Coelho (nic nowego), Carroll (równiez nic nowego), "Rzymianka"
Moravii, "Słownik Lempriere'a" Lawrence'a Norfolka - co za chłam...

[Gość: do]

Katarzyna Grochola

Yann Martel

[pappagallo]

a ja samotność przeczytałam x razy, dopiero banalny post epilog mnie uspokoił,
i uwielbiam ta książkę< to sie naraziłam teraz>
a nieznoszę Coehlo, chociaz to podobno ambitniejsza od samotnosci literatura,
nie moge doczytac do połowy.
Pozdrawiam :)

[Gość: leonardo]

Przeczytałem pobieżnie wszystkie posty trochę mi to zajęło czasu. Uff.
Ciekawa dyskusja. Dołożę swoje. Mam taką zasadę, że czytam nawet najgorszą
książkę do 100 strony. Póżniej się zastanawiam czy warto ją kończyć. Życie jest
za krótkie, aby poświęcać czas na coś, co mnie nie interesuje. Odrzucam i biorę
inną. Po co się mam męczyć. Dawniej czytałem obowiązkowo do końca teraz nie.
Druga sprawa. Dla każdego znaczenie i wartość ma inna książka, dlatego nie
potępiam żadnej książki. Każdy też jak wiem z doświadczenia w danym okresie
życia preferuje inne wartości i inne książki go pociągają. I to dobrze. Poza
tym przez niektóre pozycje przez Was wymienione bym nie przebrną i podziwiam za
to tych, którzy je przeczytali. Pozdrawiam

[Gość: maximus09]

Literaccy Masochiści Przeczytajcie choć 30 stron cegiełki "Drzewo Człowiecze"
Australijczyka Patricka White'a. Gwarantuję że polskie wydanie PIWu (lata 80-
te) jest nie do przebrniecia, podejrzewam że duzy w tym udział tłumaczki, bo
nie wierzę by laureat literackiego Nobla mógł reprezentować styl przeciętnie
uzdolnionego dziecka 5 klasy szkoły podstawowej, Infantylizm, błedy
gramatyczne, składnia, więcej nie pamietam bo męczyłem sie z tym jakieś 3 lata
temu, ale wrazenie niezatarte... :/