POMOC MŁODYM PISARZĄ

[martynka9003]

Załwrzylam, że mlodzi pisarze, którzy chcą osiągnąc swoje marzenie i napisac
książe, która zostanie wtdrukowna, moga pomarzyć. W internecie nie mam podach
jakiś wskazówek co zrobić by jego kiążka został opublikowana. Mówie o ty
problemie bo sama jestem w takiej sytacji, naszczeście sie nie spisze, bo
wiem, ze itak nitk mi nie pomorze,a po zatym moja ksiazka jest dopiero w fazie
poczatlowe. ( po raz 3 zaczynam pisac od nowa ją) Wiem jednka, ze jako osoba
niepelnoletnia mam wieksze problemy i mniejszą szanse na spelnienie mojich
marzeń. Jeśli ktoś moze mi pomóc to będę wdzieczna. Prosze wtedy o kontakt na
forum lub e-maliem. Dziekuje z góry za wszyskie skazówki. Martyna

żart czy ciężki przypadek dysleksji? nt.

[hajota]

O to samo chcę zapytać...żart?

[tetys]

?

[martynka9003]

TO ci ładnie odpowiem, ze to 2, a na wstepie dziękuje za przywrócenie mnie do
rzeczywistości, wilkie dzieki!!

Dajcie spokój

[lekkodepresyjna]

To mi wygląda na lincz. Naprawdę!
Dziewczyna zadała tylko pytanie! Co dostała w zamian? Kpiny, jeszcze raz
kpiny ... a w najlepszym razie ... dobre rady kpin owych dotyczące. Chyba nie
tego oczekiwała?!
Nie mam ambicji bycia rozjemcą, zgadzam się, że dysleksja jest chorobą i że sam
fakt "cierpiernia" na nią nie zwalnia z pracy nad sobą, ale czasami nasze
marzenia w zderzeniu w realem stają się zbyt kruche by w ogóle je mieć.
Dajcie więc spokój - ona już wie co robić, a dalsze kpiny będą tylko ...
odpowiedzcie sobie sami.
Ha, a tak na marginesie to ... spójrzcie tylko na liczbę wpisów - jak łatwo
krytykować innych?!

Teraz wiem:(

[martynka9003]

To miłe, że ktoś na to spojrzał inaczej, ale co z tego, ze jest was tylu skoro
dajecie mi tylko słowniki w ręce i wymierzcie baty! Ja mam 5 z polskiego, jeśli
was to interesuje. Nie, dlatego, że nauczycielka jest głupia i ślepa, a ja
jestem wielkim lizusem nie! Pisze wypracowania na komputerze, a by was tak nie
raziło w oczy ten teks pisze, w Wordzie, aby wam się lepiej czytała.
Może źle, że się nad sobą żale i smucę, ale wy nie jesteście lepsi!
Miała nogę w gipsie, mam problem z moją nogą i chodzie o kulach nie mówiłam
tego, bo nie chłam i nie chce współczucia. Po prosu zasypujecie mnie radami, a
sami nie jesteście lepsi. Koleżanki i koledzy, obojętnie, kto tylko współczują,
ale nie ma, kto mi pomóc. Trudno mi się chodzi po schodach, a szatnie mam na
dole. Jak tylko zadzwoni dzwonek by oznajmić, że koniec lekcji to wszyscy
zwiewają. Dziwne jest to, ze codzienne moje, kolerzaiki, to jadą do mamy, to do
babcia, a to nie maja czasu, bo chłopka czeka. Wiem, ze mnie spławiają i tyle,
to razi w oczy. U nas kaleki, niewidomych, ludzi z HIV i takich jak ja się
wyśmiewa, są tez tacy, co współczują, ale do cholery to w niczym nie pomaga!
Uwierzcie mi na słowo.:(
Martyna
P.s
Pisze też do gazetki szkolnej, a dysleksją się nie zasłaniam ona tylko
komplikuje życie, a żeby być na waszym poziomie to mnie to kosztuje wiele pracy
i wysiłku!

na wydanie jeszcze nie pora

[autumna]

>Po prosu zasypujecie mnie radami, a
> sami nie jesteście lepsi.

O ile sobie przypominam, w pierwszym poście sama o rady prosiłaś.

Wydawnictwa nie dlatego odrzucają wiekszość tekstów, że siedzą tam same wredoty, których ulubionym zajęciem jest mieszanie z błotem autorów, szczególnie tych młodszych. Przypominam Ci, że wydawnictwo nie jest instytucją charytatywną, zatem skoro przygotuje i wydrukuje książkę, musi ją sprzedać. Tekstów do oceny przychodzą setki. Jeśli pierwsze, co się widzi, to są błędy ortograficzne, literówki praktycznie w każdym wyrazie, raczej nie czyta się tego dalej. Zresztą, jak mówi standardowy fragment umów wydawniczych:
"Autor powinien dostarczyć utwór w stanie odpowiednim do wydania. Oznacza to, że utwór powinien być wykonany pod względem merytorycznym, formalnym i językowym ze starannością oraz zgodnie z wytycznymi wydawcy."

Krótko mówiąc, nie zaczynaj budowy domu od strychu. Wydanie książki to rzecz, której dostępują nieliczni, na to dla Ciebie jest za wcześnie, nie ze względu na wiek, ale ze względu na warsztat literacki. Co zatem robić?

1. Przygotuj jakiś większy kawałek tekstu, np. opowiadanie.
2. KONIECZNIE daj go komuś do sprawdzenia pod względem językowym. Po tekście przeznaczonym do wystawienia na forum publicznym nie ma prawa być widać, że masz dysleksję.
3. Absolutnie nie polegaj na opinii znajomych! Ci zawsze Cię pochwalą, bo głupio im będzie powiedzieć, że im się Twoja twórczość nie podoba. Dlatego najlepsze są oceny anonimowe.
4. Poprawioną wersję zatem zamieść na którymś z licznych portali literackich i poddaj się ocenie internautów, nie obrażając się na krytykę, ale wyciągając konstruktywne wnioski.
5. Poprawność językowa to nie wszystko. Pytanie brzmi, czy potrafisz napisać tekst, który zainteresuje czytelnika. Miałam na maturze 6 z polskiego, i co z tego. Potrafię się zgrabnie wypowiedzieć na zadany temat, własnej wciągającej fabuły niestety (czego bardzo żałuję) nie umiem stworzyć.
6. Jeśli okaże się, że zbierasz pozytywne recenzje, dopiero jest sens ruszać z tekstem dalej - czy to na konkurs literacki, czy do wydawnictw. W każdym przypadku, przy Twoich kłopotach, obowiazuje punkt 2!

[martynka9003]

To miłe, że tak napisałaś. Ciekawe czy tak czujesz...
Martyna

masz większy problem

[moony7]

Najpierw trochę poczytaj, bo masz duże zaległości. Pisanie bez czytania raczej
nie wyjdzie. Kup też sobie słownik ortograficzny, przydaje się młodym pisarzom.

[martynka9003]

jak ja lubie takie rady! TO NIE MOJA WINA!!! a wy wszyscy burzucie moje marznie
!!dzięki!!!!!!!!!

burzumy Twoje marzenia? czyżby?

[moony7]

A co masz do powiedzenia innym? I jak chcesz to powiedzieć, żeby ktokolwiek
chciał Cię doczytać do końca, przebijając się przez polszczyznę, która nadaje
się tylko do wyrzucenia na śmietnik? Trochę skromności i weź się do roboty, a
nie rób innym zarzuty, że burzą Twoje marzenia. Nie od razu Kraków zbudowano.
Może najpierw przeczytaj lektury szkolne?

[dysgrafia]

martynka9003 napisała:

> jak ja lubie takie rady! TO NIE MOJA WINA!!! a wy wszyscy burzucie moje
marznie
> !!dzięki!!!!!!!!!

Nawet jeśli to nie Twoja wina, to na pewno orzeczenie o dysgrafii, dysleksji,
czy dysortografii nie jest po to by jego posiadacz poczuł się zwolniony z
wszelich starań, a przeciwnie ma to byc zachęta do ciężkiej pracy aby
skorygować swoje braki. Bo jest to pewne upośledzenie, nie oszukujmy się. I
mogę Ci to napisać prosto w oczy, bo sama mam dysgrafię, co widać po nicku. Ale
mogę Ci tez napisać, że nie przeszkodziła mi ona w spełnianiu swoich marzeń,
choć być może kosztowała więcej wysiłku, niż kogoś kto urodził się ze
zdolnością do pięknego pisania. Słyszałaś o Demostenesie? Polecam Ci jego
historię. Jąkała a pokonał własne kalectwo i stał się najsłynniejszym mówcą
starożytnej Grecji. Nasze dysfunkcje dają nam siłę by osiągnąc więcej niż ci,
którzy mają wszystko. Popatrz na ludzi na wózkach - jak wielu z nich robi
rzeczy, o których zdrowi mogą tylko pomarzyć.
Więc się nie obrażaj, bo nie ma o co tylko do roboty!
1.Słownik ortograficzny - jak słusznie pisała moony.
2. Czytać, czytać i jeszcze raz czytać
3. Pisać, prosić nawet nauczyciela o dodatkowe zadania domowe i pisać i nie
zrażać się słabymi ocenami.
4. Uczyć się na błędach
A jak pokonasz swoje ograniczenia, to - zahartowana ciężką pracą - możesz
porwać się na coś ambitniejszego. Na przykład wydanie książki. ;)

[tetys]

Wiesz co? Nie działają na mnie wymówki o dysleksji czy dysgrafii. Mam znajomą,
która chociaż ma dysleksję to pisze dyktanda na 6, podstawówkę kończyła ze
średnią 6.0:) A to wszystko dzięki długiej i mozolnej pracy ze słownikiem. Wiec
nie załamuj się, nie mów, że to nie twoja wina, bo TWOJA, usprawiedliwiasz się,
zamiast zacząć pracować nad sobą. Wszystko przed Tobą, powodzenia.

[czarnaba]

Dysleksja dysleksji nierówna, są różne stopnie tych zaburzeń.
Sądząc po wpisach Martyny, nie będzie Jej lekko, ale szczerze życzę Jej
spełnienia marzeń.

[czarnaba]

Piszesz: "Bo jest to pewne upośledzenie, nie oszukujmy się."

A mnie zawsze boli, gdy ktoś bezdusznie w ten sposób określa dysleksję. Wg
Polskiego Towarzystwa Dysleksji prawidłowe określenie tej dysfunkcji jest o
wiele bardziej skomplikowane i brzmi: "są to specyficzne trudności w czytaniu i
pisaniu u dzieci O PRAWIDŁOWYM ROZWOJU UMYSŁOWYM. Spowodowane są zaburzeniami
niektórych funkcji poznawczych, motorycznych i ich integracji, uwarunkowanymi
nieprawidłowym funkcjonowaniem układu nerwowego".

Dla niektórych
słowa: "upośledzenie", "zaburzenie", "dysfunkcja", "nieprawidłowość" brzmią tak
samo. Ale czy to znaczy, że do jednego worka możemy wrzucić daltonizm, anemię,
krótkowzroczność, nadpobudliwość ruchową, dysleksję, depresję, podatność na
alergie itp. zjawiska, że o głupocie już nie wspomnę? Nawet grypę możemy
postrzegać jako wynik pewnej nieprawidłowości organizmu, bo częściej zapadają
na nią ludzie o obniżonej odporności... Wiem. Słowa, słowa, słowa. Użyte bez
przemyślenia, pisane przez ludzi obojętnych – sprawiają ból tym, których
dotyczą. Może nazywanie dysleksji "upośledzeniem" tak razi, bo jednak zjawisko
to odnosi się szczególnie do głowy, a przecież nie jest żadnym upośledzeniem
umysłowym? Zwrot "upośledzenie ruchowe" mniej rani, bo dotyczy ręki lub nogi?
Pisanie dziecku (szukającemu na tym forum wsparcia!), że jest upośledzone, jest
(moim zdaniem) bardzo naganne, tym bardziej, że główną cechą wyróżniającą
młodych ludzi z dysleksją jest ich ogromna wrażliwość, a nawet nadwrażliwość
emocjonalna. W ogromnej większości są to DOBRE, BARDZO WRAŻLIWE, SAMOTNE
dzieciaki. Śmiem twierdzić, że często LEPSZE OD INNYCH, bo od urodzenia
nieśmiałe, pozbawione egoizmu i agresji, cech nierzadkich u przeciętnych
nastolatków. Celowo użyłam tu słowa "przeciętnych", bo DZIECI Z RYZYKIEM
DYSLEKSJI CZĘSTO PRZECIĘTNE NIE SĄ.

Kto nie czytał mojej książki, ten nie wie, że dyslektykiem jest też "Igor",
stąd ta sprawa jest mi tak bliska. Mam nadzieję, że nie złamię zasad tego
forum, jeżeli zacytuję tu ten istotny (dla tej dyskusji!) moment rozmyślań
Igora, po przeczytaniu opinii z poradni psychologiczno-pedagogicznej:

"Muszę przyznać, że mnie i Selmę przeraziły
przymiotniki "obniżone", "zaburzone" i im podobne, których jest sporo w tej
opinii. Ja poczułem się jakiś wybrakowany, jej też zrobiło się nieswojo jako
matce takiego felernego dzieciaka, teraz, kiedy miała to stwierdzone czarno na
białym. Przez pół godziny pocieszaliśmy się wzajemnie, podważając niektóre
wnioski z badań, oboje nie zgadzaliśmy się ze sformułowaniami pani pedagog, że
mam "trudności w interpretacji treści tekstu" czy "ubogie wypowiedzi ustne".
Może podczas jej badania byłem zbyt nieśmiały i przestraszony, a może, jak
twierdziła mama, kobieta miała "gotowca", z którego niezbyt umiejętnie czerpała
przy pisaniu wszystkich opinii? (...) Moim problemem były, i jeszcze często są,
kontakty z rówieśnikami. W szkole na przerwach najczęściej milczę, otwieram
usta przeważnie wtedy, kiedy jestem o coś pytany. Swobodny jestem tylko przy
Tomku, którego znam i lubię. Reszta uczniów szkoły jest bezkształtnym,
nieprzewidywalnym tłumem, którego się boję. Dlatego wolę go unikać. Zauważam
przyjazne gesty innych kolegów z kasy. Cieszą mnie one jak mało co, czasem
zdobywam się nawet na jakiś niewielki, samodzielny krok w ich stronę.
Zgadnijcie, dlaczego lubię Andersena, Picassa, Leonarda da Vinci, Faradaya,
Einsteina, Churchilla, Agatę Christie, Rodina, Edisona, Bella, Disneya, Henry
Forda, Rockefellera i Napoleona Bonaparte? Bo wszyscy oni byli dyslektykami (z
tym Einsteinem to Aleks nieźle trafił!). Wielu z nich miało trudne dzieciństwo,
nic im się nie udawało, uważano ich za idiotów. Churchill w swoich
wspomnieniach napisał, że "czas szkoły to czas ciemności, czarna dziura na
mapie mojej życiowej podróży". Einstein zaczął czytać, mając dziewięć lat.
Jacek Kuroń, też dyslektyk, powiedział kiedyś, że "nigdy nie wróciłby do
szkoły. Prędzej do więzienia, bo tam zdążył się zadomowić, albo do wojska,
którego nienawidził, ale ostatecznie jeszcze by tam poszedł." Kuroń dowiedział
się, że jest dyslektykiem dopiero jako dorosły człowiek. Miał bardzo dużo
nieprzyjemnych doświadczeń w szkole. Zdarzało się, że wypracowania czytał z
czystej kartki, udając, że coś tam napisał. Wszyscy wymienieni tu przeze mnie
mieli trudności z poprawnym pisaniem. Zawsze. Większość z nich nigdy nie
przyswoiła sobie zasad ortografii. Często zastanawiam się, czy jest to naprawdę
takie ważne? W końcu rz i ż, u i ó, h i ch czyta się podobnie, jeśli nie tak
samo.
Ogromną pociechą dla mnie i dla Selmy były słowa pewnego psychologa,
przeczytane na jednym z czatów na temat dysleksji. Powiedział on, że dyslektycy
z powodu swych fragmentarycznych deficytów rozwojowych muszą przy pomocy
mechanizmu kompensacji "nadrabiać" zaburzone funkcje i przez to w zakresie
niektórych funkcji są znacznie sprawniejsi od przeciętnych ludzi. A to już jest
coś!"

Na tym fragmencie (bądź co bądź – optymistycznym!) zakończę ten przydługi
wywód. Przepraszam drogich forumowiczów za jego popełnienie.

[dysgrafia]

czarnaba napisała:

> Piszesz: "Bo jest to pewne upośledzenie, nie oszukujmy się."
>
> A mnie zawsze boli, gdy ktoś bezdusznie w ten sposób określa dysleksję. Wg
> Polskiego Towarzystwa Dysleksji prawidłowe określenie tej dysfunkcji jest o
> wiele bardziej skomplikowane i brzmi: "są to specyficzne trudności w czytaniu
i
>
> pisaniu u dzieci O PRAWIDŁOWYM ROZWOJU UMYSŁOWYM. Spowodowane są zaburzeniami
> niektórych funkcji poznawczych, motorycznych i ich integracji, uwarunkowanymi
> nieprawidłowym funkcjonowaniem układu nerwowego".

Oj Baśka! A jak o niewidomym powiemy "wyzwany optycznie" a o niesłyszącym "
człowiek o zaburzonej percepcji słuchowej uwarunkowanej uszkodzeniem nerwu
słuchowego" dajmy na to, to zaraz będzie widział, czy słyszał?
Upośledzony nie znaczy zaraz "głupi". Upośledzony nie znaczy "opóźniony w
rozwoju". Nieprawidłowe funkcjonowanie układu nerwoego to _nieprawidłowe_
funkcjonowanie i już. Po co nazywac to inaczej?
A że powoduje utrudnienia... moze powinnam była napisać "dysfunkcja" ale to
słowo mi niewiele mówi. Uposledzenie jest u mnie tożsame ze słowem "brak"
dysgrafowi czegoś brak i ten brak powoduje takie czy inne skutki. I nie da sie
tego przeskoczyć, ale można to albo obejść albo wyćwiczyć. Zalezy jaki to brak.
Uwierz mi, mam prawo tak pisać, bo sama mam dysgrafię. Wprawdzie nie ciężką,
ale kto wie czy nie dzięki temu, że w każde wakacje babcia (była nauczycielka)
kazała mi siadać i pisać w zeszycie w trzy linie. Wiec pisałam. Charakter pisma
mi się nie poprawił, ale przynajmniej jest czytelny. Poza tym nauczyłam się
pisać szybko. A Martynka pisze "głupie ćwiczenia, bleeee" pół biedy jeśli tylko
tak pisze, ale ćwiczenia sumiennie wykonuje. Wkurza mnie natomiast ta cała
banda dys... która palcem nie kiwnie by swoje dys... pokonać tylko wszystkim
macha papierkiem, tłumaczac "to nie moja wina", a jak ktoś osmieli sie zwrocic
uwage, to ma pretensje, że "burzu jego marznia". I nie chodzi mi w tej chwili o
Martynkę, bo jej nie znam, tylko o postawę. Owo "dys..." na orzeczeniu nie może
posiadacza tego "dys..." zwalniać. Ma go mobilizować.
>
> Dla niektórych
> słowa: "upośledzenie", "zaburzenie", "dysfunkcja", "nieprawidłowość" brzmią
tak
>
> samo. Ale czy to znaczy, że do jednego worka możemy wrzucić daltonizm,
anemię,
> krótkowzroczność, nadpobudliwość ruchową, dysleksję, depresję, podatność na
> alergie itp. zjawiska, że o głupocie już nie wspomnę? Nawet grypę możemy
> postrzegać jako wynik pewnej nieprawidłowości organizmu, bo częściej zapadają
> na nią ludzie o obniżonej odporności...

To zależy co rozumiesz przez "worek" Ja bym wszystkie wymienione przez Ciebie
choroby (z wyjątkiem głupoty) wrzuciła do worka z napisem "choroby" a dopiero w
obrębie togoż worka posegregowałabym na odpowiednie grupy.
Ale nie bardzo rozumiem o co Ci chodzi.
Niezależnie od tego czy ktoś ma chorą wątrobę na skutek wady genetycznej czy na
skutek własnej lub cudzej lekkomyślności to jednak ma chorą wątrobę i w związku
z tym ponosi takei same tego skutki i ma te same ograniczenia dietetyczne czy
zdrowotne. A nazywanie pierwszych posiadaczami genetycznie zmodyfikowanej
wątroby a drugich durnymi pijakami jeszcze innych ofiarami służby zdrowia
używajacej niesterylnych strzykawek, lub lekkomyślnymi żarłokami nie ma wpływu
na fakt, że wszyscy oni muszą się leczyć i przestrzegać diety. Oczywiscie nie
jest ładnie nazywać kogoś pijakiem czy żarłokiem, natomiast upośledzenie jest
IMHO terminem neutralnym i nie należy go utożsamiać z głupotą albo li i jedynie
z niedorozwojem umysłowym.
Głupota to zresztą w ogóle inna para kaloszy.

Nie wiem jak to się ma do tematu. Moze cos zle zrozumiałam z Twojego listu.
-

[czarnaba]

W tym rzecz, że "głupie ćwiczenia, bleeee" są naprawdę bleeee i niewiele dają.
Tak naprawdę dziecko może liczyć tylko na siebie i na rodziców. Ale Ty możesz
wierzyć w nasz system edukacyjny, czemu nie?

No i powielasz stereotyp, którego nie trawię, pisząc o "bandzie dys... która
palcem nie kiwnie by swoje dys... pokonać tylko wszystkim macha papierkiem,
tłumaczac "to nie moja wina"..." Rzecz w tym, że dysleksję nie zawsze daje się
pokonać, więc ta "banda dys..." MUSI machać tymi pakierkami w samoobronie, żeby
ich nie gnębiono za to, czemu nie są winni.
Piszesz: "Owo "dys..." na orzeczeniu nie może posiadacza tego "dys..."
zwalniać. Ma go mobilizować.". Otóż MUSI go też zwalniać! MUSI! Dziecko nie ma
wytrzymałości silnego konia w kieracie! A szkoła często przypomina prawdziwy
kierat!

albo zostań piosenkarką ;)

[moony7]

[autumna]

> jak ja lubie takie rady! TO NIE MOJA WINA!!!

No daruj, ale jeśli nie ma się do czegoś predyspozycji, to się tego nie robi. Chciałabyś podróżować autobusem prowadzonym przez niewidomego kierowcę (marzył o tym zawodzie, więc go przyjęli...)?

A z porad praktycznych: szkoda Twojego czasu na wysyłanie tekstu do wydawnictw, bo po prostu po przeczytaniu kilku pierwszych zdań powędruje on do kosza. Nie dlatego, że jesteś nastolatką i nikt nie chce Cię traktować poważnie. Redaktor nie ocenia osoby. Ocenia tekst i stwierdza, czy jak go wyda, to ludzie go kupią.
Ale masz ogromną przewagę nad wspomnianym kierowca autobusu: o ile ślepota zwykle jest nieuleczalna, dysleksja bywa do zwalczenia. Skorzystaj z tej możliwości i się nie poddawaj!

Lecz co zrobic z grafomanami?

[artur666]

Z tego, co tu widze, to "mlodzi pisarze" powinni sie wpierw zabrac za poprawna
pisownie.
Chanba! aby ktos, ktos chce sobie brac prawo do "zonglowania" jezykiem polskim,
nie potrafil sklecic kilku slow bez bledu! :(

[tetys]

Może się czepiam Artur, ale jak już krytykujesz to chociaż pisz poprawnie!
Hańba! Hańba! Hańba!

:))))))))))

[artur666]

Jak tu sie wreszcie nie czepiac?
Kilkakrotnie juz tu czytalem wypisy jakis wschodzacych autorow.
Wielokrotnie w tym co napisali bylo tyle baboli (gramatycznych), ze strach
bierze. W sumie czytalem i siedzialem cicho kiwajac tylko glowa. Az wreszcie i
aniol stracil cierpliwosc...

Arturman, jak się mają Twoje "kąpleksy"?

[fan.club1]

[artur666]

Chyba lepiej od twoich.

[troppo_bella]

Uooo rany, zjeżyłam się już czytając sam tytuł tego wątku. Nie można poprawić
chociaż tam? Bo brzuch boli

[ajtra]

Mam syna dyslektyka, dysgrafa i dysortografa. Maturę z polskiego pisał na
komputerze, ale i tak zrobił błędy, bo komputer nie odróżnia "rz" od "ż" itp.
Nie wiem w jakim wieku była Martynka, gdy wykryto u niej dysortografię, ale
tylko bardzo wcześnie postawiona diagnoza rokuje w miarę poprawne pisanie.
Niestety, nasi nauczyciele bardzo często lekceważą problemy uczniów związane z
czytaniem i pisaniem czy pismem. Mój syn nigdy nie będzie poprawnie pisał,i
winię za to nauczycielkę od języka polskiego. Jedynym usprawiedliwieniem jakie
znalazła było obarczenie winą programu jej studiów: "Bo na temat dysgrafii,
dysortografii, i dysleksji, mieliśmy tylko jedną godzinę."
Na pocieszenie Martynko powinnaś wiedzieć, że problemy z pisaniem mieli
również, między innymi, bajkopisarz H.Ch.Andersen, naukowiec Albert Einstein,
sławny polityk W. Churchill.
Nie załamuj się Martynko, pewnego dnia i Ty wydasz swoją książkę.
Napiszesz ją na komputerze, a "błędy komputerowe" poprawi Ci zaprzyjaźniona
osoba.
Pozdrawiam :)
PS Myślę, że ten link przyda się nie tylko Martynce.
eduseek.interklasa.pl/artykuly/artykul/ida/2093/idc/1/ilk/8/idk/18276#komentarze

do ajtra

[martynka9003]

W podstawówce sprawo olano, dopiero w pierszej gim. Ale to nic nie daja głipie
ćw, blee

[ajtra]

Martynko, jeśli znajdziesz czas, napisz do mnie na adres prywatny
[e-mail]

POMOC MŁODYM PISARZOM

[moony7]

Są pewne marzenia, które można skonsumować szybko i bez stresu, są takie,
których nigdy nie uda się zrealizować. Pomyśl, Martynko, czy nie warto by
najpierw skończyć gimnazjum, trochę rozejrzeć się w świecie i czegoś o nim
dowiedzieć. Nikt przecież nie broni Ci cały czas pisać. Sukces pisarza rzadko
jednak jest sukcesem na miarę Joanne Rowling. To częściej ciągła samotność
przed komputerem, użeranie się z wydawcami i ból, że książki, jeśli już wydane,
nie sprzedają się tak dobrze, jak Harry Potter. Marne pieniądze za duże
poświęcenie. Taka jest codzienność większości z nas.
Jeśli chcesz uchodzić za osobę poważną i jako taka pragniesz być traktowana, to
musisz poprawnie pisać WSZYSTKIE swoje publiczne komunikaty. Dysleksja Cię nie
usprawiedliwia, a już tym bardziej złamana noga. To się nazywa szantaż
emocjonalny i nie stosuj tego chwytu by wytłumaczyć swoje lenistwo. I
wreszcie: marzenia się nie osiąga, tylko ewentualnie spełnia. Osiąga się
sukces. Powodzenia.

Do moony7

[martynka9003]

Są pewne marzenia, które można skonsumować szybko i bez stresu, są takie,
> których nigdy nie uda się zrealizować. Pomyśl, Martynko, czy nie warto by
> najpierw skończyć gimnazjum, trochę rozejrzeć się w świecie i czegoś o nim
> dowiedzieć. Nikt przecież nie broni Ci cały czas pisać. Sukces pisarza rzadko
> jednak jest sukcesem na miarę Joanne Rowling. To częściej ciągła samotność
> przed komputerem, użeranie się z wydawcami i ból, że książki, jeśli już wydane,
>
> nie sprzedają się tak dobrze, jak Harry Potter. Marne pieniądze za duże
> poświęcenie. Taka jest codzienność większości z nas.
> Jeśli chcesz uchodzić za osobę poważną i jako taka pragniesz być traktowana, to
>
> musisz poprawnie pisać WSZYSTKIE swoje publiczne komunikaty. Dysleksja Cię nie
> usprawiedliwia, a już tym bardziej złamana noga. To się nazywa szantaż
> emocjonalny i nie stosuj tego chwytu by wytłumaczyć swoje lenistwo. I
> wreszcie: marzenia się nie osiąga, tylko ewentualnie spełnia. Osiąga się
> sukces. Powodzenia.


Masz racje to ciężka i żmudna praca, ale warto, jeśli patrzmy się na innych
sukcesy np. Joanne Rowling, którą wymieniłeś to warto nad sobą pracować i
osiągać sukcesy. Bo kiedyś można je osiągnąć: zburzymy wszystkie mury ( bariery)
i pokonamy szarość dnia, bo wystarczy chcieć, bo to już półkowa sukcesu. Polacy
zresztą zawsze mają pod górkę we wszystkich dziedzinach, prawie zawsze wygrywają
amerykanie. A jeśli cię to interesuje to nawet Joanne Rowling chodziła po
wydawcach, bo nie od razu jej książkę chciano.
Martyna

>

[donetta]

Świetny przykład z tą Rowling.Chodziła od wydawcy do wydawcy i wreszcie jej się
udało.Po prostu była wytrwała i przekonana co do tego,że jej książka warta jest
wydania.Poruszyłaś też bardzo ważną kwestię , Polskę dzieli od Ameryki wiele i
u nas o wiele trudniej jest osiągnąć sukces,chociażby wydawniczy.Ale marzenia
po to są aby po nie sięgać.Martyna,jeśli pisanie to twoja pasja nie rezynuj z
tego.

[ajtra]

JK Rowling nie jest Amerykanką, jest Angielką. I to w Anglii miała problemy z
wydaniem książki.
A dzisiaj te wydawnictwa, które odrzuciły jej książkę, na pewno plują sobie w
brodę ;)

patrzeć pozytywnie!!! I WIERZYĆ W SIEBIE!

[martynka9003]

No fakt mała pomyła, ale sen sensem jest zachowany, a to się liczy. Zresztą, kto
nam powiedział, ze z nami tak nie będzie, trzeba końcu patrzeć pozytywnie Ja
tam wierze i chce, a to połowa sukcesu.
Martyna

[martynka9003]

I nagle skończyły się krytyki....to miłe:)

[koszulka.ona]

liczy się to, że chcesz i potrafisz... fajne fragmety mi wysłałaś ;)

[ben-oni]

Nie napiszę nic o ortografii, bo przyjmuję na wiarę tę dysleksję.
Musisz jednakże wiedzieć, że chocbyś napisała drugą "Czarodziejską górę" to i
tak każde wydawnictwo odrzuci Twój tekst ze względu na błędy, bo nikomu nie
będzie się chciało przedzierać przez Twoje "nowinki" ortograficzne.

Co do Twojego młodego wieku... Proza wymaga doświadczenia i piasarze są raczej
starsi od Ciebie. T.Mann osiągnął sukces w wieku 24 lat i stanowi tu wyjątek i
przykład bardzo młodego.
Rowling też nie jest dzieckiem, pomijając fakt, że jest raczej przeciętną
pisarką.
Zacznij od opowiadań. To forma fabularnie prostsza (technicznie trudna).
Daj do oceny forumowiczom, bo oni Cię nie znając będą obiektywni. Ale tekst
musi być bezbłędny, bo inaczej krytyka skupi się na ortografii. Dysleksja to
tylko Twój problem. Nie wymagaj od nikogo by czytał coś czego czytać się nie da.
Pisanie to ciężka (bardzo ciężka) praca. ----> "Alchemia słowa" Parandowskiego
opisuje jak pracowali Flaubert, Balzak, Maupassant. Poczytaj sobie na co sie
decydujesz!
Szukaj konkursów literackich (Domy Kultury, Czasopisma, Szkoła - zapytaj
nauczycielki od polskiego). Powodzenia!

[czarnaba]

No, proszę! I to TY piszesz, Benie? Po tej "wojnie" o przecinki?
:))

[ben-oni]

Tak, właśnie ja.
Błędy ortograficzne i gramatyczne powinny być karane obcinaniem rąk jeśli
wynikają z głupoty piszącego, lenistwa umysłowego lub beztroski i lekceważącego
stosunku do języka.
Od kary wybawiają:
zwykłe przeoczenia (omyłki będące towarzyszami każdej ludzkiej działalnosci)
choroby, które tłumaczą, ale nie usprawiedliwiają
nieznajomość języka będąca wynikiem b. młodego wieku (4-10 lat) lub obcej
narodowości

Przyjąłem "na wiarę", że młoda osóbka ma problemy natury, powiedzmy, medycznej
a pisać przecież musi, bo Ją świeżbi.

[czarnaba]

Bez złośliwości, Benie, do której z wymienionych przez Ciebie kategorii
zaliczysz to "świeżbi"?
:))

[ben-oni]

Do omyłki z lekkim lenistwem umysłowym, bo miałem podświadome wątpliwosci i nie
sięgnąłem do słownika. Nigdy nie miałem świerzbu, więc powiedzmy straciłem dwa
palce.

[czarnaba]

Pół. No, góra - jeden!
:))

[martynka9003]

Wy tu gadu gadu, a ja już nic nie wiem. Na nic nie jestem chora, a pisać lubie i
chce. Po zatym dziwie się, że sama sobie, że się już pogubiłam:( a było tak
pięknie:(
Martyna

[listyznod]

Pięknie to jest w dalszym ciągu. :))))))

A jeśli chodzi o tę chorobę...? To oni podejrzewają Cię o ciężki przypadek
wszystkich dys- na raz! I nazywają to chorobą - dla ułatwienia sobie
komunikacji.
Bo piszesz tak koszmarnie, że aż pięknie (uroczo - ale "nie dla ludzi").

[martynka9003]

eee tam szkoda słów:( ;/
Martyna