Stefan Żeromski

[Gość: Syrioosh]

Co sadzicie o tworczosci Stefana Żeromskiego? Ktore z jego ksiazek warto
przeczytac i dlaczego? Ja do tej pory przeczytalem "Syzyfowe prace" niestety
nie bardzo pamietam tresc czytalem dosyc dawno bo w podstawowce:). "Ludzie
bezdomni" uwazam, ze to bardzo dobra ksiazka chyba nawet jedna z lepszych,
ktore przeczytalem. "Przedwiosnie" ta ksiazke przeczytalem dopiero niedawno
dosc dlugo sie jej opieralem. Ksiazka bardzo ciekawa chociaz ostatnia
czesc "Wiatr od wschodu" jest troche nudna za duzo jest w niej polityki.
Co jeszcze warto przeczytac tego autora?

Pozdrawiam - Syrioosh

[Gość: Syrena]

Ja bym Ci polecała "Popioły", ale co kto lubi.
Pozdrawiam
Syrena

[karmilla]

ja to bym w ogóle odradzała Żeromskiego. ileś tego przeczytałam w szkole z
musu, bo polonistki miałam wymagające, i poweidziałam nigdy więcej

[Gość: staruch]

No, "Wierna rzeka" na przyklad. Niech za recenzje wystarczy fakt, ze NAWET w
szkole mi sie podobala. "Przedwiosnie tez przeczytalem grubo po dwudziestce i
podobalo mi sie niezwykle. "Ludzie bezdomni" raczej meczacy, ale zakamuflowany
Abramowski mnie zaciekawil. Poza tym Judym to socjalista, co nie kazdy zauwaza
[mnie musiano powiedziec :)].

[hania_76]

Polecam "Wierną rzekę" - moim zdaniem to najlepsza książka Żeromskiego.
Wielokrotnie do niej wracałam.

[ada08]

Gość portalu: Syrioosh napisał(a):

>
> Co jeszcze warto przeczytac tego autora?
>

'Dzienniki', ale chyba trudne do osiągniecia.
I trudne w czytaniu, trzeba opuszczać całe strony :-)
Ale warto.
a.

[Gość: d0minika]

Żeromski - to nie jest to co tygrysy lubią najbardziej. Po
przeczytaniu "Syzyfowych prac" doszłam do wniosku, że największą tragedią
polskiej literatury byłoby skrzyżowanie Konopnickiej z Żeromskim. Wiecie co ich
potomek mógłby nawyczyniać??? Na szczęście opaczność czuwała...

[Gość: d0minika]

opatrzność oczywiście.....

[Gość: wojtek]

Moja zona jest wielka wiebicielkaZeromskiego ma w swojej biblotece wszytkie
jego ksiazki i wszygtkie przeczytala

[s.dedalus]

Żeromski był chyba ostatnim polskim pisarzem ( obok Reymonta) o wielkim
epickim talencie...Może tylko zbyt gorliwie i namiętnie spłacał trybut wymogom
młodopolskiej stylityki i nieprzejrzysty, manieryczny język niektórych jego
powieści stanowi dzisiaj faktycznie przeszkodę w ich swobodnej lekturze. Ale po
uodpornieniu się na ów stylistyczny idiom obowiązujący w polszczyźnie tego
okresu, niewątpliwie warto sięgać do jego utworów, bo wszystkie elementy
warsztatu powieściopisarza ich autor opanował naprawdę mistrzowsko. Rozmaite
konwencje narracyjne, precyzja w budowaniu fabuły, niezależna od mankamentów
stylistycznych prozatorskiego opisu intuicja językowa w charakterystyce
postaci, liczne doskonałe stylizacje ich mowy składają się na wielką
literaturę, o której dzisiaj trudno nawet marzyć. Do tego dochodzi
intelektualna głębia podejmownajej problematyki i rzetelność w jej ujęciu...I
może jeszcze jeden fakt,z którego niewiele osób zdaje sobie sprawę-rozliczne
powinowactwa pisarstwa Żeromskiego z twórczością Dostojewskiego, którego polski
pisarz był uważnym czytelnikiem:-).Sentymentalizm,tragizm, wyrazistość i
kontrastowaść konfliktów wewnetrznych, jakim podlegają bohaterowie, wreszcie
ironia i w końcu polifoniczność, tak wyrazista chocby w "Przedwiośniu"- to
wszystko niewątpiwie uprawnia i uzasadnia takie porównanie.

[Gość: martka]

s.dedalus napisał:

> Żeromski był chyba ostatnim polskim pisarzem ( obok Reymonta) o wielkim
> epickim talencie...Może tylko zbyt gorliwie i namiętnie spłacał trybut
wymogom
> młodopolskiej stylityki i nieprzejrzysty, manieryczny język niektórych jego
> powieści stanowi dzisiaj faktycznie przeszkodę w ich swobodnej lekturze.

Hmm... chyba niejedyną zresztą. Zauważyłam, że dla wielu młodych ludzi
motywacje bohaterów Żeromskiego sa po prostu niezrozumiałe i hermetyczne. Na
nic tu się zda tłumaczenie realiami epoki, bo tragiczny wybór doktora Judyma
kwitowowany jest gromkim śmiechem. Zresztą ja to rozumiem i myślę sobie, że
największym problemem we współczesnej percepcji Żeromskiego jest właśnie ta
jego nieaktualność. Zauważ, że nie powstają praktycznie nowe rozprawy na temat
tego autora, bo widocznie młodym naukowcom wydaje się współcześnie
nieinteresuący. >
wszystkie elementy
> warsztatu powieściopisarza ich autor opanował naprawdę mistrzowsko. Rozmaite
> konwencje narracyjne, precyzja w budowaniu fabuły, niezależna od mankamentów
> stylistycznych prozatorskiego opisu intuicja językowa w charakterystyce
> postaci, liczne doskonałe stylizacje ich mowy składają się na wielką
> literaturę, o której dzisiaj trudno nawet marzyć.

Chyba nie bez znaczenia są tu polityczne walory jego powieści. Dziś, kiedy
prozaicy zamknęli się w swoich egotycznych mitografizmach, trudno wyobrazić
sobie powstanie dobrej i porywającej tłumy powieści politycznej, a takąż
książką było choćby "Przedwiośnie". Żeromski był ulubieńcem tłumu, który
przyznawał mu palmę pierwszeństwa przed nagrodzonym Noblem Reymontem. Moim
zdaniem czas pokazał, że Szwedzka Akademia się nie pomyliła...

rozliczne
> powinowactwa pisarstwa Żeromskiego z twórczością Dostojewskiego, którego
polski pisarz był uważnym czytelnikiem:-).Sentymentalizm,tragizm, wyrazistość i
> kontrastowaść konfliktów wewnetrznych, jakim podlegają bohaterowie, wreszcie
> ironia i w końcu polifoniczność, tak wyrazista chocby w "Przedwiośniu"- to
> wszystko niewątpiwie uprawnia i uzasadnia takie porównanie.

Możliwe, ale Żeromski mocno osadzając swoich bohaterów w ówczesnych realiach po
części chyba wyrządził im krzywdę - kiedy się spojrzy na to z współczesnej
perspektywy. Świat Dostojewskiego jest bardziej światem wewnętrznym, świat
Żeromskiego stara się być jednocześnie wewnętrzny i zewnętrzny. Ze szkodą dla
głębi bohaterów na kilmetr pachnących żeromszczzną.

Suma sumarum: nie mogę się oprzeć wrażeniu, że przyznawanie dzisiaj wielkości
Żeromskiemu pachnie trochę lekcją polskiego z "Ferdydurke". Żeromski wielkim
pisarzem był? I basta? Pewnie i był... tylko strasznie szybko się
zdeaktualizował.

Pozdrawiam:)

Nie lubię tego faceta

[Gość: EWOK]

Młodopolski bełkot. Potworna nuda. Hipokryzja. Jasne jest dla mnie, że Zeromski
nie cierpiał swoich bohaterów. Czynił ich pięknymi idiotami, nie potrafiącymi
się określić w zakresie podstawowych pytań "kim jestem", "czego pragnę", przy
okazji krzywdzących swoją inercją i głupotą mnóstwo ludzi dookoła.
Socjalistyczne ciągoty Ż kazały mu kreślić środowiska biedoty, wśród których
poruszał z wdziękiem arystokraty przytykającego do nosa koronkową perfumowaną
chusteczkę. Z każdej strony opisu slumsów sam autor zdaje się krzyczeć z
obrzydzeniem " ależ ci ludzie są brudni! A fe! To okropne!". Nie dośc, że
brudni, to jeszcze głupi, zabobonni nie potrafiący nic zrobić ze swoim życiem
ale chętnie podążający za kimś, kto zechce zdecydować za nich. Ot, takie
zajączki z reklamy Duracell, tyle że brzydkie i zawszone. A do tego tani
sentymentalizm, jak u Mniszkówny. Fuj.

[Gość: staruch]

Przeczytaj Zolę, to dopiero zobaczysz brudne i zawszone otoczenie. A co, swiat jest inny?

[Gość: EWOK]

Gość portalu: staruch napisał(a):

> Przeczytaj Zolę, to dopiero zobaczysz brudne i zawszone otoczenie. A co,
swiat
> jest inny?

Nie jest inny, ale od samozwańczego orendownika upośledzonych społecznie mas
oczekiwałabym czegoś innego niż obrzydzenia słabo skrywanego pod warstwą
pseudowspółczucia. Przypomina mi Marię Antoninę - nie mają chleba? To
dlaczego nie jedzą bułek?

[Gość: staruch]

E, jaki tam z niego pozytywista nawiedzony? To krytyk pozytywizmu.

[Gość: EWOK]

Gość portalu: staruch napisał(a):

>
> E, jaki tam z niego pozytywista nawiedzony? To krytyk pozytywizmu.

A gdzie ja napisałam, że pozytywista? Napisałam, zdaje się, młodopolski
bełkot. I podtrzymuję - uczucia jak z "Trędowatej", społecznikostwo chaotyczne
i rozwichrzone z dużą dozą histerii. Grafoman i tyle.

[Gość: staruch]

Gość portalu: EWOK napisał(a):

> A gdzie ja napisałam, że pozytywista? Napisałam, zdaje się, młodopolski
> bełkot. I podtrzymuję - uczucia jak z "Trędowatej", społecznikostwo chaotyczne
> i rozwichrzone z dużą dozą histerii. Grafoman i tyle.

Tak zrozunialem Twoje okreslenie go jako "oredownika skrzywdzonych mas spolecznych". Spolecznikostwo w "Przedwiosniu" nie jest chaotyczne. Stawia sie tam pytania typu: jak kochac ojczyzne, ktora potrafi byc okrutna, koltunska i niesprawiedliwa. Aktualne.

[Gość: EWOK]

Gość portalu: staruch napisał(a):

Spolecznikostwo w "Przedwiosniu" nie jest chaotyczne. Stawia sie tam pyta
> nia typu: jak kochac ojczyzne, ktora potrafi byc okrutna, koltunska i
niesprawi
> edliwa.

I mamy od razu odpowiedź - rozwalić ją od środka sprawiając, że stanie się
zupełnie inna. To tak jakby twierdzić, że się kocha kobietę, jednocześnie
zmuszając ją, żeby sobie powiększyła biust, zrobiła z ust hot doga,
przefarbowała się na blond, wycięła żebra, wyrwała siekacze, podciągnęła
powieki, odessała tłuszcz itd.

[hania_76]

Gość portalu: EWOK napisał(a):

> Gość portalu: staruch napisał(a):
>
> Spolecznikostwo w "Przedwiosniu" nie jest chaotyczne. Stawia sie tam pyta
> > nia typu: jak kochac ojczyzne, ktora potrafi byc okrutna, koltunska i
> niesprawi
> > edliwa.
>
> I mamy od razu odpowiedź - rozwalić ją od środka sprawiając, że stanie się
> zupełnie inna. To tak jakby twierdzić, że się kocha kobietę, jednocześnie
> zmuszając ją, żeby sobie powiększyła biust, zrobiła z ust hot doga,
> przefarbowała się na blond, wycięła żebra, wyrwała siekacze, podciągnęła
> powieki, odessała tłuszcz itd.

Myślę, EWOK, że to jednak naciągane porównanie.

Podzielam zdanie starucha, że główny temat Przedwiośnia - miłość do ojczyzny,
która na każdym kroku sprawia zawód i nijak się ma do tej wyśnionej i
wymarzonej w czasach zaborów, powraca w dzisiejszych czasach i nie traci na
aktualności.

[Gość: EWOK]

Myślę, że wobec tego należałoby wyjśc od definicji miłości. Czy
stwierdzenie "kocham, chociaż tak naprawdę nie lubię, bo większośc cech mojego
obiektu uczuć jest dla mnie nieakceptowalna" można nazwać miłoscią? Dla
mnie "Przedwiośnie" nie jest opowieścią o miłości tylko o rozczarowaniu.
Miłości to ja tam nie dostrzegam. Miłośc wiąże się z ostatecznym
zaakceptowaniem obiektu uczuć takim, jaki on jest, z wszelkimi wadami i
zaletami. Baryka nie akceptuje. Najpierw marzy, potem bezwolnie poddaje się
wydarzeniom, potem ma pretensje, że wyidealizowany obraz nie pokrywa się z
rzeczywistym, potem kontestuje, a w końcu czynnie występuje przeciw. Nie
dostrzegam w tym miłości.

[Gość: staruch]

Twojas definicja milosci nie pasuje do "Przedwiosnia", gdyz czym innym jest milosc do osoby, a czym innym do ojczyzny, ktorej sobie NIE WYBIERAMY.

[hania_76]

Gość portalu: staruch napisał(a):

> Twojas definicja milosci nie pasuje do "Przedwiosnia", gdyz czym innym jest
mil
> osc do osoby, a czym innym do ojczyzny, ktorej sobie NIE WYBIERAMY.

Nie pozostaje mi nic innego jak znów pokiwać głową. Można być zagorzałym
patriotą, kochać swoją ojczyznę, a jednocześnie nie móc znieść tego, że jest
jak sukno, z którego każdy wyskubuje niteczkę i każdy ciągnie w swoją stronę
(tak przy okazji, kto jest autorem tego, może niezbyt dokładnie powtórzonego
przeze mnie, cytatu?). I o tym chyba właśnie jest "Przedwiośnie". Miały być
szklane domy, piękni i uczciwi Polacy. Są tylko grupy interesów - każda z nich
ma na względzie tylko czubek własnego nosa a nie dobro ojczyzny jako całości.
Może jednak się mylę i niezbyt trafnie zinterpretowałam tematykę tej książki?

[Gość: staruch]

Nie doszukalem sie tam takiej odpowiedzi, z calym szacunkiem.

[Gość: m]

Gość portalu: Syrioosh napisał(a):

>
. Ksiazka bardzo ciekawa chociaz ostatnia
> czesc "Wiatr od wschodu" jest troche nudna za duzo jest w niej polityki.
> Co jeszcze warto przeczytac tego autora?
>
> Pozdrawiam - Syrioosh

Piszesz, ze za duzo tam polityki, ale "Przedwiosnie" to wlasnie jest powiesc
polityczna! Ja uwazam, ze za malo tejze polityki bylo w filmie: ot, romans 18-
latka ze starsza pania...