Przemijamy i Powstajemy!

[Gość: Tadeusz Sobusiak]

Jeśli chcesz, opowiem o wszystkim.
O początku i końcu. Jasności i mroku.
O rozdarciu tysięcy głodujących ludzi.
Bólu, umieraniu.
O rozedrganych przerażaniem duszach.
Albo o nieogarniętej chwili szczęścia.
Ale wolę opowiedzieć, co czuję.

Urodziłem się ze słońcem w sobie.
Jego blask przysłania normalne życie.
Jego blask otwiera zakazane wejścia.
Podróżującemu w przestrzeni cudowi stworzenia.

Teraz stoję na krawędzi zapadającego się świata.
Wraz z nimi moja dusza się zapada.
Wraz z zapadaniem dusza krzyczy:
Kocham wszystkie umierające poranki świata!

Przemijamy! Mocniej, głębiej, więcej.
W godzinę, minutę, w sekundę.
Powstajemy! W szale, chaosie, zgiełku.
W rok, dekadę, w wiek.

Albo wywrzeszczę na cały wszechświat.
Że cudem jesteś Ty!
W całym pustkowiu jesteśmy tylko My.
Ciepło, które ofiarowujesz innym poprzez mór.
Jak energia życia dociera do huraganowych serc.

Mój głos biegnie jak rwąca lawina głazów.
Dotrze do otwartych oczu i uderzy w nie.
Tworząc wraz z milionem łez ogromny żywioł.
Miliardowy ton złączy się wysoko ponad głowami.
Tam ukaże świadectwo wielkości naszego istnienia.

TJS 2006