Jak Wy to robicie?

[Gość: rosomak]

Po kilku latach harcowania, od A-ndricia do Z-oli, jakieś 10 lat temu wlazłem
w ubłoconych walonkach w literaturę rosyjską/radziecką/rosyjskojęzyczną i
ugrzązłem. Licznik bije średnio 100 tytułów rocznie, więcej nie wyrabiam.
Mówię tytułów, nie książek bo o ile "Na dnie" Gorkiego można trzasnąć w jeden
wieczór to "Cichy Don", "Wojna i pokój" czy "Cuszima" wymaga trochę więcej.
Razem daje to około 1000 pozycji a i tak mam zaległości, Radiszczew nie
ruszony, Sałtykow-Szczedrin ledwo napoczęty, Leskow i Kuprin w połowie, nawet
z Turgieniewa coś jeszcze czeka, a co tu mówić o XX wieku, prosto dziury jak
w starym kaftanie. A jak wy to robicie, że macie czas na nowości, do tego
polskie! Ja też tak chcę. Rady typu: "zarzuć jakiegoś hita, odpuść pruchno"
na mnie nie zadziała, boję się miny "bestsellera" ostatnich notowań. Poza tym
mam mieszane uczucia sięgając po jakiegoś głośnego Paćkiewicza czy Mosińską
(a czasami rączka sięga popychana zachwytami pryszczatej bibliotekarki w
okularkach i oczka potem wyczytują notkę pochwalną i recenzje z gazet itp.)
gdy z półki w bibliotece spogląda na mnie nieprzeczytany Eurypides, Rabelais
czy Hugo. Więc zdradźcie mi jak wam udało się przeczołgać po lekturach
obowiązkowych, bo ja nawet rosyjskiej końca nie widzę. A inne? Jak!

[Gość: quentin]

Po prostu robię co jakiś czas przerwy w czytaniu tego co lubię i wypełniam je
hitami.

[Gość: włóczęgawsmokingu]

Doskonały temat.
Wygląda na to, że niektórzy coś tam sobie od czasu do czasu przeczytają i to im
w zupełności wystarcza.
Ja zaś nigdy nie mam dość i tu pojawia się problem.
Widzę to tak: IM WIĘCEJ CZYTAM ... TYM WIĘKSZE MAM ZALEGŁOŚCI.
I nawet stosując radykalne kryteria wyboru - czyli zaczynając od tego, czego
nie będę czytać - nie idzie w żaden sposób wyrobić.
Im jestem starszy, tym książek do przeczytania ciągle przybywa. Niemożliwe? A
jednak tak właśnie jest.
Kilka z brzegu przykładów. Greków i Rzymian bierzesz do ręki i jesteś (na
amen?) załatwiony. Wielkie powieści z samego 19 wieku wystarczą i już na długie
lata po tobie. Tomy, a właściwie tony świetnej poezji i tak jak poprzednio.
Jak to u wszystko u licha ogarnąć, pogodzić, przyswoić, gdy jest tego tak
wiele, a więcej już odpuścić sobie nie można?
A jeszcze dochodzi to, a jeszcze tamto, a coś nowszego też trzeba przeczytać.
Czytać zbyt długo też się nie da, bo trzeba wiedzieć co się czyta, a nie mielić
pół doby dla zasady, a bez sensu.
Sporządziłem swego czasu listę czytelniczych priorytetów (tak z grubsza rzecz
jasna) i zaraz czarna rozpacz mnie ogarnęła z powodu jej długości, ilości
autorów i znajdujących się na niej książek koniecznie do przeczytania. A na
dodatek ciągle coś tam dochodzi.
A czy może być inaczej, jeśli jest się maniakiem?
A przecież muzyki - i tej "poważnej" i starego dobrego rocka i jeszcze paru
innych wynalazków - też muszę posłuchać, no nie?
A tu jest co najmniej tak samo jak z książkami.
Nie poddaję się jednak i nie rezygnuję, choć ciężkim pesymistą jestem co do
możliwości nadrobienia zaległości. Czytam więc dalej.

[Gość: Myszor]

zgadzam sie całkowicie z włóczęgą... Im więcej czytam, tym bardziej przeraża
mnie perspektywa ilości książek, których nigdy nawet do ręki wezmę.
Może to skrajna głupota, ale... tylko nei wybuchajcie a głosnym smiechem.
wiecie, czego boję się w śmierci? Paranoja? Tak, właśnie tak. Tego, że
umierając będę miała wielką listę nieprzeczytanych książek. Książek, których
nigdy już nie przeczytam.
Wiem, to głupie, ale taka już jestem.
Jak to robię? Czytam sporo. I muszę się przyznać, że chyba stosunkowo niewiele
z pozycji starszych niż XX wiek. Ciężko znaleźć czas na wszystko, co chciałbym
przeczytać, a co dopiero na to, o czym nie wiem, że chciałabym. albo
przynajmniej co przeczytać powinnam.
Przerażające to jest.

[Gość: taka jedna]

temat ciekawy, ale mam nieodparte wrażenie,
że odrabiacie jakąś niesamowicie ciężką pańszczyznę miast
czerpać radość z czytania. wg własnego klucza, bardziej
ruchem konika szachowego niż w mozolnym przedzieraniu się przez
wieki.

[Gość: gościu]

no wiadomo, w ciągu swojego zycia człowiek może przeczytac góra 2 do 3 tysięcy
ksiażek i to czytając 50 stronic dziennie a więc z szybkośią około 300 słów na
minutę.Trzeba więc przyjąć determinanty:
1. czytam to co lubię a nie to co muszę lub to co wypada
2. poruszam się w świecie ksiąg z kluczem: określony problem u kilku twórców,
typ lub gatunek literatury, książkowe tło określonej epoki albo spuścizna
określonego twórcy
3.nie ma takich, co wszystko przeczytali: albo kłamią albo nadrabiają miną
4.nie zawsze przeczytane znaczy przyjęte, uwewnętrznione, zapisane w
duszy...ileż rzeczy czytamy mechanicznie (chociażby niegdyś lektury szkolne).
sami dopiszcie resztę
pozdrawiam

[Gość: rosomak]

[Gość: taka jedna]

Z jednej strony rozumiem - toniesz w czymś, co bardzo lubisz.
Z drugiej - świadom jesteś, że to nałóg. Masz czas na inne pozastronicowe
życie? W ostatnich "Wysokich Obcasach" było o Maniakach. Parze ludzi, którzy
oglądają jak sami przyznali "wszystko jak leci". Dzień w dzień idą do kina.
I oni mi się nie podobają. Tytuł jest trafny. Nie można lubić "wszystkiego".
Twoja literatura rosyjska - wszystko tam dobre? Przyznam się od razu, że
tu jetem laikiem. Jeśli chodzi o kino - nie. I wiem, że oglądam nikły procent
kinematografii światowej. Także z racji dostępności. Niedostępności. Czytając
wielkich pisarzy rosyjskich nie zauważasz jakiejś wtórności? Albo: nie masz
ochoty spróbować czegoś innego? Choćby pojechać jeszcze bardziej na wschód.
Literatura japońska. Taki Yasunari Kawabata. Dla mnie majstersztyk. Że odstąpisz
od swojej systematyczności? To co?
Nałóg oznacza pochłanianie, bardziej tu czuję chęć poznania niż chęć "przeżycia" tego, co chłoniesz. Pozdrawiam w Nowym Roku.

[Gość: taka jedna]

jednak złagodzę :) Ty kochasz to, co czytasz. nie pomylę się, jeśli
napiszę, że czytasz z rozpalonym czołem i zapominasz o bożym świecie.
i mimo to namawiam do różnorodności. choćby po to, aby z przyjemnością
wrócić do na chwilę porzuconych pisarzy rosyjskich. i uznać, że najlepsi :)

[Gość: EWa]

Dawno pogodziłam się z tym, że wszystkiego nie przeczytam, choćbym pękła. Nie
mam ambicji czytania wszystkiego,co trendy i glamur, mam świadomość swoich
braków (czasem ambicjonalnie nadrabiam), ale czytam to, co sprawia mi
przyjemność. Lektury łatwe i trudne. Często kilka jednocześnie, czasem wracam
do ulubionych książek-w całości lub tylko do fragmentów. Do głowy by mi nie
przyszło czytać systematycznie całej literatury jakiegoś kraju czy brać się za
książki tylko o jakiejś ściśle określonej tematyce. Ale jeżeli ktoś lubi, nie
mam zamiaru go przekabacać.

[gggrazik]

systematyczne czytanie to tez jakaś metoda

[Gość: EWa]

Ale w imię czego?

[Gość: rosomak]

pytasz: Twoja literatura rosyjska - wszystko tam dobre?
Ależ nie! Pominę "pasztety" typu Dymitr Krutikow "Konnica" (żałosna w
porównaniu z "Armią Konną" Babela), Siemion Cwigun "Rozerwany pierścień" (przy
prozie Bykowa to po prostu grafomania) przeczytane z rozpędu "w temacie wojny".
Problem jest trochę inny. Nie o rosyjską literaturę tu idzie. Dotyczy to każdej
zagrody: literatury narodowe, epoki, formy literackie itd itp. Ugrzęźnie taki
człowiek w poezji na ten przykład bo polubi (!) Słowackiego, z ufnością
nakreśli sobie horyzont a ten zaczyna mu się oddalać! I rozumie poniewczasie,
że wdepnął sięgając po Achmatową i Bursę. I dalej lubi sobie Słowackiego ale i
Nerudę i Lorcę. I końca nie widać! I owszem, czasami dla zdrowia psychicznego
(czy to możliwe w takich przypadkach?) sięga po prozę Kawabaty, i będzie miał
dużo szczęścia jak nie wsiąknie w kolejne bagienko literatury Kraju Kwitnącej
Wiśni. Ja sam raz w roku czytam "Most na Drinie" Iwo Andricia (uwielbiam
Andricia, na całe szczęście-nieszczęście nie napisał wiele i wszystko już
przeczytałem), czasami zahaczę coś z klasyki nierosyjskiej, w 2006 były
to "Kubuś fatalista i jego Pan", "Ziemia obiecana", komedie Arystofanesa,
poezja- F. Garcia Lorca, dramaty Mrożka, "Zmory", "Jądro ciemności" itd- sama
top klasyka!, i drżę by nie władować się na minę i nie otworzyć drugi front pt.
Literatura Żółtych Braci, i gdzie tu znaleźć jeszcze czas na nowości i
bestsellery by choć z grubsza orientować się o czym to ludziska rozprawiają. Od
dawna chcę "pyknąć" coś z Pilcha czy Huellego, tylko jak przy świadomości,
że "Rudin" Turgieniewa czeka już pięć lat! Ktoś zaraz krzyknie: "a mam cię
łobuzie! "Rudin" czeka, Pilcha nie tknąłeś a Mit'kę Krutina trzasnąłeś!". No
właśnie! Horyzont tak mi się oddalił, że "Konnica" stała się rewolucyjną
lekturą obowiązkową! I czytam np. "Zaorany ugór" Szołochowa by samemu ocenić
czy to faktycznie gniot i... zaręczam, że tom drugi jest fantastyczny! I czytam
trzy tomy "Drogi przez mękę" chociaż wszyscy mówią, że warto tylko pierwszy.
Wolę sam ocenić "Dzieci Arbatu" Rybakowa i "12 krzeseł" Ilfa i Pietrowa. niż
polegać na głosie krytyka "nowego sortu". I brnę... powiedziało się "A", trzeba
powiedzieć "B"- "Ciężki piasek" Rybakowa, "Wielki Kombinator" Ilfa i Pietrowa
itd. To się nie skończy.

[Gość: Myszor]

Rosomaku, popieram w 100%. Tu nie choi o literaturę rosyjską czy nierosyjską.
Nowomodną czy XIX-wieczną.
Tak, jestem nałogowcem (o czym powiedziała "taka jedna"). Ale wolę taki nałóg
niż picie, palenie czy inne świństwa.
Maniakiem również jestem. Czytanie pożera ogdromne ilości czasu, ale nigdy
przenigdy nie nazwałabym tego czasu straconym. I nie zamieniłabym go na nic
innego. Nawet, jeśli "tracę czas" na czytanie jakiegoś grafomańskiego tekstu -
jest to czas pozornie jedynie stracony. W końcu literaturę grafomańską też
trzeba znać.
Czy mam czas na cokolwiek poza książkami? Oczywiście! Nie czytam na czas.
Czytam dla przyjemności. A strach związany z ogromem literatury, której nigdy
nie przeczytam wywodzi się z tego, że tak wiele jest pozycji, które
chciałabym "przetrawić"... Ilość niewyobrażalna.
I nieważne co kto uważa za tą swoja działkę - literaturę rosyjską czy
amerykańską. Słowackiego, Mickiewicza czy Barańczaka. Literaturę współczesną
czy tą trochę dawniejszą. Tu chodzi o zwykłą przyjemność czytania!

PS. Rosomaku, to mój był tekst o śmierci :)
PS2. Drugim nałogiem jest picie herbaty - przeróznej. Ale ksiązki i herbatę da
się pogodzić.

[Gość: taka jedna]

Myszor, no przecież że to najmniej groźny z nałogów :)
Też lubię herbatę/-y :)

[Gość: Myszor]

Gość portalu: taka jedna napisał(a):

> Myszor, no przecież że to najmniej groźny z nałogów :)
> Też lubię herbatę/-y :)

Nooo, myślałam, że herbata to tylko moje zboczenie ;) Kawy nie tknę, ale
herbate to na hektolitry :)

Ja czytam bardzo dużo, ale szczerze mówiąc

[Gość: ddr]

z daleka omijam większość tego, co napisane przed wiekiem XIX. Uważam, że Lem
miał rację kiedy mówił, że tak zwana klasyka literacko w większości jest mało
atrakcyjna, ponieważ dawniej ludzi piszących było znacznie mniej, pamiętamy
tych, którzy byli wtedy najlepsi, ale wcale nie znaczy to, że byli naprawdę
dobrzy. Wolę czytać rzeczy naisane w wieku XX i współczesne, ponieaż lepiej je
czuję, bardziej wiążą się z moim doświadczeniem, postrzeganiem świata itp.
Chociaż sam sobie teraz zaprzeczę, bo ksiązki Tołstoja pochłonąłem (ale
taki "Cchy Don" porzuciłem bodaj na 100 stronie, a wspomniana przez
kolegę "Cuszima" utrzymała mnie przy sobie przez stron bodaj 40), a o
współczesnej POlsce nie było jak dotąd ksiązki ta dobrej jak "Lalka" Prusa

[Gość: rosomak]

Fajnie! I Lem ma rację, tylko żeby to stwierdzić musiał to przeczytać. Można
oczywiście zawierzyć Lemowi i olać klasyków od Sofoklesa po Zolę włącznie, ale
jestem pewien, że i sam Lem by raczej tego nie polecał. A stare pozycje mają
jedną zaletę, czas je odbrązowił, zweryfikował ich wartość co pozwala na
konieczny dystans. Nowości często odbieramy emocjami podżeganymi reklamą, które
zamazują wartości czysto literackie dzieła. "Szatańskie wersety" to świetnie
napisana powieść, którą atmosfera i polityczna nagonka sprowadziła do pozycji
prowokacji i skandalu. I wbrew pozorom, zaszkodziła jej ta "sława". Każdy
słyszał o "Robinsonie Crusoe". Przeczytałem! Nie, sorry, przewlokłem się przez
to. Katorga. Teraz wiem, że tego nie trawię...

To po co brnąłeś w tego "Robinsona..."?

[Gość: ddr]

skoro od razu wiedziałeś, że nie jest to lektura, która Ci da coś nowego? Jest
tak wiele książek, że żucie starego mułu nie jest konieczne. zauważam u ciebie
polonistyczno- nauczycielskie podejście do sprawy :)

[Gość: rosomak]

Bo nie potrafię zacząć czytać i przerwać (z zasady, być może potem będzie coś
jeszcze wartościowego. Ta zasada uratowała w moich oczach nie jeden tytuł) i
może właśnie dlatego staram się unikać "kaszanek" na starcie. Nie zawsze się
udaje. Poza tym książka może być nie tylko ciekawa ale i : inspirująca, ucząca,
dobrze napisana, pomysłowa, dziwna, pożyteczna, nowatorska itd... Ta była
ucząca, tylko. Teraz już wiem...

[braineater]

Ekhm

A ktoś Wam każe? Że niby jakiś ukaz wszedł, że jak se człowiek chce pogadać o
książkach, to musi mieć przeczytane tego tyle a tyle, najlepiej zrobione
notatki i fiszki, żeby móc argument jakiś błyskotliwy w dyskusji przytoczyć? I
to jeszcze oczywiście 'odpowiednich autorów' , co to cały świat wie, że byli
ważni, żeby se kto nie pomyslał.

Bo taki się trochę starszny obraz czytania wyłania z tych postów,
jakies 'lektury obowiązkowe', jakieś 'muszę przeczytać', 'wszyscy czytali', a
ja nie i jeszcze niedajbuk ktos pomyśli, żem gupi jakiś bo o Tołstoju wiem
tylko, że chodził w chłopskiej koszuli i dziewki deprawował pod ikonostasem.

Także może po prostu należałoby odkryć, że czytanie to nie są 'lektury
obowiązkowe', że nie istnieje taka kategoria, że 'obowiązek i czytanie' to są
jakieś mocno dziecięciem szkolnym podszyte korelacje. Albo Cię kręci czytanie
tych Rosjan i wtedy nie widzę powodu do lania łez, bo przecież sam sobie to
wybrałeś i sprawia Ci to p[rzyjemnośc, albo czytasz ich, bo sobie wmówiłeś,
że 'musisz' i wtedy całe czytanie ma cokolwiek nikły sens. Bo co z tego, że
będziesz odrózniał Jerofiejewa od Jerofiejewa (szcególnie, że nie ma juz nawet
Wielkiej Gry, gdzie mógłbyś sie ta wiedzą popisać), skoro po dziesięciu latach
jedyne co z tego masz, to poczucie nienadążania i straty czasu?

P:)

[Gość: EWa]

:-)

[Gość: quentin]

U mnie zawsze było tak, że najlepsze książki były raczej wynikiem przypadkowych
odkryć, niż systematyczności.

[chiara76]

o , mądrego miło posłuchać;)

[mzrr21]

Czytam mnóstwo, ponieważ uważam że słowo drukowane to wróg i należy poznać, aby
odrzucic.
Czytam to co mi w danym momencie odpowiada i zdarza się czasami że sa to
romanse, czasami kryminały, czasem to co modne, bo może warto. Generalnie
uważam, że każdy czyta to na co w danym czasie ma nastrój, ochotę i ostatnio
niestety jest najczęstszy powód środki finansowe.

A ja...

[schabomil]

jestem piękny i mam wspaniałe mięśnie.

Ukłony: Schabomił

[Gość: rosomak]

znowu czegoś ktoś nie rozumie. Ja łez nie leję tylko pytam jak wam się udało
fruwać po bestsellerach, bo ja nie mam czasu na "obowiązkowych noblistów" typu
Kertes (pamiętacie? ja pamiętam szturm na księgarnie i "ochy" i "achy", jak co
roku po ogłoszeniu kolejnego Wielkiego! Gdzie jesteście?). Dlaczego nie
czytacie ze zrozumieniem i nieuważnie? A lektury obowiązkowe to coś co naprawia
gust, podnosi poprzeczkę, pokazuje szczyty i zwalnia od zachwytów nad
wypocinami Paciulińskiej i Fastusiaka. I dlatego warto czytać lektury
obowiązkowe! By nie być oszukiwanym. Wolę szynkę od mortadeli. Szkoda mi czasu
na Paciulińską-Ulubienicę-Mediów... A chciałbym też wiedzieć co napisała tym
razem. A swoją drogą, ukaz nie wyszedł ale trudno się gada o książkach z kimś
kto nie czyta klasyków. Bo na zarzut "wtórny bełkot pogrobowców Gida" niezakuma
i się obrazi.

[Gość: taka jedna]

wszystko, co piszesz, to prawda. nie masz jednak poczucia,
że gdyby Cię porównać z lekarzem, wybrałeś baaardzo wąską
specjalizację i jednak mógłbyś być medykiem, ale hobbystycznie?
wiesz wszystko o woreczku żółciowym (wybacz niezręczne porównanie)
i o niczym więcej. nie bardzo wiesz, gdzie serce...

[Gość: rosomak]

Bardzo zgrabnie, bardzo. Tak... kiedyś otwarłem ten korpusik i patrzę:
serduszko! fajne, pomacałem. Idę dalej, O wątróbka, hmmm... lubię! Pomacałem.
Pogrzebałem tak we wszystkim i nagle pod rękę wlazł mi woreczek żółciowy. Ooo,
jaki fajny, taki mały, kolorowy, mięciutki. Podoba mi się z wyglądu,
najbardziej. Ciekawe co ma w środku? No i się zaczęło. Kroję, pod mikroskop
wsadzam, w kwasach moczę, podgrzewam. I coraz to nowe a ciekawe odkrywam. A
płucka nie poznane, nereczki też. Ach, "mało casu, kruca bomba, mało casu".

[Gość: taka jedna]

:)
dzięki za poczucie humoru

dobrze, to zrób coś dla mnie: poleć 5 (nie więcej) pozycji
z Twojego konika. ale humorystycznych. z przyjemnością przeczytam.
pozdrawiam.

[Gość: rosomak]

Hmmm... tylko pięć... humorystycznych... Mam problem, nie z nadmiarem o dziwo
(!) a wynika on z pewnej specyfiki rosyjskiej literatury zawierającej się w
powiedzeniu: "i smieszno i straszno". Mało u nich humorystów-dowcipnisiów li
tylko i tylko śmiech wzbudzić gotowych! Humor rosyjski pokazuje śmiesznie to co
często smutne i straszne, i to robią genialnie. No dobrze:
Zoszczenko Michał praktycznie wszystko, w Polsce wydano tego trochę a duży
wybór opowiadań i "powieści" zamieszczono w "Punkt widzenia".
Ilf i Pietrow praktycznie wszystko a na szczycie tego "wszystko":
"12 krzeseł" (no właśnie, ale bohater wcale wesoło nie kończy) i
"Wielki Kombinator" (może nawet śmieszniejsze ale tak sobie przetłumaczone i
też z "ale" w kwestii bezustannego śmiechu)
W. Jerofiejew, ale nawet "Moskwa-Pietuszki" to i smieszno i straszno
M. Bułhakow a choćby "Psie serce" czy "Fatalne jaja" (scena mobilizacji wojska
i ewakuacji Moskwy, majstersztyk) i jak wyżej
A. Czechow! genialne humorystyczne opowiadania (kultowe "Żywa
chronologia", "Kameleon" czy, no właśnie, "Śmierć urzędnika") i małe formy na
scenę (O szkodliwości tytoniu, Jubileusz, Ożenek)
M. Gogol (Ożenek, Rewizor , że tylko po najważniejsze sięgnę, i opowiadania)
i te wszystkie "ale" są piękne i to że to nie śmiech z poślizgnięcia się na
skórce od banana a życzliwy śmiech z ... siebie samego.

[blue_a]

Dziękuję :)

[braineater]

Gość portalu: rosomak napisał dużo, a ja powycinałem z tego różne rzeczy:

Rosomaku. Nie masz obowiązku zachwycania się niczyimi książkami, nawet jesli
jedynym tekstem jakim do dzis przeczytałeś jest Elementarz Falskiego. Kto Ci
każe się zachwycać? Jakies mroczne siły?

A lektury obowiązkowe to coś co naprawia
>
> gust, podnosi poprzeczkę, pokazuje szczyty i zwalnia od zachwytów

To, wybacz, jest myslenie o czytaniu na poziomie mocno szkolnym, zgodnie z
myslą, że jak coś jest w historii literatury, dostało Nobla, dostało
Gouncourtów, dostało co tam tylko mogło dostać, to trzeba to przeczytać. Już.
Natychmiast. W tej sekundzie. Bo jeszce ktos pomyśli, że gust masz
nienaprawiony, szczytów nie znasz, poprzeczkę masz niską i się zachwycasz
beleczym. Czas w tym momencie postawić sobie męskie pytanie: kogo, k...,
obchodzi, co czytasz, poza Tobą samym? Czytasz dla Mamusi? Tatusia? Jedną
książeczkę za zdrowie braciszka i nowelkę na pohybel Ciotuni? W szkole to
jeszce obchodziło pania polonistkę, ale po wyjściu ze szkoły czyta się dla
siebie. Kto Ci każe czytać tego Kertesa, Pamuka, czy bukwie kogo jeszcze?

Dowcip drugi z Twojego postu:
dlatego warto czytać lektury
obowiązkowe! By nie być oszukiwanym. Wolę szynkę od mortadeli.

Skąd wiesz, że nie jesteś oszukiwany? Kiedy rodzi się pewność, że taki
Gribojedow to wielkośc, artysta nieprzeciętny, cudowne dziecie gęsiego pióra i
kałamarza? Może dla Ciebie będzie on wielki (pisarza wybrany przypadkowo,
możesz zamienić na innego:), a dla miliona innych czytelników będzie zakurzonym
ramolem, którego ktoś sto lat temu umieścił w 'lekturach obowiązkowych' i teraz
trza kiwać łebkiem, że tak, oczywiście, wielki i ci współczesni pisarze, to
pani, grafomania i ndziarstwo w porównaniu z Aloszką. Można go przeczytać tez
normalnie, jak każda inną ksiązkę wybraną przypadkiem z regału, bez wkręcania
sobie na starcie, że jak takie stare i jeszce nie zapomniane, to musi coś
warte. A można sobie z tego samego regału ściągnąć Paciulińską i mieć z tego
tyle samo radochy, co Ty z Gribojedowa. Możesz powiedzieć, że dają się wtedy
oszukiwac medialną sławą tejże, tyle, że Ty dajesz się w ten sam sposób
wrabiać, bo Gribojedow istnieje dziś tylko dzięki usilnym wysiłkom mediów jego
epoki, ktore pozwoliły mu przetrwać, a nie, że sam z siebie był wiekopomny.
Robisz dokłądnie to samo, tylko w wersji historycznej, no i masz ułatwienie w
postaci tomów uczonych w których czarno na białym stoi napisane i poparte
autorytetem mędrców brodatych: Gribojedow wielkim jest. Amen. Zostajesz
dokłdnie tak samo 'oszukany', jak Ci co sięgają po Noblistów, czy inne gwiazdy
mediów. Ale jak wiemy, jest poprzeczka, gust do naprawienia i nie można się
zachwycać, tym co polecane.
A szynka w dużych ilościach niestety bywa równie paskudna, co mortadela. Tylko
parówki są zawsze dobre:)

P:)

[Gość: rosomak]

A teraz to mi troszkę rączki opadły. ... Powtórzę więc.
Zakopałem się w tym co mnie się spodobało i brak mi czasu na nowości, a szkoda,
bo chciałbym wiedzieć co się teraz czyta (nie tylko tytuły i dla siebie, nie
dla mamusi) i być może w tym stosie jest coś świetnego, wartego przeczytania.
Jestem ostatnim który wyda pieniądze na Tegorocznego Noblistę. Z drugiej strony
jakieś kryterium trzema obrać. Nie da się przeczytać wszystkiego a na chybił
trafił wybór jest problematyczny.
Hmm... źle trafiłeś, Gribojedow nie jest moim faworytem ale musiałem sam się o
tym przekonać. Ale historycy mnie nie oszukują twierdząc, że Gribojedow w swoim
czasie był znakomitością. A z Paciulińską nie mam tyle radochy bo szybko się
przekonuję, że jest wtórna bo albo wzoruje się na jakimś klasyku albo po prostu
nieświadomie wlazła na rozdeptany szlak, bo też olewała lektury obowiązkowe.
Ona się męczy i ja też. Ktoś kto jak Paciulińska lektur obowiązkowych nie
strawił może będzie i zachwycony, ja nie. Szynka-mortadela!
Ale to wszystko nie na temat! Chodzi tylko o to (powtarzam któryś z kolei raz),
że włażąc w jakąś zagrodę można tam utknąć na amen, bo miałeś pecha przeczytać
Słowackiego czy Norwida, i zabrnąłeś do Zagajewskiego i Grochowiaka i końca nie
widzisz. A w tym samym czasie wydano masę dobrych, wartych przeczytania
książek. Tylko, że ty już czasu nie masz...

[Gość: quentin]

Jeśli tak Ci szkoda tych nowości, to po prostu zrób małą przerwę w tym, w czym
się zakopałeś!! Jak raz na 10 powieści rosyjskich przeczytasz jakąś nowość, to
Twoja pasja chyba na tym nie ucierpi??:)

[Gość: rosomak]

A jak wsiąknę w nowe bagienko? Strach.

[Gość: quentin]

O rany!! Nie wyobrażam sobie, żeby czytanie miało mnie kosztować tyle stresu:)
Pamiętaj, że w życiu trzeba też ponosić ryzyko, bez ryzyka nie ma nowych
odkryć, w tym czytelniczych. Także śmiało i raźno w to bagienko:)

[braineater]

nie dogadamy się, bo dla mnie nie istnieje inne kryterium niż na chybił,
trafił. Biorę to co na mnie z mijanej półki spogląda i to czytam. Nie
interesuje mnie, czy to Dzieło, czy dziełko, czy cos pomiędzy. Wkręcanie sobie
jakiś planów, rozpisywanie, że teraz czytam to, potem tamto a potem jeszce to,
zostawiam inzynierom i księgowym, oni tak działają. Dziś mnie natchnie na
Asimova, jutro na Joyce'a, a pomiędzy nim przeczytam sobie jakiś komiks i
Politykę. Nie widze najmniejszego powodu, by się pakować w jakąs okreslona
epokę, gatunek literacki czy co bądź, bo w ten sposób poznaje się 1/1000 tego
co można poznać (nie piszę 'warte poznania' bo nie ma książek, które nie byłyby
tego warte). Bede miał ochote wydac pieniądze na Noblistę, to je sobie wydam,
będę chciał skupować klasyków po złotówce, to sobie ich z Gutenberga ściągnę. I
przeczytam i ściągnę sobie nastepnych. Aż mi się znudzą, to sobie wtedy kupię
jakiegoś harlequina, albo sympatyczną pornografię (ach, gdzież żeś Różowa Serio
Phantom Pressu?) i też przeczytam. A Ty stawiasz się trochę w sytuacji od dziś
jemy tylko marchewkę. Skończymy za 10 lat z marchewką pomyslimy o selerze. Twój
wybór, ale ja bym tak nie chciał. Jakoś idea lektur obowiazkowych zawsze
wydawała mi się ciut głupia, bo niby co/kto/po co nas zobowiązuje do znajomości
tych a nie innych książek?

P:)

[Gość: rosomak]

Ależ właśnie się dogadaliśmy! Ty lubisz ryzyko i "lecisz po krawędzi"! Sport
ekstremalny, tylko pozazdrościć odwagi i żołądka. Bez kryteriów i uprzedzeń.
Też jakaś metoda. Ale można się nadziać na minę, czyż nie? Można też mieć
wyjątkowego pecha i w tym na chybił trafił nigdy nie spotkać ani Asimova ani
Joyce'a! Czyż nie? Jem ja sobie swoją marchewkę (no, powiedzmy pierożki,
rróżne, nie tylko leniwe) i jeszcze mi smakuje. A Ty kosztujesz wszystkiego,
trafiasz rodzynki, kawiorek, koniaczkiem popijasz, ale czasami aż gębę
wykrzywia od jakiegoś paskudztwa, śniętej rybki, zepsutego serka. Czyż nie? I
ja chciałbym kawiorku popróbować tylko śmierdzącego serka się boję, no i
miejsca w żołądku mało.
A co do klasyków i lektur obowiązkowych:
Pani Paciulińska zaprasza Cię na ryby. Bierze wędeczkę, idziecie nad staw,
zarzuca i gapicie się w spławik. A tu nic tylko stare kalosze. Dobre i to.
Szkoda tylko, że nie załapałeś się gdy parę dni wcześniej fachowcy prądem
odławiali wszystkie karpie, sumy i szczupaczki... Ale była wyżerka!
Pozdrawiam.

[braineater]

Gość portalu: rosomak napisał(a):

Ale można się nadziać na minę, czyż nie? Można też mieć
> wyjątkowego pecha i w tym na chybił trafił nigdy nie spotkać ani Asimova ani
> Joyce'a! Czyż nie?

Nie:), jesli założysz na dzieńdobry, że z kazdej książki mozna coś wynieść,
chocby miałby to być sevrski wzorzec koszmarnie napisanego gniota. W związku z
tym nie istnieje problem min i pecha.

Jem ja sobie swoją marchewkę (no, powiedzmy pierożki,
> rróżne, nie tylko leniwe) i jeszcze mi smakuje. A Ty kosztujesz wszystkiego,
> trafiasz rodzynki, kawiorek, koniaczkiem popijasz, ale czasami aż gębę
> wykrzywia od jakiegoś paskudztwa, śniętej rybki, zepsutego serka. Czyż nie?

Nie:) Nic mnie nie wykrzywia. Nie istnieją takie teksty, w kazdym staram się
znaleźc coś co mnie zainteresuje, albo przynajmniej rozbawi. Czasami dowiaduję
się jak samkuje świeża kupa, a czasem znajduję przepyszne ciasteczko. Wszystkie
smaki są ważne, nie wszystkie muszą być przyjemne.

I
> ja chciałbym kawiorku popróbować tylko śmierdzącego serka się boję, no i
> miejsca w żołądku mało.

Z miejscem w żoładku nigdy sobie nie poradzisz, nawet będac krową (to one mają
7 żoładków, czy nie uważałem na biologi?:)


> A co do klasyków i lektur obowiązkowych:
> Pani Paciulińska zaprasza Cię na ryby. Bierze wędeczkę, idziecie nad staw,
> zarzuca i gapicie się w spławik. A tu nic tylko stare kalosze. Dobre i to.
> Szkoda tylko, że nie załapałeś się gdy parę dni wcześniej fachowcy prądem
> odławiali wszystkie karpie, sumy i szczupaczki... Ale była wyżerka!

No i świetnie. Tylko, że tymi szczupaczkami najadło się całe miasto i wsie
okoliczne, a być może to ja będe pierwszy, który pokaże, że z kalosza
Paciulińskiej da się ugotować przepyszną i pożywną zupę, ciekawszą w smaku od
zupy rybnej (swoją drogą obrzydliwej:).

P:)

Bardzo przytomna i mądra uwaga braineater

[Gość: ddr]

lektura to nie jazda figurowa na lodzie i program obowiązkowy o ile wiem nie
iistnieje, pozdrawiam

[Gość: asica]

Mi nie udaje się zupełnie pomijać nowości. Chocby przy okazji Nagrody Nobla-
tegoroczny laureat jest mi kompletnie nieznany, więc " Śnieg" już stoi na półce
i czeka na swą kolej. Poza tym na ogół nie odmawiam sobie kilku polskich
nowości np. Stasiuka, Rylskiego.

Świadomość bezmiaru nieprzeczytanych książek jest dla mnie straszna. I fakt, że
jest to pewne, że nie uda się nigdy. Doszło do tego, że kończąc książkę mam już
w pogotowiu kilka innych, aby nie tracić czasu na podejnowanie decyzji co teraz
czytać.

Ehhh.

[Gość: EWa]

MNIE się nie udaje. MNIE! MNIE! MNIE!

[Gość: asica]

Fakt.

[Gość: EWa]

:-)

brawo!!!!!!!!!!

[bdx65]

Gość portalu: EWa napisał(a):

> MNIE się nie udaje. MNIE! MNIE! MNIE!


ad rem:
a seriami moi mili - też nieźle, a to:
- nowa proza polska
- pi z Albatrosa
- z GW - XIX i XX w.
- kolorowa Hachette
- nagrodzone
- DeAGOSTINI
- BB
- itp.
to szeroki "asortyment" - epok, autorów, gatunków, tematyki...

Eeeeeeeee tam!

[Gość: agni_me]

Najlepiej jak dziadek Żak - w kolejności alfabetycznej autorów. Zawsze można
się cieszyć, że ma się już całą szynkę na literę A przeczytaną.

[kasiulek_mysiulek]

Tak czytala moja kolezanka, klasyke z listy z encyklopedii od A do Z.

[mimbla.londyn]

No i co Ty najlepszego Rosomaku narobiles???

Przeciez ja ABSOLUTNIE nie mam juz czasu na nadprogramowe czytanie !
A teraz po Twoich "opisach" -wiem,ze bakcyl lit.rosyjskiej podstepnie uwiera i
domaga sie czytania!
Ale wiesz co... Dziekuje ,Rosomaku .

Mimbla






~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"Zgadzam sie.Oba cytaty sa kompletnie wyrwane z kontekstu,przy czym ten drugi
nawet bardziej."
Autor: the_dzidka

[Gość: opty]

e tam , młody jesteś najwyraźniej
od razu trzeba założyć,że wszystkiego się nie przeczyta
no i co z tego, ze Noblista nie przeczytany, może go przeczytam a może nie
jeszcze 30 lat czytania i mniej więcej będziesz zorientowany:)

[cien_wiatru]

Rosomak, ja Ci i tak zazdroszcze tych 100 pozycji rocznie. Tyle to ja czytalam
w moich najlepszych czasach, czyli w podstawowce i w liceum. Potem nigdy nie
udalo mi sie tak duzo czytac, nawet na studiach filologicznych :))A od kiedy
pracuje na caly etat, to juz szkoda gadac.....
To ty mi zdradz , jak to robisz, ze tak duzo czytasz.

[Gość: rosomak]

Jak? Hi, hi. Wolny zawód, masażysta z wyższym ekonomicznym!!! Norma w Polsce.

Teraz wiemy jak TY to robisz :)

[tanczacy.z.myslami]

Gość portalu: rosomak napisał(a):

> Jak? Hi, hi. Wolny zawód, masażysta z wyższym ekonomicznym!!!

No i wszystko jasne: rączki masują a oczka czytają, i tylko czasem trzeba rączkę
od masowanego oderwać coby kartkę odwrócić :)

co do klucza

[kyos]

miałem kiedyś ambicję przeczytać wszystkie książki z biblioteczki rodziców
--gdzieś z 200-300 tytułów
poległem mentalnie na "Legendzie Tysiąca Byków" (Yaşar Kemal), "Dziejach
grzechu" (Stefan Żeromski) czy "Zostało z uczty bogów" (Igor Newerly) :)
ale za to przeczytałem skromne i nieznane szerzej: "Pewna prywatna sprawa"
(Beppe Fenoglio) i "Nic dobrego" (Duncan Wallace)... potem przyszedł czas
na "Bayiun to biała chmura" Adolfa Muschga --zachwycony przeczytałem wszystko
co z niego dostępne w bibliotekach (fenomenalny "Motyw Albissera", trochę
niższych lotów "Odczarowanie", zbiór opowiadań "U szczytu szczęścia" i wreszcie
opus finitis vitae, niesamowite "Szczęście Suttera")...
potem na chybił trafił znajdowałem na półkach bibliotek takie perełki jak
"Ślepa sowa" Sadegha Hedajata (teraz nigdzie nie mogę jej znaleźć),
"Dobro i zło" Marnixa Gijsena (za czym wziąłem na warsztat "Elegię na śmierć
Agnes" i "Księgę Joachima z Babilonu"),
"Zło" Para Lagerkvista (za czym "Gość w rzeczywistości", "Barabasz", długo zaś
szukałem "Sybilli.Pielgrzyma"),
"Encyklopedia umarłych" Danilo Kisza (za czym "Klepsydra")
"Gunnar Emanuel" Svena Delblanca (za czym "Noc nad Jeruzalem" i "Speranza")
"Barakat" Gamala al-Ghitaniego
kupując z taniej książki w bibliotece nie spodziewałem się że natrafię dość
przypadkowo na takie klasyki co "My" Zamiatina czy "Stankiewicz.Powrót"
Rylskiego (nie miałem zielonego pojęcia kto to jest, to było długo
przed "Warunkiem")
z domowej biblioteczki --też w ciemno

[akondze]

'Ślepą Sowę' znajdziesz w numerze Literatury na Świecie dot. Persji/ Iranu...
(jak chcesz mogę sprawdzić numer) była też publikowana oddzielnie - wystarczy
zajrzeć co jakiś czas na allegro...
Swoją drogą, ciekawa lecz nieco smutna lektura...

----------
...skwak?

[Gość: rosomak]

No właśnie o tym mówimy:
...potem przyszedł czas
na "Bayiun to biała chmura" Adolfa Muschga --zachwycony przeczytałem wszystko
co z niego dostępne w bibliotekach (fenomenalny "Motyw Albissera", trochę
niższych lotów "Odczarowanie", zbiór opowiadań "U szczytu szczęścia" i wreszcie
opus finitis vitae, niesamowite "Szczęście Suttera")...
Jeden tytuł ciągnie następny, autor kolejnego autora. Ja na "My" Zamiatina
trafiłem nawet nie pamiętam czy przez Paustowskiego czy Erenburga. Tak jak
nigdy nie czytałem fantastyki, za wyjątkiem Lema, tak poprzez "normalnych"
zepchnęło mnie na Strugackich, Bułyczowa, Grina, Warszawskiego, Bielajewa czy
Drugala i innych. Nie wiem jakimi drogami. I ileż przyjemnych niespodzianek.

[kyos]

Gość portalu: rosomak napisał(a):

> No właśnie o tym mówimy:
> ...potem przyszedł czas
> na "Bayiun to biała chmura" Adolfa Muschga --zachwycony przeczytałem wszystko
> co z niego dostępne w bibliotekach (fenomenalny "Motyw Albissera", trochę
> niższych lotów "Odczarowanie", zbiór opowiadań "U szczytu szczęścia" i
> wreszcie opus finitis vitae, niesamowite "Szczęście Suttera")...
> Jeden tytuł ciągnie następny, autor kolejnego autora.

okej, ale wyżej wyraźnie pisałeś że masz ambicję przeczytać w podstawowym
chociaż zakresie (jeśli taki w ogóle istnieje :) literaturę rosyjską --i to
jest Twój klucz
ja nie mam klucza, strzelam w ciemno (w zarysowanym przeze mnie przeglądzie
ważnych dla mnie lektur masz dzieła literatury belgijskiej, szwajcarskiej,
serbsko-węgiersko-żydowskiej, perskiej, egipskiej, szwedzkiej, angielskiej,
rosyjskiej, polskiej, amerykańskiej, włoskiej) i w różnych kategoriach (od
fantastyki przez powieści obyczajowe czy historyczne po kryminały)
--sparzyłem się tylko raz: na "Córce czarownic" Terakowskiej, którą poleciła mi
siostra

[Gość: rosomak]

Ależ ja nigdy nie miałem zamiaru programowo czytać "ruskich". W wędrówkach po
różnościach przebiegłem się i po T.Mannie, i po Faulknerze, i po Flaubercie.
Np. Anatola France'a lubię i Aragona. O Andriciu już wspominałem. Bulatović czy
Golding też mi "zaskoczyli". Przyszedł taki dzionek, że i Tołstoj w łapki mi
trafił. Tym razem zaskoczyło na "fest". Moja wina?

[kyos]

Gość portalu: rosomak napisał(a):

> Moja wina?

tua culpa, tua culpa, tua maxima culpa :)

[mettea]

Podziwiam rosomaka, ale bez śladu zazdrości - nie mogłabym podejść do literatury
tak systematycznie i z planem niemalże. Ja przy wyborze lektury działam
spontanicznie - a to z FK zaczerpnę, a to od znajomych, a to z dobrej recenzji,
czasem intuicja kobieca zadziała:)
Jedyne czego mogę zazdrościć - to czasu na tę setkę knig rocznie.
Zgadzam się z asicą - mnie również przeraża perspektywa nieprzeczytania wielu
książek; szkoda, że "mole" nie mogą żyć dłużej.

[cien_wiatru]

Od podstawowki zapisuje kazda ksiazke, jaka przeczytalam, wiec dokladnie wiem,
jak u mnie wyglada poziom czytelnictwa. W tej chwili, przy pracy na calym
etacie, czestych wyjazdach i czytaniu 2/3 ksiazek w jezykach obcych, co zawsze
jednak o czytanie troche spowalnia, dochodze maximum do 50 ksiazek rocznie.

Przed swietami , gdy popatrzylam na bilans 2006, naszla mnie dokladnie taka
sama refleksja jak rosomaka. Popatrzylam i stwierdzilam, ze polowe z tych
ksiazek przeczytalam niepotrzebnie.Wlasnie bylam w trakcie czytania jakiegos
kryminalku, zatrzasnelam go i oddalam do biblioteki nieprzeczytanego.

Teraz zrobilam liste priorytetow. Przy czym figuruja na niej nie tylko powazne
dziela, wymagajace skupienia przy czytaniu, ktore nie zawsze mi sie udaje, ale
i lzejsze pozycje. Ale mam jasno wytyczona liste priorytetow !!!

Ja literature rosyjska czytam z przyjemnoscia od dziecka. Jak latwo sie
domyslic, fascynacja zaczela sie od " Anny Kareniny ". Znam calego Lwa
Tolstoja, Czechowa, Turgieniewa, Dostojewskiego, Bulhakowa, Rybakowa.

Co Twoim zdaniem , Rosomaku, powinnam jeszcze przeczytac ? Polec mi prosze, ale
tylko NAJwazniejsze ksiazki, tylko priorytety !!!! Bo ja juz zrozumialam, ze
ani wszystkich krajow nie zwiedze, ani sie wszystkich jezykow nie naucze, ani
filmow nie obejrze no i ksiazek nie przeczytam..... A wlasnie mnie naszlo na
czytanie Arabow, a w tamtym roku mialam faze na Skandynawie.....

[Gość: quentin]

A co jest na Twojej liście priorytetów??

[cien_wiatru]

Priorytetem w 2007 ma byc uzupelnienie Rosjan , Arabow i Skandynawow. Poza tym
zawsze czytam nowosci, bestsellery ( nawet kod leonarda przeczytalam )i
noblistow.
Tak wiec :

" Oddzial chorych na raka " Solzenicyna - zaczynalam kilka razy, ale
odkladalam, takie to strasznie smutne

Aksionow - trylogia moskiewska

Naguib Mahfouz i inni Arabowie

Skandynawia : Laxness, Hansen " Momente der Geborgenheit " , Hoeg " History of
Danish dreams " i paru innych malo znanych Finow i Norwegow

I to by bylo na tyle !! Lista jest krotka, wiec wykonalna i nie grozi mi
frustracja.

Poza tym, gdybym byla zmeczona, to koniecznie musze ponownie poczytac Zole i
Maupassanta, Remarque'a , Hamsuna i, mozecie sie smiac, zamierzam ponownie
przeczytac " Noce i dnie ", " Lalke " i " Chlopow ".

Może zamiast "wracać do" warto zajrzeć do

[Gość: ddr]

nowszej literatury rosyjskiej, np. Jerofiejewa (młodszego) abo Pieliewina, że
wymienię najbardziej znanych? Tam się mnóstwo dzieje teraz i smacznie jest

[Gość: włóczęgawsmokingu]

Jeśli idzie o Rosjan, to koniecznie być musi Iwan Bunin, że pozwolę się wtrącić.

[cien_wiatru]

a dla mnie Bunin to wlasnie jedyny Rosjanin, ktorego nie lubie

[Gość: rosomak]

Tak... Niektórzy nerwowo reagują na stwierdzenie "książki, które powinnam
przeczytać". Ujmę to tak: fundament.
Iwan Bunin, tu zgodzę się z wysmokingowanym włóczęgą.
Mikołaj Gogol, wyjątkowo go sobie cenię, za mądrość.

Ale ograniczę się do przekrojowych 10 tytułów kursu podstawowego (Lwa
Tołstoja, Czechowa, Turgieniewa, Dostojewskiego, Bułhakowa pomijam):

"Cichy Don", Michał Szołochow, moje "numero uno" literatury światowej.
"Obłomow" Iwan Gonczarow.
"Armia konna" Izaak Babel.("Opowiadania odeskie")
"Moskwa-Pietuszki" Wienedikt Jerofiejew.
"12 krzeseł" Ilja Ilf, Eugeniusz Pietrow. ("Wielki Kombinator")
"Punkt widzenia" Zoszczenko Michał.
"Piotr Pierwszy" Aleksy N. Tołstoj.("Droga przez mękę")
"Pożegnanie z Matiorą" Walentin Rasputin ("Żyj i pamiętaj", "W ostatnią
godzinę")
"My" Walentin Zamiatin. antyutopia.
"Bohater naszych czasów" Michał Lermontow.

mój subiektywny dodatek, nie fundament, ale może się komuś przyda, kolejność
przypadkowa:

"Dalekie lata" Konstanty Paustowski ("Kolchida")
"Niezwykłe przygody Julio Jurenito i jego uczniów" Ilja Erenburg.
"Jeden dzień Iwana Denisowicza" Aleksander Sołżenicyn (i nic więcej!).
"Trudno być Bogiem", Strugaccy A. i B. , ale uwaga, to fantastyka, więc...
Zaręczam jednak, że wyjątkowa, bez epatowania wynalazkami mega-hiper-
kwantowymi, u Strugackich fantastyka jest tylko narzędziem, nie treścią.
("Piknik na skraju drogi", "Żuk w mrowisku")
"Żądło śmierci" Fiodor Sołogub. !bardzo "dołujące"! ("Mały bies")
"Srebrny gołąb" Andriej Bieły. niesamowite obrazy.
"Zgon" Władimir Tiendriakow. ("Zaćmienie", "Sześćdziesiąt świec")
"Nominacja" Aleksander Bek. ("Szosa wołokałamska")
"Brzeg" Jurij Bondariew. ("Cisza")
"Doczekać do świtu", "Pójść i nie wrócić" Wasilij Bykow (Bykau). ("Ballada
alpejska", "Stado wilków")
"Romans młodzieńczy" Walentin Katajew.
"Czas głuchej jesieni" Jurij Dawidow. ("Wariant afrykański")
"Powrót Uruzmaga" Nafi Dżusojty [piękne!]
"Ostatni rok imperium" Wasilij Ardamatski. ("Leningradzka zima")
"Bracia" Konstantin Fiedin.
"Pasażer na gapę" Aleksander Aronow.
"Szczurołap", "Szkarłatne żagle", "Fandango" Aleksander Grin.
"Spełnione życzenia" Wieniamin Kawierin. ("Siedem par nieczystych")
"Cuszima" Nowikow-Priboj.
"Rzeka posępna" Wiaczesław Szyszkow. ("Włóczędzy", "Jemielian Pugaczow")
"Antylider" Władimir Makanin.
"Słony parów" Sergiej Załygin.
"Złodziej" Leonid Leonow.
"Pluskwa" Włodzimierz Majakowski.
"Dom nad rzeką Moskwą" Jurij Trifonow. ("Długie pożegnanie" "Bilans wstępny")
"Z kroniki miasta Jaropola", "Transplantacja" Jurij Szczerbak.
"Cichy cmentarz" Siergiej Kaledin.
"Pamiętniki księżny Daszkow"
"Piórem i szpadą" Walentin Pikul.
"Strome góry" Albert Lichanow.
"Rodzina Lubawinów" Wasilij Szukszyn.
i parę innych które lubię.
Puszkin (proza też!), Kuprin, Leskow, Tynianow, Błok, Okudżawa, Pilniak,
Pasternak, Gumiłow, Cwietajewa, Achmatowa, Aksjonow, Bułyczow, Jesienin...
podaję autorów bo tytułów wiele lub to poeci. sorry.

No ładnie... Ostrzeżenie przed fantastyką?

[tanczacy.z.myslami]

Gość portalu: rosomak napisał(a):

> "Trudno być Bogiem", Strugaccy A. i B. , ale uwaga, to fantastyka, więc...

Horrendum! Ostrzegasz przed fantastyką, jakby to było nie wiadomo co złego?!

> u Strugackich fantastyka jest tylko narzędziem, nie treścią.

Tak jest w _każdej_ porządnej książce sf. W innych przypadkach książka ląduje na
poziomie Conana (i tam cona)

Myślę, że "Trudno być Bogiem" jest akurat

[Gość: ddr]

bodaj najbardziej tradycyjną powieścią fantastyczną Strugackich. Wolę "Piknik
na skraju drogi"; ale i "Trudno..." kiedyś bardzo mi się pdoobało. Wielu
popełnia błąd niedoceniania Strugackich

[Gość: rosomak]

Ajajaj! Horrendum... że niby przed fantastyką (fantastyką naukową! fantasy!!)
ostrzegam... Widzę, że masz bezkrytycznie dobre zdanie o obywatelach. Ciekawe i
na swój sposób miłe, ale naiwniutkie lekko. Ziemię naszą zamieszkują też
osobniki programowo odrzucające "te całe bajdurzenie o niewiadomoczym". Całe
pokolenia fanów tzw. literatury pięknej uśmieszkiem pobłażania traktuje
pisaninę "ludzi z fantazją". Mitka Karamazow, Jędruś Kmicic, Nataszka Rostowa,
to są idole! Chodzą sobie, jedzą, śpią i ani im w głowie teleportacje i inne
takie głupoty.
Racja, w każdej porządnej książce sf fantastyka jest tylko narzędziem, właśnie
dlatego zaznaczyłem. I dlatego tak mało dobrej literatury sf. Zbyt często
zdarza się jednak, że cała fantastyka zasadza się w tym, że bohater lata
pojazdem antygrawitacyjnym na Wenus zamiast kolejką podmiejską na daczę; ma w
domu robota wszystkorobiącego zamiast oddawać pranie do pralni a obiady jadać
na mieście. I to niektórych czytelników razi. Mnie też.

Pytanie do Rosomaka

[kasiulek_mysiulek]

Pod wpływem Twoich postów zainteresowałam się literaturą rosyjską. Na początek
wypożyczyłam "Punkt widzenia-Opowiadania i opowieści" Michała Zoszczenki. Dobry
wybór według Ciebie?

[Gość: rosomak]

Jak przeczytasz, sama mi to powiesz!

Opowiadania Zoszczenki

[Gość: ddr]

cenie sobie wyżej niż opowiadania Bułhakowa (przy całym moim uwielbieniu
dla "Mistrza i Małgorzaty")

[kasiulek_mysiulek]

No to biorę się za to już dzisiaj:) jestem ciekawa tych opowiadań.

[noida]

No i widzisz, komu ty zazdrościsz? Przecież już zostałeś obwołany znawcą
literatury w stopniu wyższym niż wszyscy wypowiadający się w tym wątku. Nie ma
ludzi, którzy przeczytali więcej niż ty, chyba, że są stuletnimi starcami.

Moim zdaniem to jest jakaś lekka fobia, to o czym ty mówisz. A muzyki słuchasz,
do kina chodzisz? Na spacery? Czy tylko jedna książka za drugą, jedna za drugą?
Bez czasu na wytchnienie, popychana pizzą na zamówienie, bo szkoda czasu na
jedzenie, kiedy można czytać!

Sorry, ale takie podejście to nie dla mnie. Jest milion przyjemnych rzeczy na
świecie, które można robić- jeść, spać, oglądać filmy, gapić się na chmury,
słuchać muzyki, gadać z ludźmi. Mogłabym czytać więcej, gdybym naprawdę chciała,
ale właśnie kosztem tych rzeczy. A wolę żyć niż czytać. Ot co.

[Gość: rosomak]

Hmm... Muzyka, owszem, klasyczna (z operą i suitami baletowymi włącznie), heavy
i jazz. Do kina nie chodzę bo nie lubię jak mi małolaty papierkami szeleszczą.
Spacerki? Nie korzystam z komunikacji miejskiej (nigdy!!!), to chyba też się
liczy. No i pizzy nie zamawiam, a bo to człowiek może wiedzieć z czego to
zrobili? Sam sobie gotuję, pierożki, sznycelki, omleciki... Uwielbiam jeść!
Filmy? Ale co tu oglądać, głupawe amerykańskie filmiki jeden w drugi taki sam.
Europaeuropa oglądam. I sport, to nałóg. A z ludźmi to mi się już nie chce
gadać, przejdź się kiedyś przez miasto i nic nie mów tylko słuchaj. To koszmar,
bełkot i burzenie ciszy. Zama zamilkniesz zażenowana. Pozdrowienia.

[schabomil]

I pomysleć, że sądziłem, że brak u Ciebie autoironii.

Wybacz: Schabomił

[noida]

Tak się akurat składa, że często słucham, co mają ludzie do powiedzenia. Czasem
rzeczywiście pieprzą trzy po trzy, ale często mówią coś ciekawego, niezwykłego,
mądrego. Bo z ludźmi jest jak z książkami- trafiają się prawdziwe rarytasy,
tylko nikt nie wymyślił "listy lektur obowiązkowych", więc dla tych, którzy wolą
gotowe listy nie są warci wysiłku szukania tych perełek, ukrytych pomiędzy
"koszmarem, bełkotem i burzeniem ciszy".

[kyos]

noida napisała:

> Tak się akurat składa, że często słucham, co mają ludzie do powiedzenia.
> Czasem rzeczywiście pieprzą trzy po trzy, ale często mówią coś ciekawego,
> niezwykłego, mądrego. Bo z ludźmi jest jak z książkami- trafiają się
> prawdziwe rarytasy, tylko nikt nie wymyślił "listy lektur obowiązkowych",
> więc dla tych, którzy wolą gotowe listy nie są warci wysiłku szukania tych
> perełek, ukrytych pomiędzy "koszmarem, bełkotem i burzeniem ciszy".

Hmmm... na mnie największe wrażenie (generalnie nie przepadam za grafficiarzami)
zrobił pewien napis na murze (cmentarza?) w Warszawie: "Policjant ochroni Cię
przed złodziejem. Ale kto ochroni Cię przed policjantem?"
Również pewna wypowiedź 9-, 10-letniego chłopca: Grupa harcerzy jedzie
tramwajem, widzą napis na wiacie: HWDP. Jeden z chłopców pyta co to znaczy. Na
to drugi odpowiada z wahaniem "Harcerze Wielkim Dobrem Polski?"

[Gość: rosomak]

Masz rację, tylko, że tych mądrze mówiących na ulicy nie spotkasz.

Ale zupełnie z innej parafii, tak nie na temat, ale przepysznie! Wczoraj
(zdarzenie autentyczne!) polazłem na miasto rachunki popłacić. Idą przede mną
takie dwa hip-hipowe mega wyluzowane "chopaki" w spodniach z krokiem w kolanach
i kieszeniami na łydkach (obligatoryjne kapturki na główkach są! Zastanawiam
się co oni tak chronią?) i "zapodają:
-... ona mi pier...li, że ja to jej k... nie szanuję, a ja jej no to: kaśka ja
cie, k..., w ch.j poważam...

Autentyk. Mowę wprost odbiera :))

[noida]

Owszem, tych mądrze mówiących też możesz spotkać na ulicy. Albo w sklepie. Albo
w kinie. Nie musisz iśc na uniwersytet, żeby ich spotkać. Czasem nawet sami cię
zaczepiają.
A hip-hopowe chłopaki też są bardzo ciekawym zjawiskiem. Ludzie na takich prace
naukowe piszą :P

[akondze]

rosomak napisał:

"Masz rację, tylko, że tych mądrze mówiących na ulicy nie spotkasz".

...niezupełnie tak jest; ulica to ciekawe miejsce i dużo się tam dzieje, także
bywają tam 'mądrze mówiący' ;)

i dalej:

"Idą przede mną
takie dwa hip-hipowe mega wyluzowane "chopaki" w spodniach z krokiem w kolanach
i kieszeniami na łydkach (obligatoryjne kapturki na główkach są! Zastanawiam
się co oni tak chronią?) i "zapodają:
-... ona mi pier...li, że ja to jej k... nie szanuję, a ja jej no to: kaśka ja
cie, k..., w ch.j poważam..."

Bo widzisz: liczą się intencje, forma to rzecz drugorzędna ;)
A skoro mówi, że ją 'w ch.j poważa' to chyba znaczy, że ją jakoś szanuje, czyli
jest ok...

---
A co do meritum: czytujesz też te książki po rosyjsku??
Bo język jest ciekawy, chociaż osobiście się nim jak na razie zbyt słabo
posługuję, żeby brać się od razu za wysoką półkę; trzeba byłoby pewnie zacząć
od jakichś 'harlekinów'...


----------
...skwak?

[Gość: rosomak]

Nie wątpię, że na ulicach jest paru mądrych ludzi, w końcu jakoś się muszą
przemieszczać, ale ci zazwyczaj przemykają w milczeniu przez ten ocean wrzasków
i bełkotu próbując na własny użytek coś z tego zrozumieć, nie lansują się po
pubach, nie "klabują" (od clubing!) bo im czasu szkoda na ogłuszacze.
Intencje się liczą, nie forma? Taka sobie scenka:
Mamusia wlewa jakieś odpadki do wiaderka i stawia przed swoim trzyletnim
synusiem.
-Żryj jak ci dają, wstrętny bachorze.

Jest ok.?

[ben-oni]

Ale twój problem jest z gatunku medycznych. Bo ty również niezbyt zdrowo
podchodzisz do czytania. Ty i tzw. "czytelnik nowości" stoicie na przeciwnych
biegunach. Ty wdepnąłeś i czytasz wszystko, nawet grafomanię, byle po rosyjsku
napisaną. Jeśli czytasz wszystko, więc masz pełen obraz, ale w sposób bardzo
czasochłonny. Znasz klasykę i geniuszy rosyjskich, ale zapoznałeś sie również z
literaturą czwartego sortu (rusycyzm). Czytacze nowości robią podobnie, ale z
góry odrzucają klasykę, co również nie jest dobre. Brak im znowu dobrej bazy
porównawczej, nie potrafią skonfrontować Akunina z Dostojewskim, bo nie czytali
Dostojewskiego, więc Akunin zdaje sie być swietnym pisarzem. Na bezrybiu i rak
rybą. Ten sam element dotyczy innych literatur... mnóstwo ludzi utożsamia
literaturę japońską z Murakamim, a szczerze mówiąc, ten pisarz akurat jest
okruchem, modnym, ale okruchem. Dla innych, literatura amerykańska to King i
P.K.Dick. Przyznamy wszyscy, ze taki obraz pisarstwa amerykanskiego jest bez
sensu.
Wnioosek: tobie doradzałbym selekcjonowanie literatury rosyjskiej, bo nie
wszystko jest warte czytania, a innym mimo wszystko, zapoananie sie od czasu do
czasu z literaturą wielką, w celach poznawczych. Literatura dobra, poza tym, że
bawi, uczy równiez i kształtuje gust. czytanie badziewia to jak
ogladanie "Klanu". Demoluje poczucie estetyki i przyzwyczaja do bylejakości. We
wszystkim potrzebny jest umiar i rozsądek.
Przez najblizsze pół roku czytaj tylko Włochów... tak w ramach higieny
psychicznej.

[gggrazik]

ja zawsze musiałam czytac lektury na glos na lekcjach w podstawowce i może
dlatego mam utrwalone