wpadki literackie II

[autumna]

Ponieważ stary wątek już się zarchiwizował:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=39657877&a=39657877
pozostaje mi założyć świeży.

Mama podebrała mi Hrabala "Obsługiwałem angielskiego króla" i wypatrzyła co następuje:
1. Najpierw jest mowa, że Praskie Dzieciątko "waży SZEŚĆ kilogramów i jest z czystego złota". Parę stron dalej bohater jest podejrzany, że chciał "zrabować te CZTERY kilo złota.
2. Profesor z lesniczówki opisany jest jako "mężczyzna z siwą broda i jednym okiem". Już na następnej stronie profesor "roześmiał się, miał piękne oczy".

[waldemar_batura]

Sławny fragment z "Hobbita" o smoku Smaugu, który przeleciał nad Bilbem "jak
pociąg pośpieszny". Tolkienowi zwrócono na to uwagę, ale jakoś nie wprowadził
poprawki w kolejnych wydaniach.

[Gość: mutant]

[Gość: mutant]

Może to był angielski żart.

Tak w ogóle to pisarze mają mnóstwo wpadek, które często przypisuje się
tłumaczom. Często też jest tak, że tłumacz musi poprawiać po autorze. W pewnej
książce, którą tłumaczyłam, bohaterka wyszła w miasto w tenisówkach, ale po
drodze obrobiła jakiś sklep, ukradła buty, a tenisówki gdzieś zostawiła (nie
pamięta gdzie, bo była naćpana). Następnego dnia wychodzi i oto znów ma na
sobie swoje stare tenisówki...

U Zoli jest taki fragment

[Gość: ddr]

jadł skromnie nie otwierając ust

[waldemar_batura]

Gość portalu: mutant napisał(a):

> Może to był angielski żart.

Nie, to akurat żart nie był. Z innych przykładów: to chyba z Konwickiego się
śmieli, jak to podnieconym kobietom w jego wczesnych powieściach... kurczyły się
sutki ;-). Lem sam przyznał się do wpadki, jakim był zabieg betryzacji w
"Powrocie z gwiazd", który miał wyeliminować agresję, a więc zadawane przez
ludzi zło; tymczasem zło wynika także z popędów uważanych przez ludzi za dobre.
Znana wpadka Verne'a, tak monumentalna, że trudno uwierzyć, że ją przegapił -
może świadomie przystał na nią dla lepszej dramaturgii - to absolutna
niezgodność dat odnośnie łączących się ze sobą wątków i bohaterów w "20
tysiącach mil podmorskiej żeglugi" i "Tajemniczej Wyspie", w rezultacie której
kapitan Nemo umierał... przed powstaniem sipajów, PO którym dopiero miał
zbudować "Nautilusa" (nb. pierwotnie Nemo miał być Polakiem, schodzącym do
głębokiej, bo podwodnej konspiracji po powstaniu styczniowym - ale chronologii
to i tak by nie uratowało).
A tu wątek o wpadkach w "Harrym Potterze":

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16511&w=51026490&v=2&s=0
Na koniec coś z poezji: Keats w "Pierwszym zapoznaniu się z Homerem w
przekładzie Chapmana" pomylił się pisząc, że Przesmyk Panamski pierwszy
przekroczył Cortez - w rzeczywistości zrobił to Balboa.

[krzaczaste_brwi]

Fima - Amosa Oza. Bohater ma 59 lat, a pacjentka przychodni ginekologicznej
bierze go za studenta.

[monikate]

Może tak młodo wyglądał? :))

[venus22]

""Następnego dnia wychodzi i oto znów ma na
sobie swoje stare tenisówki...""

moze miala kilka par...

V.

[Gość: mutant]

Zwłaszcza że mieszkała w kanale, bo uciekła z domu :)

[tanczacy.z.myslami]

autumna napisała:

> 1. Najpierw jest mowa, że Praskie Dzieciątko "waży SZEŚĆ kilogramów i jest z cz
> ystego złota". Parę stron dalej bohater jest podejrzany, że chciał "zrabować te
> CZTERY kilo złota.

Przecież każdy noworodek po urodzeniu najpierw traci na wadze i dopiero potem
(kilka dni do tygonia) zaczyna przybierać na wadze i normalnie rosnąć! Widocznie
ten był w I fazie :))

[Gość: wnikliwy]

Jack King w Piątej Międzynarodówce umieścił akcję w grudniu 2002. W książce
prominentną rolę odgrywa Urząd Ochrony Państwa, który wówczas był już rozłożony
na części (rozwiązany latem tego roku).

poczucie czasu

[Gość: toczacy.sie.kamien]

Mnie w książkach najbardziej irytuje brak poczucia czasu u niektórych autorów.
Przykładem jest "Kod Leonardo da Vinci". Przyznaję ze wstydem, że mniej mnie
denerwowały brednie dotyczące KK - w końcu w wielu powieściach sensacyjnych
wymyślano najprzeróżniejsze bzdurne konspiracje ogólnoświatowe - niż kompletny
brak realizmu toczącej się akcji. Przypominam, że trzy czwarte książki dzieje
się jednej nocy i w ciągu tej jednej nocy bohater najpierw parę godzin siedzi w
Luwrze, potem jeździ sporo po Paryżu, wyjeżdża gdzieś daleko z Paryża, wraca do
Paryża (nie pamiętam już dobrze, ale był chyba także aresztowany czy coś),
znowu wyjeżdża poza miasto, prowadzi długą zasadniczą rozmowę z głównym
schwarzcharakterem, wreszcie startuje samolotem do Londynu. I dopiero wtedy
następuje świt!

[broch]

Alvaro Mutis "The Adventures of Maqroll"
bohater mowiący tajemniczym slangiem gdańskim zrozumiałym jedynie dla kapitana
okrętu (Litwina), lokalizacja Gdańska jest również dość interesująca.

"The Adventures of Maqroll" mimo tych tajemniczych odniesień do Gdańska jest
powieścią znakomitą wartą przeczytania.

[Gość: naiwna]

Powieść Ann Patchett "Bel Canto" czytałam jako lekturę do pewnego egzaminu w
oryginale i nie wiem, czy w ogóle była tłumaczona na polski. Książka mi się
podobała, zwłaszcza, że jednym z głównych bohaterów jest tłumacz, potrafiący
się porozumiewać w wielu językach (co przydaje się, kiedy jako jeden z
dwustu "międzynarodowych" gości pewnego przyjęcia zostaje zakładnikiem pewnej
grupy terrorystycznej). Gdzieś w okolicach trzech czwartych książki następuje
taka oto sytuacja: słynna śpiewaczka operowa wykonuje "Rusałkę" Dvoraka, a
zachwycony jej popisem japoński pracodawca tłumacza komentuje, że ona śpiewa
tak, jakby była rodowitą Czeszką. Na co tłumacz myśli sobie: "no oczywiście, co
za laik... nie rozumie, że ona po prostu wykuła na pamięć kolejne sylaby oraz
ogólny sens pieśni, jednak tak naprawdę nie mówi ani słowa po
CZECHOSŁOWACKU"... Omal nie rzuciłam książką w kąt, tak się zirytowałam. Nie
dość, że multilingualny tłumacz, zwłaszcza taki, który potrafi rozpoznać, że
śpiewaczka tak naprawdę odtwarza tylko ciąg sylab, powinien wiedzieć, że nie ma
i nigdy nie było czegoś takiego jak język czechosłowacki, to na dodatek książka
była napisana i toczy się co najmniej parę lat po rozpadzie Czechosłowacji na
dwa państwa.