Brzemie rzeczy utraconych Kiran Desai

[itek1]

Skonczylem wczoraj. To bardzo smutna ksiazka, majaca sporo zabawnych
fragmentow, bardzo aktualna, a jednoczesnie przedstawiajaca dosyc egzotyczne
realia (da mnie), dajaca do myslenia i niepokojaca swoja wymowa, a przy tym
jak kazda dobra literatura- uwrazliwiajaca i nie pozostawiajaca obojetnym
czytelnika. Ksiazka o wielu sprawach- spotkaniu, ktore polega na mijaniu sie,
o zysku bedacym de faco utrata, o marzeniach nie do zrealizowania, ale
bezktorych trudno jest zyc (i pieknych), o zagubieniu i braku na to antidotum.
Poruszajaca historia pieknie literacko przedstawiona, a na dodtek z jajem.
Kojarzyla mi sie nie z Dziecmi polnocy, ale troche ze Sniegiem Pamuka.

Konkluzja: IMO bardzo warto przeczytac te ksiazke- jeden z ciekawszych
zdobywcow nagrody Bookera.

[padma]

Podzielam Twoją opinię i także polecam. Bardzo gorzka książka, dla
mnie przede wszystkim o tym, jak zetknięcie z inną kulturą, z innym
życiem może wpływać nie wzbogacająco, ale destrukcyjnie. A fragmenty
dziejące się w Stanach doprowadzały mnie momentami do śmiechu przez
łzy. Czekam już niecierpliwie na spotkanie z autorką w przyszłym
tygodniu, bo wydaje mi się, że będzie miała ciekawe rzeczy do
powiedzenia.

[pomme]

ooo, dzieki za opinie, mam ja w merlinie w przechowalni... zamówie:-)

[itek1]

> [...] Czekam już niecierpliwie na spotkanie z autorką w przyszłym
> tygodniu, bo wydaje mi się, że będzie miała ciekawe rzeczy do
> powiedzenia.
Bylem dzis na spotkaniu autorskim z Kiran i zechecam do uczestnictwa, gdyz
bardzo warto bylo sie z nia spotkac, mowi interesujace rzeczy bedace cennym
uzupelnieniem lektury jej ksiazki; BTW to pelna osobistego uroku, niezwykle
ciepla i kontaktowa osoba

[Gość: gość]

A teraz Kiran Desai w Polsce.
We wtorek w Poznaniu.
W Bookareszcie podpisywać będzie książki, a w Bibliotece Brytyjskiej
spotkanie autorskie o 19.oo.

[iwka_j]

Zachecajacy opis!Trzeba bedzie przeczytac...:-)

[poemi123]

Również gorąco polecam. Momentami zabawna, w ogólnym przesłaniu
smutna i gorzka. Zmusza do myślenia.

[chiara76]

i ja wczoraj ją skończyłam.
Książka baaaardzo mi się podobała i jestem bardzo zadowolona, że po nią sięgnęłam.

[tuya]

A ja jestem w 2/3 i mi się wydaje taka sobie. Może przez to że wszystko się
dzieje "za górami, za lasami" jakoś mnie nie porusza. Ale doczytam do końca i
może zmienię zdanie.

[formaprzetrwalnikowa]

ja skonczyłam, chociaz byłam bliska porzucenia. początek dłuzył mi
się strasznie, od połowy zaczęło byc ciekawie i 'życiowo'.
odstręczało mnie wrazenie, ze 'zajeżdzało' bollywoodem: te
księżniczki, te córki lotników i reporterki bbc, wielkie miłości.
wszczęłam na ten temat nawet dyskusję z koleżanka z pracy - hinduską
(młoda przedstawicielka klasy średniej, szanująca tradycję, choc
ubierająca się po zachodniemu i rozmawiająca z narzeczonym- równiez
hindusem po angielsku; ksiazke przeczytała) jakos nie bardzo
przekonała mnie jej opowieść, ze 'w tamtych czasach łatwo było
dostac pracę jako reporter bbc, jesli pochodziło sie z klasy
sredniej'.

niewątpliwie ksiązka ciekawa, nie tylko jako opowiesc
o 'dziedziczeniu straty' ('inheritance of loss') i o tym, jak często
niechcący, a nawet wbrew samym sobie powtarzamy los naszych
przodków. dla mnie równiez ciekawa opowieść o obcej mi kulturze,
pomagająca zrozumieć skomplikowane relacje między hindusami i
anglikami. i -last but nit least- książka o emigracji, emigrantach i
wracaniu do domu.

[jarka63]

Jak waszym zdaniem wyglądają Afghan princesses?

Afghan princesses

[formaprzetrwalnikowa]

mnie się nieodparcie kojarzą z psami rasy Afghan:
en.wikipedia.org/wiki/Afghan_Hound
;)

[jarka63]

Ja bardziej dosłownie widzę księżniczki w połyskujących szatach w
żywych kolorach i czapeczkach zdobionych cekinami.

[nienietoperz]

Czytalem juz dosyc dawno, ale postaram sie odswiezyc wrazenia.
Faktycznie smutna, faktycznie autentyczna, faktycznie poruszajaca. Czy jeden z
ciekawszych Bookerow? Nie wiem, wydaje mi sie, ze jesli chodzi chocby o Bookery
zwiazane z Indiami znacznie wazniejszymi ksiazkami byly 'Dzieci polnocy' i 'Bog
rzeczy malych' (ale juz pewnie nie 'Oblezenie Krishnapuru', czy jak to sie po
polsku nazywa). Z Bookerow ostatnich lepsza, choc niewatpliwie ciezsza powiescia
jest 'Morze' Banville'a.

Spora czesc wartosci `Inheritance of Loss' stanowil dla mnie tytul, niestety
nieprzetlumaczalny zgrabnie na polski. Sama swiadomosc, ze mozna dziedziczyc
cos, co sie utracilo, cos, co sie traci bez przerwy, cos, co z gory jest skazane
na utrate, byla dla mnie swieza i odkrywcza.

Z uklonami,
NN

[Gość: daria13]

Jestem w połowie i od pierwszych stron pod duzym urokiem. To nade wszystko
piękna proza. Treść bez wątpienia poruszająca, ale to forma decyduje o moim
zachwycie nad ksiązką. Cały czas porównuję prozę Desai z prozą Rushdiego, tym
bardziej, że jestem świeżo po przeczytaniu Salimara klauna, który jest jedną z
lepszych pozycji tego pisarza, i stwierdzam, że Brzemię przewyższa, w moim
odbiorze, formalnie prozę autora Dzieci Północy. O ile Rushdi to realizm
metafizyczny, to prozę Desai nazwałabym realizmem poetyckim. To proza z
optymalną dawką poezji, nienachalną, a sprawiającą, że ksiązkę czyta się z
zachwytem, zachłystując sie urodą niektórych zdań. Nieprawdopodobnie plastyczne
i liryczne opisy krajobrazu, pogody, przyrody. Subtelne opisy uczuć i wrażeń. To
książka, już to wiem, z którą będzie mi bardzo ciężko sie rozstać.
Mam nadzieję, że pisarka sprawi nam jeszcze nie raz radość swoją prozą. Będę
czekać z niecierpliwością.
P:)

[Gość: gwiazdka]

trudno się czepiać znaczka P:) ale tak samo podpisuje
się braineater :-) wy są jedna osoba? :-))

[Gość: daria13]

Czysty przypadek. Choć się Brainem trochę znamy, jesteśmy bytami CAłKIEM
niezależnymi:). Pozdrawiam - to za długo, a pozdro jest banalne i szczeniackie;)
Swoją drogą ciekawa jestem, jak naszemu adminowi podobałaby sie ta książka. Coś
mi mówi, że średnio, ale może się mylę;)
P:)

[Gość: gwiazdka]

Wącham okładkę od wczoraj. I czuję nosem, że to bdb
literatura. Za kilka dni powiem coś więcej. Brainowi
myślę, że też mogłaby się podobać. Chyba :-)