Czy czytacie Łysiaka?

[dzik0]

Czy tak popularny kiedyś łysiak jest jeszcze czytany?

[Gość: Aga]

Przeze mnie nie jest. Kwestia poglądów i ich przedstawiania.

[Gość: opty2]

teraz już nie,
wg mnie facet sie pogubił

[nchyb]

przed laty przeczytaliśmy wszystko co nam się odobało, óźniejsze do
nas nie przemówiły. Powracamy co jakiś cas do Perfidii, Konkwisty i
Pocztu Królów Bałwochwalców.
Do reszty nie czujemy potrzeby powracać. Za to obecni zastanawiamy
się a poważnie nad preczytanie książki syna pana Łysiaka, takoż
Łysiaka, tyle że Tomasza, a konkretnie Szalbiera. Natomiast tatuś to
dla nas już przebrzmiay akord i poza sensacyjną rozrywką i królami
przedpiastowskimi - podzielamy zdanie Opty2...
Jego/jej słowa brzmią niczym: Mądrość jakoby żywcem z Koranu wyjęta -
ten tekścik na stałe wszedł do naszego języka, he he, z czego to
cytacik?

[rozmowy-z-monitorem]

Jakiś czas temu próbowałam sięgnąć po Łysiaka. Nie przebrnęłam. Wiec może
jeszcze nie nadszedł jego czas :)

[mathias_sammer]

nie.
m.s.

[ksieni_smutnego_pierdofonu]

kiedyś, za młodu - owszem. nawet zachwycałam się. dzisiaj wiem, że była to
kwestia nieoczytania. po "talleyrandzie", z ciekawości przeczytanym, co tam u
tego dziwaka słychać, zdecydowanie nigdy więcej nie. grafomaństwo najwyższych lotów

[marzeka1]

Teraz już nie, iedyś całego "napoleońskiego" Łysiaka przeczytałam i nawet mi się to podobało.

[spacey1]

Z powyższych wpisów można wywnioskować, że Łysiak jest jak choroba wieku
dziecięcego - każdy musi przez to przejść :)
Ja także czytałam kiedyś Łysiaka, ale nie ksiązki napoleońskie, tylko te o
sztuce - Wyspy zaczarowane, Wyspy bezludne, MW. To były moje ulubione. Już
Malarstwa białego człowieka nie przeczytałam. Nie odrzuciłam, po prostu nie
złożyło się.

[przeorysza_wagina]

Czytam, połykam, zachwycam się równie mocno jak 10 lat temu.
Z ostatnich "kielich" przeczytany kilkanaście razy.
Kończę rano czytać i zaczynam wieczorem, gorzej jak Biblię.

Do końca przez histeryczne nie przeszłam, poczekam, dojrzeję.
Ale o sztuce, literatura piękna - rulez.

[nomina]

A gdzie można dostać "Flet z mandragory"?

[agmusz]

na allegro na przykład:)

[nomina]

Ale za jaką cenę :(!
A ja szukałabym w nieco bardziej przyjaznej kwocie...

[dzik0]

W antykwariatach też trudno o książki Łysiaka.

[Gość: lisiczka]

MBC - owszem, ale cięzko;( Ego autora wyłażące spod każdego znaku
przestankowego bardzo przeszkadza w odbiorze, juz nie mówiąc o tych
wszystkich na siłę wstawianych łacińskich przysłówków.
Kiedys zachwycałam się MW, Francuska ścieżką itp., teraz
juz "wyrosłam".
Beletrystyki autorstwa Łysiaka nigdy nie potrafiłam strawić, takie
grafomańskie bazgroły IMHO tylko dla mazochistów.

[sto100]

zrezygnowałam już dawno i nie żałuję.

[amplersampler]

książki Łysiaka poznałem na początku lat 90-tych. uważałem, że są
świetne (i do pewnego stopnia nadal tak uważam, ale...).
przeczytałem wszystkie te Dobre, Wspaniałe, Statki, wywiady rzeki
itp.
najbardziej spodobał mi się Statek. świetna książka, którą kobiety
przyjmują jako anty-kobiecą a faceci nie wiedzą o co chodzi.
i cała masa wypowiedzi bohaterów, które możnaby cytować dniami i
nocami.
później też czytałem właściwie wszystko co Łysiak pisał, ale w
pewnym momencie zacząłem zauważać....no cóż....pewną śmieszność tego
wszystkiego co ten fenomenalny człowiek pisze.
przede wszystkim zauważyłem, że bohaterowie książek Łysiaka kiedy
już zaczynają konwersację to w pewnym momencie przeradza się ona w
sięganie na półkę i czytanie zaznaczonych wypowiedzi Różnych
Wielkich Ludzi. jakiś Pan X w dyskusji z Panem Y wyciąga książkę i
zaczyna sadzić kilkustronicowy elaborat którego teza jest podparta
cytatem z jakiegoś myśliciela. rozmówca już bez sięgania po książkę
(gdyż nie jest u siebie w domu więc może co najwyżej sięgnąć do
pokładów pamięci) odpowiada kolejnym elaboratem potwierdzającym z
kolei jego tezę. konkluzja jest taka, że każdy pogląd można poprzeć
wielce mądrymi argumentami wziętymi z dzieł literatury czy filozofii.
to nie jest oczywiście grzech tak pisać, ale ....w pewnym momencie
ci wszyscy Wymądrzacze stają się niestety groteskowi.
z drugiej strony wiem, że Łysiakowi o to nieraz chodzi: zamieszać
czytelnikowi w głowie tak żeby sam sobie wybrał za jaką tezą jest.
zreszta Waldemar raz udowodnił w jednym ze swoich zbiorów pisania,
że na wszystko są niemal niepodważalne argumenty. napisał po prostu
o jednej mogącej budzić kontrowersje sprawie 2 przeciwstawne
genialne teksty i każdy z nich był przekonywujący.

kolejna sprawa z Łysiakiem to jego wojujący antykomunizm. Mogę
zrozumieć, że ten człowiek nie musi lubić poprzedniego systemu i
może nie pałać sympatią do tzw. czerwonych, ale u człowieka tak
światłego i naprawdę cholernie utalentowanego chwalenie się, że
kiedyś świeca na telewizorze skrzywiła się od gorąca i wycelowała
tym samym stojącemu obok popiersiu Lenina w oko co oznaczało, że
Leninowi to i to w oko to wiecie...już dla mnie za dużo...żebym się
nie roześmiał.
kolejna sprawa to fakt, że Łysiakowi zdarza się w swoich pisaninach
cytować ....Waldemara Łysiaka. bez komentarza to pozostawię bo to
już świadczy o wieeeelkim ego napompowanym niczym balon.
kolejna sprawa - Łysiak się powtarza, jak gdyby nie pamiętał, że
napisał już kiedyś dokładnie to samo. już nie pamiętam o którą z
jego książek chodziło ale czytając jeden z jej rozdziałów byłem
pewny, że już kiedyś inny z jego bohaterów brał udział w dokładnie
takiej samej akcji. przecierałem oczy i zastanawiałem się czy mi się
nie pomyliło ale okazało się że nie.

Łysiaka mam za cholernie zdolnego gościa piszącego rewelacyjne
książki, ale niestety nie zauważa on niekiedy śmieszności
wynikającej z notorycznego nadęcia i napuszenia zarówno Jego
bohaterów jak i Jego samego. w związku z tym nieco "wyrosłem" z jego
książek i mogę je czytać przede wszystkim dla samej formy i kunsztu
pisarskiego, ale to już jest sztuka dla sztuki.

jest jednak jedno "ale" dotyczące Łysiakowego pisania, które
to "ale" wywraca po raz kolejny moje podejście do Jego twórczości i
spraw, o których pisze. otóż niestety wiele z tego o czym pisał a
wydawało się nieprawdopodobne i śmieszne okazało się wcale nie takie
śmieszne i nieprawdopodobne.

i tyle o "moim" Łysiaku