Nobel 2008 dla Jean Marie Le Clezio

[Gość: czytak]

z Francji.

_________________________
"Kto czyta, nie błądzi."

[Gość: czytak]

Laureatem Literackiej nagrody Nobla został francuski powieściopisarz
Jean-Marie Gustave Le Clézio. Mało znany za granicą, we Francji jest
popularnym autorem, w połowie lat 90. czytelnicy wskazali go jako
największego żyjącego pisarza.

Jego debiutem powieściowym była wydana w 1963 r. książka „Mandat
karny”, za którą otrzymał prestiżową nagrodę literacką Renaudot.
Opowieść o zbuntowanych chłopcu z małego miasteczka sprawiła, że
okrzyknięto go „nowym Camusem”. Sympatię czytelników zdobył nie
tylko dzięki niezwykłemu stylowi pisarskiemu, ale też za sprawą
barwnego życiorysu. W latach 70. dużo podróżował po Azji i Ameryce
Łacińskiej, z tych doświadczeń powstały popularne książki „Pustynia”
i „Nieznany na ziemi”. Za przełomowy moment w swoim życiu uważa
spotkanie z meksykańskimi Indianami, którym poświęcił kolejne prace.
W 1971 r. powiedział: - Jestem Indianinem.

Le Clézio urodził się w 1940 r. na Mauritiusie, jego ojciec był
lekarzem, a dziadek sędzią i poszukiwaczem złota. Zbeletryzowaną
wersję przygód przodka noblista opisał w swej najpopularniejszej
dotąd powieści „Poszukiwacz złota”. Pisał także o meksykańskich
malarzach - Diego Rivierze i Fridzie Kahlo.

16 października nakładem PIW-u ukaże się jego książka „Urania”.

/www.rzeczpospolita.pl/

___________________________
"Kto czyta, nie błądzi."

[nienietoperz]

Hmmm.

Wszystkich czytelników FK, którzy coś JMLC czytali uprasza się o zgłaszanie się
w niniejszym wątku i odbieranie należnego splendoru. Tudzież o osobiste
odpowiadanie na pytanie `Kto zacz?'

[daria13]

Ja liczę na Brocha, ale musimy trochę poczekać, bo najpierw musi się obudzić,
choć z niego ranny ptaszek, więc to już niedługo:)
P:)

[Gość: ra81]

Czytałem "Protokół".
Nawet, nawet, choć nieco się zestarzało.
Teraz pewnie wydadzą 28 pozycji w pół roku, więc będzie można poszerzyć sobie wyobrażenie o JMGlC (swoją drogą czy był już pisarz-noblista o tylu inicjałach?).

[broch]

No problem ;)
Pustynia - gdzies pod koniec 80'

Czytalo sie (wowczas) dosc fajnie. Absolutnie nic formalno-experymentalnego. Tzn
"Pustynia" nie jest eksperymentalna. Troche bylo w LnS.

O ile sie nie myle Le Clezio zaliczany byl do nuveau roman ale chyba niezbyt
slusznie poniewaz facet chodzil wlasnymi drogami

[o_matko]

czytalam z 15 lat temu Pustynie po FR - od tamtej pory odnotowalam
wiele nowosci szanownego noblisty oraz zachwytow nad nimi, ale
przyznaje, ze mnie nie ciagnelo ... Autor kojarzy mi sie dosc
'przyrodniczo', 'etnicznie'...

[Gość: Janek]

Przeczytałem wszystkie jego książki. Pytajcie o co chcecie.

[monikate]

Hm, dopiero dzisiaj dowiedziałam się o jego istnieniu. Noweau roman?
Dziekuję, w takim czymś gustowałam kiedyś, ale to było dawno i
nieprawda. Ponoć pisze o Indianach z Ameryki Płd, więc czy aby to
nie jakaś politycznie poprawna kiła? :)

[Gość: witek]

Każesz się prosić? Pisz co wiesz.

[Gość: Janek]

Jest genialnym pisarzem, ale do jego twórczości trzeba dojrzeć - to
pisarz dla wtajemniczonych, ezoteryczny. Nie będę tu wymieniał
konkretnych tytułów, gdyż tak naprawdę wszystkie jego powieści są
jednym ciągiem ekspresji nienazywalnego. Le Clezio atakuje nas i
broni równocześnie.

[broch]

"Nie będę tu wymieniał konkretnych tytułów, gdyż tak naprawdę wszystkie jego
powieści są jednym ciągiem ekspresji nienazywalnego."

to niezupelnie prawda.
Do polowy lat 70' Le Clezio duzo eksperymentowal. Widac wyraznie roznice miedzy
pisaniem "Le proces verbal" i "Le deluge" z jednej strony a "Pustynia" i
pozniejszymi z drugiej.

Nawiasem mowiac facet ma na swoim koncie ok. 30 ksiazek. Naprawde wszystko to
przeczytales?

[Gość: Janek]

broch napisał:
> Nawiasem mowiac facet ma na swoim koncie ok. 30 ksiazek. Naprawde
wszystko to
> przeczytales?
Tak. Po kilka razy. Wyraźnie widać w jego dziełach ukrytą inspirację
filozofią Heideggera. Powieściobyt przekładający się na Dasein - tak
można określić drżenie i trwogę Le Clezia wobec nienazywalnego.

[jabeta]

Czytałam "Onitszę". Zachwyt nad zachwyty. Stylem, prostotą narracji, kreacją
postaci głównego bohatera. Do dziś pamiętam chłopca, którego uderzyła
niedojrzałość (seksualna?)rówieśników- zupełnie odmienne niż europejskie
spojrzenie na naturę. Wszak kobieta to nie tylko łatwo pobudzające narządy
rozrodcze. Fintan widział więcej, bo przeżył więcej- także poród na barce.
Fintan jednak nie gardzi rówieśnikami , nic z tych rzeczy-czuje się obco i jak
głuchoniemy.
Człowiek na granicy światów- różnych wrażliwości i perspektyw - których, gdy się
doświadczy - staje się kimś więcej niż był.