"należy czytać dobrą literaturę"

[gwiazdeczka-z-nieba]

tak, zresztą bardzo słusznie, radzi się początkującym pisarzom. Co
to jednak jest ta "dobra literatura", jak uważacie, które powieści
zasługuja na to miano? Których książek nie może nie znać osoba
chcąca uchodzić za "wszechstronnie oczytaną". Od, których pisarzy i
czego mogliby się uczyć nowicjusze? Jak sądzicie?

[nobullshit]

Imho to są dwa grzyby w jednym barszczu. Bo co innego czytać, żeby "być
oczytanym", a co innego, żeby szlifować styl. I w tym drugim przypadku raczej
odpadają wszelkie tłumaczenia.

[czepialska]

To rada typu "należy myć zęby", najlepiej "dwadzieścia minut dziennie.
Codziennie" :)
Nie wiem tylko czy to uchroni przed wizytą u dentysty?
Czytanie dobra rzecz i może pomóc w budowaniu własnego stylu ale rzecz w tym, że
nie z każdego "czytacza" da się zrobić "pisacza"!

[nobullshit]

Tak sobie jeszcze pomyślałam. Mogę się mylić, ale wydaje mi się, że większość
osób zainteresowanych książkami, piszących coś samemu, myślących o tym, żeby
zostać Autorami, tę "dobrą literaturę", przynajmniej w sensie dawnej i
współczesnej klasyki, odfajkowała w liceum i w okresie studiów. A jeśli nie -
jeśli ktoś nie ma tych podstaw - to chyba już mu nic nie pomoże.

[sufrasufra]

Mozna miec talent pisarski, latwosc operowania slowem i koniecznosc czytania
ksiazek, celem szlifowania jezyka, bedzie zbyteczna.
Z drugiej strony, mowi sie, ze talent to tylko czastka sukcesu - i nie obedzie
sie bez ciezkiej pracy. Dotyczy to chyba kazdej dziedziny.

[ojuciasan]

Nie bardzo sobie wyobrażam "nieoczytanego pisarza" (jeśli już ktoś poważnie
myśli o tym zawodzie), czytanie i pisanie jest ze sobą nierozerwalnie połączone.
To tak, jakby ktoś chciał być prawdziwym malarzem, nie znając kompletnie
twórczości innych artystów dawnych i współczesnych, teorii i historii sztuki (i
nie interesując się nią) - taki namaluje co najwyżej przysłowiowego jelenia na
rykowisku. Moim zdaniem jest to sprawa poza wszelką dyskusją i dotyczy każdego
pisarza, nie tylko takiego od literatury "wysokiej". Chodzi o warsztat i
przekaz, jego jakość. Czytanie literatury należy do całokształtu pracy pisarza.
A jeśli tak nie jest, to może dlatego mamy teraz tak wielu grafomanów?

A co to znaczy "dobrą"?

[skajstop]

Bo ja nie wiem :) właściwie trudno mi wyobrazić sobie osobę piszącą, która
zarazem nałogowo nie czyta, ale...

- czy trzeba akurat znać i czytać klasykę, aby samemu dobrze pisać? Wątpię w
ścisły związek.

- czy lepiej przeczytać sto książek niż dziesięć, ale dokładniej? Ja stawiam na
drugą opcję, kiedy mówimy o analizie i przełożeniu na własny warsztat.

Wreszcie... dobór lektur.Jeśli ktoś pisze literaturę rozrywkową i czyta książki
z tego nurtu, to nie będzie "oczytany", bo braknie mu czasu na Murakamiego czy
innego Le Clezio. Ale czy to na pewno źle, o ile z tych komercyjnych lektur
wyłoni się dobra książka rozrywkowa? :) a z kolei, po co ktoś piszący ciężkie
powieści psychologiczne, ma zaliczyć dobre powieści rozrywkowe, jakich też nie
brakuje?

[nobullshit]

skajstop napisał:
> - czy trzeba akurat znać i czytać klasykę, aby samemu dobrze pisać? > Wątpię w
ścisły związek.

A ja nie. :) Ktoś się już tu odwoływał do malarstwa - taki Picasso malował w
dojrzałym okresie, jak malował, nie dlatego, że nie umiał inaczej, czyli pod
dawnemu, po "akademickiemu", tylko dlatego, że nie chciał.
No i dobrze by się było orientować w stylach / pomysłach literackich, żeby nie
wyważać otwartych drzwi. Albo przynajmniej mieć świadomość, że się ich nie wyważa.
Czytanie klasyki - szeroko pojętej, nie tylko XIX-wiecznej - nie zaszkodzi też
autorom chick lit czy kryminałów. Może będą pisać bardziej poprawnie (tak, wiem,
nudna jestem :))

[ojuciasan]

Ja się zgadzam z Nobullshit :-) I nawet nie tylko dla poprawności pisania, ale
chodzi też o erudycję. Pisarz - cokolwiek by nie pisał, ma w tym być dobry, a
gatunek wybierać dlatego, bo tak chce, a nie dlatego, że do niczego innego się
nie nadaje (czyli świadomie, jak ten Picasso w malarstwie) - musi naprawdę mieć
coś do powiedzenia, trudno przecież poważnie traktować pisarza-ignoranta lub
półanalfabetę; czytelnik też ma swoje prawa, przede wszystkim do szacunku z
naszej strony, nie wolno robić go w balona (a chyba żaden czytelnik nie zakłada,
biorąc do ręki książkę, że autor jest głupcem).

Erudycja

[skajstop]

Ale wiesz, z tą erudycją, przed którą ma uklęknąć czytelnik, to ja bym nie
przesadzał. Przede wszystkim, czytelnik powinien oceniać dzieło :) i tu już
zależy, do jakiego gatunku ono należy - bo owszem, w wielu przypadkach brak
erudycji autora to śmierć i wystawienie się na jawne drwiny. Ale nie zawsze jest
to potrzebne, czasem teksty cierpią na przypadłość bycia
przeintelektualizowanymi, stając się dryfem na dryfie dryfem poganianym, bo
autor na siłę chce się wykazać, jaki jest mądry :)

Zatem owszem, ja też uważam, że autor powinien coś tam wiedzieć, czy natomiast
powinien swą mądrość pokazywać w tekście w taki sposób, aby można było
powiedzieć, że jest erudytą - tu bym dyskutował.

Wyważanie drzwi

[skajstop]

Heh, tobie to dobrze mówić, bo za Ciebie drzwi wyważają autorzy :)

Ja tam nie wierzę w to, żebym nie wyważał - i oczytanie tylko tu wzmaga
kompleksy i rodzi podejrzliwość, że te drzwi to są akurat w tej książce, której
nie przeczytałem :)

Poważnie, to nie widzę bezpośredniego związku znajomości klasyki z jakością
własnego pisania, chyba że się świadomie do niej odwołujemy, wtedy rzecz jasna
trzeba ją mieć pochłoniętą. Jasne, że Dehnel pisząc "Balzakiadę", odwoływał się
do tradycji, bez znajomości której ani rusz.
Ale wykażcie mi _bezpośredni_ związek znajomości Zoli z pisanym przeze mnie
kryminałem, wtedy porozmawiamy :)

[ojuciasan]

Mnie nie chodziło o to, że pisarz musi za wszelką cenę jawnie demonstrować swą
erudycję w książkach, ale o to, że inaczej pisze człowiek, który ją "posiada"
(inaczej jakościowo, zarówno w treści, jak w formie). Oczytanie to po prostu
naturalny grunt pod własną twórczość. I nie chodzi przecież wyłącznie o klasykę,
chodzi o ciekawość, o to, żeby samemu odczuwać potrzebę czytania/poznawania
różnych rzeczy, o stałą gimnastykę umysłu.

[skajstop]

Ba! Ale jak taki osobnik odczuwa chęć pochłaniania Whartona czy Coelho, to też
jest naturalna potrzeba :) i często grunt pod własną twórczość :)

"Powiedz mi, co czytasz, a powiem ci, kim jesteś" - nie, ja się nie zgadzam z
taką teorią :) jak mówię, nie widzę prostego przełożenia.

[ojuciasan]

No właśnie ;-) Jak ktoś czyta wyłącznie Coelho (a tu z Twoją opinią się zgadzam)
albo - co gorsza - tylko jakąś Danielle Stell, i w życiu nie czytał niczego
więcej, a nawet nie odczuwa takiej potrzeby - to i sam tak później pisze, jeśli
już dorwie się do pióra...

[nobullshit]

ojuciasan napisała:
> No właśnie ;-) Jak ktoś czyta wyłącznie Coelho (a tu z Twoją opinią się
zgadzam )albo - co gorsza - tylko jakąś Danielle Stell, i w życiu nie czytał
niczego więcej, a nawet nie odczuwa takiej potrzeby - to i sam tak później
pisze, jeśli już dorwie się do pióra...

Nie wiem, czy rzeczywiście się zgadzacie, bo Skaj twierdzi, że jeśli ktoś CHCE
pisać jak Steele, może czytać tylko ją, a Ty chyba byłaś za czytaniem czegoś
więcej.
Co do Whartona, facet pisał wyłącznie w czasie teraźniejszym, więc o języku
wiele się od niego nauczyć nie można. :)

Poprawka :)

[skajstop]

Ja nie twierdzę, że pisząc kryminały, należy czytać _wyłącznie_ kryminały. Tylko
idzie mi o proporcje lekturowe i znajomość gatunku - jeśli ktoś pisze ten
przykładowy kryminał, lepiej, żeby znał mistrzów gatunku, nawet kosztem
znajomości klasyki poetyckiej, niż odwrotnie.

[ojuciasan]

Do końca się zapewne nie zgadzamy ;-) Troszkę ironizowałam, co do Coelho i Steel
(konkluzja). Jestem za czytaniem czegoś więcej. Choć pewnie zawsze lepiej czytać
Coelho, niż nic.

[mysia-mysia]

Moim zdaniem należy czytać rzeczy różnorodne, z tym że nie nalegałabym na
klasyków, ale na twórców jak najbardziej współczesnych. Uważam też, że nawet ci,
którzy chcą pisać coś nieco ambitniejszego powinni od czasu do czasu
przynajmniej przejrzeć wspomnianą Danielle Stell (kilka stron wystarczy) żeby
mieć szerokie spojrzenie na trendy literackie a także dla kontrastu :-)
Nawet ci, którzy chcą pisać powieści jak najbardziej lekkie powinni sięgać
czasem po coś z wyższej półki, żeby dostarczyć sobie nowych bodźców literackich,
które mogą mieć w późniejszym czasie jakiś wpływ na twórczość tych osób.
Zdobywanie wiedzy z dziedziny, jaką chcemy się zajmować powinno być ważne dla
każdego profesjonalisty. I bardzo nie lubię stwierdzenia "skoro piszę lekkie
książki to nie będę sobie zawracał głowy czytaniem arcydzieł". Wydaje mi się, że
stąd blisko do stwierdzenia "Lekka książka może być napisana byle jak".

[ojuciasan]

Też tak właśnie uważam, Mysiu. I autor kryminałów - poza czytaniem innych
kryminałów - warto, żeby poczytał także i inną literaturę, choćby dla
poszerzenia horyzontów; w kryminale też może znaleźć się coś więcej, niż tylko
morderstwo :-) A wnioski Nobullshit co do języka wydają mi się oczywistą
oczywistością, trudno z tym chyba dyskutować.

[nobullshit]

skajstop napisał:
> Heh, tobie to dobrze mówić, bo za Ciebie drzwi wyważają autorzy :)
To jest argument demagogiczny i niegodny dżentelmena!
Zabanować Cię? :)

> Ale wykażcie mi _bezpośredni_ związek znajomości Zoli z pisanym przeze mnie
kryminałem, wtedy porozmawiamy :)
Może taki, że Twój kryminał będzie miał początek, środek i koniec? I w ogóle
będzie trzymał się kupy? A jeśli będzie miał środek na początku, a końca wcale,
to dlatego, że tak chciałeś? I że się nie będę potykać na co drugim zdaniu, nie
rozumiejąc, co chciałeś powiedzieć?
(Oczywiście nie chodzi konkretnie o Zolę. Konkretnie i bezpośrednio Ci nie
wskażę. Zwłaszcza nie czytając Twojego kryminału.)

[skajstop]

Hm, o ile rozumiem, twierdzisz, że ta tradycja powieściowa wpływa. No fakt, ja
się z tym nie tylko zgadzam, ale i ją stosuję :) ale że mówiąc prozą, nie trzeba
być panem Jourdainem.

A kryminału nie przeczytasz, bo go nie piszę. Nie chcę, żeby mnie zamknęli :)

[anabella72]

>
> A kryminału nie przeczytasz, bo go nie piszę. Nie chcę, żeby mnie zamknęli :)

Hehehe ta wypowiedź najbardziej mi się podobała. Ja generalnie lubię czytać,
niemal wszystkie typy książek, chyba że jakaś jest tak napisana, że za nic nie
da się jej przeczytać. Ale stwierdzenie, że jeśli ktoś czyta wyłącznie Daniel
Still, będzie pisał tak jak ona, nie bardzo mi się podoba. Nawiasem mówiąc, jej
książki obyczajowe bardzo mi się podobają. Co oznacza to stwierdzenie? Jeśli
kiedyś czytałam same Harlequiny to znaczy znaczy, że napiszę taki sam gniot?
Raczej nie, bo przez długie czytanie takiego typu książek, zaczęłam zauważać ich
bezsensowność. Dziś mijam je szerokim kołem.

Prawdziwe :)

[skajstop]

anabella72 napisała:

> > A kryminału nie przeczytasz, bo go nie piszę. Nie chcę, żeby mnie zamknęli :)
>
> Hehehe ta wypowiedź najbardziej mi się podobała.

Miałem na myśli to:
wyborcza.pl/1,82709,4464677.html
Nie wiem, na ile silne są tu związki literatury z życiem, ale... podejrzewam, że
policjanci lubią czytać kryminały :)

[anabella72]

No jestem w szoku. Rzeczywiście strach napisać kryminał.

[ojuciasan]

Chodziło mi o język, Anabello. O jego bogactwo lub ubóstwo. To materia, którą
pisarz powinien posługiwać się świadomie i ze znajomością jej tajników.
Parandowski nazwał to "alchemią słowa" - i cóż tu więcej dodać?...
Nie sposób zgłębić języka, ślizgając się wyłącznie po jego powierzchni, a jedyną
drogą do poznania tejże materii jest literatura i jej różnorodność. Od Homera po
Masłowską.

[anabella72]

Zrozumiałam. Dziękuję serdecznie.

czy macie takie książki,

[gwiazdeczka-z-nieba]

co do których nie wyobrażacie sobie aby osoba, chcąca uchodzić za
oczytaną, ich nie czytała?

[ojuciasan]

Pewnie tak - każdy zapewne takie ma - ale nie chodzi tu raczej o jakąś konkretną
listę książek, tylko o ogólne pojęcie o literaturze; książki czyta się przez
całe życie, od wczesnego dzieciństwa do grobowej deski i tego nie nadrobi się
żadną listą "obowiązkowych pozycji do przeczytania".

[gwiazdeczka-z-nieba]

masz rację, nie nadrobi się. poza tym nie wystarczy te książki
przeczytać. trzeba je jeszcze zrozumieć.

Nowy wątek?

[skajstop]

To temat na inny wątek, ale ja chyba zaryzykuję twierdzenie, że nie ma takich
książek. Chyba że pójdziemy w banały typu Biblia. Lekturowe wybory są jednak
bardzo arbitralne, w dodatku to, co dziś wydaje się nam ważne, za lat 30 może
być zupełnie nieistotne literacko :)

Poza tym... książek, które "wypadałoby znać", samej beletrystyki, jest ze 30 000
:D a gdzie non-fiction?, poezja? 50 tysięcy tomów? Jedno dzieło dziennie, taaa,
ile to lat zabierze? Ale wtedy nie poznamy nic z muzyki i filmu, no toż będziemy
zupełnie nieukulturalnieni...

I tak ad absurdum można ;p

Szefie, czytasz w moich myślach - że nowy wątek

[nobullshit]

się prosi.

A co do meritum - uważam się za osobę oczytaną, chociaż nie przebrnęłam przez
Ulissesa Joyce'a. Ale wiem, o czym jest! :)

Linkowałam na Książkach pozycję, która rozgrzesz nas z nieczytania:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=85216497&a=85216497
Nosi bardzo przyjemny tytuł "Jak rozmawiać o książkach, których się nie czytało".

A już całkiem prywatnie, nie wyobrażam sobie, żebym mogła się zaprzyjaźnić /
pójść do łóżka z kimś, kto nie czytał "Mistrza i Małgorzaty". Noale jak można
gadać z osobą, która nie wie, co to "jesiotr drugiej świeżości", że "rękopisy
nie płoną" i jaką ma minę sprzedawczyni lemoniady? To są rzeczy, które weszły do
języka.

[ojuciasan]

"A co do meritum - uważam się za osobę oczytaną, chociaż nie przebrnęłam przez
Ulissesa Joyce'a. Ale wiem, o czym jest! :)"

I o to właśnie chodzi - nie da się przeczytać wszystkich książek świata, nawet
ważnych, ale pojęcie jakieś na ich temat powinno się mieć.
Co do reszty, również całkowicie popieram Nobullshit ;-)

[jej_wysokosc_sardynka]

Podchodzę sceptycznie do takich sądów. Moim zdaniem warto jest
czytać wszystko, bo wszędzie można znaleźć inspirację. :)

[ojuciasan]

Otóż to, Sardynko. Właśnie to miałam na myśli. Czytać różne rzeczy, czytać jak
najwięcej. Poszerzać swój świat.