Przyszła kryska na KrisKa, czyli o zbędności.

[dr.krisk]

Jak to czasem w życiu bywa.... Jeszcze dwa tygodnie temu (znaczy - nazad)
byłem sobie wesołym drem KrisKiem, trochę libertyńskim (ale w granicach
rozsądku), czerpiącym z życia pełnemi garściami (w ramach skromnych
możliwości), a tu masz: siedzę teraz godzinami w smutnych białych
poczekalniach, pełnych smutnych i zaniepokojonych ludzi, rozmawiam ze
smutnymi lekarzami o smutnych sprawach - niech to szlag! I to ja - który
nigdy nawet ani dnia spędziłem w szpitalu, bezlitośnie drwiłem z
hipochondryków z lubością wyszukujących w sobie wyimaginowane schorzenia.
Tak więc, reasumując i nie wdając się w zbędne wyjaśnienia - w srogich
opałach jestem, żarty sie skończyły i przychodzi mi poważnie pomyśleć, co
będzie dalej (albo raczej - co nie będzie).
No i myślę sobie tak: jaki sens ma cała nasza edukacja literacka, te tony
przeczytanych, przemyślanych i jakos tam przeżytych powieści, wierszy,
godziny wysłuchanej muzyki, hektary obejrzanych obrazów, jeżeli nie potrafią
one nam dać dystansu do najprostszej sprawy naszego życia: groźby śmierci?
Czy w ogóle tzw. kultura (co byśmy przez to pojęcie nie rozumieli) czyni nas
mądrzejszymi w życiu, czy tylko jest to katalog nazw i dat
które_każdy_inteligentny_człowiek_znać_powinien?
Żeby było jasne - nie trzęsę się ze strachu jak osika (tylko tak sobie troche
dygoczę), nie nawróciłem sie gwałtownie na jakąś wiarę, nie źrę kilogramami
vilcacory zagryzając tołpą, oczekując na audiencję u jakiegoś uzdrowiciela z
Tobago. Na tym mnie nie złapiecie, o nie.
Ale myślę o tym, na jak długo starczy mi odwagi i chłodnego dystansu.....
Pozdrawiam.
KrisK

[Gość: zuza]

dr.krisk napisał: jaki sens ma cała nasza edukacja literacka, te tony
> przeczytanych, przemyślanych i jakos tam przeżytych powieści, wierszy,
> godziny wysłuchanej muzyki, hektary obejrzanych obrazów, jeżeli nie potrafią
> one nam dać dystansu do najprostszej sprawy naszego życia: groźby śmierci?

Krisk, czy rzeczywiście to najprostsza sprawa naszego zycia? I czy dystans do
niej jest taki porządany? Myślę, że to jak sobie radzisz z wiadomością, że
śmierc może nadejść szybciej niż sądziłeś (albo w ogóle ze świadomością, że i
Ciebie czeka - co w codziennym życiu często umyka - dygresja osobista: byłam
dzisiaj na cmentarzu, odwiedzałam groby pradziadków i właśnie dotarło do mnie,
że ja o tym zupełnie nie myślę, tzn. o śmierci; że nie dopuszczam do siebie
nawet myśli, ze jutro mogłoby być ostatnim dniem w moim życiu... to jest tak
zupełnie nierealne...)ale wracając do wątku: radzenie sobie z tym - w
książkach, w filmach jest wiele wspaniałych myśli i emocji, które po prostu w
jakis sposób wzbogacają Twoje życie, sprawiają, że coś sie w Tobie zmienia, coś
zaczynasz rozumieć albo przeżywasz coś, co w rzeczywistości nie mogłoby mieć
miejsca. Jednym słowem to wszystko w jakiś sposób zmienia Twoje zycie,
podejście do różnych spraw, myślę, że do śmierci również. Jest coś w tym, ze to
jak przeżyłeś swoje zycie (a przecież i w tym przeżywaniu ważne filmy i książki
się znajdują) będzie rzutować na Twoje podejście do śmierci. Daleka byłabym
jednak od tego, żeby uważać książki i tym podobne dzieła kultury (czy jak tego
nie nazwać) za receptę na wszystkie pytania i wątpliwości świata. Każdy jest
zupełnie inny i inne rzeczy na niego oddziałują. Myslę, że w takiej poważnej
sytuacji o jakiej piszesz wiele rzeczy widzisz ostrzej, zaczyna byc jasne co
tak naprawdę jest ważne - i książki też tam na pewno będą, ale mysle, że przede
wszystkim - ludzie. To, czy kiedys kochałeś, czy byłeś kochany, czy miałeś
odwagę, żeby powiedziec różne ważne rzeczy.
I myślę, że chłodny dystans do śmierci wcale nie jest rzeczą niezbędną. To
przecież chodzi o Twoje życie, masz prawo się bać, masz prawo się buntować.
Oczywiście - żeby nie zwariować, nie zamartwiać się - jest potrzebny. Ale bez
przesady. I jeszcze może taka uwaga, że w obliczu śmierci właśnie takie ważne
rzeczy jak "te tony przeczytanych, przemyślanych i jakos tam przeżytych
powieści" wybijają się na plan pierwszy - bo tak naprawdę właśnie przezycia są
ważne.
Ułłłaaaa, aż się boję wysłać, taki egzalt mi wyszedł. Wybacz, ale mam taki
nastrój dzisiaj, a Twój post jeszcze bardziej mnie w niego zanurzył:) A tak na
koniec - mam nadzieję, że mimo wszystko będzie dobrze. Będę trzymać kciuki,
żebyś dał sobie z tym wszystkim radę. Pozdrawiam, trzymaj się
Zuza

[Gość: ulka]

Też będę trzymać kciuki, bardzo mocno. Pozdrawiam najcieplej jak się da tą
drogą.
A w głębi duszy i tak mam nadzieję, że to tylko kolejna drkriskowa prowokacja
(a jeśli nie jego wobec nas, to panaboska wobec dra kriska, ale taka jak i one-
prześmiewcza, lecz nie złośliwa).

ewergrin

[Gość: vin]

Witaj Krisku...

zycia Ci zycze, pozdrawiam serdecznie, vin

ps
zazywaj "ewergriny"
po dwa przed snem - na noc
rankiem - tylko w niepogode - jeden
na pogodny dzien nic nie przewidzialem...

zly adres.

[moranisse]

Panie Doktorze,
Do smierci to moze nas przygotowac religia a te tomy i hektary sa tylko po to
zeby zycie uczynic ciekawszym a do smierci czyli do nie-zycia maja sie jeszze
mniej niz piernik do wiatraka.

Pozdrawiam
MN

[ada08]

moranisse napisał:

> Do smierci to moze nas przygotowac religia

Co to znaczy: przygotować do smierci ?
Przygotować do naszej śmierci, czyli do czegoś czego ogarnąć ani
pojąć nie jesteśmy w stanie ?

Trzeba by było umrzeć i jeszcze raz się urodzić, żeby za tym następnym
razem móc sie przygotować.
Nie sądzę , by religia była tu pomocna. Religia pomaga w życiu, a nie
w śmierci.

DrKriskowi życzę wyzdrowienia :-) I odzyskania spokoju. Podobno jest to
możliwe. Moja znajoma , która ''to'' ma, mówi, ze po pierwszym szoku można
się przyzwyczaić. I żyć normalnie lub prawie.
Pozdrawiam :-)
a.

[moranisse]

Ado08,
Wydaje mi sie, ze przeczac potwierdzasz moje argumenty.
"... przygotowac do czegos, czego pojac nie jestesmy w stanie.."
Toz religia niczym innym sie nie zajmuje jak tylko przygotowaniem do spotkania
z Bogiem.
" ... religia pomaga w zyciu , a nie w smierci."
Zgoda, przeciez przygotowanie do smierci to jest jeszcze zycie.

Zgadzam sie rowniez i dolaczam do zyczen wyzdrowienia dla DrKriska.

Pozdrawiam.
MN :)

ciężki czas przyszedł..

[gph]

więc odwagi i chłodnego dystansu
jak najdłużej się da.
no i uśmiechu..
mimo wszystko.

boff

[panchovilla]

po co nam kultura, skoro jesteśmy śmiertelni? po co nam ksiązki, religie i
wąskie talie sympatycznych pielęgniarek. ano właśnie po to, żeby nie myśleć o
tym niczym, co będzie później. i żeby zaomnieć o starachu na wróble. nie użalaj
się nad życiem, bo go na to szkoda
pancho

Nie jesteśmy rzymskimi legionistami (niestety?)

[Gość: Nu!]

No tak...
Literatura z pewnością służy (między innymi) do "łapania dystansu".
I na ogół jej sie to udaje...
Sytuacja graniczna, taka, w której zawisa na cieńkiej niteczce
nasza egzystencja jest czymś ekstremalnie trudnym.
"Znalezienie się" w takiej sytuacji być może umożliwia religia,
albo coś z tej dziedziny... na przykład jakaś uprzednia
inicjacja "w śmierć". W dzisiajeszych czasach nie praktykuje się
jednak tego rodzaju rytuałów.
Czy zresztą naprawdę chodzi tu o zachowanie dystansu? Może to jest
tego rodzaju doświadczenie, które powinno się przeżywać, nie unikać go?

Najgorsze w tym wszystkim, że znalezieniu się w takiej granicznej
sytuacji towarzyszy często poczucie niwelacji, bezsensu tego, czemu
wcześniej przypisywaliśmy wartość.

Pamiętam takie zdanie z G.Stein: "Jaki jest sens być małym chłopcem,
kiedy się ma zostać dojrzałym mężczyzną." [cytuję z pamięci]

No właśnie.

To jest deprymujace, że w takich trudnych momentach te dziedziny, które
zawsze przychodziły niezawodnie z odsieczą - literatura, sztuka, "kultura",
nagle jakby zawodzą, wydają się być czczą igraszką, zabijaniem czasu.
Ale to nie tak. Przeciez najistotniejsze jest to, czego nie widać,
to owe "coś", czego owe wechikuły kulturalne były nośnikiem.
A to owe "coś" nie jest nieważne. Tak myślę.

Życze powrotu do zdrowia i dalszego KrisKowego pisania na forum i nie tylko :)

Nu!

Pzdr

[Gość: Jan]

Już mi się żarty cisnęły pod klawisze, coś jak "medice, cura te ipsum", ale to
Twoje wygląda na nieudawane.
Z jednej strony cóż po dobrym słowie, przed losem i tak stajemy samotnie, a z
drugiej lepsze słowo dobre, niż złe lub żadne.

Nikogo nie napadasz, nikogo nie wyzywasz...

Widzisz, że nie jseteś sam,
Jan

Dziękuję Wam..

[dr.krisk]

..za słowa wsparcia. Co tu dużo gadać i pisać: wzruszyłem się! Aż trochę się na
siebie samego zezłościłem, bo nie lubię być rzewny. Źle mi w czerwonych oczach.
A jeszcze kilka miesięcy temu założyłem wątek o literaturze i śmierci. I
wymądrzałem się w onym wątku elokwentnie na tematy okołomortalne, nie
podejrzewając, że matka-natura szykuje mi Niechciany Prezent.
Wracając jednak do przedmiotu tego wątku - w tej całej sytuacji najbardziej
denerwuje mnie to, że tak trudno jest mi się w niej znaleźć. Jakoś nie mogę w
to wszystko uwierzyć. Ten zdenerwowany mężczyzna przycupnięty na krzesełku w
poczekalni, nerwowo przegladający nic mu nie mówiące wyniki badań, to przecież
nie jestem ja! Wracam czasem myślami do "Czarodziejskiej Góry", przypominam
sobie jak umierał Joachim, pani Malinckrodt... Nie chciałbym mojego
ewentualnego odchodzenia zamienić w kolejny odcinek serialu "Na dobre i na złe"
(czyli "moja ostatnia przygoda z medycyną").
No dobra. Może jednak jakoś się wykaraskam z tego wszystkiego. Są i dobre
strony tej sytuacji: otworzyłem butelkę najlepszej mojej whisky i sobie
próbuję. A co, ma się zmarnować??? Do dentysty też na razie nie pójdę!
Pozdrawiam Was wszystkich - KrisK

To po jednym !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: vin]

Krisku,

pozwolisz, ze tez sobie gulne pod te odwieczne tematy "zachodzenia w
niepamiec" .
Krisku, jak bedziesz nalewal, i dla mnie, to prosze o pol szklaneczki, dwie
kostki lodu i orzeszki - jakos lubie sobie tak pochrupac przy whisky...
No to, za Twoje Krisku !


pzdr
vin

[Gość: ae]

> No dobra. Może jednak jakoś się wykaraskam z tego wszystkiego.

Drze Krisku ulubiony, na pewno!!!
Przesylam najlepsze mysli :-)
a.

[ryza_malpa1]

Krisk, ja nawet nie wiem co Ci powiedzieć, od wczoraj sie zastanawiam i...jakoś
wszystko wydaje mi sie nie na miejsu:(
Może tylko tyle, że wierze , ze nie jest tak źle, że wszytko bedzie dobrze....

[Gość: fan?]

Co napisac nie wiem,pozdrawiam po prostu i siły zycze wiele.

[heniek99]

Doktorze,
Najprostsza sprawa naszego życia - groźba śmierci; trochę chyba niefortunnie to
sformułowałeś. Raczej chyba jedyny pewnik w życiu. Niby wszyscy wiemy, że
nastąpi, ale jakoś nikt na nią specjalnie nie czeka, ani pomimo tej pewności
nikt nie jest z tą myślą oswojony.
Poza tym, posiadanie tej "wiedzy" wyniesionej z książek, obrazów czy muzyki nie
może nas wcale czynić bardziej zdystansowanymi do spraw ostatecznych. Wydaje mi
się, że w ten sposób wcale nie jesteśmy lepiej na nie przygotowani od ludzi
zamieszkujących jakąś zapadłą wieś, książki widzących tylko w telewizorze
podczas relacji z dorocznych Targów Książki, a obrazy oglądających na
cotygodniowym jarmarku w sąsiedniej wsi - i bynajmniej nie będące reprodukcjami
rubensów, matisse'ów czy innych uznanych przez nas czy "świat" - za ważne dla
człowieka. Myślę, że napompowani przez życie "katalogiem nazw i dat..."
jesteśmy jeszcze mniej przygotowani na kres naszej egzystencji na tym świecie
niż ludzie otoczeni tylko najbliższą rodziną i podstawowym dobytkiem. Może
łatwiej jest wtedy rozstawać się ze światem, a my, zostawiający teoretycznie
dużo więcej, mamy z tym problemy, strachy i nie potrafimy się do tego
przygotować - czy może inaczej - nasze życie nie przygotowuje nas do tego
odejścia.

Zdrowia życzę, doktorze i długiego życia.

heniek
----------------------
... ciepło zewnętrzne łatwo można uzupełnić ciepłem wewnętrznym przy pomocy
różnych wódek słodkich i mocnych, jak mówią w Galicji.

[Gość: Matylda]

-Gabriel Garcia Marquez (74-letni wybitny pisarz kolumbijski, autor
> > > m.in. slynnej powiesci "Sto lat samotnosci", laureat Nagrody Nobla z
> > > 1982 roku) jest chory na raka limfatycznego. Pisarz wycofal sie z
zycia
> > > publicznego, a do swoich przyjaciol rozeslal pozegnalny list,
> > > rozpowszechniany w Internecie. Oto jego tlumaczenie.
> > >
> > > Jesliby Bog zapomnial przez chwile, ze jestem marionetka i podarowal
mi
> > > odrobine zycia, wykorzystalbym ten czas najlepiej jak potrafie.
> > > Prawdopodobnie nie powiedzialbym wszystkiego, o czym mysle, ale na
pewno
> > > przemyslalbym wszystko, co powiedzialem. Ocenialbym rzeczy nie ze
> > > wzgledu na ich wartosae, ale na ich znaczenie. Spalbym malo, snilbym
> > > wiecej. Wiem, ze w kazdej minucie z zamknietymi oczami tracimy 60
sekund
> > > swiatla... Szedlbym, kiedy inni sie zatrzymuja, budzilbym sie, kiedy
> > > inni spia.
> > > Gdyby Bog podarowal mi odrobine zycia, ubralbym sie prosto, rzucilbym
> > > sie ku sloncu, odkrywajac nie tylko me cialo, ale i moja dusze.
> > > Przekonywalbym ludzi, jak bardzo sa w bledzie myslac, ze nie warto sie
> > > zakochac na starosc. Nie wiedza bowiem, ze starzeja sie wlasnie
dlatego,
> > > iz unikaja milosci! Dziecku przyprawilbym skrzydla, ale zabralbym mu
je,
> > > gdy tylko nauczy sie latac samodzielnie. Osobom w podeszlym wieku
> > > powiedzialbym, ze smierc nie przychodzi wraz ze staroscia, lecz z
> > > zapomnieniem.
> > > Tylu rzeczy nauczylem sie od was, ludzi...
> > > Nauczylem sie, ze wszyscy chca zyae na wierzcholku gory, zapominajac,
ze
> > > prawdziwe szczescie kryje sie w samym sposobie wspinania sie na gore.
> > > Nauczylem sie, ze kiedy nowo narodzone dziecko chwyta swoja malenka
> > > dlonia, po raz pierwszy, palec swego ojca, trzyma sie go juz zawsze.
> > > Nauczylem sie, ze czlowiek ma prawo patrzec na drugiego z gory tylko
> > > wowczas, gdy chce mu pomoc, aby sie podniosl. Jest tyle rzeczy,
ktorych
> > > moglem sie od was nauczyc, ale w rzeczywistosci na niewiele sie one
> > > przydadza, gdyz, kiedy mnie wloza do trumny, nie bede juz zyl...
> > > Mow zawsze, co czujesz, i czyn, co myslisz. Gdybym wiedzia3l, ze
dzisiaj
> > > po raz ostatni zobacze Cie spiaca, objolbym Cie mocno i modlilbym sie
do
> > > Pana, by pozwolil mi byc Twoim aniolem strozem. Gdybym wiedzial, ze sa
> > > to ostatnie minuty, kiedy Cie widze, powiedzialbym "Kocham Cie", a nie
> > > zakladalbym glupio, ze przeciez o tym wiesz. Zawsze jest jakies jutro
i
> > > zycie daje nam mozliwosci zrobienia Dobrego uczynku, ale jesli sie
myle,
> > > i dzisiaj jest wszystkim, co mi pozostaje, chcialbym Ci powiedziec jak
> > > bardzo Cie kocham i ze nigdy Cie nie zapomne.
> > > Jutro nie jest zagwarantowane nikomu, ani mlodemu, ani staremu. Byc
> > > moze, ze dzisiaj patrzysz po raz ostatni na tych, ktorych kochasz.
> > > Dlatego nie zwlekaj, uczyn to dzisiaj, bo jesli sie okaze, ze nie
> > > doczekasz jutra, bedziesz zalowac dnia, w ktorym zabraklo Ci czasu na
> > > jeden usmiech, na jeden pocalunek, ze bylas/es zbyt zajeta/ty, by
> > > przekazac im ostatnie zyczenie.
> > > Badz zawsze blisko tych, ktorych kochasz, mow im glosno, jak bardzo
ich
> > > potrzebujesz, jak ich kochasz i badz dla nich dobra/y, miej czas, aby
im
> > > powiedziec : "jak mi przykro", "przepraszam", "prosze", dziekuje" i
> > > wszystkie inne slowa milosci, jakie tylko znasz. Nikt Cie nie bedzie
> > > pamietal za twoje mysli sekretne. Pros wiec Pana o sile i madro?sc,
abys
> > > mogl/a je wyrazic. Okaz swym przyjaciolom i bliskim, jak bardzo sa Ci
> > > potrzebni...
> > >
> > > Przeslij te slowa komu zechcesz. Jesli nie zrobisz tego dzisiaj,
> > > ...jutro bedzie takie samo jak wczoraj...
> >

No więc tak...

[dr.krisk]

To może śmieszne, ale zamiast zastanawiać się Co Dalej za mną, myślę cały czas
nad moim własnym pytaniem: czy kultura pomaga nam w trudnych chwilach naszego
życia? I wychodzi mi, że jednak tak. Może gdyby nie ten czas strawiony na
refleksjach nad ludzkim losem (a każda książka, nawet "Kubuś Puchatek" o tym
traktuje - tzn, o puchatkowym losie oczywiście) opisywanym w książkach, byłoby
ze mna gorzej? Może zamiast raczyć się szklaneczką whisky Mackay and Whyte,
ganiałbym po uzdrowicielach egzotycznych, oferujących nagłe powroty do
całkowitego zdrowia + wygrana w loterii?

Pamiętam pewien listopadowy dzień, Katedra Mediolańska i wielkie wykonanie
Requiem Mozarta... W wielkiej przestrzeni tej katedry, która wieczorem wydaje
się nie miec sklepień (nikną w ciemności) owa śmiertelna muzyka brzmiała
wyjątkowo.. Ludzie koło mnie płakali. Zawsze będę pamiętał ten koncert.

Przypomina mi się też Edward Stachura, kiedys tak wielbiony, a teraz
zapomniany. Biedny Sted, tak oszukany przez śmierć, ale jednak zwycięski! Jak
rąbię drwa do kominka to myślę o siekierezadzie jego, i potyczkach z losem.

To nie jest tak, moi drodzy, że nieświadomość lepiej przysposabia do odejścia.
Może faktycznie pozwala łatwiej wpisać się w nieskończony szereg narodzin i
zgonów, ukryć lęk za parawanem pobożności starczej, uciec od pytań w rytuał
obrządków przed- i pośmiertnych... Szanuję to i poważam, ale to nie dla mnie.

Znowu mi się coś przypomiało: lata 60-te, wczesnozimowy sobotni poranek. Mgła,
śnieg z deszczem. Mieszkałem wtedy z rodzicami w wielkim blokowisku. Wyglądam
przez okno i widzę w zupełnej czarnośnieżnej pustce małego chłopca jak idzie,
ostrożnie niosąc w tzw. kance mleko (dla młodzieży: kanka - taki blaszany
emaliowany dzbanek na mleko, nalewane w ówczesnych sklepach z aluminiowych
baniek). Był jakiś mały, wątły, i z taką starannością i uwagą taszczył ów
dzbanek - wtedy po raz pierwszy pomyślałem, że tak własnie idziemy przez życie:
bezradnie trochę, ostrożnie i pełni niepokoju...

Pozdrawiam Was - KrisK

moj osobisty ewergrin

[Gość: vin]

Drogi Krisku,

Zycie to chwilki, okruszki…takie male, malenkie istotki.
One jedyne tylko wiedza, jak waznym milowac jest - sie - zycie.
Kiedy zapada zmrok, zakradaja sie po cichutku do spizarni i wyjadaja konfiture.
Naslodziwszy sie do syta, z umorusanymi od wisni ustami wskakuja do lozek.
A tam, pod puchowa koldra, marzenia dzieciece sny wciaz nowe opowiadaja.
Istotki lubia szczegolnie ten o Wisience, lubia tez o Krolewnie Sniezce,
chociaz nie za bardzo, i to tylko dlatego ,ze kazala krasnoludkom umyc sie
przed spaniem.

Te Twoje Chwilki, i ich rozmilowanie - zycie.(Na pohybel smierci.)

vin
ps
Whisky widze nie byle jaka, bez lodu wiec poprosze.

[ryza_malpa1]

Wyciskacz łez sie z Ciebie zrobił, drogi Krisku . Chyba cie zgłosze do atku
" Nad czym ostatnio płakałeś " czy cos takiego.
Jeżeli jest to kawała( o takie kawały Cie nie podejrzewam ale cały czas mam
nadzieje, ze takie własnie krzywe masz poczucie humoru) to natychmiast
przestań!!!!!!

sinusoida

[Gość: Stella]

Zycie to jak sinusoida. Raz jest wesole raz smutne raz borykamy sie z losem
raz dziekujemy mu za szczescie ktore nas dotknelo. Ale czy musimy
rozpamietywac te przytlaczajace jego momenty? Nie lepiej cieszyc sie nim i
uzywac maksymy Greka Zorby? To wlasnie dzieki Gutenbergowi i wykarczowanym
hektarom lasow zawdzieczamy rzeczy, ktore przykuly nasza uwage i staly sie
czastka naszego zycia. Wspanialego zycia, nieprawdaz Dr Kr?

Zycze optymizmu i jeszcze raz optymizmu.

Moje krzywe poczucie humoru...

[dr.krisk]

ryza_malpa1 napisała:

> Jeżeli jest to kawała( o takie kawały Cie nie podejrzewam ale cały czas mam
> nadzieje, ze takie własnie krzywe masz poczucie humoru) to natychmiast
> przestań!!!!!!

No i słusznie mnie nie podejrzewasz o takie kawały, bo rzecz polega na
prawdzie. Jeszcze nie jest ze mną tak źle, abym miał ryże małpy straszyć (i to
w tak niewybradny sposób)!
Co do mojego użalania się nad Niewdzięcznym Losem, to obiecuję nie przesadzać.
Najgorzej, że lekarz zakazał mi konsumpcji moich ulubionych alkoholi (gryzą się
podobno z lekarstwami). Co to będzie...
KrisK

ha... wybierz się koniecznie

[gph]

w zasadzie miałem napisać "jeszcze" - ale chyba nieuprawniony jestem, żeby
takiego "jeszcze w takiej chwili używać - bo w końcu żaden ze mnie wróż ani
przewidz..

więc wynierz się na film "rok diabła"
wchodzi chyba do kin za parę dni.

myślę, że poczujesz się lepiej. a już Twój anioł stróż na pewno...

[Gość: mik]

wy wszyscy takze
jak ci przed nami
i ci po nas
zapewniam - nie ja to wymyslilem

[ada08]

Gość portalu: mik napisał(a):

> wy wszyscy takze
> jak ci przed nami
> i ci po nas
> zapewniam - nie ja to wymyslilem

I może nagle umrzemy.
A jeśli nagle umrzemy,
to nawet się nie dowiemy,
że umarliśmy :-)
a.

[Gość: mik]

na to, co ja napisalem,
dowody sa pewne na 100 proc.
a jaka jest pewnosc Twoich
domnieman, ada?
ze sie ich krisk nie doczytal?
a bo i tak czytal byle co i byle jak

[ada08]

Bo sami jesteśmy przestraszeni
i w tym przestrachu nieporadni.
Mówimy tu o chorobie i o śmierci.
A przecież choroby się leczy,
nawet te ciężkie. Ludzie wychodzą
z najgorszych chorób i potem żyją,
żyją, aż umrą :-)
W tym ostatnim masz oczywiście 100%
racji :-)
a.

[Gość: mik]

juz mi sie nie chce pisac w tym
infantylnym watku dr K

Pytałeś, KrisK

[brunosch]

czy sensowne jest pochłanianie książek, słuchanie muzyki, oglądanie dzieł
plastycznych - skoro i tak od lekarza dowiemy się pewnego dnia, że...
I czy owo oczytanie, osłuchanie, znajomość myśli filozofów i innych mędrców
pomogą nam, czy przeszkodzą w pogodzeniu się z tą informacją. Nie wiem, i chyba
nikt nie ma monopolu na Prawdę Absolutną dotyczącą tej wiedzy - każdy jest sam,
z własnymi wyłącznie myślami (może błyśnie jakaś refleksja o Aureliuszu, ale
rychło zgaśnie). Może w chwili wysłuchania słów lekarza wszystko to stanie się
zbędne, ale przecież rozmowa z nim to nie koniec wszechrzeczy. Sporo jeszcze
przed Tobą, KrisK i lepiej jednak zabrać ze sobą książkę do szpitala :) aby
bodaj się nie nudzić, ani nie zadręczać myślami co dalej? ile jeszcze?
A skoro jesteś dr (mam nadzieję, że doktorat masz z medycyny, a nie np fizyki)
to naczytałeś się niejedno o podobnych przypadkach i wiesz (bodaj
teoretycznie), jak wygląda terapia i jakie daje efekty.
Uszy do góry doktorze! Na szczęście medycyna to nie nauka ścisła, żeby
wszystkie choróbska szły pod jeden sznurek i nie było odstępstw od normy. :)

dr. krisk-u, czy tobie takze ...

[gatta_gatta]

glownie towarzyszy taka najzwyklejsza ciekawosc, co uslyszysz za kolejnymi
drzwiami przed ktorymi siedzisz? i jaki bedzie kolejny etap tego koledowania
po gabinetach lekarskich? po pierwszej wizycie byly dwie mozliwosci. ok, co
dalej? ta gorsza, ale dalej sa dwie kolejne. ok, co dalej? itd. itd. przeszlam
wszystkie etapy. taraz czekam ... i zyje.


~~~~~
Pracuj, jakbys nie potrzebowala pieniedzy,
Kochaj, jakby nikt Cie nigdy nie zranil,
Tancz, jakby nikt nie patrzyl,
Zyj, jakby to bylo Niebo na Ziemi

Zagubieni w labiryntach medycyny...

[dr.krisk]

Tak, masz rację. Tak to właśnie wygląda. To dziwne, ale bardzo szybko
przyzwyczaiłem sie do swoistego folkloru poczekalni i gabinetów. Ten czas
oczekiwania, w którym nie da się czytać książek ani gazet, te rozmowy
pacjentów, opowiadających historie choroby (zwróciłas uwagę, że sa to monologi?
Każdy opowiada sam sobie).
Te tajemnicze wyniki badań, z których nic nie rozumiemy. Ci lekarze,
odczytujący z wyników naszą przyszłość, jak szamani z wnętrzności czarnego
koguta...
No i ten labirynt możliwości - kolejny gabinet, kolejne badanie, kolejny
werdykt.
Dość potworny to świat.
KrisK

Załóż sobie prywatne forum. Coś w stylu mydla-

[nowytor]

nej opery, albo zacznij pisać do pism kobiecych.
"Przeczytane tony książek" - nie przypominam sobie żebyś kiedykolwiek błysnął.
Wesoły dr.krisk. Dobre! raczej pompatyczny i głupkowaty.
Nowy

[Gość: mik]

[Gość: mik]

tak sie obsmialem, az mnie zatkalo
to nie ja jeden?????
cale szczescie!!!!

Drogi nowytormiku!

[dr.krisk]

Bardzo podobni do siebie obaj jesteście.
Przypominacie mi parkę złośliwych, jazgotliwych pinczerków.
A ja zawsze lubiłem boksery i buldogi.
No.
KrisK

A już się martwiłem, że pudelki

[nowytor]

Zadna edukacja nie przygotowuje do smierci

[luiza-w-ogrodzie]

Gdybysmy sie do smierci przygotowywali za zycia, wowczas jaki bylby sens
przedsiebrania czegokolwiek skoro i tak mamy umrzec? Wiec zyjmy, dopoki
zyjemy. Robmy to co nas cieszy, wzbogaca, rajcuje - czytajmy, kochajmy sie,
pijmy najdrozsza whisky odlozona "na kiedys", kupmy bilet na Nowa Zelandie,
rozmawiajmy z waznymi dla nas ludzmi... Na smierc i tak bedziemy musieli
znalezc czas.

Pozdrawiam, zycze sily
Luiza-w-Ogrodzie

><((((º>`·.¸¸.·´¯`·...¸><((((º>¸.
.·´¯`·.. ><((((º>`·.¸¸.·´¯`·.¸.·´¯`·...¸><((((º>

[Gość: raf]

Kiedys na murze przeczytalam, ze KULTURA JEST SPADOCHRONEM LEKU PRZED
EGZYSTENCJA i wydaje mi sie, ze cos w tym jest...

Blues...

[Gość: Nu!]

coś na wesołosmutno (albo na odwrót):
www.kabaretelita.pl/mp3/hityelity2003/a1.mp3

[hania55]

Ano tak sobie właśnie myślę, że do Ostatniej Podróży ani Petrarca, ani Requiem
Mozarta ani widok kopuły Duomo we Florencji, ani nawet anioły El Greco nie
przygotują. Można dzięki nim na ułamek sekundy poczuć, że uczestniczy się w
cudzie objawionym, doświadczyć wiecznego piękna, ale nic poza tym.
Drogi Doktorze, mam nadzieję, że strachy rozsiewane przez poważnych doktorów w
poważnych białych gabinetach okażą się niepoważne i będzie Pan jeszcze długo
wspominał requiem w Duomo w Mediolanie, wracał do ulubionych
fragmentów "Czarodziejskiej Góry", a wszystko to przysnuje dym dobrych cygar i
smak Nie-taniej whisky.
Bardzo serdecznie pozdrawiam.

Ano nic..

[dr.krisk]

hania55 napisała:

> Można dzięki nim na ułamek sekundy poczuć, że uczestniczy się w
> cudzie objawionym, doświadczyć wiecznego piękna, ale nic poza tym.
Ano nic. Dzisiaj siedzialem w poczekalni naprzeciwko uroczego plakatu
sławiącego uroki sztucznej przetoki (nawet do rymu mi wyszło!). Oszczędzę
szczegółów anatomicznych owego urządzenia - ale sobie myślę: jak trudno
zachować godność w takiej sytuacji?

> Drogi Doktorze, mam nadzieję, że strachy rozsiewane przez poważnych doktorów
w
> poważnych białych gabinetach okażą się niepoważne
Przyłączam się do Pani nadziei :)
Pozdrawiam nieodmiennie serdecznie.
KrisK

Przeczytaj jeszcze doktora B. Siegela

[Gość: Alla]

Ksiazka napisana przez swiatowej slawy lekarza B. Siegela "Milosc medycyna i
cuda". Przeczytaj.

Smierc Wzwoda

[Gość: vin]

Smierc Wzwoda , czyli monolog zasłyszany przez dr Kriska w poczekalni
lekarskiej :

Zabrałaś mi wzwody

zabrałaś mi wzwody - poranne, poranne
wspomnienia gdy mogłem - nie marne - na marne
i dzisiaj mi mówisz - żem słaby - za słaby
a przecież pamietasz, te nasze zabawy
gdy Ty aby, aby - a ja wciąż na wzwodzie
przy każdej najgorszej nawet pogodzie

jak przyszła na starość, torba - do kolan,
i kij co się skurczył do góry od kolan
spojrzałaś nań z lekkim - nawet zdziwieniem
nie tak jak kiedyś - w oczach - z łaknieniem
więc zrozumiałem, że Twoje kochanie
to było tylko - do wzwoda wzdychanie

ref. (ewry body klap jo hends)
zabrałaś mi wzwody - poranne, poranne
wspomnienia gdy mogłem - nie marne - na marne

i teraz mi mówisz - że mam jeść - selera,
czy ja wciąż wyglądam - na twego frajera
to co wiem napewno, że już nie ze mną
wykręcisz następne - seksi numera

pzdr Cie Krisku
vin