Czy warto walczyc?

[mary.mccarthy]

Uprzedzam od razu - będzie długo... Czytałam was od jakiegoś czasu, ale nie
myślałam, ze będzie aż tak źle bym musiała szukać tu pomocy. A jednak.
Jesteśmy razem od ponad 5 lat, na początku rozkraczeni miedzy 2 miastami,
teraz coraz więcej razem, choć mój partner ma taka prace, ze wiele wyjeżdża
tak czy inaczej. Oboje jesteśmy rozwiedzeni, mamy dzieci z pierwszych
związków. Mój starszy synek mieszka a nami, Jego córka z matka, ale bywa u nas
bardzo często. Mamy wspólnego synka, 1.5 roku, wspólna decyzja, wspólne
starania, wspólny poród, wspólna, bardzo wielka miłość do dziecka. Nie
braliśmy ślubu, bo ja mam zbyt silny uraz z czasowe poprzedniego małżeństwa,
ale wielokrotnie obiecywaliśmy sobie, ze do grobowej deski i ze ten ślub
kiedyś w końcu weźmiemy.
Przez pierwsze 3 - 4 lata naszego związku nie pokłocilismy sie ani razu,
byliśmy zakochani jak 2 gołąbki, seks gdy tylko sie dało, 4 razy w ciągu 1
nocy. Nie to, żebym Go idealizowała, ale kiedy myślałam o zaletach, wady nie
miały znaczenia. Z te zalety to przede wszystkim ciepło, miłość, czułość,
życzliwość. Pracowitość, za która bardzo go podziwiałam, bo sama raczej leniwa
jestem. Bezproblemowość i gotowość do kompromisów - to zwłaszcza pomagało nam
funkcjonować bezproblemowo, bo ja jestem z tych, co nie lubią nic na sile -
zrobię prawdopodobnie wszystko o co zostanę poproszona, ale jeśli ktoś mi cos
każe, to nie może liczyć na współpracę.
Potem zaczelismy sie rozglądać za nowym mieszkaniem dla powiększonej rodziny -
On mnie jakoś mało w tym wspierał, ale w końcu wybraliśmy, ja załatwiam kredyt
(on nie ma zdolności) i kupiliśmy. Przyjechał jego ojciec, by wspólnie z nim
robić remont i chyba właśnie wtedy zaczęło sie - pierwszy krzyk, kiedy
zapytałam cos właśnie w temacie remontu: ze co mnie to obchodzi, nie znam sie
na tym, mam sie nie dopytywać. Od tego czasu równia pochyla, ciągle wrzaski z
jego strony. Przy przeprowadzce, podczas której ja, opiekując sie małym
dzieckiem, jednocześnie wszystkie rzeczy, oprócz kilku mebli, przewiozłam na
własnym garbie / swoim maleńkim samochodem. Pewnie nie spotkaliście jeszcze
takiej osoby, co wszystko, absolutnie wszystko robi źle. Zle robie wszystko
domu, źle dziecku zmieniam pieluchę, źle go karmie, wszytko robie nie tak. Na
początku byłam w takim szoku, ze na te wrzaski reagowałam płaczem, ale po
jakiś 2 miesiącach dotarło do mnie, ze ten płacz go tylko jeszcze bardziej
rozjusza, no i zebrałam sie w sobie. Na każdy krzyk odpowiadam teraz również
krzykiem, na obelgo obelgami, chociaż przyznam, ze coraz czesciej mnie sie nie
chce i coraz czesciej mam ochotę po prostu wyjść nie słuchać tego ciągłego
gdakania.
Nie piszcie mi proszę, żebyśmy porozmawiali, rozmawialiśmy juz mnóstwo razy.
On nie ma nic do powiedzenia, jeśli chodzi o zastrzeżenia do naszego związku,
albo wyciąga problemy typu nie dosc szybkie wyjmowanie dziecka z wanny (i żeby
nie było, zmieniłam to, ale wciąż jest źle). Na moje problemy odpowiada, ze
musi sie zastanowić, ale mam go nie popędzać. Tak wiec wciąż zastanawia sie
nad sprawami, które omowilismy w czerwcu. Proponowałam terapie, ale on nie
będzie płacił jakiemuś idiocie.Pat totalny.
Sex oczywiście w takich okolicznościach nie jest zbyt satysfakcjonujący ;-)).
Na ogol wygląda to tak, ze jak raz na 2 - 3 tygodnie przychodzi mu ochota na
sex, to robi sie miły i opowiada jak to powinniśmy dbać o nasz związek, to
trwa 1 dzień, w nocy sex, a następnego dnia od nowa piekło. Zaznaczam, ze ja
nie przytyłam po dziecku, jestem szczupła, zgrabna, i mimo urodzenia Buby
zawsze byłam dla Niego bardzo czuła, ciepła i nie miał podstaw by czuć sie
odepchnięty przez dziecko - wręcz przeciwnie... On jest bardzo kochającym
ojcem, uwielbia Bube , potrafi sie nim zając jak należy, choć często zapomina
o jakiś detalach, typu dania dziecku witaminy, ale ja nie zwracam na to uwagi,
bo nie chce go zniechęcać. Niestety, Buba widzi jak tata sie awanturuje i
coraz czesciej nie chce do niego iść, co oczywiście tez jest moja wina, bo to
ja nastawiam dziecko przeciwko niemu. Wierzcie mi, nie musze tego robić,
wystarczy, ze maluch popatrzy jak tata sie zachowuje.
Rozważałam rożne opcje pacy nad naprawa naszego związku, ale teraz zastanawiam
sie, czy warto. A skłoniły mnie do tego 2 wydarzenia: w sobotę byłam na
służbowej kolacji i kelner namówił nas na zamówienie gąsek. No i jedząc te
grzyby nagle poczułam, ze połykam jakiegoś który na zupełnie inny smak niż
reszta, taki nieprzyjemny, mydlany. Byłam przerażona i po powrocie do domu
natychmiast sie z Nim podzieliłam swoim przerażeniem. Nie oderwał wzroku od
komputera, tylko powiedział: musisz zwymiotować, bo jeszcze zaszkodzisz Bubie
(nadal karmie piersią). I nie drgnął nawet kiedy prze pol godziny rzygałam w
łazience. Kolejny akt dramatu nastąpił wczoraj - usypiałam Bube i maluch
niechcący uderzył mnie glowka w twarz tak strasznie mocno, ze zobaczyłam
wszystkie gwiazdy. Zaczęłam płakać i nie byłam w stanie nawet słowa
wykrztusić, starszy synek przyleciał przerażony z 2 końca mieszkania, a on
wrzeszczał na mnie od komputera, żebym sie zamknęła, bo denerwuje Bube - i
rzeczywiście po tych wrzaskach taty Buba sie rozpłakał.
Może przesadzam, ale dla mnie te 2 sytuacje pokazują, ze ten człowiek juz mnie
kocha, ze mu nie zależy. Co więcej, brak mu jakiś takich ludzkich odruchów
współczucia i troski. I nie wiem w sumie, czy warto walczyć o ten związek.
Szkoda mi bardzo dzieci, zwłaszcza Buby. Ale tak sie zastanawiam, czy chce sie
zestarzeć z facetem, który mi nie poda nawet szklanki wody? To może lepiej być
samemu i przynajmniej nie mieć złudzeń?
To cala historia w skrócie, bede wdzięczna za wasze przemyślenia...

MMcC

[lolant]

za dużo siedzi przy komputerze , jaką ma pracę ?
a swoją drogą , to sama też bym chciała wiedziec , jak to jest , że skądś rodzi
się ta agresja :(

[mary.mccarthy]

lolant napisała:

> za dużo siedzi przy komputerze , jaką ma pracę ?

Prowadzi wlasna firme, ale przy kompie siedzi ogladajac samochody na aukcjach,
takie ma hobby.
Czasami bym wolala, zeby ogladal pornografie, bo ogladanie samochodow na ktore
nas nie stac stalo sie taka sama forma wirtualnego onanizmu ;(

MMcC

[agata361]

Witaj.
Przeczytałam twój list do końca. Wiem, na pewno jest Ci cięzko. Wybacz, ale ja
uważam , ze rozczulasz sie nad sobą, a juz rozbawil mnie ten wątek , kiedy
pisałas że zygałas w łazience pól godziny, a on nawet nie drgnął, a co miał Cie
za głowę trzymać?Owszem, zgadzam się, nie powinien Cię obrazać, upokarzać itd.
Jedno jest pewne, gdyby przestał cie kochać, nie byłoby go z Tobą.Wiem, ze nie
liczy sie tylko to, że facet pracuje, zarabia, dba o dom i dzieci, potrzeba tez
czułości, ciepła i odczucie , ze jest sie pożądaną, jedyną, niezastąpioną. TAKIE
JEST żYCIE. Z czasem wszystko powszednieje, nie ma tej miłości, namietności,
jest szara codziennosc.Musisz go zrozumieć, moze tez ma zły dzień, może jest
zmęczony. Rozmowy nie wiele pomogą. Będzie dobrze jakis czas, potem znowu to
samo. Możesz albo to zaakceptować i sie do tego przyzwyczaić, albo sie z nim
rozstać. Jako kobieta rozwiedziona, masz pewnie rozeznanie, ze w kazdym związku
na początku, jest pieknie, a potem......no juz wiesz.Jedynie co mogę Ci
doradzić, to po prostu przemilczaj jego wybuchy, nie denerwuj sie, bo to sie
udziela dzecku, przeczekaj.jesli chcesz z nim porozmawiac to tylko na
spokojnie, Jeśli mogę Cie pocieszyć , to powiem, ze nie Ty jedna masz takie
problemy, a daje głowe, ze połowa forumowiczek na pewno. Czas zablixnia rany,
Życzę Ci tego, zebys w swoim zwiazku odnalazła szczęście.

[mary.mccarthy]

agata361 napisała:

Wiem, ze nie
> liczy sie tylko to, że facet pracuje, zarabia, dba o dom i dzieci, potrzeba tez
>
Szkoda ze tak od razu polecialas po stereotypach. U nas niestety jest tak ze to
ja pracuje, zarabiam na rodzine i splate kredytow, wykonuje wiekszosc obowiazkow
domowych i od 2 miesiecy nie moge sie doprosic wywiercenia 2 dziur w scianie by
powiesic karnisz i zaslony w pokoju Buby ktorego on tak strasznie kocha.
Jak wiec widzisz, facet owszem pracuje, ale zarabie tylko na swoje paliwo i
alimenty na starsza corke, a o dom raczej nie dba - czy to zmienia obraz sprawy?
Pisalam wczesniej, ze zdecydowalam sie z nim byc mimo roznych wad, poniewaz
dawal mi milosc, czulosc i troske. Wiec co dziwnego w tym, ze czuje sie zrobiona
w konia kiedy zalet zabraklo, a wady sie nie zmienily?
I jeszcze jedno, przekonanie, ze skoro facet jest z kobieta to znaczy, ze ja
kocha to niestety bzdura. Mnostwo facetow, i kobiet zreszta tez, tkwi w
zwiazkach pozbawionych milosci z lenistwa, wygody i ze wzgledu na dzieci.
Myslisz, ze moi sasiedzi za sciana, ktorzy sie codziennie wyzywaja od
skurwysynow, tak bardzo sie kochaja? Sa ze soba, boi nie maja sie dokad wyniesc.

[anula36]

a nie myslalas o wspolnej wizycie u terapeuty? zeby w koncu mozna bylo pogadac
na spokojnie, bez wrzaskow?
Ja zkolei u wazam ze jestem twarda baba i nie rozczulajaca sie nad soba- ja bym
takiej atmosfery nie zniosla mentalnie, wiecznych wrzaskow i podniesionego
glosu.
Tym bardziej ze dzieci tego sluchaja.

[mary.mccarthy]

Proponowalam. Terapie, mediacje. Nie, bo on nie bedzie jakiemus idiocie placil.
Zdaje sobie sprawe, ze te 2 opisane przeze mnie na koncu historie nie sa zbyt
powalajace. Ale w kontekscie tego wszystkiego co sie miedzy nami dzieje staly
sie po prostu ta ostatnia kropla. Ja juz od dawna mysle, ze On mnie nie kocha,
przede wszystkim dlatego ze wykorzystuje wszystkie okazje kiedy go o cos prosze
(drobiazgi, wazniejsze sprawy) by zrobic dokladnie odwrotnie. I sprawia mu to
frajde proporcjonalna do tego, jak bardzo mi zalezalo. A juz jak uda mu sie
doprowadzic mnie do placzu, to szczyt szczescia.
W poniedzialek mielismy zawiesc Bube na szczepienie. On uprzedzony o wizycie u
lekarza z tygodniowym wyprzedzeniem (moj samochod zepsuty, czeka az on do go
naprawi - chyba zawioze go jutro do warsztatu:-)) zorganizowal sobie dzien
(niestety wiem, ze mogl go zorganizowac inaczej)tak ze nie mogl nas zawiezc do
lekarza, malo tego, nie uprzedzil o tym, na szczescie ja wiedziona jakims
przeczuciem zadzwonila do niego 20 minut przed godzina o ktorej powinnismy wyjsc
z domu, gdyby nie to, wizyta by przepadla. I tak co 2 dzien.
Chyba ja sama potrzebuje terapi, ktora pomoze mi sie uporac z ta sytuacja.

[anula36]

Chyba ja sama potrzebuje terapi, ktora pomoze mi sie uporac z ta sytuacja.

To nie jest zly pomysl - poczujesz sie silniejsza, a jak bedziesz silniejsza
bedziesz wbudzac wiekszy szacunek - takze u partnera. Moze jeszcze przemysli
swoje postepowanie.

[venita]

moze porozmawiaj z nim szczerze i obiecaj,ze jeżeli nie popracuje nad soba,żeby
pomóc ci w domu,przy dziecku,oraz dalej bedzie takim gburem to po prostu
odejdziesz od niego i bedzie płacił alimenty na kolejne dziecko....postaw
sprawe jasno,nie odzywaj sie do niego przez kilka dni,wychodz gdzieś z domu bez
uprzedzenia,żeby zaczał sie martwić gdzi jesteś i z kim...a jak bedzie
krzyczeć,nałóż słuchawki na uszy i zacznij słuchać muzyki i jeszcze nucić sobie
pod nosem....badz tajemnicza,niech przejrzy na te swoje wredne oczka,że może
cie stracić szybciej niż mu sie wydaje,...wiem że łatwo mi dawać komuś
rady...mnie samej nie układa sie najlepiej,ale własnie się w ten sposób staram
uświadomić partnerowi,że nie jest pępkiem świata i nie będe skakać wokól niego
jak on zagra,ze mam swój honor i nie życze sobie podnoszenia na mnie
głowy...czasem to dociera,ale tylko czasem,.....a starać sie zawsze
warto,odejsc można zawsze,wystarczy moment i już nas nie ma,tylko trudniej
póżniej wrócić,jak nam sie samym nie ułoży....trzymaj sie jakoś....w końcu
zrozumie,że jesteś jedyna dobra"rzecza"jaka go w życiu spotkała,tego ci życze.pa

[venita]

cholera,nie wiem,czy takim facetem warto zawracać sobie głowe,skoro sprawia mu
przyjemność robienie tobie na złość...ale sprobuj zawalczyć jego
bronia,zachowuj sie wobec niego dokładnie tak jak on wobec ciebie....ciesz sie
z jego niepowodzen i mów że uczysz sie od mistrza...

[mja-1]

Witaj Mary!
Rozumiem Twoje wątpliwości w 100 %. Pewnie dlatego, że też jestem typem
wrażliwej czułej kobiety,a meżczyzna któremu obojętne, czy się zatrułam grzybami
i czy coś mnie boli jest dla mnie typem zimnym i skrajnie nieatrakcyjnym.
(Forumowicze drodzy, jeśli to dla Was przejaw "pieszczenia się z sobą"- proszę
przyjmijcie tylko, że ludzie się różnią, jedni są twardzi jak szwedzka stal a
inni nie.)
Obawiam się, że Twój patrtner posunął się za daleko. Uświadom go w tym względzie
i jeśli nie nastąpi poprawa, prawdopodobnie sama stwierdzisz po pewnym czasie,
że nie masz już dla niego żadnych ciepłych uczuć. No i będzie musiał zarabiać na
paliwo i alimenty x 2.

[mreck]

rozwodnik. pogubił sie w życiu. nic z niego nie będzie.
daj sobie spokój. poco ci to.
czy nie lepiej byłoby ci samej?

[mary.mccarthy]

Jeden krotki post, a tyle we mnie wzbudzil emocji ;-))

1. protestuje przeciwko pogladowi, ze jak ktos jest rozwiedziony, to nic z niego
nie bedzie. Idac tym tropem powinnam zdecydowac, ze poniewaz ja jestem rowniez
rozwiedziona, to i ze mnie nic nie bedzie, a nie jestem jeszcze gotowa do takiej
konkluzji.
Moze popelnilam blad, ale po serii negatywnych doswiadczen z "kawalerami"
specjalnie poszukalam sobie rozwodnika z dzieckiem, sadzac, ze ktos taki bedzie
w stanie zrozumiec ograniczenia samotnego rodzicia, a takze to, ze dziecko
zawsze bedzie dla mnie wazniejsze od jakiekolwiek, nawet najbardziej kochanego
mezczyzny. I tu sie nie zawiodla, to akurat on rozumie. Tylko to nie wystarcza :-(
2. Nad tym, czy lepiej byloby mi samej juz sie zastanawialam nie raz. Sek w tym,
ze sama to ja moze bede za 20 lat, kiedy moj mlodszy synek sie usamodzielni. Do
tego czasu bede samotna matka, a to juz przerobilam, i chociaz dalalm sobie
raczej dobrze rade, to nie ma w tym nic przyjemnego, zwlaszcza dla dziecka
pozbawionego codziennego kontaktu z ojcem. z jednej strony nie chce, by dzieci
byly swiadkami zwiazku pozbawionego milosci i pelnego awantur, a z drugiej -
pomijajac pokrzykiwanie na mnie, to ON jest naprawde wyjatkowym ojcem,
widzialam wielu mezczyz i wierz mi, zaden nie umie sie zajac dzieckiem tak jak
on, do tego jeszcze ma dobre podejscie do dzieci, ktore do uwielbiaja.
Chocby z poczucia odpowiedzialnosci chcilabym jeszcze zawalczyc o ten zwiazek,
ale tez szczerze mowiac nie chce robic sobie za duzo nadziei. Chyba nie zniose
wiecej takiej hustawki - 1 dzien dobrze, 5 dni awantur. i tak na okraglo. Wiec
dlatego pytam czy waszym zdaniem warto - zeby ocenic sznase powodzenia ;-))

MMcC

[mreck]

ja też jestem rozwodnikiem. i mam tez drugi związek. dzieci jeszcze nie mamy
ale jak biologia pozwoli bedziemy mieć.
rozwodnik jest jak powypadkowy samochód. nigdy nie mozna mu ufać.
zreszta. ja nie pouczam ciebie. dyskutuje z toba, moze pomoze to zrozumieć mi
siebie?

[mary.mccarthy]

Ja bym bardzo chciala zrozumiec mojego partnera, ale to nie jest latwe. On
raczej nie przepracowal swojego poprzedniego zwiazku i jedyne co ma o nim do
powiedzenia, to ze byla zona byla / jest debilka. I rzeczywiscie, sadzac po tym
jak wychowuje dziecko, to nie jes to za ciekawa osoba, ale pytam po pierwsze:
kto ja wybral??? Chyba byly po temu jakies powody?
Dla mnie jej reakcje na Jego numery sa nie do przyjecia (zdradzala regularnie,
dznela noze w ramie) ale rozumiem juz teraz desperacje, ktora doprowadzila do
takich reakcji. Ja na brak zainteresowania mna jako kobieta pewnie nie zareaguej
zdrada tylko w koncu odejde, ale to nie zmienia faktu, ze cierpie z tego powodu.
Podczas awantury do najwyjej mu odwrzasne, chcoiaz w sumie nie wiem, czy nie
doprowadzi mnie kiedys do takiego stanu, ze Go trzepne.
Wiec pomoz mi zrozumiec rozwiedzionego faceta, o ile w ogole mozna tak uogolniac...

[anula36]

wobec kawalera po 30-tce ktory sam nie wie czego chce i w zyciu z nikim nie
mieszkal rozwiedziony z dzieckiem to sam miod. Serio.
Ale twoj partner jest bardzo trudny - wprowadza w wasze zycie chaos i
niepewnosc - moze w ogole nie przepracowal jeszcze siebie? A co dopiero mowic o
zwiazku.
czarno to widze jesli nie zauwazy ze jest problem i nie zapragnie czegos z tym
zrobic. Mam nie jasne w razenie ze ma duza niechec do kobiet i wyzywa sie z tym
na tobie a upokazanie cie daje mu kopa.

ps. jednym z najmadrzejszych rzeczy ktore odkrylam w zyciu jest to ze nie
wszystkich da sie zrozumiec nawet przy bardzo dobrej woli - mysli niektorych
biegna zbyt pokretnymi sciezkami:)

[mary.mccarthy]

Mam nie jasne w razenie ze ma duza niechec do kobiet i wyzywa sie z tym
>
> na tobie a upokazanie cie daje mu kopa.

Ja tez mam takie wrazenie. bardzo sie staram, by nie urazac w zaden sposob jego
meskiej ambicji (chociaz czasami sie zastanawiam, czy on ma jakies meskie
ambicje, przyklady na zyczenie), ale pewnie wystarcza moje zarobki (nie
gigantyczne, ale spore) i dyrektorskie stanowisko, by facet poczul sie
wykastrowany (kiedys gdy zaproponowalam, bysmy siedli i spokojnie wyjasnili
problem, wydarl sie na mnie, bym na nim nie wyprobowywala swoich technik
zarzadzania personelem ;-(). Ale co mam na to poradzic, rzucic robote, bysmy
zdechli z glodu?
Przeraza mnie to, ze staje sie coraz bardziej podobny do swojego ojca, ktory
tesciowej nie szanuje i potrafi sie do niej kilka dni nie odzywac - tylko czemu
cholera tyle lat deklarowal, ze mu sie stosunki u rodzicow w domu nie podobaja i
bardzo mu zalezy, by ich nie powielic w swoim zwiazku? A teraz jak cos powiem
mimochodem o jego rodzicach - nie negatywnego, tylko opisowego, to jest awantura
pod sufit, ze u niego w domu rodzinnym to swietnie jest i super...

Przeraza mnie najbardziej, ze ktos mogl sie tak zmienic w tak krotkim czasie,
staram sie zrozumiec przyczyny tej zmiany i wlasciwie znalesc ich nie potrafie,
wiec uczepilam sie tej mysli, ze przestal kochac, zeby choc troche ocalic jego
obraz jako dobrego czlowieka.
niech to szlag...

[anula36]

No tak - ty masz dobre stanowisko a on aukcje samochodow na ktore go nie stac;)
Czysta zgroza dla pana i wladcy. No to chociaz w domu ci dokopie.
Uklady w jego domu rodznnym moga mu sie nie podobac ale poniewaz nie zna innych
mechanizmow reagowania bedzie je powielal - ucieczka od rodzinnego schematu
wymaga naprawde gigantycznej pracy nad soba.

[jaonmy]

mary, facet ewidentnie przegina i jak juz zostalo slusznie powiedziane, nic z
tym nie zrobisz jesli on sam nie dostrzeze problemu i nie bedzie chcial go
rozwiazac
niekoniecznie musi to oznaczac ze jestes przewrazliwiona, ja rowniez ciezko
toleruje podniesiony glos, trzaskanie drzwiami, obrazanie sie... po prostu u
mnie w domu tego nie bylo.
po przeczytanie watka jacqus'a nasunelo mi sie skojarzenie ze byc moze tak
wlasnie wyglada sytacja z punktu widzenia twojego partnera, jesli tak jest
faktycznie to byc moze skutecznie by mu otworzyl oczy kubel zimnej wody w
postaci twojego oswiadczenia ze ty juz tak dalej nie dasz rady?
poki co to chyba twoj partner czuje sie dosc bezkarnie i wydaje mu sie ze twoja
cierpliwosc nie ma granic.

[notting_hill]

Przeraza mnie to, ze staje sie coraz bardziej podobny do swojego ojca, ktory
tesciowej nie szanuje i potrafi sie do niej kilka dni nie odzywac - tylko czemu
cholera tyle lat deklarowal, ze mu sie stosunki u rodzicow w domu nie podobaja i
bardzo mu zalezy, by ich nie powielic w swoim zwiazku? A teraz jak cos powiem
mimochodem o jego rodzicach - nie negatywnego, tylko opisowego, to jest awantura
pod sufit, ze u niego w domu rodzinnym to swietnie jest i super...


Że jest to możliwe, wiem z własnego doświadczenia. Mój m. też kiedyś wyśmiewał
stosunki panujące u niego w domu (a jakże, to samo- brak zwykłego szacunku w
stosunku do kobiety dzięki której cały dom jakoś funkcjonuje, czyli teściowej,
za to wieczne wymagania co do bycia obsługiwanym- to teść, chamskie odzywki na
porządku dziennym, etc.), ale po latach okazało się że taki model bardzo
chciałby powielić w swoim związku, bo tylko taki zna. W związku z tym właśnie
się rozwodzimy, bo ja nie potrafiłam się z tym pogodzić.

Anula ma jak zwykle rację- człowiek powiela to co jest mu najbliższe i znane, a
ponadto daje poczucie bezpieczeństwa, nawet jeśli obiektywnie nie do końca się
z tym utożsamia tak po wierzchu.
Kiedyś mi to się wydawało co najmniej dziwne kiedy ludzie mówili, że trzeba
bacznie patrzeć na stosunki panujące między rodzicami kandydata na męża, bo
jest niemal pewne że po latach będzie zachowywał sie podobnie. No i co? I
jajco! W moim przypadku strzał w dziesiątke.

Droga Mary

[prof_dr_hab]

Jakby tu Ci pomoc, zeby nie bolalo za bardzo mysle i mysle. I tak wymyslilem,
ze masz faceta, ktory sie nie zmieni, bo jest na to zbyt prymitywny i pewnie
wiele innych (wychowanie z domu np.). Delikatnie nie wspominasz, ale po tym, co
napisalas (pasja samochodowa) wylania sie obraz goscia, z ktorym nie bedzie
lekko. Nie piszesz o wyksztalceniu, ale daje 99% ze srednie lub zasadnicze
(choc to niby zaden wyroznik, ale jednak zdolnosc pojmowania otaczajacej
rzeczywistosci troche od tego zalezy). Co ciekawe, bywalo, ze tez niekiedy
niezbyt ladnie sie zachowywalem wobez zony, ale dosc szybko zdawalem sobie z
tego sprawe i przepraszalem i zmienialem co zle. Tu tego nie widze nic a nic.
Po prostu tepy trep (wybacz okreslenie). No co Ty mozesz zrobic? Nic. Przeciez
z tlumoka nie zrobisz geniusza. Nie wiem jaki wstrzas zyciowy, by musial
zaistniec, zeby cos do niego dotarlo ale przeciez tego bron Boze Ci/Wam nie
zycze). Doprawdy sytuacja trudna jest - opisalas go tak, ze nic optymistycznego
sie nie nasuwa. Rozwod to nic, tu mamy chyba do czynienia z innymi problemami,
by nie rzec patologiami. Mysle, ze czeka Cie wizyta u jakiegos specjalisty
(moze psychiatry), gdzie o mezu opowiesz. To tyle. Drugi raz chyba nie
znajdziesz sily, by odejsc, wiec nie wiem - moze byc ciezko. Ale moze
Opatrznosc go natchnie i cos sie zmieni tylko, ze z piachu trudno bicz
ukrecic:)

[mary.mccarthy]

Oboje mamy takie samo wykształcenie, z tym ze on Politechnika, a ja Uniwerek -
taki intelektualny kierunek.
Mysle, ze to, ze ktos ma techniczne zainteresowania, to jeszcze nie dowod
prymitywizmu. Jego rodzicie, choc prosci ludzie, sa duzo lepiej wychowani niz
moi - mieszkancy miasta po wyzszych studiach.
Chcialabym, zeby to bylo takie proste. Na Opatrznosc nie licze, zawsze bralam
sie za bary z problemami i teraz chce tez jakos zadzialac, tylko nie mam
pomyslu, jak:-(

A, jak tak, to nie jest tak źle, hehe:)

[prof_dr_hab]

Troche to gorzej sie przedstawialo na poczatku. Skoro jego rodzice sa na
poziomie i poczciwi ludzie, on po Politechnice, Ty po Uniwerku, to ja nie widze
mozliwosci zeby w koncu nie dotarlo, co ma dotrzec. Co wy nie wiecie, ze zycie
sie kiedys konczy i jak sie bedzie umierac to sie robi rachunek sumienia i
wtedy to wszystko co wyprawia on (wyprawiacie?) bedzie nie do odwrocenia?
Bezwzglednie wizyta u psychiatry oboje, ale takiego zyczliwego, nie jakiegos
szrlatana. So tez katolickie poradnie psychologiczne dla malzenstw, ale to
pewnie dla Was nie calkiem Wasza bajka, choc warto by sprobowac. Ale mimo
wszystko - facet, ktory siedzi z nosem w komputerze nad samochodami i źle
traktuje zone, a jednoczesnie nie moze na ten samochod zarobic, wyzywa swoich
podwladnych oraz byla zone (od debilek) to trep i tyle.

[mary.mccarthy]

Wyczuwam pewna ironie ;-))
Mamy samochody 3, mojego forda, VW ktorym jezdza jego robotnicy i mercedesa,
ktorym jezdzi on. Ja sie nie godze na zamiane mercedesa na wymarzonego Subaru
Impreze, bo uwazam, ze najpierw trzeba splacic kredyt, a nie inwestowac w
paliwo. Zapowiedzialam, ze sie na subaraka nie godze, bo koszty paliwa nas
zezra, i On mi przyznal racje, ale z sentymentu wciaz lubi sobie pogladac
aukcje. Ja nie ma nic przeciwko temu, w koncu jemu tez sie moze nie podobac, ze
siedze na Forum, tylko nie moge zrozumiec, jak mozna wolec sie gapic w ekran
kiedy bliska osoba nas potrzebuje.
Co do katolickich poradni, to rzeczywiscie nam nie po drodze, ale jak znasz
jakas dobra i neutralna swiatopgladowo z wawy, to daj znac.

Aha!

[prof_dr_hab]

To ja sie moze pozegnam, bo im dluzej czytam tym mi sie bardziej obraz zmienia
i juz coraz mniej jestem po Twojej stronie. I sam nie wiem dlaczego... Cos mi
mowi, ze to, co piszesz to tak sobie przystaje do rzeczywistosci. A tak swoją
droga - moze przeczytaj sobie koncowy monolog Kasi z "Poskromienia zlosnicy"
(Szekspir) - tam pare trafnych rad znajdziesz..... :)

[mary.mccarthy]

Po prostu nie chce stwarzac falszywego wrazenia, ze On jest jakims potworem.
Gdyby byl, to nie pisalabym, tylko dala noge. Kiedys bylo dobrze, cos sie
pogubilo, nie wiem,jak to naprawic. Chce wiedziec, co poszlo nie tak. z obu stron.
Widze, ze nie przystajemy do twoich teori, wiec tracisz zainteresowanie tematem.
I ok.

MMcC

[remicius]

To ja mam pytanie. A jak on odnosi sie do innych ludzi? Bo to jakos tak
najczesciej jest, ze to jak ktos odnosi sie do innych ludzi to i tak z czasem
zacznie odnosic sie do Ciebie.
Zarabiasz wiecej od niego to najczesciej jest problemem dla facetow. Moze sam
po prostu nie zdawal sobie sprawy, ze dla niego to jest problem i dopiero teraz
wychodzi. Probowal byc bardziej szlachetny niz jest w rzeczywistosci - nikt z
nas nie jest idealny. Teraz probuje obnizyc Twoja wartosc w swoich oczach. Jego
ojciec traktuje swoja zone podobnie jak on teraz Ciebi. Jego postępowania
zaczelo sie od momentu, gdy Twoj chlopak i jego ojciec razem remontowali
mieszkanie.

[mary.mccarthy]

remicius napisał:

> A jak on odnosi sie do innych ludzi? Bo to jakos tak
> najczesciej jest, ze to jak ktos odnosi sie do innych ludzi to i tak z czasem
> zacznie odnosic sie do Ciebie.

No i tutaj mam okazje, by pochwalic sie swoja piramidalna glupota. On pracuje w
tzw "meskim" zawodzie i czesto ma doczynienia z prostynmi robotnikami, ktorych,
jego zdaniem, nie da sie inaczej zmotywowac jak tylko rzucaniem "qrwami". To
widzialam od poczatku, i nawet sie zachwycalam (hle hle) jak on potrafi
oddzielic zycie zawodowe, w ktorym jest twardzielem, od zycia rodzinnego, w
ktorym jest miekki, czuly i kochajacy. Ale przeciez widzialam jak warczal na
swoja matke kilka razy, i jak w przyplywie zlych humorow wyzwierzal sie na
swojej corce, bo np 11-latka pomalowala sobie paznokcie w wakacje.
Ale wydawalo mi sie, ze na mnie nie bedzie sie wydzieral - naiwniaczka.



>Jego
>
> ojciec traktuje swoja zone podobnie jak on teraz Ciebi. Jego postępowania
> zaczelo sie od momentu, gdy Twoj chlopak i jego ojciec razem remontowali
> mieszkanie.

No wlasnie specjalnie o tym napisalam, bo wydaje mi sie to dziwnym zbiegiem
okolicznosci. Nie sadze, by jego ojciec go aktywnie buntowal, moze byla to
raczej chec pokazania sie przed ojcem, ze on sobie nie da babie... Bo w sumie to
byla pierwsza taka sytuacja, ze byl z nami tylko jego ojciec, a nie bylo matki,
moze dlatego puscily hamulce? Nie wiem, nie wiem...

MMcC

[remicius]

Tak przy okazji. Podchodź ostrożnie do rad dawanych Ci przez ludzi na forum. To
jest Twoje zycie i Ty poniesiesz konsekwencje swoich decyzji. Każdy z nas
czytając Twoja opowieść patrzy na nia przez pryzmat swoich doswiadczen. Po za
tym nie da się w tej opowiesci pozbawic subiektywizmu. Zestawiasz fakty w
sposób w jaki one dla Ciebie się łączą.
To calkiem normalne, ze kobieta poszukuje bezpieczenstwa. Dlatego tez jego
zachowanie wobec innych moglo Ci sie wydac oznaka sily. Najczesciej poczucie
bezpieczenstwa kosztuje. Tym kosztem moze byc wolnosc, moze byc tez co innego.
Niestety tak to juz jakos jest.

[renebenay]

Ja na Twoim miejscu bym facetowi wystawil walizki przed drzwi i po klopocie,wg.
francuskiego przyslowia "lepiej byc samemu anizeli w niedobrym
tawarzystwie".Moze jak mu kupisz auto jego snow to na chwile byc moze to
podreperoje sytuacje bo z kolei prawdopodobnie, majac super auto bedzie
potrzebowal inna mlodsza spodnice do towarzystwa.Nie macie slubu,wiaze was syn i
nic wiecej,chcesz dac mu szanse to mu daj ale miej na uwadze ze,przy takich
awanturach i krzykach wasz syn szybko zlapie nerwice.Poprostu przestan na faceta
zwracac uwage,jak krzyczy to nie odpowiadaj albo wyjdz,mozesz nagrac jego
wypowiedzi i kiedys mu na spokojnie odtworzyc.Daj mu znac ze,na niego nie
liczysz a pozatem wasz zwiazek widze zle,mowiac:z tej maki chleba nie bedzie.

[jaonmy]

niezly pomysl z tym nagraniem :)
byleby nie uciekl ze strachu jak sam sie uslyszy... ale taki zimny kubel tez
moze cos mu uswiadomic..

[mary.mccarthy]

Tez uwazam ze to swietny pomysl. On gdzies ma dyktafon, ale przeciez nie bede go
prosic - moze pozycze w pracy...
zeby go tylko wlaczyc w odpowienim momencie - no bo przeciez nie bede go
specjalnie prowokowac, zeby uzyskac dobre nagranie ;-))

[mary.mccarthy]

Kilka osob pronuje rozstanie, a przynajmniej postraszenie rozstaniem. Jak na
razie uswiadamialam Go, ze moje milosc do niego umiera w akompaniamencie jego
wrzaskow, ale jakos sie tym nie przejal - tzn jak czasami wlane cos mocnego, a
On czuje ze przegial, to na chwiel sie opamietuje. na dzien, dwa. Potem apiat ta
sama historia.
Chcialabym sobie powiedziec, ze on nie potrafi inaczej, ale wiem ze tak, bo
przeciez przez kilka lat wcale sie tak nie zachowywal. Pare dni temu powiedzial,
ze ma juz dosc udawania kogos, kim nie jest - zastanawiam sie, czy mam to
rozumiec, ze przez te lata do ej pory udawal sympatycznego faceta?
Nie czuje sie jeszcze gotowa, by odejsc, i ze wzgledow emocjonalnych, i ze
wzgledu na dzieci, no i cale uwarunkowania rodzinno - finasowe - kupilismy
mieszkanie, mamy kredyt. Wiec nie chcialabym rzucac grozb, ktorych nie bede w
stanie zrealizowac, ktorych nie chcialabym zrealizowac. Choc powoli zaczynam do
tego dojrzewac. Poki co jednak chcialabym uzywac srodkow pozytywnych, zeby go
zachecic, a nie przestraszyc. Chcociaz moze na mezczyzn to nie dziala?

[matylda_n]

mary.mccarthy napisała:
Pare dni temu powiedzial,ze ma juz dosc udawania kogos, kim nie jest - zastanawiam sie, czy mam to rozumiec, ze przez te lata do tej pory udawal sympatycznego faceta?

Pociągnij temat i dowiedz sie kogo nie chce udawać. Nie opieraj sie na własnych domysłach... Przyduś do, skoro tak głośnow woła o pomoc to niech wydusi z siebie o co mu chodzi...

[matylda_n]

mary.mccarthy napisała:
Ja tez mam takie wrazenie. bardzo sie staram, by nie urazac w zaden sposob jego
meskiej ambicji (chociaz czasami sie zastanawiam, czy on ma jakies meskie
ambicje, przyklady na zyczenie), ale pewnie wystarcza moje zarobki (nie
gigantyczne, ale spore) i dyrektorskie stanowisko, by facet poczul sie
wykastrowany (kiedys gdy zaproponowalam, bysmy siedli i spokojnie wyjasnili
problem, wydarl sie na mnie, bym na nim nie wyprobowywala swoich technik
zarzadzania personelem ;-(). Ale co mam na to poradzic, rzucic robote, bysmy
zdechli z glodu?
Przeraza mnie to, ze staje sie coraz bardziej podobny do swojego ojca, ktory
tesciowej nie szanuje i potrafi sie do niej kilka dni nie odzywac - tylko czemu
cholera tyle lat deklarowal, ze mu sie stosunki u rodzicow w domu nie podobaja i
bardzo mu zalezy, by ich nie powielic w swoim zwiazku? A teraz jak cos powiem
mimochodem o jego rodzicach - nie negatywnego, tylko opisowego, to jest awantura
pod sufit, ze u niego w domu rodzinnym to swietnie jest i super...

Przeraza mnie najbardziej, ze ktos mogl sie tak zmienic w tak krotkim czasie,
staram sie zrozumiec przyczyny tej zmiany i wlasciwie znalesc ich nie potrafie(...)

Przeciez sama tu piszesz o prawdopodobnych przyczynach waszego, kryzysu
1. złe schematy relacji w rodzinie wyniesione z domu
2. niska samoocena partnera
Jestes kobietą samodzielną, zaradną, zdecydowaną, właściwie nie ma dla ciebie rzeczy nie do załatwienia. To są wszystko bardzo cenne walory w życiu ale najwyraźniej przytłoczyły twojego partnera mocno niedowartościowanego. Każdy chce czuć się potrzebny, a ty jesteś samowystarczalna...

[jaonmy]

Zdecydowanie warto przydusic i niech sie chlopina wypowie kogo tak meczaco i
wyczerpujaco musi udawac, nie zgadzam sie natomiast z teoria ze mary zaradnosc
mary to powod jego niskiej samooceny. Moim zdaniem nalezy odwrocic kolejnosc,
on jest zakompleksiony i ma problem z tym ze ona sobie swietnie radzi.. silny
facet jakos z reguly nie czuje sie zagrozony przez madra i zaradna partnerke, a
wrecz wymaga by taka byla.
Co do teorii czy lepiej go dobrocia czy szanatazem, mary sama przyznaje ze jej
partner reflektuje sie na chwile dopiero po jej ostrzejszej reakcji, kiedy
wyraznie da mu do zrozumienia ze przegial. Dlatego pogrozenie mu rozstaniem
wcale nie jest glupim wyjsciem, skoro jednak nie czuje sie na takowe gotowa i
nie chce ryzykowac to moze mu jasno oswiadczyc ze ona nie moze tak dluzej zyc,
ze ma DOSC i wlasnie sie ZASTANAWIA co dalej...
Na jacqus’a troche podzialalo, a tez choleryk, bo sam przyznal ze zona w koncu
nie wytrzymala.. nie trzeba od razu stawiac sprawy na ostrzu noza, zreszta nikt
tego nie lubi ale widocznie delikatne argumenty do niego nie przemawiaja a
dobroc odbiera jako slabosc i okazje do pastwienia sie bo w koncu ma przewage.

[mary.mccarthy]

Moje pierwsze malzenstwo rozpadlo sie mniej wiecej dlatego, ze moj pierwszy maz
byl jak tygrys, ktoryrespekt czul tylko przed poganiaczem z pejczem w dloni...
Ja potrafie byc taka, ale nie lubie i nie chcialam.
Czyzbym powielila ten sam schemat? A wydawalo mi sie, ze wybralam sobie dokladne
przeciwienstwo bylego meza...

[mary.mccarthy]

matylda_n napisała:

Każdy chce czu
> ć się potrzebny, a ty jesteś samowystarczalna...
>
Wiesz co, to bardzo ciekawy trop... Wlasnie tak mysle, ajke to bylo - kiedy go
poznalam, bylam z koniecznosci samodzielna, sama wychowywalam synka i ze
wszystkiem sobie radzilam, nawet zastanawialam sie, czy nie kupic wiertaki, by
uzyskac pelna samowystarczalnosc ;-))
Potem nastal on i zaczal naprawiac moj samoched, jezdzic ze mna na zmiane opon
zimowo / letnia itp. Powiedil polki na scianie i zmontowal regal - wczesniej
kupione w Ikei meble montowalam sama.
Ale jednoczesnie np dzwiczek na wodomierz nie byl w stanie zrobic przez 2 lata,
choc ciagle sie odgrazal, ze je zrobi. Ale ja to kladlam na karb sytuacji, ze to
jest nie "nasze" mieszkanie, tylko moje i ze on sie tam w pelni nie czuje panem
domu.
Potem mielismy kupowac nowe mieszkanie, on mial sie zajac wyborem, ale przez rok
wlasciwie nie zrobil nic. Po roku ja przystapilam do akcji i w ciagu miesiaca
pod[pisalismy umowe przedwstepna - moze to go ubodlo? Choc wybieralismy
mieszkanie wspolnie, to jednak potem ja zalatwialam kredyt i mieszkanie jest na
mnie - to byla wspolna decyzja, zwiazana z prowadzeniem przez niego firmy i
mozliwoscia ronych "powiklan". No i chyba fair, bo ja mialam spore oszczednosci,
ktore zainwestowalam w to mieszkania, a on dolozyl do tego moze 15%. Kredyt tez
ja splacam, z moich oszczednosci i premii kupilismy wiekszosc mebli...
Ale przyznaje, ze mozna sie z tym czuc nieswojo, choc ja bardzo sie staralam, by
on czul sie wspolwlascicielem, wszystkie decyzje staralam sie podejmowac
wspolnie, choc On nie chcial w nich uczestniczyc, bo czym mial pretensje, ze
podjelam je sama. W sprawach w ktorych zechcial zabrac glos ja kazdorazowo
ustepowalam, by czul, ze na wplyw na sprawy... ale wciaz jest zle...
Teraz czekam az naprawi moj samochod - wlasnie by czul, ze go potrzebuje - ale
moze lepiej by mu zrobilo, gdybym go zawiozla do warsztatu i by poczul moja
samowystarczalnosc?
Gdzies tu dzwoni, ale nie nie wiem jeszcze w ktorym kosciele ;-))

MMcC

[maja5952]

Witaj.
Moim zdaniem nie jesteś w stanie niczego zmienić w waszym związku z tej oto
prostej przyczyny, że twój partner wcale się nie zminił - on zawsze taki był.
Sama pisałaś, że potrafił bezpodstawnie unieść się na matkę czy swoją córkę,
sama widziałaś jak odnosił sie do swoich pracowników. Wcześniej był dla ciebie
czuły, a ty nie zauważałaś tego jaki jest naprawdę. Ma taki charakter i jedyna
szansa, że uda się go jakoś utęperować. Tylko, że on musiałby zrozumieć, że
krzywdzi ciebie i dzieci, ale czy będzie chciał? Skoro rozmowy nie przynoszą
skutku, a na terapię też nie ma szansy.. Nie wiem jaki był jego związek z
pierwszą żoną: czy od początku było tak fatalnie? A może początki też były
cudowne dopuki nie wyszło na jaw jego drugie ja?
Przykro mi, że tak piszę ale takie są moje odczucia. Życzę ci jak najlepiej ale
naprawdę szczerze wątpię czy uda się go zmienić. Możesz nauczyć się żyć w tym
związku ale nie uczynisz z niego spokojnej przystani. Tylko czy warto tak się
poświęcać? Siebie i dzieci. Jasnym jest, że dzieci potrzebują ojca, ale czy
muszą być świadkami ciągłych awantur? Ja przechodziłam małe piekiełko z
rodzicami kiedy byłam dzieckiem. I chociaż było małe w porównaniu z tym co ty
opisujesz, to nie zapomnę tego do końca życia :-(
Pozdrawiam

[mary.mccarthy]

Caly czas mam nadzieje, ze uda mi sie go namowic na terapie. Nie mam jeszcze
pomyslu jak, ale probuje. Mi tez daleko do idealu, nie przecze, i terapia mi tez
moglaby pomoc lepiej funkcjonowac w zwiazku, dawac z siebie - moze nie wiecej,
ale rozsadniej...
tez wychowalam sie w domu pelnym awantur i nie chce tego za skarby swiata dla
moich dzieci. U mnie matka byla strone inicjujaca awantury, ojciec na ogol nie
reagowal. Nie chcialam byc taka jak moja matka i moze na zbyt wiele pozwalalam?
Nie wiem.
Ale chyba juz lepszy jest model moich rodzicow, ktorzy sie ohydnie klocili, ale
sa malzenstwem od prawie 40 lat i wciaz uprawiaja seks, mimo, ze ojcu stuknela
siedemdziesiatka, niz moi tesciowie, ktorzy sa jeszcze relatywnie mlodymi
ludzmi, ale za nic w swiecie nie poloza sie w jednym lozku, wola by jedno z nich
spalo na podlodze...

[dismutase_and_catalase]

Witaj
Ciężko oczywiście wypowiedzieć się jednoznacznie i autorytatywnie, ale mam
wrażenie, że Twój obecny partner powiela wzorce zaczerpnięte z dzieciństwa (vide
ojciec). Psychologia dość dobrze zgłębiła już ten problem. W okresie dzieciństwa
dominują dwie rzeczy: budowanie mechanizmów obronnych oraz wzorowanie się na
rodzicach i innych członkach rodzinnych - starsze rodzeństwo. To tak jak młoda
antylopa, która zastyga w bezruchu, gdy jej matka poczuje drapieżnika. W sposób
dla większości nieświadomy powraca się do tych wyuczonych mechanizmów w wieku
dorosłym. Żeby to w sobie zwalczyć trzeba naprawdę dużej wiedzy i zrozumienia
swojej przeszłości (dzieciństwo, relacje z rodzicami, związki). Zauważ, że przez
pewien czas było dobrze, on był świadomy pewnych złych wzorców, ale po pewnym
czasie zaczął powracać do swoich mechanizmów obronnych, czuje się być może
gorszy więc odtwarza takie zachowania jakie zna, takie, które wg niego chronią
go przed jakimś wewnętrznym bólem.
Potraktuj moją wypowiedź z odpowiednim dystansem - po prostu nie znam całej
sytuacji, ani Ciebie, ani Jego.
To on musi zrozumieć, że krzywdzi Ciebie i siebie tym zachowaniem. Możesz
oczywiście pójść sama na jakąś terapię, być może wspominającym mu o niej od
czasu do czasu sam się zaciekawi i nabierze ochoty? Nie wyobrażam sobie naprawy
sytuacji bez udziału obu stron.
Pozdrawiam

[jagandra]

Zastanowił mnie ten fragment Twojego pierwszego posta, bo nie pasuje do reszty:

Pracowitość, za która bardzo go podziwiałam, bo sama raczej leniwa
> jestem.

A teraz Ty więcej pracujesz i zarabiasz.

Być może oboje się pomyliliście.
On.
Być może szukał kobiety, która jest "leniwa" czyli niezaradna, takiej, która zajmie się domem i dziećmi, a on przy niej mógłby się czuć silnym macho, tym lepszym (a tak naprawdę silny się nigdy nie czuł). Być może liczył też na to, że skoro masz już za sobą rozwód, no i jesteś niezaradna, to nie będziesz zbyt wiele oczekiwać i zaakceptujesz go z jego wadami (tu wychodzi niska samoocena faceta), tylko dlatego, że np. nie pije i przynosi trochę pienędzy do domu. Że będziesz od niego zależna finansowo i emocjonalnie.
Ty.
Szukałaś faceta "pracowitego", silnego, takiego, który potrafi wykonać wszystkie prace przypisywane stereotypowo mężczyźnie (wiertarka! powiem Ci, że mnie lata kosztowało przełamanie się i wywiercenie paru dziur, a potem okazało się to całkiem proste - mimo to nadal odczuwam przed tym ustrojstwem nabożny lęk, tak silne są skutki wychowania w stereotypach), który byłby jak dobry ojciec - czuły, wrażliwy, a jednocześnie silny i zaradny.

Jeszcze napiszę kilka hipotez o wzorcach. On ma destrukcyjne wzorce rodzinne, które powiela. Prawdopodobnie próbował się od nich odciąć, ale to nie jest na dłuższą metę możliwe bez głębokiej pracy nad sobą. Uważa terapeutów za idiotów, a to tak naprawdę oznacza, że nie chce pracować nad sobą. Fakt, że uznaje swoją byłą żoną za debilkę też o tym świadczy. Wydaje mi się, że rozwodnicy są w stanie stworzyć nowy, satysfakcjonujący związek tylko, jeśli przepracowali stary i wiedzą, jak sami go zniszczyli (bo związek jednak niszczą dwie osoby).
Zaczęło się dziać źle po wizycie jego ojca. I tu mi przychodzi do głowy jego relacja z synkiem, która też może być powieleniem relacji jego ojca z nim. Jest dobrym ojcem dla synka, a jednocześnie złym mężem dla jego matki. W ten sposób uczy go, jak należy traktować kobiety (że facet jest kimś tylko, jeśli jest lepszy od kobiety), a jednocześnie przekazuje destrukcyjne mechanizmuy działania i odczuwania, które nie przynoszą szczęścia w życiu.
A Twoje wzorce? Napisałaś, że rodzice dużo się kłócili. Być może miałaś mało wsparcia w ojcu, skoro szukasz silnego, ojcowskiego mężczyzny. Jeśli Twój ojciec nie był czuły i wrażliwy wobec Ciebie, trudno Ci znaleźć takiego mężczyznę, bo takich cech nie rozpoznajesz intuicyjnie. Może terapia pomogłaby Tobie lepiej zrozumieć i uporządkować te sprawy?

To wszystko są hipotezy, nie wiem, na ile prawdziwe.
Pozdrawiam i życzę powodzenia.

[kobietka25]

Przeczytałam cały wątek i nasuneła mi się taka myśl. Może facet po kupnie
mieszkania (notebene na ciebie) zrobił rachunek sumienia i wyszło mu że nie
wiele ma w życiu. No bo własnego mieszkania nie ma , wymazonego samochodu nie
ma i pewnie jeszcze kilku rzeczy. Nie jest fajnie w pewnym momencie zorientowac
sie ze sie nic w życiu nie posiada majac juz x lat. Co najwyżej ma byłą żonę,
alimenty i 2 dzieci. Może tu jest problem. Ty masz mieszkanie i meble, co jest
postrzegane przez facetów jko ucielesnienie marzeń kobiety, a on nie ma zbyt
wiele. To może faceta zdołować i spowodować takie zachowanie. A może wizyta
tatusia, który mu to może uświadomił albo co gorsza wytknął też nie jest tu bez
znaczenia. No bo w sumie tatuś robił nie dla synka, ale dla ciebie (patrz: w
twoim a nie jego mieszkaniu).