na nowo zakochac sie w partnerze

[amellka32]

czy sadzicie,ze jest mozliwe zakochanie sie (ale wlasnie z tymi motylami w
brzuchu) na nowo w facecie z ktorym sie jest od dawna lub we wlasnym mezu?mimo
kryzysow,pretensji i innych klopotow w zwiazku?
czy po kryzysie jest konieczne jakies krotkie rozstanie zeby potem moglo
swiecic slonce?w zwiazkach pozamalzenskich wydawalo mi sie to proste- jest
zle,ok na jakis czas przestajemy sie spotykac,a gdy mieszka sie razem,czasem
nie ma zwyczajnie dokad uciec...zwlaszcza,gdy nie ma sie checi na noclegi w
hotelach.
jak juz pisalam we wczensiejszych postach,zle sie dzieje w moim
malzenstwie,chciallabym bardzo zaczac wszystko od nowa.choc to cholernie
ciezkie i wciaz "dostaje po dupie" wyobrazam sobie,ze moze krotka rozlaka
przynioslaby ulge.
a jak jest u was?jak sobie radzicie?uciekacie w prace,w zycie towarzyskie?ja
tak nie potrafie,jestem zbyt zdolowana.

[gomory]

Wg mnie przeszlosc jest zamknieta i nie mamy do niej dostepu. Nie mozemy wrocic do tego co bylo i do tamtych motylkow, bo zycie plynie TYLKO do przodu.
Sposob rozwiazywania kryzysow to indywidualna sprawa, ale ja z rozstaniami bylbym ostrozny. Sens i przekaz takiego dzialania widze tylko jeden: przymysl (ja przemysle) czy na pewno chce byc z Toba.
By przepracowac jakies kwestie w spokoju, "odparowac zlosc" bez wplywu partnera wystarczyc powinny najwyzej 1-2 wieczory.
Sposob w jaki opisalas "krotka rozlake" mi raczej sugeruje ucieczke przed "dostawaniem po dupie", a nie chec spokojnej analizy problemow.

[vanity666]

mam ten sam problem. Chciałoby sie wrócić do motylków w brzuchu a
nie wychodzi....... ostatnio wyjechałam na 5 dni z nadzieją, ze jak
wrócę będzie stęskniony czekał na mnie, ale niestety próżne
nadzieje. nie wiem jak to będzie dalej.............

[gomory]

Logika mi podpowiada, ze jesli wam codziennie nie wychodzilo, to Twoj wyjazd spowodowal ulge, a nie tesknote.
No chyba, ze w domu cos sie zaczelo walic i palic bez Twojej obecnosci, a on nie daje sobie sam rady z zyciem. To chyba raczej zalezy jakie jego potrzeby spelniasz w zwiazku ;).

[krissdevalnor100]

Mnie sie wydaje, że najwiecej pomaga zmiana we własnym życiu, zmiana
(poprawa:))) w wyglądzie, nowa praca, nowe studia itp, takie
oderwanie od starych schematów. Moze byc dodatkowo jakies rozstanie,
wyjazd, dłuzsza delegacja, wakacje, albo na jakis czas "do mamusi"-
nie wiem.
Jednak tak naprawdę to są wszystko półsrodki i nie wierzę, ze mozna
ze starego zwiazku zrobic nowy. Może te półśrodki wystarczą, ale
takich emocji jak w nowym zwiazku bym nie oczekiwała.

[aandzia43]

Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Troszkę to smutne, ale
dla mnie akurat nie tak bardzo. Lubię niespodzianki. Poza tym wiem,
że chwili nie zatrzymam, więc po co kurczowo trzymać się prób
zawrócenia Wisły kijem. Nie ma innego wyjścia, jak podążanie do
przodu.
Ze starego związku można zrobić nowy, jeśli dwoje ludzi w tym
związku też się zmieniło. Ewoluujemy całe życie, wolniej, szybciej,
łagodnie, skokowo. Czasem skok jest znaczny, tak się złożyło, że
nowa tożsamość odpowiada nowej tożsamości drugiej strony i
reaktywacja jest możliwa. Ale do tego trzeba trzęsienia ziemi, a nie
każdy ma ochotę skakać na główkę do nieznanej wody. Proponuję więc
konsekwetną ewolucję, nie rewolucję. Praca nad sobą! i swoim! życiem
prowadzona przez dwie żyjące ze sobą istoty może spowodować, że
zawsze będą dla siebie interesujące i inspirujące.
Mnie się udało (na ten moment życia). Zaniechanie ewolucji
doprowadziło co prawda do rewolucji, ale motylki też odzyskane. Taki
bonus;-)

Andziu43,

[gaapa]

jak to zrobilas?co konkretnie zmienilas w swoim zwiazku?siebie?meza?:)

[aandzia43]

Co zrobiłam? Przestałam robic cokolwiek w celu ratowania małżeństwa.
Zajęłam się sobą. Dogadzaniem sobie, a jakże, ale przede wszystkim
rachunkami sumienia i ciężką orką nad sobą. Zmieniłam się,
doprowadziło to do rozstania, bo on nie odnajdywał się w nowych
okolicznościach przyrody, a mnie zobojętniał zupełnie. Jakąż
poczułam ulgę! Jakby moje ciało pozbawione zostało ciężaru. Mogłam
latać! Był dla mnie obcym, trochę smiesznym człowiekiem, kims z
przeszłości. Nie czułam już nienawiści, jego po prostu nie było.
Odeszłam ze związku, on sobie poszedł z mieszkania. Ale za daleko
nie chciał sobie iść;-) Bo nie ma natury poligamicznej, bo nie jest
już młodzieńcem i najwyraźniej ciągle go do mnie ciągnęło (chociaż
zraniony czuł się okrutnie). Zaczął podchody, ja nie przepędzałam
go, jeśli wykazywał nowe, pożądane zachowania. Jeśli próbował
powtórki z rozrywki - znowu zostawał sam. Ja wiekszośc swoich
demonów miałam już co prawda przepracowaną, ale w trakcie tych
podchodów też musiałam co nieco przerobić i przyjąć do wiadomości
ostre sugestie swojego chłopa. Zaczęliśmy docierać sie na nowo.
Zaczął się seks. Lepszy jakościowo niż kiedykolwiek między nami. To
trwa już dwa lata i staliśmy się starym-nowym małżeństwem. Znajomi
przyzwyczaili się do tego, że nie mieszkamy razem, że mamy
rozdzielność od stołu i bardzo wspólne łoże. Nie wiem, jaki będzie
dalszy ciąg.
Dodam jeszcze, ze nie było osób trzecich w tym układzie. No, jakies
tam flirty;-)

[kici10]

Przeżyłam podobny scenariusz. Z wyjątkiem rozstania i osób trzecich.
Teraz jestem bardzo zadowolona z siebie. Natomiast zadowolenie ze
związku w obecnym kształcie, jest prostą kosekwencją zadowolenia z
siebie. Moj drugi pierwszy mąż też wygląda jak kot, który zeżarł
śmietankę.
To wszystko jest na chwilę obecną, która trwa już około trzech lat.
Żyję tu i teraz, najlepiej jak umiem. Co będzie dalej? Nie zaprzątam
sobie tym głowy. Wiem, że sobie poradzę.

[sagittka]

Myślę, że twoja recepta na reaktywację związku ma rację bytu w
wypadku posiadania dzieci dorosłych, czy samodzielnych.
Mogę sobie wtedy wyobrazić, że ze starym mężem wracamy na
etap "chodzenia" ze sobą, wyjeżdzamy na weekendy, chadzamy na
kolację, spotykamy się na seks, a wszelkie negatywne przejawy
codzienności zostawiamy dla siebie. Jednak, gdy dzieci wymagają
jeszcze opieki i rodzicielskiego oka, taki układ byłby zbyt
uciążliwy dla jednej ze stron, a drugą wyłączyłby z codziennego
kontaktu przy wspólnym stole.
Wydaje mi się także, że taki stan może byc równiez trudny w wieku
podeszłym, gdy małżonkowie powinni się wspierać, gdy często
utrzymanie dwóch mieszkań i prowadzenie oddzielnych gospodarstw jest
zbyt kosztowne, a i stan zdrowia może wymagać codziennej obecności
małżonka. Myślałaś o ty, jak wasz związek moze wyglądać za 20 lat?

[aandzia43]

Zgadza się, przy małych dzieciach oddzielne zamieszkiwanie na
dłuższą metę raczej odpada. Natomiast pierwsza część recepty jest
możliwa do przeprowadzenia w każdym wieku.
Kiedys zamieszkamy razem, bo bycie ze sobą na codzień poza pewnymi
aspektami też nam wychodzi nieźle. Trzeba jeszcze tyklo popracować
nad tymi aspektami.

[krissdevalnor100]

To co napisała Andzia jest IMO bardzo mądre. Zaczyna sie od siebie a
z kolei śmieci wyrzuca do kosza. Trzeba sie oderwać od przeszłości a
nie w niej grzebać. Przeżyłam coś podobnego, z ta wariacją, że
wyprowadzki fizycznej nie było
(bo dziecko i takie tam startytaty, jak to u przeciętnie
zarabiajacych ludzi, którzy nie mają willi extra w odwodzie;)
Za to popatrzyłam na tego człowieka jak na obcego, pozbyłam się
wszelkich oczekiwac względem niego. Nie spodziewając się po kimś
NICZEGO nie wywieramy na niego żadnej presji, jesteśmy wolni a on...
no cóż, ten był w szoku. Była to niewątpliwie wersja wyprowadzki,
ale oddająca jej najgłębszy sens: jeśli się wyprowadzasz i każdego
wieczora jak pies leżysz koło telefonu gotowa skoczyć do słuchawki,
tęsknie wpatrujesz sie w drzwi a idąc do sklepu myślisz tylko, ża
moze go spotkasz- to tylko inna forma tego samego kotła rozdzielona
pomiędzy dwa lokale. Tymczaem trzeba nabrać PRAWDZIWEGO dystansu,
żeby zaczynać coś od nowa. Jeśli się potem jeszcze chce;)

[sagittka]

kriss, napisz czy wam sie chciało i czy się udało, no i jak z tego
dystansu i spojrzenia "jak na obcego" wejść ponownie w bliskie
relacje

[aandzia43]

sagittka napisała:

> kriss, napisz czy wam sie chciało i czy się udało, no i jak z tego
> dystansu i spojrzenia "jak na obcego" wejść ponownie w bliskie
> relacje

Zanim odpowie ci Kriss ja dorzucę swoją odpowiedx na to pytanie.
Jesli jedna strona, w tym przypadku kobieta, osiągnie taki stan
ducha, że patrzy na męża jak na obcego człowieka, niczego od niego
już nie oczekuje, właściwie nawet nei czuje już bólu, to jednynym
sposobem na nawiązanie relacji są ZMIANY U DRUGIEJ STRONY, w tym
przypadku u męża. Bardzo często szok, jakim jest zerwanie relacji
(to nie muszą być wyprowadzki i inne spektakularne wyczyny) zmusza
partnera do wyskoczenia poza wygodne w gruncie rzeczy tory myślenia
i postępowania. Jeśli małżonek wyskoczy poza swoje dotychczasowe
uwarunkowania umysłowe i stwierdzi, że zalezy mu na związku ze starą-
nową zoną, nawet jeśli wymagać to będzie od niego cieżkiej pracy, to
mamy szansę na odbudowanie relacji. Ale już na trochę nowych
zasadach. Może być też tak, że małż stwierdzi, ze mu to lata, bo za
dużo roboty i reaktywacji związku nei ma. Albo w ogóle nei wyskoczy
poza swoje ograniczenia mentalne i kompletnie nie zrozumie o co tu
biega, tylko rozżalony pozostanie sam na sam ze soba i swoimi
pretensjami i bólem.
Tak więc na dwoje, albo na troje, babka wróżyła.

A czy stronie "odchodzącej" w nowe chce się wejść w ponowną relację
ze stroną "zachowawczą"? Zależy jej, jeśli zostało jeszcze cokolwiek
ze starego potencjału uczuć, szacunku, zainteresowania osobą
partnera. I zależy, jeśli strona "zachowawcza" ruszyła mózgiem,
zrobiła remanent w swojej głowie i zaczyna robić w życiu. Jesli
zaistnieją te dwa czynniki to są szanse.

[sagittka]

> Może być też tak, że małż stwierdzi, ze mu to lata, bo za
> dużo roboty i reaktywacji związku nei ma.

... i że jak już się brac od początku za te robotę, to moze lepiej z
nową partnerką, bo może być prościej na początku, gdy świeża
fascynacja i namiętność ułatwia wejście w relacje, a jednocześnie
przykrywa wady i kompleksy.

[aandzia43]

Przykrywa wady i kompleksy, których nie trzeba ruszać, gdy wchodzi
się w związek z kobietą podobną stanem świadomości do zony sprzed
wielu lat. To taki niby nowy, ale w gruncie rzeczy stary związek.
Ewoluujący partner to doprawdy udręka, kwalifikująca się do
odstrzału;-)

[krissdevalnor100]

Hmmm, to chyba taki schemat: jemu się zaczęło chcieć. Taki banał,
wszyscy zawsze mówią, że ten kto zobaczył jak partner się oddala i
spokojnie zaczyna zyc swoim zyciem zaczyna gwałtownie "chcieć".
Przyjełam, że chciał jednak szczerze, po czasie (jakieś 4 lata?)
jeszcze to potwierdzam. Gorzej ze mną. Chcę- owszem- ale nie tak jak
kiedyś. Ciągle się zastanawiam, czy to wynik blokady psychicznej,
którą sobie zmajstrowałam (i napewno boję sie zrezygnować, skoro tak
dobrze podziałała;)) czy faktycznie coś mi zdechło. Może musiało?
Moze mi sie zdaje? Generalnie staram się tego nie analizować we
wszystkie strony i nie robię z tego jedynego tematu własnych
przemyśleń. Nie zamierzam też dać sie ponieść zniechęceniu bo za
chwile moze stać sie cos takiego, ze ja będę panikować, zę nie chcę
go stracić. Tak by pewnie było:) Zewnętrzne relacje są bdb a w
porównaniu z dawnymi- genialne i rewelacyjne. Odpowiedź chyba
właściwie powinna brzmieć: nie wiem, nie jestem pewna.
:)

[greg2105]

Amelko to sie juz nie zdarzy chyba ze z nowym mężczyzną.

[amellka32]

wierze,ze w kazdym zwiazku sa wzloty i upadki.spojrzenie na partnera/ke zmienia
sie w zaleznosci od roznych sytuacji zyciowych.fakt,moze nie wroci sie do
uniesien i fascynacji takich jak w okresie zakochania na poczatku,ale...mysle ze
moze byc niezle.ja w kazdym razie zyje taka nadzieja..
dlatego tez wydaje mi sie,ze moze krotkie rozstanie pozwoli zeby zatesknic i
poczuc znow to "cos"

[kemot_ski]

rozbity dzban, jak się tak uprzeć, to da się posklejać, ale już
nigdy nie będzie jak wcześniej. będzie stał pusty tuż obok, niby ten
sam dzban, a jednak zupełnie już inny dzban , bo już nigdy nie
zatrzyma wody;)
tak myślę, pozdro;)

[sagittka]

nawet nierozbity nigdy nie będzie taki jak nowy

mając świadomość, ze wszystko się zmienia, ludzie, uczucia, związek,
jest łatwiej zakceptować tę zmienność i dopasować do niej swoje
podejście

to nie jest łatwe, mnie zajęło 15 lat związku, zanim zaczęłam
akceptować to, co nieuniknione i cieszyć się tym, czym się da

[kemot_ski]

o! i tej opcji warto się trzymać!:) bo to jest wielce słuszna
opcja!:) jakiekolwiek to dla kogokolwiek może mieć przełożenie w
realu:)

[kemot_ski]

"cieszyć się tym, czym się da"
;)

[amellka32]

wlasnie!marze o tym,moze wtedy odnalazlabym spokoj.a tak martwie sie tym,czym
sie da:(