czekanie na cud

[claudel6]

Wiem, ze z moim problemem nie powinnam pisac na tym forum. Ale czytam was od
ponad roku i wiem, ze to forum tylko w malej czesci jest o braku seksu w
malzenstwie. Tak naprawde jest po prostu o zwiazkach, milosci, pozadaniu,
chemii miedzy partnerami. Jest o zlych i dobrych wyborach. Jest o dochodzeniu
do nich. Jest o probach zrozumienia siebie i tego drugiego czlowieka.
Bardzo pomagalo mi czytanie was w rozncyh momentach.

Chcialam napisac tu swoja historie, spytac was o zdanie, zaczelam nawet juz
pisac tego swojego posta. Ale po 2 akapicie sie poplakalam, a akapitow pewnie
jeszcze by sie zebralo ze 20.
Wiec to musi jeszcze poczekac.
Teraz chcialabym tylko spytac, czy zdarzylo wam sie zmienic zdanie co do
swoich uczuc. Na temat tego, czy kogos kochacie czy nie. Czy zdarzylo wam sie
odejsc i wrocic, stwierdzic, ze jednak czujecie wiecej niz wam sie wydawalo.
Czy zdarzylo wam sie pomylic.

Wiecie juz o czym jest ten temat - o tym czy cuda sa mozliwe.
Jestem tak zrozpaczona, ze szukam nadziei, tam gdzie nie powinnam jej szukac.
Ale nie mam pojecia jak mam zlagodzic ten bol, ktory czuje, jak znalezc sile,
by kolejnego dnia wrocic do pustego mieszkania, ktore jeszcze chwile temu bylo
nasze.
Z gory przepraszam za brak polskich liter.

[loppe]

Bardzo dobrze że choć tyle z siebie wyrzuciłać. Trzymaj się,
szczęście jest możliwe.

dziewczyno droga

[bogusia_my]

pisz, pisz ile tylko chcesz ; nie gromadź negatywnych emocji, bo pękniesz i
obierze ci rozum, szukaj dla siebie pomocy i wsparcia
..
tu są eksperci, którzy nie zostawią cię bez pomocy
...
a swoja drogą puste mieszkanie to tylko ściany, walcz o siebie

[puciatkowa]

claudel6 napisała:

> Teraz chcialabym tylko spytac, czy zdarzylo wam sie zmienic zdanie co do
> swoich uczuc. Na temat tego, czy kogos kochacie czy nie. Czy zdarzylo wam sie
> odejsc i wrocic, stwierdzic, ze jednak czujecie wiecej niz wam sie wydawalo.
> Czy zdarzylo wam sie pomylic.

Mojemu mezowi sie to przydarzylo.
Wyprowadzil sie 6 lipca. Wczesniej bujal sie z decyzja 3 miesiace. Wprowadzil 5
pazdziernika.
Twierdzi, ze te 3 miesieczne okresy to przypadek. Niech mu bedzie ;)
>

> Wiecie juz o czym jest ten temat - o tym czy cuda sa mozliwe.
> Jestem tak zrozpaczona, ze szukam nadziei, tam gdzie nie powinnam jej szukac.
> Ale nie mam pojecia jak mam zlagodzic ten bol, ktory czuje, jak znalezc sile,
> by kolejnego dnia wrocic do pustego mieszkania, ktore jeszcze chwile temu bylo
nasze.

Ja prawie kazdego samotnego wieczoru zasypiajac w pustym malzenskim lozku
powtarzalam sobie jak mantre 'Jezeli kogos kochasz, daj mu wolnosc. Jesli do
Ciebie wroci - bedzie twoj na zawsze. Jesli nie - nigdy twoim nie byl.'

To byl bardzo trudny czas.
Teraz jest miedzy nami lepiej niz kiedykolwiek wczesniej bylo.
Ale bardzo duzo na to pracowalismy i wciaz pracujemy.

Pozdrawiam Cie cieplo.

[claudel6]

puciatkowa: mozesz powiedziec, co bylo przyczyna jego owczesnego odejscia? co
sie stalo (jesli sie cos konkretnego stalo? lub co mowil?

[puciatkowa]

claudel6 napisała:

> puciatkowa: mozesz powiedziec, co bylo przyczyna jego owczesnego odejscia? co
> sie stalo (jesli sie cos konkretnego stalo? lub co mowil?

To byla mieszanka kryzysu 40latka, utraty radosci zycia, problemu zaakceptowania
zoninej zdrady z przed lat.
Ale jesli powiesz 'Cherchez la femme' to tak, a jakze :)

Jednym slowem - banal.

[gomory]

Ponoc wiara czyni cuda. Wystarczy wiec byc czlowiekiem prawdziwej
wiary by zwiekszyc swoje szanse :).
Ja jednak jestem przepelniony wszelakimi watpliwosciami i nie mam
tak latwo. Wiec lansuje teorie, ze ludzie podobni do mnie jednak
szczesciu troche dopomoc.
Uczucia nie sa niezmienne, na wlasnej skorze doswiadczalem tej
prawdy. Zreszta gdyby uczucia byly stale toby sie ludzie nie
rozstawali ;).

[juzia214]

owszem tego rodzaju cuda sa mozliwe ale dziewczyno nie czekaj biernie na ten cud.
zamij sie sobą.wieczorem sobie placz ale w dzien rob wszystko co ci sprawia
przyjemność.
zapisz sie na aerobik,na taniec , na basen -cokolwiek.
najlepiej żebys sie przy tym ruszała (endorfiny).jesli nauczysz się byc sama,
byc moze przestaniesz czekac na ten cud i znajdziesz sobie kogoś
nowego,wartościowszego,przystojniejszego.
kobieta ktora sprawia wrażenie nie żalujacej tego ze facet odszedl zaczyna
niepokoić-ja taki adonis zostawiłem ją, a ona nie płacze,nie umiera z
tesknoty??????jak to???

[claudel6]

tak, znam te rady. tylko ze ja pracuje, a nie siedze w domu, a wieczorami
jestem juz w rozsypce.
jak czlowiek wyje i zwija sie z bolu, to nie bardzo ma wtedy jak wziac sie za
siebie, pójśc na aerobic, na basen, bo marzy tylko o tym, żeby pzrestać czuć.
na to wszystko przyjdzie czas, ale ja muszę przezyc tu-i-teraz

człowiek, który był cały czas obok, dzielił z tobą życie, troszczył się o ciebie
i nagle go nie ma - i nagle nawet nie ma potrzeby się do mnie odezwać.
chciałabym wiedzieć, co się dzieje w jego głowie. stąd to pytanie - czy takie
zmiany są możliwe. czy stwierdzenie, ze się nie czuje tego, co się chce - jest
nieodwracalne.
nie wiem, potrzebuję jakiejś nadziei, żeby przetrwać każdy następny dzień :(
choć wiem, że to może być droga donikąd..:((
żeby nie sięgnąć po słuchawkę i nie zadzwonić, o czym marzę cały czas. nie wiem
jak sobie pomóc

[aandzia43]

Jak przertwać tu i teraz? "Unikaj otwartych okien". Reszty dokona
czas.

> żeby nie sięgnąć po słuchawkę i nie zadzwonić, o czym marzę cały
czas. nie wiem
> jak sobie pomóc

A może sięgnąć i zadzwonić? Może to coś wyjaśni?

Bardzo trzymam kciuki:-)

[avide]

Dla mnie rzucenie się w wir zajęć to jedyna metoda. Jeżeli nie msz dziecka, to
po pracy szedłbym na fitnes, a później na kurs tańca. Innego dnia zaczął uczyć
się języka obcego OD ZARAZ, i hodził na imprezy ze znajomymi tak często jak się
da. I choć tam w środu boli jak cholera to poznawałbym ludzi ile się da.
Poznawał, poznawał i poznawał. Im mniej czasu na myślenie tym lepiej. Będziesz
padnięta ? To dobrze. W między czasie możesz nawiązać wiele ciekawych
znajomości, nauczyć się ciekawych rzeczy a biegnący czas kawałek po kawałku
wszystko naprawi. On tu jest jedynym lekarzem. Cała reszta środkami
znieczulającymi.

Powodzenia. Nie daj się depresji. !!! Szkoda życia na smucenie się.
Tego kwiatu jest pół światu.... Pamiętaj !!!.

ja czekam na cud juz 2 lata

[sarunia21]

jestem troche w innej sytuacji niz ty ale zyje podobnie
My mamy dziecko 2 letnie i nie wiem dlaczego ale własnie po jej
urodzeniu wsyztsko sie zmieniło...a ja juz 2 lata czekam az wszysko
wroci do normalnosci...i nie wraca.....

Bylismy ze sobą tak związani ze nigdy bym sobie nie wyobrazała ze
mozemy zyc tak jak teraz, kochał wspierał przywozil kwiaty nie mogl
bezemnie zasnąc...ja bez niego tez, nie moglam sie skupic na
zajeciach bo caly czas myslalam o nim...nie wyobrazalam sobie minuty
bez niego i ze wzajemnoscią bylismy jednym...rozumielismy sie bez
slow moglismy siedziec przytuleni i caly swiat przestawal
istniec...i kiedy przyszla na swiat istotka ktora miala nas jeszcze
bardziej polaczyc wszytsko sie zmienilo...
nie moge nawet pisac...bo juz mam oczy lzami zalane...
nie pojmuje tego do dzis....
jestesmy sobie obcy zyjemy w jednym mieszkaniu ale obok siebie, nie
umiem juz z nim rozmawiac, za duzo słow padło...nawet głupio mi sie
do niego przytulic, nie ma go cale dnie...przychodzi pozno...nie
mamy tematow, nic nas nie laczy, stal sie obcy, nie moj, zadna
rozmowa nie pomogla a bylo ich wiele, coraz czesciej padaja slowa o
wyprowadzce, chociaz nie wiem czy ona by mi zrobila roznice bo ja i
tak wciaz jestem sama, spie u corki w pokoju bo nie moge sie polozyc
kolo niego, nie ma juz tego co bylo, jest chlod zimno...nie ma
uczuc, tyle epitetow na mnie padlo...brak szacunku.., przypomina
sobie o mnie jak mu sie chce sexu, a pozniej drze ryja jak ja
odmawiam..- i chyba dziwi sie czemu tak jest.nie rozmawiam juz z nim
o nas, nie widze sensu bo wg niego to moja wina ale nie wiem
dlaczego.nie wiem skad sie to wzielo ale jest fatalnie, codziennie
rycze w poduche i czekam na cud, czekam az to sie skonczy az sie
obudze....
pewnie pomyslicie ze mnie zdradza...tez tak myslalam ale sprawdzilam
to pod kazdym wzgledem i jestem przekonana na 99% ze tak nie jest
Nie umiem odejsc, boje sie o corke ona jest z nim zzyta, nie chce
jej pozbawiac ojca, ale wiem ze nasze relacje zle wplyna na nia...
sama nie wiem czemu jeszcze wierze ze cos sie zmieni......
nadzieja matka głupich...ale umiera ostatnia

[prosta-kobieta56]

Zawsze sa dwie prawdy.Moze sluchasz nieuwaznie?moze za duzo skupiasz sie na sobie?

[anula36]

rozumiem twojego eks bo sama nie czulam nigdy potrzeby kontatu z wlasnymi bylymi partnerami.Jesli naprawde chce sie odejsc lepiej sie nie kontaktowac i nie wzbudzac zludnych nadzieize jeszcze mi zalezy, ze jeszcze cos z tego bedzie.Moim zdaniem to bardziej humanitarne niz przewlekanie decyzji w nieskonczonosc.
Jezeli nie jestes w stanie normalnie funkcjonowac polecam wizyte u psychiatry i wsparcie sie antydepresantami.

[kachna79]

nie rozmawiam juz z nim
> o nas, nie widze sensu bo wg niego to moja wina ale nie wiem
> dlaczego.nie wiem skad sie to wzielo ale jest fatalnie, codziennie
> rycze w poduche i czekam na cud, czekam az to sie skonczy az sie
> obudze....

czy tym przebudzeniem będzie rozstanie?

> sama nie wiem czemu jeszcze wierze ze cos sie zmieni......
> nadzieja matka głupich...ale umiera ostatnia

Jeśli nic nie zrobisz to będzie tylko gorzej. Czy Ty nie za dużo
harlekinów w życiu przeczytałaś? Miłość to nie ulotne uczucie to
codzinność, o którą się dba. Twój mąż ucieka z zimnego domu - Ty w
tym domu cierpisz. Jak można nie umieć wyciągnąć ręki do kogoś, kto
przecież powinien być najważniejszy. Nie umiem zrozumieć Twojej
postawy. Przestań użalać się nad sobą. Skup się na mężu - zobacz w
nim wreszcie człowieka (bo nawet psa nie wolno ciągle odpychać i
kopać), zrób cokolwiek!

[juzia214]

Claude
ups,nawet nie brałm pod uwagę opcji ,ze nie pracujesz.
ale nie pracujesz chyba od 6.00 do 21.30?
chodzi o to,zeby nie pozwolic sobie na podsycanie bolu.bo to ze boli
jest absolutnie zrozumiale.ale jesli bedziesz ciągle i ciągle rozpamietywala i
ciągle tworzyla nowe scenariusze co by było gdyby-bol nie minie nigdy.dlatego
trzeba dac sobie jak najmniej czasu na ciagle podsycanie bolu.nie da sie go
wyeliminować calkowicie- dlatego napisalam wieczorem placz-ale jeśli nie
bedziesz miala czasu na CIĄGŁE rozmyslania-rana zablizni sie szybciej.
a poza tym zyskasz swiadomosc ,ze nie jestes jedynie uzależniona od kogos
drugiego ,zeby sie czuc utulona i zaopiekowana,bo w sytuacji kryzysowej sama
sobą potrafisz się zaopiekować.
twoja wartość wzrasta,twoje sampoczucie minimalnie ale sie poprawia a tym samym
bol chcąc nie chcąc nieco ustepuje.
a moze jakis szybki,krotki(albo i dluższy) wyjazd,chwilowa zmiana otoczenia
ktora pomoże spojrzec na sprawę z dystansu?

no chyba ,ze jestes typem samoudreczającej się histeryczki i wieczne tarzanie
sie bolu istnienia odpowiada ci najbardziej.
wtedy rzeczywiście najlepiej nie rob dla siebie nic,a bol bedzie trwal i trwal. ;)


Sarunia
przestań czekac zacznij działać.
pewnie ze najfajniej by bylo gdyby w zwiazku byly wiecznie fajerwerki ale tak to
bywa ,ze czasem jest letnio a czasem gorąco.ale samo z siebie sie na pewno nie
naprawi.bycie bezwolna księżniczka tez jest przyjemne ale takie bezwolne
czekanie az książe cie zdobedzie,na dluższa mete jest dla księcia męczace i
nudzi.dlatego raz ty sie daj pouwodzic a raz uwiedż męża ty.

[claudel6]

Juzia – wiem, ze osobom, ktore tego nie przechodza lub maja inna konstrukcje
trudno sobie wyobrazic, ze mozna cierpiec nie z wyboru, nie dlatego, ze sie jest
„typem samoudreczającej się histeryczki i wieczne tarzanie sie bolu istnienia
odpowiada ci najbardziej”.

Ale ja nie napisalam tutaj, zeby dostac expresowe i niezawodne porady – jak
wyjsc z tego stanu. Z Twoich porad nie skorzystam, bo nie bede teraz popelniac
na sobie zadnego gwaltu, tylko dlatego, ze jakas osoba uwaza, ze to jest
najlepsza recepta dla wszystkich. Pozwole sobie w tej chwili kierowac sie tym,
co sama uwazam dla siebie za najlepsze.
Nie chce porad jak sie wyleczyc – jak andzia napisala najlepszym lekarzem jest
czas – i tego sie nie da przyspieszyc, bo bol trzeba przejsc i trzeba przejsc po
zwiazku zalobe.
Zadalam konkretne pytanie i to jest ta rzecz, ktorej chcialabym sie dowiedziec
od osob, ktorym sie to zdarzylo.

[juzia214]

Caludiel6
nie oczekuję bys padla mi do stop i z placzem dziekując za poradę wyznała ,ze
teraz oto -oczywiscie dzięki moim poradom-wiesz juz jak okiełznac bol i Twoje
zycie od razu nabralo blasku.
w pierwszym poscie napisałaś :
>>Ale nie mam pojecia jak mam zlagodzic ten bol, ktory czuje, jak znalezc sile,
by kolejnego dnia wrocic do pustego mieszkania, ktore jeszcze chwile temu bylo
nasze. <<
odnioslam się rowniez do tej Twojej wypowiedzi, bo mi jak bylam w takiej
sytuacji wlasnie to o czym napisalam powyżej pomogło.
a dzis patrzac na to z dystansu widze ,ze najpierw bez sensu zmarnowalam mnostwo
czasu,bo zamiast pozwolic sobie stanąć na nogi sama sobie je podcinalam.

[glamourous]

Claudel, wspolczuje, ale uwazam, ze takie obsesyjne uczepienie sie
nadziei na powrot faceta, ktory sam sie z wlasnej woli "odczepil"
zwyczajnie nie ma sensu. Zamiast zyc przeszloscia, wspomnieniami,
podsycaniem w sobie uczuc i tesknot moze po prostu otworz sie na
nowe mozliwosci i na nowe zyciowe perepektywy.
Powiem tak - tylko jeden raz w zyciu zdarzylo mi sie byc kopnieta w
dupe przez kilkuletniego partnera. Czekalam na cud moze ze 2
tygodnie, a potem przystapilam do ukladania sobie zycia na nowo.
Zeby przestac o nim obsesyjnie myslec, zastosowalam sobie "terapie
obrzydzajaca" ;-) tzn zamiast kultywowac pozytywne uczucia do tego
faceta, postanowilam myslec o nim w samych negatywach. Zrobilam
sobie bardzo szczegolowa liste wszystkich jego wad, codziennie
powtarzalam je jak mantre, wizualizujac sobie to i owo ;-)I pomoglo.
Po jakichs 2 tygodniach udalo mi sie widocznie przekabacic synapsy w
mozgu, bo facet przestal mi sie kojarzyc z pozytywami i z
przyjemnoscia. Narkotyczne substancje milosne stracily swoja moc i
moglam spokojnie przejsc do porzadku dziennego nad rozstaniem, do
tego stopnia ze wrecz sie cieszylam ze juz z nim nie jestem.

Zycie jest krotkie, mlodosc jeszcze krotsza. Nie ma sensu trwonic
tych cennych chwil na wiernosc uczuciom do kogos, kto juz nas nie
chce.

[claudel6]

glamorous: Ja juz taka mloda nie jestem i mialam naprawde nadzieje, ze to bedzie
moj ostatni zwiazek. Bardzo tego chcialam wlasnie ze wzgledu na to, jaki byl ten
facet, ze wzgledu na katalog jego cech i – pewnie to dziwne tego, jak mnie
traktowal, pomimo takich problemow z okresleniem swoich uczuc do mnie.
Paradoksalnie czulam sie kochana – w gestach, zachowanich – przez faceta, ktory
mnie nie kochal.
Dlatego trik z lista wad nie wyjdzie, bo ja tych wad nie znajduje, przynajmniej
istotnych dla mnie.
Nie chce sie tez uczepiac nadziei, ktorej nie ma – zadalam to pytanie nie bez
powodu. On po prostu powiedzial na odchodne cos, co nie zamknelo tematu i teraz
nie potrafie niestety przestac myslec o tym, czy to bylo tylko na potrzeby
chwili – zebym nie oszalala, czy on w to naprawde wierzyl i dopuszcza taka
mozliwosc. Stad moje zastanawianie – czy to w ogole jest mozliwe, czy sie zdarza.
Latwiej byloby mi probowac zamykac ten rozdzial, gdybym znala jego odpowiedz na
to pytanie – czy to co mowil bylo szczere czy tylko bylo proba sprzedania mi
lagodniejszej wersji, zebym to wszystko lepiej zniosla.

[anula36]

czy to co mowil bylo szczere czy tylko bylo proba sprzedania mi
lagodniejszej wersji, zebym to wszystko lepiej zniosla.
Obstawiam wersje nr 2- ludzie ktorzy odchodza i tak czuja sie winni - pewnie nie chcial cie dobijac i poprawic sobie humor.
Gdyby naprawde chcial z toba byc to by sie nie zwinal-proste.

[zakletawmarmur]

Kilka lat nie byłam w takiej sytuacji... Raz czy dwa dostałam
konkretnego kosza (nie byliśmy parą), bardzo często zrywaliliśmy (z
kolejnymi facetami) "na dłużej" podczas kłótni, wiele razy, chciałam
o kimś zapomnieć z różnych powodów...

Wiesz co zawsze robiłam?

1. Najpierw kilka dni się dołuje. Może dziwnie to zabrzmi ale od
czasu do czasu lubię się tak "podelektować smutkiem". Na co dzień
jestem dość radosną osobą, powiedziałabym nawet, że odczuwam
permanentną euforie. Może dlatego dla równowagi lubię te chwile gdy
mam doła:-) Kupuje butelkę wina, puszczam najbardziej dołującą
muzykę świata, zamykam się w pokoju, czytam poezję, płaczę, leże w
łóżku, piszę prostackie wiersze, których nikomu bym nie przeczytała,
szkicuję, choć nie mam za grosz zdolności plastycznych:-)

2. Gdy już troszeczkę się wypłaczę, jadę do rodzinnego miasta.
Umawiam się z najbardziej szalonymi koleżankami "na chlanie i chyt".
Spotykamy się, pijemy, obgadujemy facetów, wspominamy wspólne
szaleństwa, ciągle się śmiejemy... Gdy już jesteśmy pod wpływem
idziemy "na chyt". Zaczepiamy obcych gości, których po chwili
spławiamy, tańczymy na stole, całujemy się każda z każdą, odbywamy
najbardziej szczere rozmowy świata, olewając obecność obcych ludzi,
nie zwracamy uwagi na zaczepki nawet najprzystojniejszych facetów...
Kończy się to często z głową w kiblu (lub w roli asysty) i z taką
myślą "kurcze, jestem znowu wolna, trudno ale będzie zajebiście".

3. I faktycznie tak jest:-) Na samo wspomnienie mam uśmiech od ucha
do ucha, co jakiś czas robimy "powtórkę z rozrywki". Pewnego dnia
znowu spotykam jego... Tylko tym razem już jestem szczęśliwa i
uśmiechnięta, a do niego dopiero zaczyna docierać, że nie jesteśmy
już razem.
Mam takie zdanie, że mężczyźni rozstania przechodzą z początku
łagodniej ale trwa to dłużej. Czasami po dłuższym czasie są w stanie
zatęsknić za tym co było, szczególnie gdy widzą, że my kobiety sobie
z tym nieźle radzimy.
Tak, często zdarzał mi się ten "cud", przeważnie gdy już myślałam,
że minęło tyle czasu, że facet ma mnie gdzieś. On nagle znowu się
pojawiał... Tylko czasami było już dla mnie za późno...

[claudel6]

Mam takie zdanie, że mężczyźni rozstania przechodzą z początku
> łagodniej ale trwa to dłużej. Czasami po dłuższym czasie są w stanie
> zatęsknić za tym co było, szczególnie gdy widzą, że my kobiety sobie
> z tym nieźle radzimy.

trafiłas w sedno, mam podobne obserwacje.

>Tylko czasami było już dla mnie za późno...

i tego się tutaj też boję..

[smutekwsercu]

W grudniu spotkało mnie to samo, odszedł, chciał czasu dla siebie i
nie dawał znaku życia. Po kilku tygodniach rozpaczy, gdy omal nie
spaliłam domu w roztargnieniu, zadzwoniłam do niego, nie mogłam bez
niego wytrzymać, powiedział że to koniec i nie wróci. Zaczęłam brać
antydepresanty i już po kilku dniach poczułam sie nieco lepiej,
zobojętniałam, staram sie o nim nie myśleć, chodzę wcześnie spać i
po prostu żyję z dnia na dzień. Na aerobik czy basen też trzeba mieć
siły, a ja tej siły nie mam, oprócz pracy do której muszę chodzic
nie mam siły na nic. Czuję sie jak w żałobie, chcę ten czas
przespać, sama sobie racjonalizuję, że życie jest jak fala, po
dołkach znów są górki, teraz jestem na dnie, więc będzie już tylko
lepiej. Byłam u psychologa, ale nic mi to nie dało. Dopiero leki
pomogły. Tobie również polecam, warto sprobować. Trzymaj się
cieplutko, wydaje mi sie że pamiętam Ttwój nick, pisałaś tu
wcześniej, chociaż nie kojarzę dokładnie osoby.

[zakletawmarmur]

Zresztą zwróć uwagę na to co napisał Avide. Polecił Ci odsuwanie
myśli na bok. Tak robi chyba większość facetów. Zamiast wypłakać
się, pocierpieć, oni uciekają przed smutkiem. My kobiety reagujemy
inaczej...
Dopóki nie przetrawimy tych negatywnych emocji to one w nas
pozostaną i mogą się uwolnić w nieoczekiwanym momencie np. gdy
przypadkowo spotkamy, osobę przez którą cierpimy.
Stąd to się bierze ta różnica...

[tarantinka]

z moim mężem tak było - miłość, której się nie zapomina, która
ukształtowała mnie jako kobiete, po prostu mam w pamięci wszystko co
dobre i przekonanie że to był wyjatkowy związek. Burzliwy, bardzo
burzliwy - burze zaczeły się gdy chciałam miec dziecko. Rozbiliśmy
się na tym moim pragnieniu. Ale wiesz wracał, pierwszy raz jak
rozmawialismy staneło na tym że nie ma kompromisu w takiej sprawie
jak dziecko bo trudno miec dziecko w srody a w czwartki nie. Pół
roku wycięte z życiorysu, jak rozumiem ten ból, kiedy kogoś kochasz
i masz poczucie że to własnie ten facet. No i wrócił, zgodził sie na
dziecko, a ja naiwna myslałam że wszystko się ułoży. Nie wiem
dlaczego odszedł twój facet, ale niektórych problemów nie da się
rozwiazać miłością, a czasami miłość jest tak silna że daje ułude ze
problemy rozwiąże. Wiem nie masz głowy do tego, ale uwierz nic nie
dzieje sie bez powodu.

[claudel6]

No i ten 'cud' sie niby zdarzyl, choc nie wiem, jak jest trwaly.
4 miesiace i 8 dni.

Chcialabym nie przezywac tego wszystkiego, co przezylam, ale teraz przynajmniej
bede miala sile powiedziec nie i nie wejsc w uklad, w ktorym bilans jest
wiecznie na minus dla mnie. Na razie obserwuje.

[seseczka]

trzymam kciuki :)

[bi_chetny]

ja zmieniłem zdanie na temat uczuć wobec mojej żony po czasie.
ale co ja wiem o miłości :)

[cyklista6]

Claudel - trzymamy za Was oboje kciuki, jeżeli przepracujecie to, co Wam się
przydarzyło macie szansę na trwały związek.

[claudel6]

dzieki..:) zobaczymy. Zeby nawiazac do tytulu forum napisze, ze wrocil m.in. ze
wzgledu na jakosc sexu...

[bi_chetny]

to może teraz napiszesz więcej ?

[claudel6]

nie wiem, jak mailabym to opisac, zeby nie naruszyc prywatnosci niektorych
osob..no w kazdym razie sex sie okazal wazniejszy niz (mu) sie wydawalo :)

[bi_chetny]

to na maila gazetowego poproszę w takim razie :)

[claudel6]

wyslalam :)

[suazi1]

Oj, zdarzyło się, o zgrozo... Kiedyś, gdy byliśmy parą z 3-letnim
stażem, mój obecny mąż powiedział: "ty chyba mnie nie kochasz...". A
ja z pełną powagą: "nie kocham". W sumie do dziś nie mogę zrozumieć
dlaczego to powiedziałam, bo w głowie coś krzyczało: "co ty za
bzdety opowiadasz?!!! Przecież to nieprawda!!!". Chyba czasem trzeba
zrobić coś tak głupiego, stracić chociaż na chwilę tą najbliższą
osobę, żeby dotarło, jak silne jest w rzeczywistości nasze uczucie i
jak droga ta osoba. Z miłością nie zawsze tak jest, że się wszystko
z góry wie, wszystko jest jasne i proste... A cuda są możliwe, tylko
że trzeba dać z siebie wszystko, żeby pokazać tej drugiej osobie,
jak bardzo nam zależy. Łatwo nie jest, ale warto się postarać...