wsparcie potrzebne

[mahoniowawiedzma]

podczytuję Was od kilku tygodni i postanowiłam w końcu napisać.

mój partner ma chad. zdiagnozowane po 4 latach bujania się od epizodu depresji do epizodu depresji, z hipo trwajacym max. 2 tyg. brał chyba wszystkie możliwe antydepy, po których to z rzadka pojawiała się hipo.

po próbie samobójczej szpital psych., 7 tygodni, tydzień w domu i znowu tam.

jesteśmy razem 4 lata. od początku wisiało nad nami widmo jego depresji. dużo ciężkich chwil przetrwaliśmy.

wiem, że wielu z Was jest w związkach. nie jest mi łatwo, obecnie, jak ktoś ładnie napisał na tym forum, żyje mi się z mozołem, bo nie umiem znaleźć żadnych pozytywów.

ot, znalazłam swoją połówkę, ale jest chora.
zawsze był dla mnie wsparciem, ale nie mam odwagi wyżalać mu się teraz, kiedy jest znowu w psychiatryku. boję się i nie chcę przekazywać mu swojego strachu.

wsparcia mi trzeba. że da się z tym żyć. jakoś. nie, że zawsze będzie pięknie. po prostu żyć.

[eremka]

ja, niby zdrowa, potwierdzam, że żyć się da z partnerem chorym na
chad...
jakoś ...
-------

[dr.zabba]

Mąz mój ze mną żyje i wytrzymuje.
Ale ważne jest dobre leczenie. Od epizodu do epizodu musi być bardzo ciężko.
Gdzieś musi być ta dłuuuga remisja, która nadaje sens.

[mahoniowawiedzma]

remisje były. nawet nie takie krótkie-po kilka miesięcy, ale jak sobie przypominam, to na pewno nigdy nie było ok przez rok np.

teraz właściwie od początku września jest totalnie bez sensu.

a co do dobrego leczenia... 4 lata jego chad nie był zdiagnozowany. teraz diagnoza jest, pytanie czy dobra i jak długo będzie trwało dobieranie leków. 7 tyg. w szpitalu nie pomogło, nie wiem jak długo teraz będzie tam siedział.

[38takatam]

Witaj mahoniowawiedzmo!

Mam CHAD od bardzo dawna-diagnoze od niespelna 3 lat.
Spokojnie.To troche potrwa zanim dobiora odpowiednie
leki,dawki,terapie.
Na zmianie lekow bylam w klinice psychiatrycznej 13 tygodni.Od
szpitala minelo ok 1,5 miesiaca,a ja dopiero zaczynam odczuwac
dzialanie nowych lekow
Mam dzieci,partnera.Pewnie,ze bywalo ciezko.Ale czy wszystkim bez
CHAD-u jest lekko? Nie,nie jest.
Mozna zyc z CHAD-owcem.Tak twiedzi moja rodzina.
Pozdrawiam

[mahoniowawiedzma]

ja właściwie jestem spokojna-chad a. uczy mnie cierpliwości
ale jednak dołująca jest nieobliczalność tej choroby.
tak sobie do Was napisałam, bo zastanawiam się, czy kiedyś będzie normalnie. bez
szpitala, depresji, itd. mam czarne scenariusze w głowie, bo mój partner wyszedł
ze szpitala i wrócił do niego po tygodniu. bo znowu to samo.
dlatego potrzebuję potwierdzenia, że jeszcze może być dobrze. niby to wiem, ale
często o tym zapominam. i nie mam komu tego powiedzieć.

dzięki za odzew.

[wodnik260]

Cześć,
no właśnie, spokój i cierpliwość. Brawo, dziewczynko.
O przyszłość się nie martw, będzie, co ma być, w tym również dobrze
i to często i długo.

Wyrazy szacunku
wodnik

[mahoniowawiedzma]

wodnik260 chyba się zarumieniłam
a tak w ogóle to trochę przesadzasz z wyrazami szacunku, bo jestem tu też z powodu moich wątpliwości. założyłam swój własny wątek, bo przeszukując forum znalazłam tylko takie z pytaniami czy być z osobą chorą na chad. te pytania mnie nie dotyczą, bo tu sie nie waham-dla mnie ta choroba jest wadą, pomimo której chcę być z moim partnerem. równie dobrze można zadawać pytania czy być z osobą z odstającymi uszami-jeśli nie ma się pewności co bycia razem odstające uszy też mogą stanowić przeszkodę, podobnie jak chad

moje wątpliwości, a raczej strach-nazywajmy rzeczy po imieniu-dotyczą samej choroby i jej przebiegu. i raczej boję się o mojego partnera niż o siebie. i pojawiają się też myśli, czy dam sobie z tym wszystkim radę. napisałam tutaj, bo chcę bliżej poznać osoby chore na chad, ich otoczenie.

dziękuję za bardzo miłe słowa.
a co do cierpliwości-nie jest moją cnotą naprawdę od niedawna ją sobie "wyrabiam"

pozdrawiam.

[36.a]

Jesteś mądra...
Tyle

[poetkam]

Wątpliwości zawsze będą: Czy dam sobie radę podczas depresji
partnera, czy znajdę w sobie dość siły aby zmagać się z
przeciwnościami losu, czy sama nie nabawię się depresji podczas jego
gorszego samopoczucia... Multum.
Wątpliwości są dobre. Świadczą o Twojej dojrzałości. Być wszystkiego
pewnym nie przynosi pożądanych efektów.
Wszystkiego dobrego, dojrzała osobo.

[chin_chilla]

Uważam, że to bardzo dobrze, że aktywnie starasz się zmagać ze swoimi wątpliwościami i chcesz wspierać partnera.
Można powiedzieć, ze zapobieganie jest kluczem do sukcesu Ale zapobieganie czemu? Ano temu, żebys była z tym kłopotem sama. Może okazać sie, że wsparcie z internetu nie wystarczy - więc może poszukasz jakiegoś dobrego psychologa, który poprowadzi cię przez meandry tej choroby?
To naprawdę pomaga.
Napisałaś, ze choroba jest nieprzewidywalna - nie zgadzam się z tym. Sądzę, że na podstawie tego co do tej pory działo się z twoim chłopakiem, możesz pokusić się o nakreślenie pewnego schematu jego choroby. Na przykład, czy częściej ma depresje w sezonie jesienno-zimowym, jak gwałtowne ma górki etc. Łatwiej wtedy ułozyc jakiś namacalny plan radzenia sobie z tym.
Czy będzie dobrze, normalnie? Na pewno będą takie momenty raz dłuższe a raz krótsze i z nich trzeba czerpać siłę.
Jesli zaś chodzi o szpital - dobrze, ze tam trafił i powinien być tam tak długo jak długo będzie trzeba. Nie da sie niektórych rzeczy przyspieszyć. Ważne, że ma opiekę jakiej potrzebuje i ciebie
pozdrawiam

[mahoniowawiedzma]

chin_chilla-napisałam, że choroba jest nieprzewidywalna, bo ostatnio nastąpiło znaczne pogorszenie i nic nie działo się wg utartych wcześniej schematów.
do tego doszły nowe leki-wcześniej wiedziałam ile trzeba poczekać na działanie kolejnych antydepów, teraz nie, bo nie mam pojęcia zielonego o stabilizatorach.
w ogóle mój strach bierze się stąd, że on jest w szpitalu. wiem, że to paradoksalne, bo jest tam bezpieczny i pod opieką specjalistów, chodzi mi o to, że ten jego pobyt zburzył cały schemat postępowania jaki mieliśmy opracowany. boję sie jego przystosowania do rzeczywistości po wyjściu-wrócił do szpitala po tygodniu "na wolności", stąd moje zdanie o nieprzewidywalności chad.

psychologa mam, tzn. mam wspaniałą grupę terapeutyczną. sama miałam problemy ze swoim nastrojem(depresja), na szczęście trzymam się i nauczyłam się z tym radzić.

bardzo dziękuję, za ciepło, jakie od Was otrzymuję.

[lolinka2]

mahoniowa, przyłączam się do ogólnego głosu szacunku wobec ciebie: za
te słowa konkretnie
cyt.:
> nie, że zawsze będzie pięknie.
> po prostu żyć.

Nie masz złudzeń i niewymiarowych oczekiwań - to plus. Co u Was
rokuje dobrze?
- facet jest w szpitalu i nie robi z tego tytułu jazd - czyli
świadomy i wyrażający chęć leczenia & współpracy
- wspiera cię w okresach lepszego samopoczucia, czyli zaangażowany i
odpowiedzialny na ile się da

wygląda na to, że da się tak żyć nie zawsze będzie pięknie, ale
się da

ChADowa żona ChADowego męża

[mahoniowawiedzma]

lolinka2 nie mam złudzeń, bo trochę o chad poczytałam. żałuję, że nie zrobiłam tego wcześniej, bo może jednak należało kolejny raz zmienić psychiatrę. a tak wszyscy trzymali się epizodów depresyjnych, nie zauważając w ogóle małej hipomanii po lekach
wiem, że chad jest na całe życie. zdążyłam się z tym już oswoić, tylko cały czas drżę jak czytam o ciężkich przypadkach manii.

nie mam niewymiarowych oczekiwań, bo to jest trochę jak z urwaną ręką. co, mam wierzyć, że odrośnie?

kocham go jakim jest. nawet z chad.

pozdrawiam

[chin_chilla]

Mam nadzieję, że spotkam kiedyś w swoim życiu kogoś takiego jak ty (ale
oczywiście przeciwnej płci )

[bonus1985]

kocham go jakim jest. nawet z chad.

ZŁOTA KOBIETA

[mahoniowawiedzma]

<rumieni się>
naprawdę bardzo Wam dziękuję za słowa otuchy. bardzo, bardzo to dla mnie ważne.