Hej

[gabis25]

Witam wszystkich. Choruję od pięciu lat, lecz diagnoze CHAD mam postawioną od
pół roku. Przez ten czas czytałam wszystko co było w zasięgu wzroku, lecz
nigdy nie miałam styczności z ludzmi takimi jak ja. Bardzo cieszy mnie to, że
tu można podzielić się przeżyciami , a nawet kawałkiem bólu jaki daje ta
choroba. Czy może jest ktoś z was kto ma większość epizodów maniakalnych? U
mnie one przeważają i najgorsze są te wyrzuty sumienia i poczucie winy
później. Kompletnie sobie z tym nie radze.

[aneta10ta]

gabis25 napisała:

> diagnoze CHAD mam postawioną od
> pół roku. Przez ten czas czytałam wszystko co było w zasięgu wzroku,
Z pewnością mnóstwo wartościowej literatury. Co Ci to dało?

> lecz
> nigdy nie miałam styczności z ludzmi takimi jak ja. Bardzo cieszy mnie to, że
> tu można podzielić się przeżyciami , a nawet kawałkiem bólu jaki daje ta
> choroba.
A co w tym jest radosnego, że komuś dowalasz swój kawałek bólu?

> Czy może jest ktoś z was kto ma większość epizodów maniakalnych? U
> mnie one przeważają i najgorsze są te wyrzuty sumienia i poczucie winy
> później. Kompletnie sobie z tym nie radze.
Widać jesteś szlachetną jednostką. Większość czadowców wykorzystuje swoją
dolegliwość jako swoisty odgromnik i parawan.
Aneta

[gabis25]

Wiedza daje dużo, a czasami, żeby to zrozumieć trzeba coś przeżyć. Podzielić
się z kimś kto odczuwa tak samo to też sztuka, ty jej chyba nie rozumiesz.

[aneta10ta]

Sztuka abstrakcyjna jest dla mnie zbyt trudna w odbiorze. Z malarstwa najlepiej
lubię sceny batalistyczne, stąd mam pewnie słabość do mundurów.
Aneta

[mirra]

gabis:
rozumiem Twoją chęć podzielenia sie i poszukiwania osób chorych na ChAD;
Jest to całkiem zrozumiałe - zastanawiamy sie jak inni sobie z czymś radzą,
może spróbujemy inaczej sobie radzić - może możemy komuś pomóc, może liczysz
też, że w końcu ktoś będzie rozumiał... ale wyrzucić coś z siebie - licząc że
pomoże;
A wiedza rozumiem że pomaga - pomaga zrozumieć i daje realną nadzieję; Mój
mężczyzna podchodzi do wiedzy podobnie - jako prawdy - jedynego wiarygodnego
oparcia;

[gabis25]

Dziękuję Ci bardzo za odpowiedź. Nie chciałabym obciążać kogoś swoim bólem,
cierpieniem, to nie jest dobre. Podzielić się doświadczeniami - jak
najbardziej. Mirra a jak Ty sobie radzisz? Nie mówię tu o receptach na życie,
ale tak po prostu..
Pozdrawiam

[mirra]

gabis - to mój mężczyzna jest chory na ChAD, nie ja...

wiesz, co do obciążania bólem - mój mężczyzna też podobnie podchodził - będąc z
kimś, nie dzielił się niczym, bo nie chciał obciążać tej drugiej osoby, ale
zarazem myślę, że nie dawał w ten sposób realnych szans związkowi; napewno to w
pewien sposób obciąża druga osobę, ale tak jest łatwiej, bo jest pewna
praktyczna wiedza, jest na czym się oprzeć (piszę o sobie), człowiek lepiej
wie, jak się zachować, etc; Ale tak naprawdę jest łatwiej; Człowiek
więcej/bardziej rozumie, bo wiadome jest, że wiedzieć do końca nigdy nie
będzie;


trzymaj się cieplutko
pozdrawiam serdecznie
mirra