chory ojciec

[smutnacorka]

cześć wszystkim!

Mam chorego ojca, obecnie od 2 lat ma manie, poprzedzona okresem 8 lat
depresji-wtedy myslalam ze to koszmar, ale to co sie dzieje od 2 lat
przechodzi moje najsmielsze oczekiwania.Leczyc sie naturalnie nie bedzie bo
czuje sie ,,bosko,, , zazywal przez 2 miesiace depakine(zorganizowalam male
przyjecie, zaprosilam do domu psychiatre, jako mojego przyjaciela,porozmawial
z nim i przepisal) cudem go przekonalam aby ja zazywal-niestety, zasiegnal
rady w aptece, zwywywal mnie i postraszyl ze poda do sadu, mnie i tego
lekarza ze go trujemy-poniewaz pracuje w branzy medycznej absolutnie nie moge
sobie pozwolic na taki proces wiec chwilowo zawiesilam bron...pomagam mu jak
moge finansowo, bo doprowadzil do ruiny wszystkie swoje oszczednosci,
zadluzyl siebie i mieszkanie.Ponadto odwiedzil w ciagu 2 lat wszystkich ludzi
jakich znal, rodzine, sklocony jest z wszystkimi juz chyba, maci, obgaduje,
kompromitune...Moje pytanie brzmi-CO JA MOGE ZROBIC? jest dorosly,nikogo nie
pobil ale ja stracilam cala radosc zycia patrzac co sie dzieje z czlowiekim z
2 fakultetami, jak pograza sie w dnie...Błagam poradzcie cos-jestem z Krakowa.
pozdrawiam wszystkich i zycze nadludzkich sil ab wytrwac..

[lolinka2]

przykre to co powiem - możesz załatwić przymusowe leczenie. A psychiatra
podszedł do sprawy niefachowo bo każdy mądry podręcznik opisuje tę metodę
leczenia (podchodową metodę) jako najmniej skuteczną bo bez zaufania pacjenta.

[smutnymis]

Witam Cie!
bardzo przykro mi że coś takiego dotkneło Twoją rodzinę,
pomimo,że Cię nie znam to gorąco współczuję bo my mieliśmy podobne doświadczenia...
W szpitalu Babińskiego popularny Kobierzyn jest naprawdę paru dobrych fachowców
mogących coś doradzić w kwesti leczenia i terapi.Niestety nie wiem jak to
wygląda z jakimś ubezwłasnowolnieniem czy przymusowym leczeniem.Spytaj jeśli
masz jakiegoś prawnika,może tedy droga?W mani niestety nic nie
dociera.Porozmawiaj z lekarzem oni często mają do czynienia z takimi dramatami
życiowymi i napewno coś pomogą.Podejrzewam,że Twój tato nikogo nie słucha i nie
ma żadnych autorytetówcóż jak chad wystrzeli w manie to cały świat jest u
naszych stóp i się myli
3maj się ciepło i nie trać wiary.z chadem jak jusz sama wiesz jest jak z
sinusoidą i chyba tylko leki i psychoterapie są w stanie zbliżyć życie do lini
poziomej!!!
nie wiem czy to pocieszenie ale podobno z wiekiem przeważają epizody
depresyjne,co jest lepsze dla rodziny ale podcina skrzydła i chęć do życia
choremu!!!
pytaj to śmiało na forum,jest tu wiele życzliwych osób które przechodziły przez
to piekło i niosą podobny krzyż do Twojego!
acha nie przyjmuj wszystkiego jako zasady i nie wierz we wszystko co ludzie
piszą bo jest tu kilku domorosłych uzdrawiaczy

3maj sie pzdr
M.

[miriam11]

smutnymis napisał:

> acha nie przyjmuj wszystkiego jako zasady i nie wierz we wszystko co ludzie
> piszą bo jest tu kilku domorosłych uzdrawiaczy

Hm, zabrzmiało enigmatycznie... ja właśnie wczoraj pomyślałam, że ostatnio to
mnie chyba pogięło, włażę chyba już w każdy wątek i wszędzie mnie pełno i zaraz
pomyślałam, czy to aby nie o mnie było
Do autorki wątku - nie umiem Ci pomóc, nie byłam w takiej sytuacji ale chyba
rozsądnie Ci przedmówcy poradzili - skonsultuj się koniecznie z psychiatrą i z
prawnikiem. Życzę Ci, żeby udało Ci się znaleźć dobre rozwiązanie - i dla
Ciebie, i dla Taty.

[smutnymis]

alo alo!
absolutnie nie do Ciebie mój komentarz tylko do Twojego Ulubieńca...
który zresztą w tym wątku też sie wypowiedział!
pzdr i zdrowia

[miriam11]

Bum bum bum - to odgłos kamieni spadających mi z serca
"Ulubieńca" wyłączyłam - miałam dość nerwów - ale nie dziwi mnie że się tu
dopisał...
Smutnymisiu, skoro nas czytasz, zachęcam do aktywności!

[lena_744]

Przymusowe leczenie - jedyne wyjście, ale nie masz prawa tego zrobić.
Przechodziłam przez to samo z mężem, też nie dopuszczał myśli o leczeniu,
żyliśmy w strasznej matni, rozumiem Cię doskonale, w moim przypadku choroba
męża stawała się niebezpieczna, na własną odpowiedzialność... zorganizowałam
SPOTKANIE policji i pogotowia w naszym domu i ... zabrali go. Na początku nie
darował mi, straszył sądem, że mnie załatwi, itd.
Minęło kilka dobrych m-cy, jest po dwumiesięcznej hospitalizacji, bierze leki -
"WRÓCIŁ"!
Teraz mi często za to dziękuje.
Zasięgnij rady u specjalisty, lekarzy, Twój tata nie jest odosobniony, ani
takie osoby jak Ty, które się z tym borykają.
Zanim zmusiałam do leczenia (podstępem i siłą i ryzykownie), też byłam w sądzie
z wnioskiem o przymusowe leczenie, ale bez orzeczenia lekarza o chorobie nie
zrobisz NIC! A skąd wziąść orzeczenie, skoro chory nie dopuszcza myśli o
wizycie u lekarza.
Rozumiem i współczuję.
Trzymaj się

[smutnacorka]

Dzień dobry!

Dziekuje wszystkim za pomoc-reasumujac konieczna jeszcze jedna wizyta u
psychiatry, moja i przygotowanie sie do drogi ubezwlasnowolnienia-wierzcie
mi ,ze ja juz na to ubezwlasnowolnienie nie umiem patrzec jak na przyktra rzecz-
lecz jedynie jak na swiatelko w tunelu...Dziekuje wszystkim jeszcze raz, dam
znac o postepach, bo zapewne bedzie jeszcze wiele problemow przede mna...

pozdrawiam wszystkich

[mskaiq]

Mysle ze Twoj Ojciec zyje w Swojej rzeczywistosci. Jest ona mieszanina
normalnosci i nienormalnosci. Im wiecej nienormalnosci tym wiecej problemow z
otoczeniem i ludzmi.
Objawem jest zanikanie tolerancji. Kazda inna wypowiedz na poczatku zlosci i
rani. Pozniej prowadzi do oceny ze inni dzialaja przeciwko, ze sa glupi, ze
niczego nie rozumieja.
To sie rozwija i prowadzi do zerwania kontaktow ze wszystkimi ludzmi. Zyje
wtedy w swoim swiecie z odwroconymi wartosciami.
Jedyny sposob to dobry psychoterapeta ktory bylby w stanie przywrocic Jego dwne
wartosci. To bardzo trudna praca, wymaga wiele cierpliwosci i zrozumienia ale
mozna to zmienic.
Nie wiem czy mozesz Go ubezwlasnowolnic ale jesli to zrobisz to niczego nie
zmienisz, poglebisz tylko jego uczucie wyobcowania.
Serdeczne pozdrowienia.

[smolasmola]

Nie czekaj tylko wyprzedzaj swoje kroki o jeden krok,było spotkanie z
psychiatrom poproś go o jego opinie lub skierowanie na leczenie,dowiedz się czy
w pogotowiu pełni dyżur psychiatra wzywaj pogotowie gdy on będzie miał dyżur .
Za pierwszym razem na pewno nic ci nie pomogą,ale zbieraj kwitki bo na pewno się
przydają.
Lekarzowi powtarzaj że się boisz o siebie i o ojca bo nie wiesz czego się
spodziewać po jego zachowaniu.Musisz być silna i odporna na jego słowa tylko
wtedy zdołasz mu pomóc.Jeśli pogotowie ci nie pomorze to z tym co nazbierasz
udaj się do sądu rodzinnego tam ci powiedzą co dalej. Musze kończyć może jutro
coś dopisze pozdrawiam.

[cocosss]

Czesc.
Mam identyczna sytuacje,tyle,że moj ojciec miał juz kilka epizodow manii.
Jesli chcesz pogadac,to napisz na maila.
trzymaj sie jakos,znam ten bol..