Rodzice...

[asiuniaa36]

Dzis zadzwoniłam do Rodziców...przeprosiłam z płaczem za wszystko.Za to ze
zawsze mieli ze mną kłopoty,wstyd przed ludźmi,nieprzespane noce.Przeprosiłam
za nieodpowiedzialność,chore związki i ucieczkę w alkohol.Mówiłam o
chorobie-nie tłumacząc sie nią,ale mówiąc ze była tez nie bez
znaczenia.Powiedziałam,ze dziś (po 7 miesiącach) przewartościowałam swoje
życie,ze juz nie chce udawać ze nie są mi potrzebni...Powiedziałam ze ich kocham.
A oni powiedzieli ze mnie kochają,ze wylali morze łez,ze sie cieszą.Ale jeśli
chodzi o chorobę to nie dociera(nic nie rozumieją).W każdym bądź razie ciesze
sie ze tak zrobiłam,a w przyszłym tygodniu ich odwiedzę(mam grypę)...A jak Wy
z Waszymi rodzicami? Zwłaszcza Ci starsi rodzice,czy umieją zrozumieć?Jak im
to wytłumaczyć?A może nic nie tłumaczyć?

[poetkam]

Asiu, bardzo Cię podziwiam. Trzeba było nie lada odwagi, aby
zadzwonić do rodziców z wyznaniem przeprosin i miłości. Ja nie
potrafię powiedzieć rodzicom: kocham was....O, jakże jestem uboższa
od Ciebie...Ja moim rodzicom słowa nie powiedziałam na temat moich
objawów chorobowych, o diagnozie lekarskiej...
Ojciec mojego męża nie rozumie chorego syna. Nie chce, może nie może
zrozumieć. Zresztą jest już starszą osobą-76 lat, trudno od niego
wymagać zbyt wiele.

[miriam11]

Moi są cudni.... rozumieją, tyle ile umieją, ile umie zrozumieć zdrowy człowiek.
Bardzo mnie wspierają. Nigdy nie potępili, nigdy nie zdołowali. Zawsze mogę na
nich liczyć. A raniłam wielokrotnie, zwłaszcza w depresji, bo ja w depresjach
agresywna jestem - reaguję na próby pomocy jak ranne zwierzę - gryzę. Bardzo ich
kocham, a w depresji zupełnie nie umie tego okazać i potem też płaczę i
przepraszam.... Oj, ci nasi bliscy mają oni z nami....
Acha, moi rodzice są po siedemdziesiątce. Mieszkają daleko (na szczęście dla
nich, tak myślę)

[maciusik]

Moj ojciec nigdy nikogo nie staral sie zrozumiec.Reakcja na moja przedluzajaca
sie chorobe byl krzyk-ile to jeszcze moze trwac!Jak go znam,to wsciekl sie,ze
ciagle wydaje pieniadze na leki...








Moj ojciec-na moja przedluzajaca sie chorobe zareagowal zloscia-ile to jeszcze
moze trwac-krzyczal.Chodzilo mu o to,ze wciaz musze wydawac pieniadze na
leki...Coz-syna nie ma i jeszcze taka corka mu sie trafila...To wspaniale,ze
macie dobrych rodzicow,albo partnerow.Ja-sama wsrod tlumu.Dlatego ciesze sie,ze
trafilam do Was na forum.Dziekuje,ze jestescie...

[maciusik]

Przepraszam za 2 wpisy-nacisnelam omylkowo enter

[gosica27]

Hej! Moi rodzice są po 50-ce i są kochani. Rozumieją moją chorobę,
bo widzieli, co się ze mną działo, kiedy przechodziłam przez piekło
depresji, czy mani. Mama czyta nawet fachowe lektury, króre czasem
jej podrzucam. Wspierają mnie i opiekuja sie mna

Pozdrawiam