7 lat dwubiegunowości by odnaleźć spokój wewn.

[bonus1985]

Po długiej samotnej podróży w świecie dwubiegunowości poczułem, że kontroluje to co się ze mną dzieje... ktoś zechce podzielić się swoim wynikiem ?

once upon a time...

[wariackie_papiery]

dawno, dawno temu za siedmioma górami...



masz REMISJĘ, dobra rzecz. miewam. częściej skaczę sobie od nastroju
do nastroju. ale niewysoko. od - 3 do + 3 (skala do 10)

[bonus1985]

-3 to lekka depresja ?

+3 to lekkie pobudzenie ?

widzisz,

[wariackie_papiery]

jak mi strasznie czarno to od razu myślę, że - 10, z perspektywy
okazuje się zwykle, że spaść można jeszcze niżej.
+ 3 to pozytywna hipo. trochę dziwnie jest dyskutować nt. stanów
subiektywnych, nie uważasz?
manii nie miałam nigdy, więc może nie jestem partnerem w rozmowie,
a tak depresyjnie, aby nie móc dotrzeć do lekarza też jeszcze
nie było. bo zawsze wierzę, że pomoc nadejdzie. nie pozbawionam
nadziei.

P.S.
W medycynie remisja (łac. remissio) to okres schorzenia, który charakteryzuje
się brakiem objawów chorobowych (przepisane)

[delfina09]

wariackie_papiery napisał:

> dawno, dawno temu za siedmioma górami...
>
>
>
> masz REMISJĘ, dobra rzecz. miewam. częściej skaczę sobie od
nastroju
> do nastroju. ale niewysoko. od - 3 do + 3 (skala do 10)


sorry ze ja w tym slowie nie wtajemniczona co to ta REMISJAß
pozdrawiam

[megan.k]

REMISJA to taka "przerwa w chorobie" bez żadnych objawów danej zdiagnozowanej przypadłości, a może po prostu cudowne wyleczenie, jeśli będzie trwać wiecznie ... Czy tak nie zdarza się czasem w CHADzie?

[delfina09]

Dziekuje ci za wytlumacznie, brzmi intersujaco...

Czy CHAD to choroba nieuleczalna ?

[bonus1985]

CHAD to choroba nieuleczalna, z którą trzeba spędzić całe życie ?

[skwr2]

Tak uczone źródła podają.((

[megan.k]

Całe życie będzie się ją miało w papierach, ale "w objawach" niekoniecznie? Trzeba tylko dobrze dobrać leki i prowadzić higieniczny tryb życia, naprawdę można uzyskać remisję i zapomnieć o chorobie (ale nie o lekach).

[skwr2]

Po niemalże 10ciu latach choroby nauczyłam się trzymać
zbawiennego "środka", co nie nie poczytuję sobie za wyleczenie, lecz
zaledwie za punkt wsparcia w zmaganiach z depresją. Hipomanie mam
tak płytkie, że niechby trwały całe życie bez przerwy.

[perfekcjonizm]

Zazdroszczę, ja tylko na chwile się uspakajam i później znów pędzę.
Jestem bardzo zmęczona, zwłaszcza dzisiaj.

[izolda57]

Wiesz, że to minie. Jeszcze tylko 20, 30 kilometrów... Jeszcze chwilkę i
przyjdzie wytchnienie.
Czy pocieszyłam Cię chociaż odrobinkę?

[perfekcjonizm]

izolda57 napisała:

> Wiesz, że to minie. Jeszcze tylko 20, 30 kilometrów... Jeszcze chwilkę i
> przyjdzie wytchnienie.
> Czy pocieszyłam Cię chociaż odrobinkę?

To nigdy nie wygląda jak wytchnienie. Wyhamowuję i przechodzę dosłownie kilka
kroków. Tu nie ma mety. Nawet nie potrafię głęboko westchnąć i dalej pęd. Może
dlatego, że to wszystko wciąż wymaga pracy. Praca, wyzwania, przeformułowania,
przewartościowania, później znów jakieś wpadki, jakieś potknięcia, przeżywania,
przepracowywanie, wyciąganie wniosków.

Mówią mi, że jest lepiej, że jest diametralnie inaczej ze mną. Ostatnio miałam
wizytę ze studentami. Opowiadałam jak to było i jak to jest. Tak jest inaczej,
ale ile obszarów jeszcze nie tkniętych. Kompletnie dziewiczych. Kończę jedno,
zaczynam drugie, przy tym ta chwiejność, która po prostu jest i ta, która
pojawia się w wyniku zmian. Znów jakiś nowy etap. Ile to potrwa tym razem. Co
tym razem zyskam? Może przyjaciela? Może dom? Może własną wartość?

jej, macie tak?