Ręce opadają

[asia_233]

Drogie dziewczyny. Wszystkie mówimy jak bardzo kochamy nasze maleństwa, no i
tak faktycznie jest, ale czy czasami nie macie dosyć i nerwy Wam puszczają?
Ja tak zwykle mam w nocy jak moje dziecko nie może spać i płacze, a ja nie
mam siły go lulać. Po prostu szlak mnie wtedy trafia.U nas przez to w ogóle
sytuacja w domu stała się nerwowa, bo mojemu mężowi też puszczają nerwy i
coraz częściej się kłócimy.Kiedyś to było nie do pomyślenia. Czy Wam też
zdarzają się takie dni?

[mamaigora1]

No jasne... niestety ;-(((((

[jelvet]

wiesz jak Urodziła sie Gosia i po dwóch miesiącach na Oiomie wyszła w kocu ze
szpitala wydawało mi sie,ze bede miec sile na wszystko,ze co to dla mnie skoro
mam moje 2 kg szcześcia przy sobie wtedy przyszła do mnie koleżanka i mowi "jak
bedziesz miała ochote wyrzucic swoje dziecko przez okno to nie mysl,ze jesteś
złą matką bo to niestety normalne uczucie" wtedy pomyslałam io niej niezbyt
ładnie ale po jakimś czasie przyznałam jej racje dziwne natomiast jest to ,ze
drugie dziecko już mnie tak nie wyprowadzało z równowagi zakładam,ze to nie
była już dla mnie nowośc ze wiedziałam co mnie czeka

[mamaemmy]

Ale numer-ja mam tak samo,myslałam ze ze mną coś nie tak..Pamiętam jak Emki jeszcze nie było w domu,Tabaluga pisała,że czasem ma ochote potrząsnąć Szymonkiem.Boże,pomyślałam,ja tak nigdy nie pomyślę!!!I co?Nie raz mam ochotę ją potrząsnąć...lub jej nawet mówię,że ją przez okno wyrzuce jak się nie uspokoi.Myślałam,że to nerwica jakaś,bo mąż teraz mnie co chwila wyprowadza z równowagi,mimo,że rzadko jest w domu...Koszmar.Myślę,że teraz mi dopiero nerwy puszczają pomału,nie zdajemy sobie sprawy w trudnych chwilach(dzidzius w szpitalu)ile nas to kosztuje.Kończy mi się opieka nad dzieckiem,do pracy nie wracam,więc chyba z mojej "nerwicy "zrobię pożytek-ZUS czcigodny mi za to zapłaci))Proszę dziewczyny,napiszcie jak radziłyście sobie w takich chwilach?Co zrobić z takim stresem,nerwami i napadami złości,żeby nie rozwalić sobie...małżeństwa...?

[mamaigora1]

ja bardzie obawiam się o Igusia - nerwy puszcaja z reguły w domu, a Igus cały
czas z nami...
Małżeństwo na razie wychodzi obronna ręką bo u nas pogoda wraca zaraz tego
samego dnia

[mamaemmy]

mamaigora1 napisała:

>
> Małżeństwo na razie wychodzi obronna ręką bo u nas pogoda wraca zaraz tego
> samego dnia

No u nas JAK NA RAZIE też,mija tak nawet do godziny,ale boję się,że nic nie będzie trwało wiecznie-ile moze wytrzymac facet z taką zrzęda i kłótliwą baba???

[agunia16]

Jak lezalam 5 tygodni z rozwarciem w szpitalu a trafilam tam w 30tc i kazdego
dnia walczylam o zdrowie dla kuby to bylam pewna ze nigdy sie na niego nie
zdenerwuje.Ale rzeczywistosc jest bardziej brutalna.Mi tez puszczaly nerwy np
przy kolkach i teraz przy zabkowaniu tym bardziej ze moj maz jest kierowca tira
i czesto jestem sama.Mialam przez to wyrzuty sumienie ale widze ze nie jestem
sama.Pozdrawiam
Mama Kuby

[monia23]

O rany, u mnie podobnie. Czasem to też myślałam że wykorkuję, najbardziej
wkurzało mnie jak kacper prężył się itd. Wtedy gdy już nie mogłam to odkładałam
go (prężącego się lub wyjącego) do łóżeczka a sama musiałam sobie na boczku
złapać oddech, policzyć do paru, przypomniec sobie dawne niedobre czasy jak
maluszek był w inkubatorku, jeszcze raz odetchnąc i wtedy było lepiej. Teraz
jest jakoś spokój, oby nie zapeszyc. A małżeństwo? Po burzy przychodzi słońce a
w końcu aż taka maruda nie jestem, najwyżej sprawy łóżkowe cierpią bo padam na
mordkę i nie mam sił na nic.....;o)))

[konszacht]

U nas to samo - czasem mam ochotę rozszarpać Małą na strzępy. Wtedy odkładam ją
do łóżeczka i idę do innego pomieszczenia odliczyć i złapać oddech.
Przypominają mi się w takich momentach chwile, gdy walczyliśmy o jej życie,
wracam skruszona, z nowym zapasem sił i cierpliwości. Mój mąż jest marynarzem,
więc mogę sobie pogadać jedynie do lustra - co doprowadza mnie czasami do
jeszcze większej nerwicy.
Pozdrowienia

[asia_233]

No to bardzo mi ulżyło, że też macie podobne odczucia. Ja już się martwiłam, że
coś ze mną nie tak. A co do małżeństwo, niestety cierpi. Mój mąż mówi, że jak
będzie większy to będzie mniej nerwów,bo może w końc zacznie nam spać no i
będzie więcej rozumiał, ale czy do tego czasu nie zgłupiejemy?...Pozdrawiam.Pa

[tabaluga0]

hahaha, a myslalam ze tylko ja nie daje rady!
Szymon prawie caly czas nie spi, trzeba sie nim non stop zajmowac. A mnie od
kilku dni tak boli głowa, ze az mam zawroty, nie mam wtedy ochoty sie z nim
bawic, chcialabym zeby usnal chociaz na godzinke, chcialabym sie polozyc i
odpoczac. Tyle razy sie wkurzam i przeklinam ,ale przechodzi mi to jak synek
usmiecha sie do mnie i wtula.
A co do meza to juz nie jest tak jak kiedys. Kiedy Szymon lezal w szpialu,
kiedy kazdy dzien to zaczynalismy od modlitwy o jego zdrowko, kiedy umierał w
czasie sepsy wtedy czułam jego wsparcie, a teraz nie, mąz nie rozumie ze jestem
zmeczona, on jest bardziej, bo on pracuje, a ja nie.Nie wstaje w nocy zeby
nakamic, nie przewija, nie wychodzi na spacerki itd.
Nasze życie łozkowe to juz historia.
Ale mam mojego synka i nic wiecej mi nie trzeba. wszystko inne jakos przeżyje.

[asia_233]

Wiesz co to mój mąż wstaje w nocy, tzn. dzielimy się nocą na pół.On połowę nocy
siedzi w drugim pokoju i czasem drzemie jak się da a potem ja.Nasze życie
łóżkowe przez to też trochę cierpi.A na spacerki też mąż nie chodził, ale teraz
już czasem tak, ale małego nie karmi, przewinąć przewinie. No cóż zrobić taki
to już etap w naszym życiu. Pozdrawiam. Pa

A propos Tatusiów...

[mamaigora1]

Jak watek zbacza na temat podziału obowiązków to ja muszę sie pochwalić
Zarówno ja jak i mój mąż robimy przy Igorze wszystko i dzielimy sie obowiązkami
w miare równo ( w miare, bo jednak jak Igor ma wybór to przytulic woli sie do
Mamy, a pobawić to woli sie z Tatą, acha i książki to tez Tata czyta najfajniej)

[asia_233]

U nas też się jakoś dzielimy,ale jak mnie nie ma to rodzice męża wyręczają go
często żeby odpoczął i myślę że to stąd fakt że np. nie da mu zupki, danonka da
( śmieszne co).Aha i jeszcze jedno w karmieniu zupkami uczestniczy cała rodzina
bo Alan ich po prostu nie chce.Dziadek coś pokazuje, babcia śpiewa, ja ładuję,
czyli istny cyrk.Może po prostu dlatego karmienie nie idzie mężowi,ale bardzo,
bardzo mi pomaga. Bez niego nie wiem co by było. Moja ciocia ma dziecko z
porażeniem takim kompletnym praktycznie i on do 4,5 roku płakał w nocy, musiała
go nosić spała po godzinie. Mąż od niej odszedł. To jest dramat, to jest
dopiero miłość macierzyńska. No ale zboczyłam trochę. Także każda pomoc przy
dziecku uważam jest na miarę złota. Nie chcę tu swego męża usprawiedliwiać,
ale..Zresztą same wiecie.Pozdrawiam.Pa

[konszacht]

Mój mąż kiedy jest w domu też robi wszystko: przewija, karmi, usypia, podaje
leki w czasie choroby, chodzi na szczepienie, tylko kąpie sporadycznie (nie
wiem właściwie dlaczego - chyba trzeba będzie to zmienić). Tylko żeby u nas
było "po równo", to on kiedy przujeżdża do domu na 3 miesiące to musiałby robić
wszystko, a ja musiałabym mieć urlop.....

[mamaemmy]

Ależ Wam zazdroszcze!Mojego wiecznie nie ma,ma taką praca..Co z tego ,że dobrze płatną,jak ciągle jesteśmy same.A jak jest to na dzien ,dwa..Albo po północy a rano wstaje-no to jak ma mi coś pomóc.I tak próbuje w weekend nadrobić i zajmuje się nia,często nieporadnie, o czym możecie poczytać na ...moim blogu

[tiya]

Dziewczyny, no to wszystkie normalne jesteśmy, a nie jakieś wyrodne matki . A
Ja sobie to uświadomilam w momencie, kiedy moja koleżanka, ktorą uwazałam za
wcielenie wszelkiej cierpliwości przyznala, że czasem puszczają jej nerwy.
Ja potrafię i zakląć szpetnie i wrzasnąć na mlodą też. No i nie raz jej
obiecalam, ze wywalę przez okno . Teraz wszyscy wychodzimy ze skóry, Natka
zrobila się okropna, probuje nasza cierpliwość, wymusza, histeryzuje, w dodatku
wylażą jej trzonowce.Jak się wkurzy gryzie i rzuca się na podloge, trzeba
pilnować, zeby sobie krzywdy nie zrobila. Krzyż panski w domu mamy. Potrafi
ryczeć ze 2 godziny, aż do ochrypnięcia. Przez godzine jeszcze mi starcza
cierpliwości, ale potem już nie
No i ja też jestem furiatka, więc atmosferka zrobila nam się nerwowa. Mąż na
szczęście bardziej opanowany, bo bysmy się pozabijali. Ale też tylko czlowiek,
więc czasem poprzerzucamy się uprzejmościami .