PASJA...CHĘĆ ZAISTNIENIA... - funkcjonuje?

[opium_rose]

Dziwi mnie liczba młodych ludzi, którzy nie mają pojęcia co ze sobą zrobią po
maturze. Zdaje sobie sprawe, że "pomysł na siebie" i wybór drogi życiowej nie
jest obowiązkowy w wieku 19 lat... ALE naprawde nie powinni liczyć na nagłe
(późniejsze) OŚWIECENIE w tej kwestii. Studia "z przypadku" lub dezyzja
podjęta w ostatniej chwili zazwyczaj zapoczątkowują proces, który ja
określam "życiem według statystyk". A czym się charakteryzuje taka
egzystnencja? Głównie- wiecznym narzekaniem (:)). Praca, która nie sprawia
satysfakcji prowadzi do monotonii... Jeśli nie znajdujemy ciągłej radości w
tym co robimy, zaczyna się nasza wegetacja.
Do czego ja zmierzam w ogóle... (bo z pewnością nie pojawiłam sie tutaj, po
to aby ponarzekać i wygłosić pare wydumanych opinii :) nie chce Was
stresować... i to tuż przed maturą :)) Chciałam się przekonać jakie macie
plany i ambicje (zwracam sie do tych, którzy posiadają ŚWIADOMOŚĆ swojej
egzystencji ;))
Pozatym jestem zwyczajnie ciekawa czy taki post jak mój, ma tutaj prawo bytu
i zostanie rozwinięty.

[Gość: shadow]

Chyba nie powinnaś liczyc na zbyt wiele- ludzie szukaja tutaj
informacji "technicznych" dotyczacych tematu : "jak zdac mature?" i nie
zakladają opcji tracenia czasu na rozwazania filozoficzne, dotyczace (jakby nie
bylo) ich zycia. paradoks? Ale jesli juz mam sie odniesc do tematu, to cóż-
zgodze sie z Tobą- widze jak ludzie ze srodowiska, w ktorym sie obracam
traktuje wybór studiów. To jest działanie powodowane-
a)impulsem
b)ogólnie przyjętą modą
c)nakazem rodziców
d)próbą przewidzenia co bedzie im się opłacało.
Mało pasji w tym...

[Gość: sweet16]

Trudno jednak wymagać od 18-19 latków by na początku dorosłego życia mieli
jasną i sprecyzowana wizję, tego co bedą w przyszłości robić.Stąd czesto
przypadkowy wybór kierunku studiów.człowiek uczy sie i dojrzewa przez całe
życie i doprawdy nie jest powiedziane, że tylko w wieku młodzieńczym wolno mieć
pasje:)

[opium_rose]

Gość portalu: sweet16 napisał(a):

> Trudno jednak wymagać od 18-19 latków by na początku dorosłego życia mieli
> jasną i sprecyzowana wizję, tego co bedą w przyszłości robić.Stąd czesto
> przypadkowy wybór kierunku studiów.człowiek uczy sie i dojrzewa przez całe
> życie i doprawdy nie jest powiedziane, że tylko w wieku młodzieńczym wolno
mieć
>
> pasje:)

Ja absolutnie nie twierdze, że człowiek 19-letni ma posiadac kalendarz
zaplanowany na co najmniej 20 lat do przodu. Oczywiste jest to, że
doświadczenie
zdobywamy z wiekiem... Ponadto nigdy nie jest za późno na zmiany (aczkolwiek
wraz z upływam lat coraz trudniej je przeprowadzić). Nikt nie odkrył do tej
pory lepszej metody, niż ta polegająca na podejmowaniu prób i popełnianiu
błędów. To jest oczywiste.
Mnie raczej interesuje (a niekiedy nawet irytuje) fakt, doprawdy niewielkiej
liczby nastolatków, którzy posiadających "coś", co może stać się podstawą do
ich dalszego rozwoju. Jakaś baza... (tytułowa) pasja... silne
zainteresowania... Zauważam na co dzień powierzchowność ich działań i to budzi
moje lekkie zaskoczenie... Chciałabym podkreślić, że nie jest ważny rodzaj
zainteresowań, ani to czy bedą one niezmiennie rozwijane do końca życia. Nie
chodzi tu o 100-procentową TRAFNOŚĆ wyboru, ale o jego ŚWIADOMOŚĆ.

[Gość: acy]

Witam
W tym roku zdaję maturę. Zgadzam się z tym, że wielu ludzi w moim wieku nie ma
innych "zainteresowań" poza wyjściem na piwo lub na dyskotekę. Ale nie zawsze
tak jest. Ja na przykład interesuję sie zarządzaniem, ekonomią , unią
europejską i psychologią. Oprócz tego lubię podróżować,poznawać nowe kultury i
ludzi na całym świecie. W te wakacje zamierzam wyjechać na workcamp - zawsze
marzyłam o pracy wolontaruiusza. Chciałabym dowiedzieć się jak to jest na
prawdę pomagać oraz nauczyć sie pracy w międzynarodowej grupie.
Wybieram się na SGH. Chciałabym zapisać się do AIESEC'u, wyjechać na praktykę
zagraniczną oraz pracować w firmie doradczej. Wierzę że mi się uda!
Z przykrością muszę jednak stwierdzić że moi znajomi nie akceptują moich
zainteresowań. Uważają mnie za kujonkę, mówią mi, że "żyję za szybko", że
tracę młodość na naukę, certyfikaty i szkolenia. Ja jednak nie biorę sobie
tego do serca. Jestem zadowolona z siebie i z życia. Nie żałuję niczego i
cieszę się, że mogę spełniać swoje marzenia.

nastawienie otoczenia...

[opium_rose]

Gratuluje Ci zarówno wypracowanej osobowości, jak i Twoich planów. Liczyłam na
to, że właśnie takie osoby jak Ty pojawią się tutaj, aby zaakcentować swoje
istnienie. Myśle, że Twoja aktywność i determinacja w dażeniu do celu są
niesmamowitą cechą. Dotknełaś jeszcze jednej ważnej kwestii związanej z
tematem - mianowicie podejścia naszych rówieśników do osób, które wyrózniają
się swoją postawą... Nie wiem czy oni zdają sobie sprawe z tego, jak bardzo ich
działania są schematyczne. Funkcjonuje coś takiego, jak przymus bycia "na
topie", przebywanie w "odpowiednim" towarzystwie oraz powielanie zachowań
uznawanych powszechnie za kanon... To jest pójscie po namniejszej lini oporu.
No tak, ale ktoś powie, że kiedyś trzeba sie bawić, a nasz wiek jest do tego
najlepszy... Owszem ale uważam, że można to robić na poziomie... Pozatym wydaje
mi się, ze najwspanialszą "zabawą" w życiu jest np. praca, która nie jest
przymusem i daje Ci zwyczajnie RADOŚĆ. To dopiero zabawa - wychodzić z domu z
pozytywnym nastawieniem do świata i z szacunkeim do samego siebie. Ale to nie
bierze sie z niczego... Taka sytuacja jest wynikiem wczesniejszego wysiłku -
przede wszystkim w kształtowaniu własnej osobowości... A to zdecydowanie nie
jest rozpropagowane wsród ludzmi, ktorzy mnie otaczają.

PS. acy powodzenia w realizacji zamierzeń - każdego dnia upajaj się tym, kim
jesteś i jaki reprezentujesz poziom :)

[Gość: Maa]

Myślę, że wśród maturzystów da się znaleźć wiele osób, które mają liczne
pasje, plany na przyszłość i marzenia, które chcą spełnić. Wiele takich osób
jest w mojej szkole (jedna z najlepszych szkół w Polsce), gdzie nie przychodzą
ludzie przypadkowi, tylko tacy, którzy wiedzą, czego chcą od życia. W tym roku
byłam na olimpiadzie historycznej, tam też spotkałam ludzi, którzy kochają to,
co robią, wielu z nich już zajmuje się pracą (w młodzieżowych organach władzy -
sejmach, radach miasta). Na takie pytanie raczej nie znajdziesz odpowiedzi na
forum, gdzie wchodzi wiele przypadkowych osób, licząc na to, że znajdą tu
pytania maturalne.
Jeśli chodzi o mnie, to od paru lat zajmuję się kwestią polityki, uczę się
języków, własną pracą zarobiłam sobie na to, że mam już kilka indeksów, a na
studia wybieram się za granicę. Za rok chcę wyjechać na rok do USA albo
Australii, ponieważ bardzo interesuje mnie kultura tych krajów i chce uczyć
się języka. Jeśli chodzi o dalszą przyszłość, to plany też mam całkiem dobrze
sprecyzowane - chcę skończyć studia, wrócić do Polski i tu dalej mieszkać. W
przeciwieństwie do acy wcale nie mam problemów z akceptacją ze strony moich
przyjaciół, oni mają podobnie ambitne plany jak ja i też chcą czegoś od życia,
przy czym nasze ambicje w niczym nas nie ograniczają (też korzystamy z życia,
napewno nie jesteśmy stereotypowymi "kujonami"). Cieszę sie tylko, że udało mi
się dostać do takiego towarzystwa (szkoły),gdzie wcale nie jestem "inna" i
moje pasje i marzenia mogę dzielić z innymi.

[Gość: 3-cio gimnazjalist]

Mówicie, że trudno wymagac od 18-19-latka co bedzie w życiu robił... A co mają
powiedziec 15-16-latkowie w 3 gimazjum, którzy niedość, ze musza wybierać
odpowiedni profil w ogólniaku, to jeszcze studia i ptrzyszły zawód! CZasy sie
pozmieniały jak ręką odiął i chcąc nie chcąc poczciwy 16-latek, który pójdzie
do biolchemu, ma juź krzesełko na medycynie!!!! Nawet, gdyby miał niespotykalny
talent pisarski, nie dostanie się bidula do MISH-a. Powiedzmy temu głośno NIE!
Ale tak z pięć razy NIE NIE NIE NIE NIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: trycjusz]

powiem jedno- imponujesz mi.

[zuzek44]

taak, kwestia pasji przeszła u mnie w ostatnim roku (jestem w klasie
maturalnej, hehe) ewolucję. Otóż na początku wybierałam się na medycynę, ale
mierząc zamiary na siły, musiałam zrezygnować i chyba decyzji nie żałuję. Choć
nadal uważam zawód lekarza za najszlachetniejszy na świecie, będący kwintesecją
humanizmu i miłosierdzia. Oczywiście mam na myśli lekarzy ideowców, zapaleńców
z powołania. Dla mnie wybór studiów bez pasji mija się z celem. Ew. dodatkowo
mogę robić jakieś kursy, ja wiem, szkolenia, żeby zwiększyć swoje szanse na
rynku pracy itd., ale TYLKO MAJĄC PASJĘ. No więc ja pasję zdecydowanie mam.
Kocham język niemiecki, jestem nim autentycznie zafascynowana, tęsknię, gdy
przez dłuższy czas nie mam okazji, by sobie 'posprechać'. Poza tym kręcą mnie
języki obce w ogóle, to jak na siebie nawzajem oddziałują, przenikają i
zmieniają się. Stwierdziłam, że najlepszym wyborem w tym przypadku będzie
lingwistyka bądź kierunki pokrewne. Wybieram się na tłumaczenia na UW. Egzaminy
nie należą do łatwych, ale wierzę, że mi się uda, bo naprawdę tego pragnę.
Pozdrawiam wszysktkich pozytywnie zakreconych i tych szukających swojej pasji.
Zuzka