TESKNOTA za krajem

[kokieteryjna]

Zyje na emigracji od 5 lat. Holandia to ladny, spokojny kraj o dobrym ustroju
spoleczno-ekonomicznym. Ok, mam tu co jesc i komputer, i stac mnie na
perfumy, na urlop itd.. Ale jaka cene za to place ? Po prostu tesknie coraz
bardziej. Tu jestem obca, nie umiem jakos nawiazywac przyjazni i znajomosci
tak jak bylo to w Polsce. Z drugiej strony nie chce wracac do kraju, gdzie
bede "biedowac". Pomozcie. Nie wiem juz jak zyc. I w Polsce czuje sie niezbyt
dobrze, a w Holandii jeszcze gorzej. Chyba utracilam dom i nigdy tego nie
odzyskam :(

[Gość: aneta]

to są rozterki ludzi na emigracji, musisz się po prostu nastawic na albo polska
albo holandia,bo inaczej cały czas będziesz żyłą w zawieszeniu. najlepiej
znajdz sobie tam holenderskiego męża to będzie ci się inaczej żyło. chyba że
już masz?a do polski nie jest daleko i zawsze można podskoczyć na kilka chwil.
ja tez mieszkam na wygnaniu, i też się nie mogę przyzwyczaić,ale powiedziałąm
sobie że nie można byc w dwóch miejscach na raz i trzaba wybrać lepsze zło. dla
nas polakó jest to często zło zagraniczne, bo przynajmniej zyjemy godnie

lepsze czy mniejsze zlo zawsze jest zlem.........

[Gość: outsider]

emigracja to cos nienormalnego i niedobrego, ale czasem koniecznego.
Cena jest wysoka. Inaczej sprawa wyglada w przypadku doroslego czlowieka a
inaczej gdy jest to dziecko. Chore jest to wybieranie lepszego zla to nawet
smiesznie brzmi.

[Gość: aneta]

co wtym śmiesznego?

[kokieteryjna]

Wlasnie u mnie byla to koniecznosc. Wybralam wyjazd niz marne perspektywy zycia
w Polsce. Tymbardziej, ze nie jestem osoba przebojowa, ktora za wszelka cene
walczy o stanowisko pracy na kasie w supermarkecie. A po studiach moi znajomi w
Polsce nie maja pracy, zyja w malych klitkach wynajetych, albo na garnku u
rodzicow. Nie chcialam takiego zycia. Z drugiej strony utracilam rzeczy, ktore
dla mnie sa wazne, dla ktorych czuje, ze warto zyc: przyjaznie, glebokie
prawdziwe znajomosci, bliskosc z ludzmi o podobnym sposobie myslenia, kulturze.
W Polsce czuje sie soba, u siebie, kazdy mnie rozumie i ja innych tez.
Uwielbialam spotkania na ciacho, kawe z kolezankami. Tutaj tego nie ma, tzn
jest ale inaczej, nie ma tych wiezi, tej prawdziwosci, wszystko wydaje mi sie
sztuczne. Za polskim jedzeniem tesknie, za polskimi warzywami i owocami (tu
wszystko smakuje jak asfalt, sama chemia) za polskimi wsiami, ogrodami. W
Polsce sa jeszcze sklepy, gdzie sprzedawca zyczliwie pogada, usmiechnie sie.
Albo ludzie, ktorzy bezinteresownie pomoga. Jest wiecej goscinnosci,
serdecznosci. Dzieci w Polsce sa kochansze, nie takie agresywne i
rozpieszczone. Teraz normalnie idealizuje Polske, a jak pojade do Polski, po
paru dniach pobytu dostrzegam znowu te szare strony. Codzien siedze w polskim
necie, czytam polskie gazety, ksiazki - lykam polskosci ile wlezie. Nie
wiedzialam wczesniej, ile we mnie Polski. Dopiero teraz widze, ze cala masa ! :(

[polak_au]

koieteryjna- przstan sie rozpadac nad soba!
Ja mieszkam na koncu swiata,wsrod pseudo anglosasow, ktorzy dyskryminuja na
kazdym kroku. Ty jestes w EUROPIE!!! I o co chodzi?
do ktorego samolotami zajmuje ponad 1.5 doby
nie moge wrocic bo mam juz dzieci w szkole.
a Ty??? dorob sie i wracaj, a nie zawracaj gitary!

[polak_au]

polak_au napisał:

>> do ktorego samolotami zajmuje ponad 1.5 doby

chodzi mi o to ze poddroz tyle (samolotami!)zajmuje mi do POlski, podczas gdy
dla Ciebie to fraszka. Mozesz nawet dojechac NIE samolotem.

[Gość: outsider]

Fakt ciesz sie ze masz tak "blisko" do Polski.
Zycie zawsze spelnione jest tylko po czesci.

[yagnieszka]

Wiesz, prawda jest taka, ze nie tesknisz za Polska tylko za tym jakie bylo
Twoje zycie 5 lat temu - bylas mlodsza, mialas grono znajomych, moze bylo
biedniej ale pewnie bardziej beztrosko. Tymczasem minelo 5 lat - i Ty sie
zmienilas, i ci ludzie, z ktorymi wtedy tak sie swietnie dogadywalas, i
miejsca, ktore byly taka znajome. Zawsze sie za czyms teskni - emigrantowi
latwiej to wyrazic mowiac, ze teskni za krajem ale tak naprawde to kazdy z nas
teskni za tym pieknym czasem ze wspomnien. Bo wspomnienia przycmiewaja to, co
bylo zle - we wspomnieniach nie ma tych powodow, dla ktorych wyjechalas - sa
tylko sentymenty :o)
Jestem na emigracji juz ponad 20 lat i juz od wielu, wielu lat czuje sie
bardziej Kanadyjka niz Polka. Nie tesknie, zreszta chyba nigdy naprawde nie
tesknilam ale znam wielu ludzi, ktorych gryzie tesknota - po tej stronie
oceanu mawia sie, ze kuracja na taka tesknote kosztuje tyle, co bilet na
samolot ;o) Dla wiekszosci teskniacych wystarczy jedna, krotka podroz do
Polski zeby przestali tak naprawde tesknic.
Sama wiesz, ze nie wrocisz - po 5 latach to by byla kolejna emigracja.
Pozdrawiam,
Y.

[Gość: Asia]

Wydaje mie sie ze sa ludzie ktorzy tesknia i zawsze beda tesknic, chociaz tak
naprawde to teskni sie za tym co bylo a nie za krajem, szczegolnie jak
czlowiek wyjezdza zaraz po studiach, zostawia cale mnostwo znajomych,
przyjaciol, kolegow, i zycie nagle sie zmienia. Tyle ze i tak by sie zmienilo
niezaleznie od tego czy zostaje sie w kraju czy emigruje. Znajomi sie
rozjerzdzaja, zakladaja rodziny, znajomosci sie urywaja itd i nic nie jest juz
takie jakie bylo kiedy sie studiowalo i mieszkalo u mamy czy w akademiku.
Wyemigrowalam po raz drugi, i jestem jedna z tych osob ktore nie tesknia,
czuje sie jak u siebie w domu, ale mam znajomych ktorzy cale swoje zycie na
emigracji tesknili i tesknia. Zalezy to pewnie od osobowosci i checi
przestawienia sie, jezeli nie chcesz tesknic cale zycie masz dwa wyjscia jak z
kazdej sytuacji, wracaj i zapomnij ze gdzie indziej ci sie zylo lepiej, albo
zostan i zapomnij ze w Polsce sie czulas lepiej. Ktora droge bys nie wybrala
musisz poprostu do pewnego stopnia zapomniec i przystosowac sie do tych
warunkow jakie wybierzesz. Tak naprawde to wszystko zalezy od Ciebie i Twojego
nastawienia.

Pozdrawiam i zycze powodzenia

[gazeg]

Otocz sie POlakami, bo takie wyrwanie z korzeniami jst niebezpieczne dla
zdrowia psychicznego. Bedziesz wsrod POlakow to masz ten skrawek POlski.
POlskosc bedzie zawsze Twoja czescia. Wiele ludzi za granica, ktrorzy nie maja
kontaktu z rodakami poprostu zwariowali, zdziwaczeli.Sa ludzie(nieliczni!),
ktorzy za wszelka cene wychowuja dzieci w innej (wylacznie!) kulturze, bo sami
maja kompleksy na punkcie swojej polskosci. I konczy sie na uneszczesliwieniu
dzieci, bo kiedys uslysza ze "ty nie jestes z tego kraju" i wtedy takie dziecko
poczuje sie niczym(ani wte ani wewte).

Yagnieszka trafila w samo sedno!

[moniorek1]

Tez na poczatku tesknilam straszliwie,zostawilam grono znajomych itp. itd.
W tym roku bylam w polsce po dwoch latach nieobecnosci i co sie okazuje?
Wszyscy znajomi gdzies sie porozlazili. W knajpach i dyskotekach gdzie sie
kiedys spotykalismy coraz mlodsi zajmuja nasze miejsca. Znajomi nie wlocza sie
juz po miescie, bo sa w zwiazkach, co niektorzy maja dzieci i brak pieniedzy
na takie rozrywki jak chociazby piwo w knajpie. Prawde powiedziawszy bylam
troszke zawiedziona. Nie tesknie juz za znajomymi i przyjaciolmi, bo tego juz
nie ma i nie bedzie ,a ze jestem coraz starsza i madrzejsza to i nawiazywanie
nowych znajomosci nie jest takie latwe, ale ogolnie nie narzekam. Jedyne czego
mi brak to rodzina, ale pewnie jak zaloze swoja (meza juz mam) to zajme sie
swoim zyciem. Doszlam do wniosku ,ze nie chce wracac do polski nie mam
poprostu do czego tym bardziej ,ze tu zyje tak jak nigdy nie zylabym w polsce.

[Gość: ToeToe]

Proponuje wyslac ten tekst do "Bravogirl":))

[joasia1]

gazeg napisał:

> Otocz sie POlakami,
...to co najmniej nie bedziesz tesknic do chamstwa, zawisci itp....

> Wiele ludzi za granica, ktrorzy nie maja
> kontaktu z rodakami poprostu zwariowali, zdziwaczeli.

Jestem 23 lata za granica i jakos nie zdziwaczalam
Dzieci ktore bym mogla tak traktowac jak opisales tez niemam bo juz w Polsce
zdecydowalas sie nigdy ni bede miala dzieci.

Wszystko zalezy od tego czy wyjechalas na pare lat czy na stale.
Jak na stale to musisz zyc zyciem "nowego" kraju a nie zyc duchem w Polsce a
cialem np. w Holandi

[Gość: rusałka]

wiesz chętnie zamienilabym sie z toba na jakis czas.tez mam chate i kompa ale
jak tu nudno i za ziołami trzeba na drugi koniec miasta jezdzic.....a Holandia
to taki mily kraj i w dodatku niedaleko!!:)))

[photoart]

mój życiorys emigracyjny: ponad 3 lata w Grecji, 7 (obywatelstwo) w Kanadzie i
od 6 lat ponownie Polska. Myślę, że mogę zabrać głos w dyskusji...:) Czujesz
się wyalienowana. Poznaj sympatycznego Polaka, który tam mieszka, życie razem
już dodaje kolorytu, nie ma czasu na dłuższe rozterki. Pracujesz? są tam inni
Polacy? Na pewno. Zgadajcie się, zacznijcie się spotykać, może sobie pomagać...
Po 6 latach pobytu w Polsce nadal widzę korupcję, chamstwo, brud. Ktoś nas,
emigrantów porównał kiedyś do szczurów uciekających z tonącego okrętu... smutne
i mam nadzieję, że nie zawsze prawdziwe. Każdy człowiek ma prawo do szczęścia.
Korupcja i cwaniactwo wokoło (ideał warszawskiego cwaniaczka, przepraszam
wszystkich porządnych warszawiaków) wygoniły mnie 15 lat temu. Tylko ze względu
na starszych rodziców staram się tutaj jakoś żyć.
Z Polską jak z dobrą rodziną. Milsza i lepsza im rzadziej widywana. Brutalna
rzeczywistość...
Trzymam za Ciebie kciuki i za innych rozrzuconych po świecie.
A tak przy okazji: pogadam z kimś z Calgary lub Edmonton, Aten, Rzymu lub w
ogóle z Polonusami;)

gg 2892599

[Gość: ToeToe]

Nie myslalas o "psychoterapii"?

[pajdeczka]

kokieteryjna napisała:

> Zyje na emigracji od 5 lat. Holandia to ladny, spokojny kraj o dobrym ustroju
> spoleczno-ekonomicznym. Ok, mam tu co jesc i komputer, i stac mnie na
> perfumy, na urlop itd.. Ale jaka cene za to place ? Po prostu tesknie coraz
> bardziej. Tu jestem obca, nie umiem jakos nawiazywac przyjazni i znajomosci
> tak jak bylo to w Polsce. Z drugiej strony nie chce wracac do kraju, gdzie
> bede "biedowac". Pomozcie. Nie wiem juz jak zyc. I w Polsce czuje sie niezbyt
> dobrze, a w Holandii jeszcze gorzej. Chyba utracilam dom i nigdy tego nie
> odzyskam :(

Chcesz się ze mną zamienić? Bo ja chętnie.