odkochać

[ojnienie]

Cześć dziewczyny

Jestem 25 letnik chłopakiem, zawsze miałem duże powodzenie. Wiele dziewczyn
chciało by ze mną być. Tylko nie ta, którą kocham z którą byłem przez parę
lat. Męczę się od ponad dwóch lat, nie jem, mam problemy ze snem, zacząłem
palić, przez jakiś czas piłem ale potem szybko się opamiętałem, stan
psychiczny po przepiciu był nie do wytrzymania. Straciłem na wadze, myślę o
niej bez przerwy, budzę się rano z tą samą myślą ciągle. Staram się nie
użalać, nie chcę ranić innych dziewczyn choć wiem że wiele chciało by ze mną
być. Znam wszystkie rady, typu, nie spotykaj się, zajmij się czymś i inne
banały. Przeszedłem terapie. I ocknąłem się dzisiaj uświadamiając sobie że nic
się nie zmieniło. Co kolwiek bym nie robił nie uda mi się tego zmieniać. Moje
życie straciło sens. Wyjazdy, koncerty, spotkania towarzyskie. Ona zawsze i
wszędzie ze mną jest. Brakuje mi jej, zrobił bym wszystko, żeby ją przytulić.
Jestem jak david z ai, wiem że zrobił bym wszystko za jeden dzień z nią. Za
rok, znowu się ocknę z tą samą myślą jestem pewien. Mówię tutaj o prawdziwej
głębokiej miłości i cierpieniu człowieka który stara się być dzielny ale nie
wytrzymuje. Więc co według was mam zrobić?

[murzynier]

ojnienie napisał:

> Męczę się od ponad dwóch lat, nie jem

a ja myślałem, że człowiek umiera po około 3 tygodniach od ostatniego posiłku,
widocznie byłeś baaaardzo gruby

[jan_hus_na_stosie]

ojnienie napisał:

> Jestem 25 letnik chłopakiem, zawsze miałem duże powodzenie. Wiele dziewczyn
> chciało by ze mną być.

a jaki to ma związek z całą historią bo nie bardzo kumam?

> Staram się nie
> użalać, nie chcę ranić innych dziewczyn choć wiem że wiele chciało by ze mną
> być.

Kolejny raz się powtarzasz, masz jakieś kompleksy?


> Brakuje mi jej, zrobił bym wszystko, żeby ją przytulić.

prawie się wzruszyłem

> Więc co według was mam zrobić?

wziąć się w garść i nie użalać się nad sobą

[ogromne.oko]

Moze nie doczytalam, ale tam jakos chyba nie pisalo ze nie da sie do siebie
wrocic? Ona ma juz innego? Co?

[brzydula_betty]

ojnienie przybliż trochę sytuację.co? jak? kiedy? z kim?no. A wy zgredy nie
musicie od razu takich durnych rad udzielać i się przyczepiać do każdego zdania,
nie zakochaliście się nigdy czy co?

[niepostrzezenie]

ogromne.oko napisała:
>tam jakos chyba nie pisalo

urocze :)

[ojnienie]

Słuchajcie, ja wiem że nie można się użalać nad sobą. Po prostu nie da się tego
robić, uwierzcie. Nauczyłem się nie mówić o tym, nie poruszać tego tematu, nie
obciążać nikogo tym. Jestem z tym sam, staram się normalnie żyć. Co nie znaczy
że cokolwiek się zmieniło. Wewnętrznie jestem wyniszczony i koszmarnie zmęczony,
ciągle tęsknie, poczucie żalu utrzymuje się przez cały czas. Wiem że muszę sie
do tego przyzwyczaić, pogodzić się że już tak to będzie wyglądać, może za parę
lat to się zmieni.

Byłem z nią trzy lata, to ona mnie podrywała, ona była we mnie bardzo zakochana,
ja za bardzo się wtedy nie starałem, nie wiedziałem za bardzo czego chcę i
trochę byłem zagubiony. Nieświadomie ją raniłem, nie starałem się za bardzo. W
pewnym momencie z nią zerwałem, chciałem być wolny poznawać nowe dziewczyny.
Byłem jej pierwszym chłopakiem. Byłem pie...nym kretynem, nie doceniałem tego
jak ona bardzo się stara, jak bardzo jej zależało. Czekała na moja inicjatywę a
ja byłem raczej bierny. Odczekałem parę miesięcy, ciesząc się "wolnością",
umówiłem się z paroma dziewczynami. Ona bardzo to przeżyła. Po czym zdałem sobie
sprawę jak bardzo jest dla mnie ważna. Starałem się jak mogłem ją przeprosić.
Błagać żeby mi wybaczyła. Ale dostałem tylko, teraz to już za późno, miałeś
szansę. Potem spotykała się ze mną przez dłuższy czas i opowiadała mi o swoim
nowym chłopaku, zdradzała mi intymne szczegóły. Za każdym razem cios był tak
duży, ze nie mogłem tego znieść. Powiedziała że zawsze chce się ze mną
przyjaźnić. Co jakiś czas się odzywała. A ja wpadałem w obsesje. W pewnym
momencie to przerwałem bo nie mogłem już tego dłużej znieść, to trwało jakieś
pół roku. Z tego co wiem to ten chłopak nie chcę z nią być. Mają luźny związek.
A ja po prostu się nie odzywam, bo wiem że mnie to zabija. I to jest właśnie to,
wyrzuty sumienia, że miałem szansę a to spie...łem. Ona czasem się odzywa,
jest ciekawa co u mnie i z kim się spotykam. Wiem że robi to tyko żeby się
zemścić. Pochwalić się jak jest szczęśliwa, choć wiem że nie jest. Świadomie
mnie raniła, tego jestem pewien. Wiem że mógłbym utrzymywać kontakt, pewnie się
przyjaźnić. Wiem też że tego mi nie wolno robić. Bo lepiej cierpieć samotnie,
nie wiedząc co u niej słychać, niż wyniszczać się udając że się przyjaźnimy.

[twojabogini]

Ojnienie,

coś ty za terapię przechodził? Ja sytuację widzę tak: mylisz miłość, ze zranioną
dumą, poczuciem zazdrości o seksualne kontakty twojej byłej partnerki,
sentymentem oraz lękiem przed kobietą, przed związaniem się.
Przeanalizuj swoje dotychczasowe doświadczenia i postaraj się dostrzec, co
ukształtowało w tobie lęk przed bliskością i kryjący się za tym lęk przed
porzuceniem. Tak ma na imię twój problem.(Powinieneś sprawdzać takie rzeczy jak:
emocjonalne lub faktyczne porzucenie przez rodzica, śmierć bliskiej osoby,
której nikt ci nie wyjaśnił, obarczenie winą za konflikt w małżeństwie rodziców
itp. itd. czasem jest to jednak błahe doświadczenie, małe zdarzenie o dużym
ładunku emocjonalnym, w którym doznajesz silnego poczucia odrzucenia). To
dlatego swoją dziewczynę traktowałeś na dystans, pozwalałeś jej jednostronnie
zabiegać o siebie. Chęć poczucia wolności, "wyszumienia się" to właśnie
manifestacja lęku przed związaniem się z jedna osobą, próba udowodnienia sobie,
że nie potrzebujesz jednej osoby. Zapewne oczekiwałeś, że ona pozwoli ci do
siebie wrócić, co ukoi twój lęk przed porzuceniem(znaczyłoby: "cokolwiek
zrobisz, będę z tobą, nie porzucę cię"). No i zdziwko, olała cię.
Żebyś dobrze zrozumiał - nie mam na myśli, że to wszystko planowałeś i robiłeś
świadomie, to ukryte motywacje, które tobą kierowały, głębszy poziom ciebie i
twojej psychiki.
Ponieważ doznałeś po raz kolejny "odrzucenia", to lęk się wzmocnił. Twoje
pomieszane emocje, depresje, obsesje nie mają nic wspólnego z miłością. Miłość
daje człowiekowi radość i czyni go wolnym. Ty ulegasz zniewoleniu. Twoja
interpretacja pozwala ci uzasadnić dlaczego jesteś sam, dlaczego z nikim się nie
wiążesz i nie przyznać się przed sobą do lęku.

Jeśli doszukasz się jakiegoś sensu w mojej interpretacji, polecam ci dwie
książki - "Dzikie serce. Tęsknoty męskiej duszy"
John Eldredge i "Przebudzenie" Anthony de Mello. To tak na czuja, żadna z nich
nie mówi bezpośrednio o twoim problemie, ale każda porusza kwestię istoty
ludzkiej w sensie głębszym, niż tylko "dziewczyny się mną interesują".
Rozwijając swoją duchowość masz szansę zidentyfikować swoje zranienia i lęki,
nazwać je i uwolnić się od nich.
Pozdrawiam,

[nothing.at.all]

Historia jakich wile. Sporo osob po fakcie zdaje sobie sprawę, że to
nie było dobre posunięcie. Całe życie się uczymy.
Pozbierasz się, tylko trzeba czasu i silnej woli!

[winomusujace]

Wd mnie jesteś troszkę nadwrażliwy, mówiąc delikatnie. Nie zmusisz kogoś kto Cię
nie kocha do tego żeby z Tobą był, zresztą czy to naprawdę miłość czy chęć
posiadania czegoś co nie jest już Twoje ?

Spotykaliście się krótko, w młodym wieku, kiedy człowiek ma prawo się bawić,
próbować, zmieniać partnerów, szukać kogoś dla siebie. To naturalne, że ludzie
w taki wieku się rozstają. Skąd wiesz jak byłoby wam gdybyście zamieszkali ze
sobą, jak potoczyłoby się dalej wasze życie. Więcej tej historii dzieje się
chyba w Twojej głowie niż w prawdziwym życiu.

Nie nakręcaj się chłopaku dalej. To podstawa.

[zosia_sa_mosia]

Nie ma rady - zapomnieć. Pamiętam, że mój były tak za mną wydzwaniał, bo nagle
się obudził, że to ja jestem tą jedyna. Ja czułam tedy do niego tylko nienawiść
i po kilku chłodnych rozmowach przestał dzwonić. Daj sobie spokój, bo mam
wrażenie, że Twoje wyobrażenie o niech przerasta rzeczywistość.

[ojnienie]

Dzięki za rady. Jestem człowiekiem z rodziny dysfunkcyjnej i alkoholowej. Całe
życie rodzinne przechodziłem piekło w związku z czym wyłączyłem się, tułałem się
po różnych szkołach, przestałem się rozwijać. No i dlatego ta terapia.
Postanowiłem szukać fachowej pomocy bo wiem że sam sobie z tym nie poradzę. Ona
mi uświadomiła mój problem. Była jak aniołek i bardzo mi na niej zależy. W
stanie w jakim się znalazłem wiem że nie był bym w stanie stworzyć zdrowego
związku tym bardziej razem zamieszkać itp. Wiem że nie czuła się ze mną
komfortowo, choć jestem pewien że mnie kochała. Możliwe że nadal kocha, sama mi
kiedyś przyznała że wie że ze mną była by szczęśliwsza. Takich dziewczynek jak
ona nie ma, szlag mnie trafia że jakiś chłopak tylko ją wykorzystuje, nie widzi
nawet ułamka tego co ja w niej widzę. Cena za przechodzenie wieloletniego
koszmaru i upokorzeń, poczucia niższej wartości itp, jest tragiczna. Jestem
głęboko wku...ony tym że nie mogłem być takim facetem jakim ona chciała żebym
był, zaradnym, pewnym siebie. Nie wielu z was uświadamia sobie co to znaczy żyć
w rodzinie alkoholowej i być ciągle obiektem wyładowania na tobie frustracji
własnych rodziców. Ale ja się nie poddam, jestem ambitnym człowiekiem i będę o
siebie walczył. Tak więc walczę codziennie o siebie, rozwijam się, planuje
studia, czuję że to jest jedyna droga żeby ją odzyskać, ten związek na pewno nie
potrwa długo. Może i jestem naiwnym kretynem, ale chcę stanąć na nogi dla niej.
Do póki ona się odzywa i utrzymuje kontakt, wypytuje się co u mnie to wiem, że
nadal jej zależy. Tak więc uważam że choć nie wiem jak by było trudno, to
prawdziwy facet nigdy nie da po sobie poznać że cierpi i będzie robił wszystko
co w jego mocy żeby odzyskać prawdziwą miłość. Jak wielu jest tych którzy się
oszukują całe życie żyjąc z kimś kogo nie kochają.

[twojabogini]

ojnienie napisał:

> Cena za przechodzenie wieloletniego koszmaru i upokorzeń, poczucia niższej
wartości itp, jest tragiczna.

Jest, dlatego własnie takie złe pasma trzeba przerywać, nie przekazywać ich dalej.

> Ale ja się nie poddam, jestem ambitnym człowiekiem i będę o
> siebie walczył. Tak więc walczę codziennie o siebie, rozwijam się, planuje studia,

Tu nie chodzi o uzdrowienie typu będę zaradny, skończę studia. Osobom głęboko
zranionym, bojącym się bliskości potrzeba introspekcji, nazwania i oswojenia
swoich lęków, udrowienia duchowego.

>czuję że to jest jedyna droga żeby ją odzyskać, ten związek na >pewno nie
potrwa długo.

Starasz się odbudować siebie na kruchych przesłankach. to, ze jej związek się
rozpadnie nie oznacza, ze ona do ciebie wróci.

>Może i jestem naiwnym kretynem, ale chcę stanąć na nogi dla niej.
Najgorsze co możesz zrobić, nie powiedzieli ci na terapii? Obarczasz w ten
sposób potencjalnego partnera odpowiedzialnością, której nie będzie w stanie
udźwignąć. Kończy się wyrzutami - ja dla ciebie...a ty niewdzięczna...spirala
zła ciągnie się dalej, choć pozornie jest wszystko w porządku. Schematycznie,
odrzucenie po tym jak się "odbudujesz" kończy się wpadnięciem w alkohol i
przekonaniem, ze wszystkie kobiety to k... Bardzo trudno wyrwać się z takiej
spirali.

> Do póki ona się odzywa i utrzymuje kontakt, wypytuje się co u mnie to wiem, że
nadal jej zależy.

Jako na pogubionym człowieku, niekoniecznie na mężczyźnie i potencjalnym partnerze.

>Tak więc uważam że choć nie wiem jak by było trudno, to
> prawdziwy facet nigdy nie da po sobie poznać że cierpi

Fałsz, przeczytaj te książki, które ci poleciłam.

i będzie robił wszystko co w jego mocy żeby odzyskać prawdziwą miłość.

Najpierw trzeba być zdolnym do miłości. Ty nie jesteś. Masz po prostu zadanie,
które pozwala ci się nie rozsypać. Ale czasem żeby coś zbudować, trzeba coś
zburzyć.

Jak wielu jest tych którzy się
> oszukują całe życie żyjąc z kimś kogo nie kochają.

To jest prawda. Masz duże szanse żyć właśnie w takim oszustwie, jeśli nadal
będziesz mylił miłość z kłębowiskiem lęków, kompleksów i tęsknotą za bliskością,
której się boisz. Jeszcze raz: miłość to uczucie pozytywne, czyni wolnym,
zarówno ciebie jak i osobę, która kochasz.

W twojej wypowiedzi zauważyłam jeszcze jedno - masz potworne wyrzuty sumienia
wobec swojej byłej dziewczyny, pewnie traktowałeś ją paskudnie. Jedną z twoich
motywacji może być też chęć wynagrodzenia jej tego i udowodnienia sobie, że nie
jesteś "taki". To nie miłość.
Nie martw się, ludzie wychodzą z naprawdę głębokich zranień, ty jesteś na dobrej
drodze, bo jesteś ich świadomy. Bądź tylko uważny, obserwuj siebie. Dobrze
zrobiłoby ci też przynajmniej kilka sesji z terapeutą, który pomógłby ci nazywać
emocje.
Jeśli kiedykolwiek byłeś wierzący, spróbuj też zwrócić się w tą stronę. Modlitwa
lub medytacja pomagają w pracy ze sobą.

[ojnienie]

twojabogini kim ty jestes? ;)
Zastanawia mnie tylko jedno, ona doskonale wie przez co teraz przechodze, zna
cała moją sytuacje. Wiec po co odzywa się i mi to wyrzuca. Zawsze byłem dla niej
dobry, nie rozumiem dlaczego się mści. Jak mnie zobaczy z jakąś dziewczyną to
sie o nią wypytuje. uff jedno jest pewne, w mojej sytuacji zakochanie sie do
niczego mi nie było potrzebne jest tylko dodatkowym balastem. Silni ludzie mają
z tym problem, państwa sie waliły przez kobiete, więc jak ja mam sobie z tym
poradzić?

[twojabogini]

ojnienie napisał:

Kim jestem? Kobietą, matką, żoną, kochanką...czemu pytasz?

> Silni ludzie mają z tym problem, państwa sie waliły przez kobiete, >więc jak
ja mam sobie z tym poradzić?

Odetnij się od byłej partnerki. Poproś również ją żeby się od ciebie odcięła.
Finito. Zajmij się sobą i ułożeniem swoich emocji. Aczkolwiek zakładam, że małe
są szanse żebyś tak naprawdę zrobił. Łatwiej żyć złudzeniami, nie wymaga to wysiłku.
Z lektur polecam ci jeszcze Sto lat samotności. Większość ludzi uważa, że to
historia wielkiej miłości. Tymczasem to historia odrzucenia, któremu mężczyzna
podporządkował całe swoje życie. Czy dało mu to szczęście? ...
Dlaczego tak sądzę? Jest tam jedno zdanie, które wszyscy przegapiają: "Ona była
prawdziwą miłością życia, tyle że on o tym nie wiedział." To nie o kobiecie,
którą myślał, że kocha.

Kobieta to nie jest żaden problem, z którym sobie trzeba radzić.

[mahadeva]

ja powiem Ci, co ja robie w takiej sytuacji - nie pozwalam sobie byc
rzuconym, jesli mi naprawde zalezy, a takie zalezenie zwykle ma
podstawy - oczekuje na ich podstawie wzajemnosci, a przynajmniej
pozwolenia, takze ja walcze, sorry zycie jest jedno - jesli mi na
czyms zalezy to musze to miec

[neoga1]

Trudno jest się odkochać zwłaszcza wtedy kiedy ma się różne problemy
z własną psychiką. Człowiek, który nie radzi sobie ze swoimi
problemami pragnie mieć obok osobę, która go kocha, wspiera i
akceptuje, bo wtedy zwyczajnie jest mu łatwiej. Niestety często jest
tak, że związek się rozpada, bo jeśli mamy problemy sami ze sobą to
trudno jest nam tworzyć dobre relacje międzyludzkie.
Wg mnie najważniejszą rzeczą jaką powinieneś zrobić to 1. poszukać
terapii, rozwiązać swoje problemy (i zrób to DLA SIEBIE, nie dla
niej) 2. Jeśli pragniesz ją odzyskać to może napisz jej list (
nieraz łatwiej jest zebrać wszystko co chcesz powiedzieć na piśmie
niż np w rozmowie), w którym opiszesz dokładnie co czujesz i myślisz
(tak jak nam tutaj na forum) Badź szczery w tym co piszesz, nie
martw się, że ona uzna Cię za jakiegoś mało męskiego pierdołę. Tak
nie powinno się stać, natomiast jeśli będziesz udawał macho,
próbował jakichkolwiek gierek itp z pewnością tak właśnie się stanie

[neoga1]

Pisałeś też, że dusisz w sobie tą tęsknotę, nie mówisz nikomu o
sytuacji i sam starasz się sobie z tym poradzić. To rzeczywiście
trudne udawać przed całym światem, że wszystko jest ok kiedy w
środku cierpienie Cię niemal rozrywa. Wiem jak to jest i z punktu
widzenia osoby cierpiącej, która pragnie o tym mówić i z punktu
widzenia słuchacza, który nie chce na każdym spotkaniu z
przyjacielem słuchać o jego nieszczęśliwej miłości. Trudne są takie
sprawy...

[ojnienie]

No to jest bardzo trudne, zwłaszcza jak trzeba chodzić po terapiach, wpada się
często w depresje i trzeba stale z tym walczyć. Sztuczny horyzont oszukiwania
się w szkołach się kończy. Trzeba myśleć o pracy i przeprowadzce. Świadomość
siebie swojej przeszłości i relacji z rodzicami jest przytłaczająca. Trzeba
walczyć z poczuciem nienawiści do własnych rodziców za to co ci zrobili
jednocześnie ich potrzebujesz, no bo potrzebujesz wsparcia. A dziewczynka która
jest całym moim światem i przy której czułem się dobrze i odpoczywałem jest już
nieosiągalna. Myślenia o niej nie da się wyłączyć i staje się jak przytłaczające
gó.... Modlisz się żeby tej nocy ci się nie przyśniła znowu. Więc masz dodatkowe
obciążenie. Tak więc przeszłość cie przeraża swój obecny stan cię przeraża i to
że spie...łeś to co było najważniejsze dla ciebie w życi i mogło sprawić że
był byś szczęśliwy też. Ona jest bardzo ładną, pewną siebie i ambitną studentka
studiującą w wielkim mieście dwa kierunki. Ja jestem zerem, więc nie chcę się
łudzić. No ale gdyby ona nie odeszła i nie wpadł bym w depresje to nie doszedł
bym do tego do czego teraz doszedłem co pozwala mi pracować nad sobą. Nie
potrafię się teraz odnaleźć w żadnym związku. Nie wydaje mi się żebym kiedy
kolwiek to potrafił i to też jest przerażające. Pisałem kiedyś takiego maila
odpisala że ona wszystko rozumie, ona naprawde wszystko rozumie. Ona mnie bardzo
kochała i wymagała ode mnie żebym też się w niej zakochał. Jak już się to stało
to odeszła. Pozostaje mi pracować nad sobą i utrzymywać kontakt. Nie odzywać się
żeby nie dawać jej tego komfortu że zawsze może do mnie wrócić, niech myśli że
wszystko u mnie ok i jestem szczęśliwy.

[neoga1]

"niech myśli, że u mnie wszystko ok i jestem szczęśliwy" hm moim
zdaniem to niezbyt dobry pomysł. Możesz jej wysłać list, wyrazić
wszystko co czujesz i zaznaczyć w nim, że gdyby kiedykolwiek
zmieniła zdanie, czekasz na nią. Bo tak przecież, jest. Dlaczego
więc ona ma myśleć, że jesteś szczęśliwy bez niej? Po napisaniu
czegoś takiego spróbuj może ułożyć sobie od nowa życie, nie
odzywając się do niej, wyznacz sobie nowe cele, a gdy tylko
przyjdzie Ci na myśl zatęsknić, zacznij natychmiast myśleć o czymś
innym. Na mnie to podziałało. Miesiąc temu rozstałam się z
chłopakiem i teraz za każdym raziem jak zechce mi się o nim pomyśleć
zmuszam się do myślenia na inny temat. Najlepiej ustalić sobie
wcześniej np. jeśli zacznę o nim/niej myśleć to musze zacząć
zastanawiać się nad tym co mogę zrobić ze swoim życiem by było
lepsze. Ciężko jest "na poczekaniu" wykombinować coś czym można
zająć myśli, a jak wcześniej sobie to ustalisz to będzie Ci łatwiej.
Może mój sposób na zapomnienie ukochanej osoby, jest dość dziwny,
ale skutkuje i dlatego o nim piszę. Nadal tęsknię za swoim byłym,
ale nie przeszkadza mi to normalnie funkcjonować i cieszyć sie
światem dookoła mnie.

[ojnienie]

Nie zgadzam się. Ale zawsze jak ona widzi mnie z nową dziewczyną to zaczyna się
odzywać i się o nią wypytywać. Nie mogę dawać jej komfortu że jestem na jej
skinienia i że jak jej się z kimś innym nie ułoży to zawsze może mnie mieć. Ona
chcę myśleć że ja nadal cierpię że jest całym moim światem bo to ją
dowartościowuje, że chłopak za którym szalały wszystkie jej koleżanki teraz tak
bardzo chcę być z nią. Musze myśleć o sobie, nie odzywać się, udawać że jestem
szczęśliwy i myśleć o swoim życiu. To jest jedyna metoda. Na pewno kiedyś będzie
miała jakiś kryzys, a ja już na to tylko czekam. Kiedyś płakała dzwoniła mówiła
że tęskni, po rozstaniu bardzo to przeżyła. Nie chcę żeby miała ten komfort że
jestem zawsze jej rezerwowym chłopakiem. Niech poczuje że na mnie juz nie może
liczyć. To może w pewnym momencie straci grunt pod nogami. Tak więc kontaktuje
się udaje ze jestem szczęśliwy że wreszcie udało mi się stanąć na nogi i czekam
w cierpieniach. Ona miała tylko jednego chłopaka do tej pory, myślę że chce
jeszcze poeksperymentować no i czuć że zawsze może mnie odzyskać. Nie chodzi tu
o to że chcę się chwalić, ale ja zawsze miałem duże powodzenie u dziewczyn, może
dla tego że potrafię się szczerze zakochać, ona o tym wie. Pozdrawiam dzięki za
rady

[neoga1]

A co do terapii: psychologów jest na pęczki, mimo to wielu z nich
nie potrafi właściwie pomagać ludziom. Często ponoć jest tak, że
idziesz na terapię, a psycholog traktuje Cię tylko jako osobę,
której trzeba pomóc żeby "odwalić swoją robotę" i efektów leczenia
nie ma wogóle. Smutne to jest...

[neoga1]

no własciwie coś w tym jest...pozostaje ci ułożyć sobie życie od
nowa, a może kiedyś ona zmieni zdanie i zadzwoni. Napisałam, że może
warto napisać jej, że będziesz czekał, bo sama miałam taką sytuację.
Chłopak dał mi do zrozumienia, że będzie na mnie czekał i
rzeczywiście tak zrobił. Przez rok wiedzałam, że on gdzies tam jest
i marzy tylko o mnie. Zerwałam z nim ponieważ nie czulam sie kochana
także takie zachowanie pozwoliło mi zobaczyć jego szczere uczucie do
mnie, docenić jego starania, zaufać mu od nowa. Ale każda sytuacja
jest inna i Ty na pewno najlepiej wiesz co powinieneś zrobić:)

[ojnienie]

Trafiłem na naprawdę świetnego gościa, podobno jednego z najlepszych, naprawdę
bardzo ciepły i genialny gościu który naprawdę się interesuje moim życiem, (o
wyglądzie robina williamsa;) dal mi swój prywatny numer zawsze mogę się umówić
na wizytę zarejestrował mnie w przychodni żebym nie musiał płacić. Wiele osób
nie uświadamia sobie jak duży wpływ ma wychowanie na późniejsze życie. Jak mi
uświadomił że wszystkie moje problemy w życiu i ten dramat który przechodziłem
to nie jest moja wina to zacząłem płakać, pierwszy raz od wieelu lat. A jeśli
chodzi o postawę do mojej ex to on mi to zasugerował. Teraz zapisalem się na
grupe dla dda i robie wszystko co należy rozić zeby się z tego podźwignąć.
Przeczuwam że robie to podświadomie żeby stać się takim chłopakiem jakiego ona
chciała by mieć, szczęśliwego, pewnego siebie, ale co mi tam, nawet jak mi to
nic nie da to nie ma tego złego.

[yokosan]

A nie pomyślałeś, że jej zachowanie to maska, pod która ukrywa
prawdziwe uczucia – wściekłość, ból, miłość. Ona nie chce pokazać
Ci jak ją zraniłeś.
Dlaczego nie powiesz jej jak wygląda Twoje Zycie bez niej. Nie
wyśmieje Cię, nie potraktuje jak słabości. Doceni szczerość i
wyrzuci z siebie wszystkie emocje, co może nie być dla Ciebie zbyt
miłe
Facet walcz.

[ojnienie]

Jedno jest pewne, wiem ze ją zraniłem, ona się starała ja nie i jeszcze po tym
wszystkim z nią zerwałem, ona płakała i błagała żebyśmy się mogli jeszcze
spotykać. A to jest bardzo ambitna dziewczyna, dla której to musiało być bardzo
upokarzające ona zawsze we wszystkim musiała być najlepsza. Potem zaczęła się
seria wyrzucania tego co robi z nowym chłopakiem, co chciała robić ze mną, wiem
że specjalnie mi dopie...ła. Zabierała go w te miejsca i robiła z nim to co
chciała robić ze mną tylko ja nigdy nie miałem czasu albo mi nie zależało. On ma
to czego ty nie masz, jest taki jaki ty nie jesteś, dlaczego ona to robiła?
Wyrzucanie typu miałeś szanse a teraz to jest już za późno. Żeby pokazać zobacz
jaka jestem teraz szczęśliwa i co byś mógł mieć gdybyś był ze mną. Od czasu
kiedy z nią zerwałem jej zachowanie zmieniło się diametralnie. Jeżeli ktoś robi
tego typu zagrywki, będąc z nowym chłopakiem, to czy jej na nim zależy? Teraz
co jakiś czas sprawdza co u mnie, czy nadal się męczę i myślę o niej, kim jest
moja nowa dziewczyna, żeby sprawdzić że zawsze może mnie mieć kiedy chce. Także
uważam że z dziewczyna można zerwać raz, one nie wybaczają, będziesz chciał za
wszelką cenę do niej wrócić to wykorzystają to żeby cie niszczyć. Taka jest
smutna prawda

[yokosan]

A teraz okrutna prawda. Zraniłeś ja –jej uczucia, dumę, ambicje.
Teraz ona robi to samo. Chce bys czuł dokładnie to co ona czuła. Ty
się świetnie bawiłeś, ona płakała w poduszkę. Teraz rolę się
odwróciły . I jak Ci się to teraz podoba? Zraniłeś ją strasznie.
Takie przeżycie zostawia ślad na psychice. Stąd jej zachowanie.
Ona nadal czuje do Ciebie sentyment, inaczej by się tak nie
zachowała. Jednak by przebić się przez mur jaki teraz zbudowała m
musisz cos więcej zrobić, niż tylko skamleć, czy pokazywać się z
panienkami. Porozmawiaj z nią, zachowaj się jak facet. Powiedz co
czujesz, spytaj czy jej zachowanie ma na celu zranienie Cię, spytaj
czy możesz zacząć o nią walczyć. Bądź szczery. Nie zachowuj się jak
macho ( a właśnie to robisz). Jeśli zależy Ci, staniesz do walki,
może wygrasz i będziecie razem, może przegrasz. Jeżeli nic nie
zrobisz i będziesz nadal miauczał na forum, że tak Ci źle, będzie to
oznaczało, że Ci na niej nie zależy, a jedyne co cierpi to Twoja
zraniona duma.
Może byłam ostra, ale ktoś Ci musiał to uświadomić.

[ojnienie]

yokosan, twoja rada najbardziej mi się podobała. Wydaje mi się że jest
najbliższa prawdzie. Ona mi przyznała że często płakała przeze mnie jak byliśmy
razem nawet modliła się żebym się w niej zakochał. Ja nie byłem dobry w
związkach, wtedy, miałem masę nieuświadomionych problemów, które wynikały w
związku z przeżytą traumą w domu rodzinnym co przekładało się na życie szkolne.
Nie potrafiłem się zająć sobą a co dopiero nią. Dopiero teraz przestaje powoli
"miauczeć" i zaczynam konstruktywnie myśleć. Utrzymuje kontakt jestem świadom
jej zagrywek, nie narzucam się jej. Nie użalam się nad sobą, jestem szczery ona
o wszystkim wie. Wydaje mi się że bardzo dojrzałem po tym jak ją straciłem,
jestem pewien że nadal bym w tym tkwił gdybyśmy byli razem, co najwyżej
uzależnił bym się od niej i żył jej życiem. Teraz czuje że jestem gotowy do
normalnego zdrowego związku, nieopartego na wzajemnej zależności. Więc czekam i
utrzymuje kontakt, co jeszcze mógłbym zrobić? Dzięki za rady:)

[kicia031]

mialam takiego absztyfikanta. startowal do mnie, ale byl zakochany w kims innym,
wiec mnie nie mogl niestety kochac tak w 100%. Kiedyy w koncu pognalam na 4
wiatry, zaczal kochac mnie i od 9 lat czeka, az mi nie wyjdzie z moim aktualnym.
Nawet ghdy urodzilo sie nam z aktualnym dziecko, to nie zaprzestal prob.

Oczywiscie, chodzi o to, ze, tak jak samo jak autor watku, moj kolega ma silny
lek przed bliskoscia, i chroni sie przed zaangazowaniem kochajac wylacznie osoby
niedostepne.

Ziewwwwww