syndrom emigranta

[k873]

spotkałam się z takim określeniem,ale nie wiem dokładnie co ono oznacza. szok
kulturowy po zetknięciu się z obcą
kulturą,językiem,obyczajami?osamotnienie?poczucie wyobcowania?

[sarawi]

Pewnie cos takiego, ale mysle, ze u kazdej osoby przebywajacej za
granica, cechuje sie ow syndrom czyms innym.
Ja popadlam w depresje, tesknota za domem, krajem i czasem zupelnymi
glupotami i drobnostkami byla silniejsza. Nie umialam sie
zaklimatyzowac w obcym kraju. Brakowalo wiele rzeczy. Nigdy bym nie
wrocila. Mam odruch wymiotny na sama mysl. Wiem, ze jesli
pojechalabym raz jeszcze w to samo miejsce, niewiele by ze mnie
zostalo ... Nie ma sensu.

[blekit.nieba]

Jest w tym cos co piszesz. Jak tu przyjechalam pamietam,ze czulam sie
jak na wozku inwalidzkim zupelnie nie znajac jezyka. Minelo i czuje
sie juz dobrze.

[pianazludzen]

to prawda, ze to zalezy od osobowosci... ja sie adoptuje bardzo szybko, nie
tesknie jakos strasznie, a z kazda przeprowadzka jest latwiej. wiadomo jednak ze
na samym poczatku, przez pierwszy miesiac - dwa jest trudno i trzeba sie do
wielu rzeczy przyzwyczaic. minusem jest to, ze nie wiem, gdzie naleze... jesli
juz zdaza mi sie tesknic, to i za polska, i za monachium, w ktorym spedzilam
ostatnie 3 lata, a ktore przeciez nie jest moja ojczyzna...

[tow.ortalion]

Emigrant to jak bezpański pies.

Jest nikim na obczyźnie i niczym po powrocie w kraju.

Zwykłe zero, tu i tam.

[simply_z]

ojej! ,a ja cie czytam i tez odnosze takie wrazenie ,a mieszkasz w
Polsce ,no i jak to jest?

[tow.ortalion]

simply_z napisała:

> ojej! ,a ja cie czytam i tez odnosze takie wrazenie ,a mieszkasz w
> Polsce ,no i jak to jest?

--------------------------

Ja pisałem o faktach, a nie o wrażeniach.
Wrażenia po spotkaniu z emigrantami mam jeszcze gorsze.

Mało który z pracodawców w Polsce zatrudnia takich powracajacyh nieudacznych
zmywaków.

[simply_z]

Jesli chodzi o zmywakow masz niestety racje ale przeciez wiele osob
jakos sie wybija za granicą.

[tow.ortalion]

simply_z napisała:

> Jesli chodzi o zmywakow masz niestety racje ale przeciez wiele osob
> jakos sie wybija za granicą.

----------------------

OK. Ty się wybiłaś. Isabel się wybiła.

Nie chcę już polemizować z Tobą na temat emigrantów, bo mam bardzo złe o nich zdanie i to na podstawie własnego doświadczenia.
Poza tym idą Święta i jestem nastrojony pokojowo.

Wszystkiego Najlepszego na emigracji Tobie życzę.

[simply_z]

OK. Ty się wybiłaś. Isabel się wybiła.
>
> Nie chcę już polemizować z Tobą na temat emigrantów, bo mam bardzo
złe o nich z
> danie i to na podstawie własnego doświadczenia.
> Poza tym idą Święta i jestem nastrojony pokojowo.
>
> Wszystkiego Najlepszego na emigracji Tobie życzę.
>
>
ale ja nie wyemigrowalam nigdzie...( jeszcze:D)

[gordunia]

jestes w innym kraju , myslisz sobie pojedziesz zarobisz ... jestes
tam sama - pozniej chcesz sie rozwijac - bo przeciez tam mieszkasz,
spotykasz ludzi przyjaznych ktorzy chca ci pomoc, ale zaznaczaja na
kazdym kroku ze jestes polka... slyszysz przypadkiem polskie radio (
gdzie normalnie bedac w Polsce nie masz na to czasu ) a tam na
obczyznie sluchasz tego do konca ... wolasz znajomego aby ci ustawil
POLONIE bo najlepiej odnbiera i tak ogladasz co popadnie - ale
najwazniejsze ze po polsku .. i to jest syndrom emigranta ...a kiedy
wracasz do domu cieszysz sie jak glupia , ze mozesz usiasc wygodnie
w swoim fotelu

[enith]

Ja chyba jeszcze nie doznałam syndromu emigranta, a może i nigdy nie doświadczę? Mieszkam w USA od 3 lat, mam GC, przywileje i obowiązki takie, jak obywatele (z wyjątkiem praw wyborczych). USA to mój drugi, obok Polski, dom. Gdy jestem w USA tęskinię za rodziną w Polsce, gdy jestem w Polsce, tęsknię za USA, ale i tu, i tu się bardzo dobrze czuję. Chyba jestem przykładem na to, że można mieć i kochać dwa domy :)

[sueellen]

Nie wiem co to takiego.

Tęsknię za rodziną. Na szczęście są samoloty i tanie połączenia, więc widzimy
się równie często jakbyśmy po prostu mieszkali w innych miastach.

Za Polską nie tęstknię wcale, ani myślę wracać teraz do kraju. Tu mam dom, dobrą
pracę, partnera. Polska mnie dołuje. Wydaje się taka szara i smutna. Ludzie mają
identyczne, przygnębione twarze. Załatwianie spraw urzędowych czy jazda
samochodem w Polsce to jakiś koszmar (nie mówiąc już o komunikacji publicznej).
Do tego okazuje się, że w Polsce jest koszmarnie drogo! Żyje się tu znacznie
trudniej i smutniej.

[stinefraexeter]

Wydaje mi się, że taki etap przygnębienia i braku poczucia przynależności w
mniejszym lub większym stopniu przeżywa większość emigrantów. Wiele zależy, w
moim odczuciu, od tego, jak głęboko wniknęliśmy w społeczną sieć "miejscowych".
Mieszkam na "obczyźnie" z autochtonem, dogaduję się z jego rodziną, znajomymi.
Wśród Polaków się nie obracam, tzn. nie szukam ich towarzystwa tylko po to, by
poczuć się bardziej swojsko. Poznaję Polaków na takim samym gruncie na jakim
poznaję innych ludzi (praca, uczelnia, itp.). Już od dawna nie czuję się jak
"ten obcy" patrzący przez szybę na życie pełnoprawnych mieszkańców.

[marguyu]

Juz cwierc wieku mieszkam poza krajem, w tym ponad 20 lat we Francji.
Niedawno mieszkalam w Polsce 18 miesiecy i trudno bylo mi zrozumiec
niektore zjawiska i postawy oraz niechec jaka wzbudzalismy w pewnej
grupie 'kochanych rodakow'. To byli ci, ktorzy wszystkim maja
wszystko za zle i zawsze, choc tylka nie odkleili od fotela przed
tv, zawsze lepiej wiedza jak to tam w swiecie jest. Cos jak
tow.ortalion, ktory zupelnie za darmo 'nie lubi emigrantow'.
Z doswiadczenia wiem, ze wiele osob nigdy nie powinno wyjezdzac z
kraju. Nie umieja sie odnalezc w nowej rzeczywistosci i do niej
dostosowac. Wciaz porownuja i powtarzaja "A w Polsce jest inaczej."
Zgadza sie, jest inaczej, rzecz w tym, ze sa poza Polska, na dodatek
z wlasnego wyboru, i musza sie z tym pogodzic i dostosowac do
spoleczenstwa, ktore je otacza.
Jesli nie, to skoncza tak jak ci, ktorzy po kilkudziesieciu latach
zycia w innym kraju ledwie umieja sie porozumiec, nie uczestnicza w
zyciu publicznym i, jak to juz ktos napisal, ogladaja tylko polska
tv. Zupelnie wyalienowani, odcieci od rzeczywistosci popadaja we
frustracje, a odpowiedzialnosc za swoje niedostosowanie zrzucaja na
barki tubylcow, ktorych w koncu zaczynaja nienawidzic.
Gdy jada do Polski wracaja z niej jeszcze bardziej sfrustrowani, bo
i tam nie umieja sie odnalezc.
I kolo sie zamyka.

[koala_tralalala]

Poniewaz autorka watku pyta o znaczenie okreslenia, a NIE o nasze
doswiadczenia tudziez opinie o emigrantach, to postaram sie
wypowiedziec na ten temat, pomijajac ocene emigrantow.

Mysle, ze to powiedzenie ukuli ludzie, ktorzy emigrantow nie lubia.
Jest w tym cos pogardliwego, jak w syndromie ofiary czy bitej zony.
W mojej ocenie nic sensownego to nie znaczy, poza przekazaniem
swojej wyzszosci, bo sie owego "syndromu" nie posiada, bo sie nie
wyjechalo.

Zreszta popatrzcie co na ten temat mozna znalezc w googlach:
tiny.pl/hxvn7
NIC. Jakies blogi, dyskusje na forach i czy artykuliki, w ktorych
dziennikarz uzyl tego okreslenia, bo tez je slyszal.

W mojej ocenie nie ma takiego syndromu, bo jak pokazuje ten watek,
kazdy przezywa emigracje inaczej, jest w innym miejscu drabiny
spolecznej, itp.: jeden sie zachwyca drugi teskni, trzeci cierpi,
jeden cholubi Polske, inny swoj nowy kraj.

Za to mozna by zapewne mowic np. o "syndromie emigranta ktoremu sie
nie udalo" - musi wracac, wszedzie mu zle, itp.

syndrom emigranta czy sen emigranta

[japoxx]

hehehehee
nigdy nie slyszalem o syndromie ale wielu emigrantow wspomina o snie emigranta,
sam to mialem

polega to mniej wiecej na tym, ze sni ci sie ze jestes w kRaju, chodzisz po
ulicach, spotykasz znajomych i w pewnym momencie wpadasz w panike:
WTF!!!!!!
co ja tu robie?
przeciez powinienem byc w ........
budzisz sie przerazony zlany potem, swiecisz swiatlo i z ulga stwierdzasz :
to tylko sen
jestes w tym samym miejscu gdzie polozyles sie spac
jezeli takie sny powtorz sie czesciej wpadasz w rutyne i stwierdzasz spiac:
to znowu ten sam glupi sen emigranta
olal, spie dalej

buahahahahahahahahaha

emigrant phd lesiu

[japoxx]

hehehehehehehehehehehe
zapewne nie wiecie ale tow.ortalin to nik inny tylko lesiu kellner aka kagan
emigrant do Australii, a kiedy go zdemaskowano jako oszusta salwowal sie
ucieczka na Cypr
tam okazal sie byc zbyt tepy nawet na zmywak wrocil wiec do kRaju
gdzie probowal zawalczyc stanowiska naukowe na zasadzie
pan nie wie kto ja jezdem
do czasu az pewna sekretarka z UW wywalila go za drzwi z rada:
wiem co pan jest
i pan wroci jak pan zda mature
co zreszta lesiu osobiscie opisywal w internecie

tak wiec zle doswiadczenia lesia z emigrantami wynikaja z patrzenia sie na
wlasna tzw twarz w lustrze

buahahahahahahahahahahahahahaha

[portoogalczyk]

lecz sie chooju bo jestes pyerdolniety

[japoxx]

hehehehehehehehehehe lesiu
czyzbys sugerowal, ze mowie nieprawde?

zapomnialem o jednym szczegole
podobna znowu wyemigrowales, tym razem do Portugalii
powod: nikt powazny w kRaju nie chcial cie zatrudnic
tak przynajmniej pisales

buahahahahahahahahahahahaha

[tow.ortalion]

Lepiej zrób spis użytkowników, którzy nie są Phd Lesiem.
Będzie krótsza!!!!

Ściurek ty masz już nie tylko syndrom emigranta z powodu ciągłego przesiadywania na polskich forach, ale ciebie dopadł już syndrom kompletnego kretyna, który w każdym widzi Phd Lesia.

Ciekawe, czy w lustrze też go widzisz.

A który to tutaj ty, ściurek?

[wbka1]

Ktoś napisał, że nie ma jako takiego syndromu emigranta- wszystko zalezy od drabiny społecznej, na której się aktualnie znajdujesz.Moje doświadczenie to potwierdza. Próbowaliśmy szczęścia na emigracji w 1988, nie udało się i wróciliśmy do Polski w 1989 roku.Nowy ustrój, nowe możliwości,determinacja i udało się w Polsce. Dzisiaj bardzo często jesteśmy w kraju naszej pierwszej,nieudanej emigracji, świetnie się tam czujemy i nawet rozważamy osiedlenie sie na stałe. Kontakty z najbliższymi, przyjaciółmi ? Przecież są tanie linie (o ile to nie sa antypody)i kontakty można podtrzymywać.

[stinefraexeter]

Nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że syndrom emigranta nie istnieje. Możemy się
spierać o terminologię, ale zjawisko jako takie ma się dobrze. Pojawia się
najczęściej jako jedna z faz przez jakie przechodzi "typowy" imigrant w obcym kraju:
- najpierw jest faza turystyczna: odkrywanie nowych miejsc, smaków i zwyczajów.
Wszystko jest ciekawe, bo nowe.
Problemy zaczynają się w momencie, kiedy z turysty mamy stać się mieszkańcem.
Nagle okazuje się, że nie jesteśmy (nie wszyscy, piszę przykładowo) częścią
społeczeństwa, bo brakuje tak ważnych elementów życia jak znajomość języka (nie
wszyscy są w UK przecież), sieć znajomych i rodziny, brak więzi sentymentalnych
z danym miejscem. Zaczynam nam brakować smaku polskich wędlin i chleba
(zwłaszcza w krajach poza UK i Irlandią), pojawia się złość na wszystko
"francuskie/włoskie/duńskie/....".
Zazwyczaj z tej fazy się wychodzi, ponieważ poznajemy język, poznajemy się z
ludźmi, odkrywamy nasze ulubione miejsca w danym mieście, stopniowo odnajdujemy
swoje miejsce w społeczeństwie. Nie każdemu się jednak udaje. Ośmielę się
stwierdzić, że dość spora grupa nigdy nie wychodzi z tej fazy, z różnych
powodów. Ograniczenie się tylko do środowiska polonijnego, które z samej swojej
natury podkreśla poczucie INNOŚCI, może być jedną z przyczyn. Inna sprawa to
fakt, że zawsze wygodniej jest narzekać na tych, co "nas nie chcą", zamiast
wysilić się i wyjść nowemu społeczeństwu na przeciw (w końcu to my jesteśmy
gośćmi, nie oni).

Z doświadczenia wiem, że życia studentów na erasmusie nie można porównywać do
życia emigranta. Uczelnia jest nieco odrębnym światem, stworzonym właśnie DLA
cudzoziemców. Życie codzienne to zupełnie inna bajka.

[japoxx]

to o czym piszesz niekoniecznie musza dotyczyc emigrantow ktorzy wyjachali do
iinych krajow

przyklad autentyczny:
dziewczyna z Przemysla przeniosla sie do pracy w Zabrzu
przez pierwsze lata przechodzila 90% co teoretycznie jest "syndromem emigranta:
Nagle okazuje się, że nie jesteśmy (nie wszyscy, piszę przykładowo) częścią
społeczeństwa, bo brakuje tak ważnych elementów życia jak znajomość języka (nie
wszyscy są w UK przecież), sieć znajomych i rodziny, brak więzi sentymentalnych
z danym miejscem. Zaczynam nam brakować smaku polskich wędlin i chleba
(zwłaszcza w krajach poza UK i Irlandią), pojawia się złość na wszystko

czy ona byla emigrantka?
to zalezy od definicji "emigrant"
i dlatego twierdze ze okreslenie syndrom emigranta jest niewlasciwy

ponadto masz 100% racji

[10iwonka10]

Wszystko zalezy do tego jak szybko sie zaaklimatyzujesz. U mnie to
nie bylo zbyt szybko.Bylo mi dosc ciezko na poczatku.Moj maz jest
Anglikiem ma dosc dobra prace ja mam dosc podobna prace jak w Polsce
( building Society), podwojne obywatelstwo wiec ogolnie stabilna
sytuacja ekonomiczna ale kulturowo bylo mi ciezko na poczatku.

Ale jednej rzeczy sie nauczylam - trzeba walczyc o swoja pozycje i
byc czasem bardziej astertywnym niz w Polsce. Ja zawsze raczej
byolam taka cicha myszke a tutaj dostalam kopa i musialma sie troche
zmienic.

[candy24]

a ja wyjechalam, zeby podszlifowac swoj jezyk( studiowalam
filologie w Polsce)- takze ani brak pracy ani brak prespektyw nie
zmusil mnie do wyjazdu, znalazlam prace w szkole- i ja niedlugo
planuje powrot, i w przeciwienstwie do niektorych nie mam wrazenia
ze po powrocie do Polski nie znajde pracy. Mam dosc dlugi staz pracy
jak na 26 letnia osobe w Polsce, a do tego dolacze jeszcze
referencje z zagranicy i bede sie wspinala jeszcze wyzej. Wspolczuje
tym co postrzegaja emigrantow jako nieudacznikow zyciowych, owszem
sa tacy ktorzy wyjechali za chlebem, znam Polakow w wieku 50 lat,
ktorzy nie maja zadnej znajomosci jezyka i zasuwaja tu zeby miec na
chleb- takim ludzion wspolczuje ale nie bron Boze nie smieje sie z
nich.Ja uwazam ze majac znajomosc jezyka i pracujac w jakims
sensownym miejscu za granica- po poworcie mozna naprawde daleko
zajsc w Polsce, ale to moje osobiste zdanie.
Wesolych Swiat

[skarpetka_szara]

Poczytaj sobie Gombrowicza, jego pamietniki albo "wedrowki po
Argentynie". On swietnie opisuje polskich imigrantow.

[klutek]

k873 napisała:

> spotkałam się z takim określeniem,ale nie wiem dokładnie co ono oznacza. szok
> kulturowy po zetknięciu się z obcą
> kulturą,językiem,obyczajami?osamotnienie?poczucie wyobcowania?

Zaden kulturowy.
To powstalo w latach 80tych kiedy do Pl mozna bylo juz jezdzic ale czasami z Pl
bylo ciezko wyjechac bo sie "wladze" czepialy obywatelstwa, paszportu etc.
I to tez sie snilo czasami.

Pozdrowienia