Facet z "przeszłoscią"? Pomóżcie!

[kia5]

Hej!
Pomóżcie; potrzebuje opinii kogoś niezzangazowanego emocjonalnie, bo ja chyba
nie potrafie ocenic tej sytuacji na chlodno.
Otóż: poznałam niedawno faceta (29 lat). Generalnie ok - inteligentny,
sympatyczny, niebrzydki. Myslę, że zaczyna mu zależec na mnie. I wszystko
byłoby w porządku, gdyby nie jedno "ale". Od początku zauwazyłam, ze mój
znajomy ma wybitnie niska samoocenę. Jesli mówił o sobie - to tylko w negatywny
sposób. Wydawało mi się to nieszkdliwym dziwactwem, ale kilka dni temu
dowiedziałam się, że kiedys leczył sie z ciężkiej depresji, takiej "znad
krawędzi". Teraz ponoć wszystko jest ok, ale... jak powiedział "musi byc w
ciągłym ruchu, bo jak ma czas na zastanawianie to przychodza mu dziwne mysli do
glowy". Trochę mnie to niepokoi. Co robić? Angażowac sie dalej czy wycofać?
Jakie jst ryzyko związku z kims, kto kiedyś leczył sie u psychiatry??? Moze
ktoś miał podobne doswiadczenie i potrafi mi cos doradzić.
Powtarzam, że chlopak generalniejest w prządku, ale... nie chciałabym zyć w
obawie, że kiedyś będzie nawrót i np. popelni samobójstwo lub zacznie
realizowac owe "dziwne mysli". Nie wiem; mam dylemat.
Kia

[Gość: zula]

Kia, a może warto byłoby się dowiedzieć, co spowodowało jego zalamanie. Wiele
może być przyczyn... może jest słabszy psychicznie i by nie myśleć źle o sobie
i otaczającym świecie potrzebuje poczucia bezpieczeństwa... może wystarczy
odrobina miłości z Twojej strony i wszystko będzie Ok... kto to wie... Tak
naprawdę to ja również nie wiem co się stanie z moją psychiką za rok i czy nie
popadnę w depresję i nie stanę nad krawędzią... nie wiem co zrobi mój
partner... ale nie mogę przekreślać siebie, nie mogę przekreślać siebie... mam
prawo by żyć...
On też ma prawo by być szczęśliwym i może Ty jesteś w stanie dać mu to
szczęście... kto to wie... jeśli go kochasz i wiesz, ze dasz radę znieść wiele
w imię tej miłości to daj mu szansę i budujcie razem szczęście... ale nigdy nie
wolno Ci zwątpić w to że się wam uda... musisz wierzyć, bo pozytywne podejście
to połowa sukcesu... jeśli staniesz za nim i będziesz go utwierdzać w
przekoaniu, ze jest wyjątkowym człowiekiem, jest jest jedyny w swoim rodzaju,
ze jest najwspanialszy na świecie to on w to uwierzy...

A teraz pomyśl sobie, jak ty byś się czuła, gdybyś kiedyś tam przeszła ostre
załamanie ale podniosłaś się już ... poznajesz cudownego człowieka, chcesz z
nim być... on dowiaduje się w jakiś sposób o tym co przeszłaś i zostawia Cię...
jak byś się czuła... dałabyś radę żyć czy załamałabyś się ponownie ale
zakończenie mogłoby już nie być szczęśliwe bo ... bo jak uwierzyć, ze może być
lepiej, gdy ukochana osoba odtrąca Cię za Twoją słabość...

Ja jestem po rozwodzie... poznałam faceta, który dowiedział się, że
mam "przeszłość"... nie chciał poznawać mnie bliżej, nie chciał się angażować,
bo on chciał mieć normalną kobietę... czy to jest słuszne, oceniać kogoś biorąc
pod uwagę przeszłość... jesteśmy za nią odpowiedzialni ale osoby które oceniają
najczęściej znają całej prawdy... krzywdzą słowami i czynami...
niepotrzebnie... dla mnie na szczęście, nie wzięłam sobie słów tego dupka do
serca i może ważne także to, ze byłam wtedy dość silna psychicznie... a potem
poznałam najcudowniejszego faceta na świecie, dla którego liczyło się tylko to
że jestem...

Pozdrawiam i życzę podjęcia słusznej decyzji.

[kia5]

Dzieki Zula! Ja go nie kocham... jeszcze. Wiem natomiast, że jesli sie nie
wycofam z tej relacji, która jest w początkowej fazie - to sie zakocham. Z
drugiej strony troche sie boję. Przecież to choroba psychiczna. I chyba nie
zupelnie zakończona - bo skąd koniecznośc pozostaania w ciągłym 'ruchu" tak aby
odgnic 'dziwne mysli'? nota bene nie wiem, co to za mysli, ale nie chcę go tak
'przesłuchywać". Polagam tylko na tym, co sam mi powie. Myslę, że nie można
porównywac do tego twojego rozwodu, jakkolwiek traumatyczny by był.

[Gość: dinozaur]

Czyli co zadajesz pytanie co masz robic lecz nie chcesz go "przesluchiwac"
czyli nie za bardzo zalezy Ci na tym aby wiedziec,czy wolisz pozniej gdy sie
zakochasz doznac wstrzas.O co chodzi juz kochasz i sie boisz, a nie prosciej
wczesniej porozmawiac

[Gość: zula]

Kia, jeśli chcesz wiedzieć co tracisz, to musisz porozmawiać z nim o tym...
usiądźcie i niech to będzie rozmowa od poczatku do końca, bez uników. Rozmową
wiele można... boisz się, ze się zbliżysz, że się zakochasz,... a jeśli on już
się zakochał... jeśli boisz się jego choroby, jeśli boisz, ze sobie nie
poradzisz, to odejdź z jego życia teraz, kiedy i on nie jest zby silnie
związany z Tobą, ... bo jeśli chłopak jest słaby psychicznie, to nawet nie chcę
myśleć jaką krzywdę możesz mu wyrządzić, czekając z decyzją i pozwalając mu
zakochać się w Tobie... daj mu szansę, może pozna dziewczynę, dla której nie
bedzie ważna jego choroba, a on sam i ...

Pozdrawiam.

[Gość: frisky2]

Spodobalo mi sie zdanie: "ja go nie kocham jeszcze, ale jak sie nie wycofam, to
sie zakocham".::)))))) Ni3e moge powstrzymac smiechu.:)))))))

[lastka]

na tym forum kobieta ma problemy z facetem z przeszłością, a niejaki piotr ma
problemy z kobietą z przeszłością. Mężczyzna z przeżyciami i kobieta po
przejściach...

[balbina2]

Daj sobie spokój! To bzdury z tym "odrobina miłości z Twojej strony" ,"znieść
wiele w imię tej miłości to daj mu szansę" - a niby dlaczego się poświęcać,tym
bardziej jeżeli, jak piszesz - jeszcze go nie kochasz. To tak jak z
alkoholikami - a może pod wpływem uczucia się zmieni. Akurat! Mam kolegę z
podobnymi problemami - jest bardzo fajny, miły, inteligentny (i przystojny!)-
ale za nic nie chciałabym mieć takiego partnera. Czasem wrecz współczuję jego
żonie - chociaż jej nie znam. To jakby mieć zamiast męża - kolejne dziecko,
którym trzeba się opiekować, wspierać, prowadzić za rękę. Chyba, że tak
lubisz...Ja akurat nie mam przerostu instynktu macierzyńskiego - wręcz
odwrotnie.

[Gość: zula]

balbina, a może to wygodnictwo z Twojej strony... nie masz przerostu instynktu
macieżyńskiego.. hehehe... a kto Ci go każe mieć... mówisz, że żal Ci żony
alkoholika, a może ona jest szczęśliwa... może To Ty inaczej postrzegasz
szczęście... a może to egoizm... Kia, nie kocha tego faceta i ma jeszcze czas
by wynieść się z jego życia i nie robić mu nadzieji na lepsze jutro... A Ty,
ciekawe, czy jakby Twój facet okazał się słabszy, zostawiłabyś go, bo nie masz
chęci się opiekować i wspierać.. A przepraszam, czym jest miłość i przyjaźń w
związku? Czy nie właśnie wspieraniem w trudnych chwilach i uczestniczenie w
tych pięknych... Oj balbino2, chcesz czerpać z życia tylko to co piękne i
dobre, ale bycie z drugim człowiekiem, to branie na swój kark jego problemów.
Pozdrawiam.
Kia, daj spokój temu facetowi. Zasłużył na kobietę, która nie bedzie miała co
do niego żadnych wątpliwości. Każdy na takiego partnera zasługuje.

[balbina2]

to oczywiście egoizm i wygodnictwo z mojej strony - wcale nie będę zaprzeczać.
Zdecydowanie wolę być wspierana niż wspierać. I niechętnie biorę jego problemy
na kark. Chyba że to są problemy wspólne. Co w tym złego, że chcę czerpać z
życia same przyjemności? I tak mi się to nigdy nie uda - takie jest życie, ale
mogę chociaż próbować.
Pozdrawiam wszystkie siostry miłosierdzia, miłej zabawy.

[Gość: zulugula]

Tak, tylko że moje problemy są jego problemami a jego są moimi. I wcale nie
uważam się za siostrę miłosierdzia, tylko dlatego że inaczej postrzegam miłość
do drugiego człowieka. A Ty droga balbino kochasz przede wszystkim siebie i
dobrze Ci z tym, mało tego jesteś z siebie dumna i ... mogę współczuć tylko
Twojemu partnerowi, bo jestem pewna, że gdyby jemu działa się krzywda i
miałabyś mu pomóc to najpierw sprawdziłabyś czy nic na tej pomocy nie
stracisz... oj współczuje, choć ponoć egoistom łatwiej w życiu tylko co to za
życie...
Pozdrawiam egoistów!

[balbina2]

Każdy kocha przede wszystkim siebie. I to jest normalne,a jak ktoś twierdzi, że
swojego partnera kocha bardziej - to dla mnie chore i nie prowadzi do niczego
dobrego.Tak bardzo jak siebie to można kochać swoje dziecko (aczkolwiek też
należy zachować umiar), ale nie partnera. Partner - rzecz nabyta. Dziś jest,
jutro może go nie być. I co -mam zostać z poczuciem, że dalam się wykorzystać i
g...z tego mam? Ja nie twierdzę, że mam w nosie, co się dzieje z moim
partnerem, ale nie zamierzam go nianczyć. Nie można komuś uwiesić swojej
miłości jak kamienia u szyi - a tak to wygląda w przypadku takich różnych
popapranych, co to wymagają opieki i troski. mój na szczęście taki nie jest - i
jest dla mnie najważniejszy na swiecie (zaraz po mnie i mojej córce,
oczywiście).

Balbina

[Gość: frisky2]

Nie wierzysz, ze mozna partnera/partnerke kochac nie mniej niz swoje dzieci? To
powiedz o tym swojemu facetowi. Bo Bo ja bym chcial to wiedziec, gdybym mial
taka partnerke.Po to, by szybko z nia zerwac

[Gość: zula]

A ja osobiście uważam, ze dzieci się kocha inną miłością, nie mniejszą i nie
większą. Ale mimo, ze życie dało mi już po łapach to i tak uważam, że nie można
kochać swojego partnera mniej niż dzieci... To straszne balbina, straszne.
Bardzo mi żal Twojego partnera, on nawet nie wie, ile szczęścia ucieka mu koło
nosa będąc z Tobą... chyba, że jest taki sam jak ty, dobraliście się jak dwa
ziarna w korcu maku i on tak naprawdę nie widzi nic, poza czubkiem własnego...
A więc para egoistów, kochających tylko i wyłącznie siebie, wychowująca małą
dziewczynkę - egoistkę... Super!

[balbina2]

Gość portalu: frisky2 napisał(a):

> Nie wierzysz, ze mozna partnera/partnerke kochac nie mniej niz swoje dzieci? To
>
> powiedz o tym swojemu facetowi. Bo Bo ja bym chcial to wiedziec, gdybym mial
> taka partnerke.Po to, by szybko z nia zerwac

Ach, czyli ultimatum : albo dziecko, albo ja? Typowa męska zaborczość i chęć
odgrywania pępka świata.
To, że kocham moją córkę bardziej, to nie znaczy, że mojego faceta o tym
codziennie informuję i daję odczuć, że się mniej liczy. Bo obydwoje liczą się tak
samo - tu i teraz. Ale - jak powiedziałam - facet to rzecz nabyta, a dziecko to
dziecko.

[Gość: zula]

Jak by mnie ktoś nazwał rzeczą to bym się bardzo wkurzyła. Czy powiedziałaś
swojemu facetowi, ze jest rzeczą nabytą? Ciekawe co by na to powiedział...
Wyobraź sobie, że on tak samo myśli o Tobie - Balbina, rzecz nabyta, córka to
co innego, córka to córka. :)) Cudny jest ten świat!

[Gość: frisky2]

Balbino - to co napisalas, to nadinterpretacja. Nigdzie nie napisalem o
kochaniu bardziej faceta niz dziecko. Ale o czyms takim, o czym pisze Zula -
milosci rownorzednej innej, ale nie wiekszej ani mniejszej.
Gdzie ty sie dopatrujesz zaborczosci? Raczej chodzi mi o uczciwosc. Pomysl, ze
facet powie ci: kocham bardziej nasze dziecko, bo ty, jako kobieta, partnerka,
to rzecz nabyta.

[balbina2]

To że piszę: rzecz, to nie oznacza, że uważam go za rzecz. To tylko takie
powiedzenie. To raz. Dwa - dlaczego uparcie zakładacie, że miłość to wzajemne
poświęcanie się sobie i że egoiści nie mogą się kochać naprawdę. Przecież
kochać i być kochanym to duża przyjemność, a egoiści to lubią. Poza tym
nazwałabym to raczej asertywnością niż egoizmem - po prostu wzajemnie nie
dajemy sobie chodzić po głowie. Partnerstwo- ale i autonomia. A "mała
dziewczynka" jest już prawie dorosła, tak że wszystko stracone....już
wychowałam egoistkę.

[Gość: frisky2]

Skoro masz juz prawie dorosla corke, to pewnie i sama nie jestes juz
najmlodsza. Wiec zgodnie z Twoja teoria maz teraz ma pelne prawo, zeby sobie
ciebie wymienic na inna "rzecz nabyta". Na cos mlodszego, nowego...

[balbina2]

Gość portalu: frisky2 napisał(a):

> Skoro masz juz prawie dorosla corke, to pewnie i sama nie jestes juz
> najmlodsza. Wiec zgodnie z Twoja teoria maz teraz ma pelne prawo, zeby sobie
> ciebie wymienic na inna "rzecz nabyta". Na cos mlodszego, nowego...
rany, odczepcie się od tej "rzeczy" - mówiłam, że to nie dosłownie, nie znoszę
ludzi, co się czepiają słówek! A co do wymiany - owszem, zawsze takie
niebezpieczeństwo istnieje - niezależnie od tego jak się ludzie kochają, chyba
nie uważasz, że akurat mnie to grozi bardziej niż innym ?
cześć, idę do mojej kochanej "rzeczy".

[piotr.35]

Jeśli go nie kochasz, to nie rób mu krzywdy czynieniem nadziei i zwodzeniem. To
jedna z gorszych rzeczy, granie na czyichś uczuciach. Może się nawet okazać, że
pozostanie ci tylko nosić kwiatki na jego grób. Co ja piszę, ktoś inny będzie te
kwiatki nosił, bo tobie nie przyjdzie nawet do głowy, że może go już nie być.
Jeśli jednak go kochasz, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że wierniejszej
osoby nie znajdziesz na świecie. Oczywiście, każdy przypadek może być inny.
Miłość może leczyć, zwłaszcza taką osobę, ale musiałby uwierzyć, że jest przez
ciebie trwale akceptowany i kochany, a to u osób z depresją bardzo trudne ze
względu na dużą nieufność do otoczenia. Jednak twoje podejście do niego i brak
zrozumienia jego samego do tego nie zachęca.

[Gość: Fanou]

Kia, jeśli faktycznie masz wątpliwości i czujesz, że go nie kochasz, to dobrze
zastanów się, czy masz w sobie wystarczająco duzo siły, by przejść jego
ewentualne zachwiania, brak wsparcia, czułości, opieki.
Bo choroba duszy wiaze się z tym, przede wszystkim. To nie jest problem braku
wierności tej drugiej osoby, jej miłości, chęci bycia w normalnym związku. Ale
może zdarzyć się i tak, że nie pozostanie Ci nic innego jak opieka nad chorym
człowiekiem. Nie oszukujmy się, ze wsparcie i miłość wyleczą CHOREGO. To jest
dobre w przypadku mniejszych zachwiań emocjonalnych, ale jeszcze nie słyszalam
aby psychiatra leczyl dobrym słowem!!! Ono moze bardzo pomóc, ale nie zastąpi
tertapii.
Przeżyłam miłość do takiego człowieka i wiem, ze mnie kochał. I bardzo się
starał. Ale problem tkwił tak głęboko, że ani moje poświęcenie, ani wsparcie
ani pełne zaangażowanie nie wystarczyły. Choroba wiąze się nie tylko takimi
trudnościami. Tacy ludzie potrafią mocno ranić. Wiem, ze powinnam sobie była
tłumaczyć, ze to choroba, ale trudno było nie podchodzić do tego
emocjonalnie...
Poddałam się. Kiedy stanął w miarę mocno na nogi - odeszłam. Nie miał
pretensji, bo wiedział dlaczego.
I jeszcze jedno. Musisz mieć świadomość, że jeśi bedziesz z nim, to jesteś
narażona na dokładnie to samo... To jest zaraźliwe, sama możesz w któryms
momencie dojść do wniosku, ze potrzebujesz pomocy z zewnątrz.
Dlatego przede wszystkim porozmawiaj z nim i oceń skalę zjawiska.

[Gość: Nicku]

Tak jestem z kims, kto ma za soba leczenie depresji z silnym dazeniem do
samobojstwa. Tylko, ze roznica jest taka, ze gdy ja go poznalam to bylo to 5
lat po zakonczonym leczeniu ambulatoryjnym. (Facet nigdy nie byl w szpitalu,
ani nigdy nie podjal jakies konkretnej proby samobojczej tylko obsesyjnie o tym
myslal i planowal detale.)
Teraz nie ma zadnych sladow po tamtych przejsciach, chociaz zadrza mu sie
powiedziec o sobie jakas deprecjonujaca rzecz.
Zdaniem mojego faceta dopiero teraz jest gotowy na bycie z inne osoba, na
zwiazek. Wczesniej nie umial byc partnerem, a tylko szukal terapeuty w
kobiecie i seksie
Nie wiem jak dlugo uplynelo od jego choroby i czy on bedzie dla Ciebie dobrym
partnerem. Badz ostrozna, ale pamietaj o sobie. Nie oddawaj sie bez reszty ze
wzgledu na choroba. Nie badz terapeuta tylko normalna partnerka.

[kia5]

Na razie sama nie wiem co o tym mysleć. jestem u progu relacji, na samym jej
początku. W zawiazku z tym moze sie ona różnie potoczyć. moge się wycofać, moge
się zaangazować mocniej. Na pewno nie chcę go urazić i nie chcę , zeby
cierpiał. Z drugiej strony nie wiem czy poradze sobie z ewentualnym nawrotem,
depresji albo czegos gorszego. Nie wiem czy jestem w stanie wracać codziennie
do domu i zastanwiac się, czy dzis przypadkiem nie trzeba go będzie odcinać od
haka na zyrandol.
Do frisky2: a co jest smiesznego w stwierdzeniu, ze jeszcze się nie zakochałam?
Zakochać mozna sie albo od pierwszego wejrzenie albo z czasem. Znasz chyba
związki , gdzie oboje znali sie x czasu, lubili, az nagle, wybucha między nimi
milość.???

[piotr.35]

Gość portalu: Fanou napisał(a):

> Nie oszukujmy się, ze wsparcie i miłość wyleczą CHOREGO. To jest
> dobre w przypadku mniejszych zachwiań emocjonalnych, ale jeszcze nie słyszalam
> aby psychiatra leczyl dobrym słowem!!! Ono moze bardzo pomóc, ale nie zastąpi
> tertapii.
Terapia to nie tylko szprycowanie farmaceutykami, lecz również właśnie: słowo.
Dziwi mnie taka wiara w cudowną moc terapii. Rzeczywistość wygląda tak, że
terapia trwa może godzinę, dwie raz czy dwa razy w tygodniu. A z osobą bliską
przebywa się nieraz 24 godziny na dobę. Nie dostrzegasz różnicy? No chyba że ta
bliska osoba jest ignorantem.

> Przeżyłam miłość do takiego człowieka i wiem, ze mnie kochał. I bardzo się
> starał. ...
> Poddałam się. Kiedy stanął w miarę mocno na nogi - odeszłam. Nie miał
> pretensji, bo wiedział dlaczego.
Zupełnie tak, jakbym czytał historię własnej miłości. Tylko że w moim przypadku
skutek był zdecydowanie gorszy niż wcześniej, nim wszystko nie zaszło tak daleko.
Ale tym moja ukochana nigdy już się nie zainteresowała. Jeśli podobnie myślała
jak Ty, to musiałaby się jednak mocno rozczarować. Ja również nie żywiłem
pretensji, że chce sobie szczęśliwiej ułożyć życie niż ze mną...

> I jeszcze jedno. Musisz mieć świadomość, że jeśi bedziesz z nim, to jesteś
> narażona na dokładnie to samo... To jest zaraźliwe, sama możesz w któryms
> momencie dojść do wniosku, ze potrzebujesz pomocy z zewnątrz.
Nie ma reguły, zwłaszcza jeśli stany depresyjne zanikną. Sam niegdyś bywałem dla
innych podporą i ludzie dzięki temu stawali na nogi, a ja się wbrew pozorom "nie
zarażałem". Dzięki własnym doświadczeniom potrafiłem po prostu lepiej zrozumieć
innych z takimi problemami.

> Dlatego przede wszystkim porozmawiaj z nim i oceń skalę zjawiska.
Wiadomo, każdy przypadek jest inny. Przeprowadzenie dogłębnego wywiadu to
oczywistość.

[Gość: patrysia]

Prosze go leczyc hipnoza i co dalej? Ujawnie jak bedziesz to robila.