mój syn nie chce "dzidziusia"

[Gość: korni]

Syn ma 5 lat .Na pytanie czy chce brata lub siostrę za każdym razem
odpowiada -nie.A dlaczego bo będzie mi przeszkadzał i chcę być sam i nie
będzie mi smutno.Czasem z mężem zastanawiamy się (ale też się wachamy)czy nie
mieć jeszcze drugiego dziecka.Syn narazie nie chce a my też się
wachamy.Faktem jest to że czas mija i nie wiemy jak postąpić?Co Wy na to?

[marylkaa]

naprawdę masz zamiar pytać o zdanie 5 letnie dziecko, czy wolno Wam mieć drugie
dziecko???

[glonik]

Rozumiem, że wasz syn zarządza budżetem domowym
i decyduje o wydatkach, także organizuje wam zajęcia
domowe i zawodowe oraz zagospodarowuje czas wolny.
Po co nas pytasz, skoro masz w domu przywódcę stada,
który albo wam pozwoli, albo nie, na posiadanie
drugiego dziecka.
A, przepraszam, kochacie się wtedy, kiedy chcecie, czy
pytacie o pozwolenie syna?

[Gość: Triss Merigold]

Wybacz ale uzgadnianie z dzieckiem planów prokreacyjnych (zawodowych,
urlopowycvh, budżetowych) rodziców jest dla mnie głęboko żenujące. To czysta
pajdokracja. Dziecko nie jest i niepowinno być w tej kwestii partnerem. Należy
je odpowiednio poinformować, przygotować na przyjście na świat rodzeństwa ale
nie pytać o zgodę.

[gibki]

waHamy - tak dla poprawnosci (zeby Twoje dzicko/dzieci klopotow w szkole nie
mialy)

[Gość: korni]

Wiecie co jesteście okrutne .Nic dziwnego że Polska jest taka jaka jest,bo żyją
w niej przeważnie ludzie bez serc.

[glonik]

Gość portalu: korni napisał(a):

> Wiecie co jesteście okrutne .Nic dziwnego że Polska jest taka jaka jest,bo
żyją
>
> w niej przeważnie ludzie bez serc.

Jeśli zadajesz pytanie, to licz się z tym, że nie każda
odpowiedź będzie taka, jakiej oczekujesz.
A jaka odpowiedź by cię satysfakcjonowała?

[Gość: Triss Merigold]

O nie kochana. Nie jesteśmy okrutne tylko rozsądne. Nie uzależnia się planów
powiększenia rodziny od kaprysu dzieciaka. Potem wyrastają rozwydrzone małe
potwory, które rządzą dorosłymi.

[aankaa]

poczekaj aż syn "zachce"
tylko - czy Ty będziesz chciała być młodą babcią ?

[lola211]

Dzieci w tym wieku raczej nie maja potrzeby posiadania rodzenstwa, zreszta nie
bardzo kumają z czym "to sie je".Dlatego watpie, by wasz syn zaczał szybko o
rodzenstwie marzyc.Gdy jednak sie pojawi to z reguly jest przez starszego
akceptowane i później jest juz nieodzowne.Dlatego nie ma co sie obawiac, ze
pierworodny bedzie z tego powodu cierpiec, przynajmniej nie długo.Najwazniejsze
jest wasze zdanie, czy chcecie miec drugie dziecko- pytanie dlaczego chcecie
oraz dlaczego sie wahacie?

[kini]

Nie żartuj! Pytasz o to dziecko??? Ono ma w tej sprawie głos decydujący? Trochę
mi się to w głowie nie mieści.

[reniatoja]

Oj tam, przesadzacie. Gdzie ona napisala, ze dziecko ma glos decydujacy, po
prostu, ze ma glos, wyraza swoja opinie. Oczywiscie, ze dziecko nie moze miec
glosu decydujacego w takiej sprawie, bo przeciez dziecko moze zmienic zdanie np
w trakcie ciazy, np stwierdzi, ze jednak nie chce , choc wczesniej myslalo, ze
chce, to co wtedy - usuwac? Wiadomo, ze nie. Po prostu sie dziewczyna
zastanawia, sama sie waha, dziecko tez nie chce i co tu robic. Ambaras, bo z
jednej strony czlowiek wie, ze raczej powinien, ze lepiej jest miec dwoje
dzieci, a z drugiej ja doskonale wiem, jak to ciezko sie zdecydowac, jest
dylemat po prostu. Ja tez glownie pod wplywem dziecka zaczelam myslec o
drugim , bo to moja corka ciagle nalegala i nadal nalega na to, zeby miec brata
czy siostre. I jesli bede miec to bedzie to tylko ze wzgledu na pierwse diecko,
bo ja juz jako matka sie spelniam i moje instynkty w pelni zaspokaja to jedno.
Ale wiadomo, ze zdanie dziecka to tylko jeden z aspektow podejmowania takiej
decyzji. Wszyscy tak naskoczyliscie na te dziewczyne, kazdy po kolei robi
wielkie oczy i z dziesiecioma wykrzyknikami pyta naprawde???? dziecko pytasz o
takie rzeczy????? A ja mysle, ze dziewczyna po rpsotu sobie chciala napisac, ze
sie waha, bo decyzja doprawdy nie nalezy do najlatwiejszych. Ja pozdrawiam w
kazdym razie Autorke.

[kini]

Ale autorka wątku te swoje i męża wahania ukazała raczej w kontekście sprzeciwu
dziecka.
Moim zdaniem o pewne sprawy w ogóle nie powinno się dziecka pytać.

[lola211]

Post odebrałam podobnie jak reniatoja.
Gdyby syn chciał miec rodzenstwo łatwiej byłoby podjac decyzje- dac mu brata
czy siostre.W sytuacji, gdy takiego "nacisku" ze strony dziecka nie ma trudniej
sie zdecydowac osobom, ktore maja argumenty przeciw, chocby ekonomiczne.Dlatego
wlasnie bierze sie pod uwage takze opinie dziecka na ten temat.Sporo rodziców
decyduje sie na 2- gie dziecko nie dlatego, ze czuja taka potrzebe, tylko po
to, by ich pierworodny nie był jedynakiem.Dla niego to robia.

[kini]

> Dlatego
> wlasnie bierze sie pod uwage takze opinie dziecka na ten temat.

A nie powinno, moim zdaniem. Dla mnie pytanie o to dziecka to trochę ucieczka
przed decyzją, którą powinno się podjąć samemu.


Sporo rodziców
> decyduje sie na 2- gie dziecko nie dlatego, ze czuja taka potrzebe, tylko po
> to, by ich pierworodny nie był jedynakiem.Dla niego to robia.

Ja się z czymś takim nie spotkałam. Trochę to dziwaczne.

[lola211]

> A nie powinno, moim zdaniem. Dla mnie pytanie o to dziecka to trochę ucieczka
> przed decyzją, którą powinno się podjąć samemu.

Niezupełnie.Inna jest sytuacja, gdy para chce miec drugie dziecko, ale
rezygnuje wobec sprzeciwu malca- to jest nienormalne.
Natomiast inaczej jest w przypadku, gdy nie jest sie przekonanym co do drugiego
potomka, ale sie te kwestie rozwaza- głównie ze wzgledu na to, by dziecko miało
rodzenstwo.Decyzja o 2 dziecku jest trudniejsza od tej, czy w ogóle zostac
mama.Jesli ono nalega, sprawa jest łatwiejsza, jesli nie- brak jest
dodatkowego , przewazajacego argumentu "za".

> Ja się z czymś takim nie spotkałam. Trochę to dziwaczne.

Nie, to całkowicie normalne.Jesli ma sie juz dziecko, to nie ma takiego
cisnienia na drugie (oczywiscie nie dotyczy to wszystkich).

Sama mam 1 dziecko.I dylemat, czy decydowac ponownie.Jako matka jestem
spełniona, doswiadczam pełnej gamy uczuc zwiazanych z macierzynstwem.
O drugim dziecku mysle ze wzgledu na córke- bo ponoc jedynactwo to wrecz
kalectwo, a ja nie chce okaleczac własnego dziecka.
Ale mam mnóstwo argumentów przeciw, głownie chodzi o zabezpieczenie finansowe-
własnie szykuje sie do nowej pracy, jesli wypali przez najblizsze 2 lata ciaza
nie bedzie wchodzic w gre.A na kolejne lata "poza obiegiem" nie moge sobie
pozwolic, bo wypadne z rynku na amen.
I co robic w takiej sytuacji? Rozsadek mówi "nie", a emocje
podpowiadaja "tak".Gdyby moja córka marudziła, ze chce miec siostre czy brata,
to bardzo pomogłoby mi sie zdecydowac.A tak wciaz sie waham.
Dlatego potrafie zrozumiec autorke watku, i mysle, ze mamy jedynaków tez jej
sytuacje rozumieja.

[Gość: Triss Merigold]

Jedynactwo wcale nie musi być odbierane jako kalectwo. Mam koleżanki -
jedynaczki. Zgodnie twierdzą, że nigdy nie odczuwały potrzeby posiadania
rodzeństwa i jako dorosłym kobietom również nie brakuje im brata lub siostry.
Nieprawdą jest, że jedynacy nie potrafią się dzielić, że są egoistyczni itd.
Dużo bardziej egoistyczne i przywiązane do własnych rzeczy jest nieraz dziecko
z dużej rodziny, zawsze zmuszane do dzielenia się, ustępowania, brania pod
uwagę potrzeb rodzeństwa.

[lola211]

Dlatego tez bije sie z myslami, bo przypuszczam, ze ten czarny scenariusz w
postaci nieszczesliwego dziecka nie musi sie sprawdzic.Jednakze obawy mam spore
z tego wzgledu, iz wiekszosc znanych mi osób niekorzystnie postrzega swój
status jedynaka, sami od razu wiedza, ze ich rodzina bedzie składac sie z
conajmniej 2 dzieci bez dwóch zdan.
Jako ze ja mam rodzenstwo, z którym wcale rozowo mi sie nie uklada nie bardzo
pojmuje, o co im własciwie chodzi i denerwuje mnie ich tesknota za idyllycznym
obrazkiem szczesliwych braci i siostr- ja głownie pamietam nasze bijatyki,
rywalizacje, umeczona nasza trójką matke- co w tym fajnego?
Teraz gdy chodze do kolezanek posiadajacych po dwójce dzieci to dostrzegam same
minusy tej sytuacji- dzieci sie szarpią, wyrywaja zabawki, kazde bawi sie
osobno, ciagle trzeba sie któryms zajmowac, poza tym to studnia bez dna, jesli
chodzi o wydatki.
Trzeba naprawde sporo poswiecenia, a i tak nie wiadomo, czy to rodzenstwo
bedzie w przyszłosci zgodnie ze soba zyło.

[Gość: Triss Merigold]

Ja również post autorki odebrałam tak jak napisała: pytają syna i otrzymują
odpowiedź "nie, nie chcę" co wpływa na decyzję rodziców.

[pajdeczka]

A co dziecko ma do gadania w tej kwestii i to 5 letnie? Mój syn z kolei zawsze
chciał rodzeństwo, ale nie zdecydowaliśmy się ze wzglęgu na warunki
ekonomiczne. Gdybyśmy się zdecydowali odbiłoby to się na nim.
A wam radzę, jeśli chcecie dziecka drugiego to je róbcie. Przyjdzie czas w
wieku syna, że będzie chciał mieć kompana do zabawy, to się ujawni ok.13, 14
eoku życia, ale wtedy może być za późno.

naucz go kochać (n/t)

[szynkowa]

[kruszynka301]

Nie pytajcie się, czy chce rodzeństwo, tylko powoli oswajajcie go z tą myślą: Będzie miał brata, będą się razem bawić, idt. Kiedy powiedziałam córeczce, że kiedyś będzie miałą siostrzyczkę (miała wtedy 3 lata), początkową reakcją było skrajne przerażenie: łezki w oczkach i pytanie "a co zrobicie ze mną?????". Minął rok, u naszych znajomych pojawiają się dzieci, Agusia się z nimi bawi, teraz przynajmniej raz na tydzień odbywamy "zasadniczą" rozmowę "no to kiedy urodzisz Kasię? Może jutro?". Dla Kasi (którą planujemy za parę lat) zbiera zabawki, odkłada swoje sukienki.
Nie można pytac się malucha o zgodę, tylko wyjaśniać mu sytuację, powoli go
przekonywać, podawać przykłady znajomych. Powinno pomóc.

[livian]

Fajnie, tylko czy bierzecie w ogole pod uwage, ze to moze nie byc KAsia tylko
chlopczyk? Chyba Wasza corka odkladajaca ubranka dla Kasi powinna miec
swiadomosc, ze z ta Kasia to nie jest takie na 100% pewne, zeby potem jakiegos
szoku nie przezyla jak sie urodzi brat.

[kruszynka301]

Jeżeli nie będzie Kasi, będzie Piotruś. Przewidzieliśmy to;).
Dzięki za spostrzeżenie.

[plesser]

Kiedy bylem w wieku Twojego syna pojawil sie moj 2 brat. Pierwszy brat byl
mlodszy o rok, wiec byl od zawsze. Troche go ponadto zdominowalem- do dzis gada
3 slowa na rok. Za to za jego liczne wyczyny wstydzilem sie ja :-P

Bardzo zapadlo mi w pamiec, ze bylem z tego pojawienia sie ‘nowego’
niezadowolony i niezadowolenie to zwerbalizowalem, mowiac, ze ‘lepiej bylo
zanim on przyszedl’. Moi rodzice bez krzykow, ale dosc stanowczo zareagowali.
Reszte dnia spedzilem sam w swoim pokoju.

Dzis jestem wdzieczny moim rodzicom za zlamanie mnie wtedy. W ogole jestem im
wdzieczny, ze, mimo pierwotnych wizji w czasach niepamietnych, nie jestem
jedynakiem. Znam siebie i wiem jak fatalny mialoby to na mnie wplyw.

[amfenix]

Do autorki.Spróbuj zadać to samo pytanie ma samodzielnej mamie lub emamie.Tam
dostaniesz bardziej rzeczowe odpowiedzi i wynikające z doświadczeń kobiet
posiadających dzieci a nie takich które, sobie wyobrażają jak to będzie jak
wogóle będzie.
Ja weszłam w "posiadanie brata" gdy miałam 4 lata. Nikt mnie niestety nie
przyzwyczajał i nie informował o tym zbytnio. Zareagowałam agresją i zupełnym
brakiem akceptacji. Pamiętam nawet, że marzyłam aby tak jak się nagle pojawił,
zniknął z mojego życia.
Walczyłam z nim zawzięcie przez całe dzieciństwo rywalizując o uczucia rodziców.
I przeszło mi jakoś , kiedyś.Teraz brat jest moim najlepszym przyjacielem. Nie
wyobrażam sobie, żeby go nie było.
Mam syna, 9 letniego. Rozwodzę się właśnie.Jego największym marzeniem jest
posiadanie rodzeństwa.
Nie moge tego marzenia spełnić. Żałuję, że nie zdecydowałam się na dziecko pare
lat temu.